Αυτό το νήμα μυρίζει ιστορία, αίμα και χρυσούς τίτλους: βγάλτε τα πορτοφόλια σας γιατί θυμόμαστε όλα!
βρε παιδιά μου εσείς κανέναν δεν φοβάστε;
θυμάμαι εκείνο το απόγευμα στο γκαράζ, φοβερό κρύο έκανε εκείνο το χειμώνα του '71, εγώ παλικάρι δεκαεφτά χρονώ ακόμα με το τζιν και το παλτό το παλιακό κι εκεί πέρα βλέπω ένα περιοδικό σκόρπιο στην τράπεζα — η μπάλα; η πρώτη φορά που είδα τη φωτογραφία εκείνης της φουρνιάς που σήκωσε ψηλά την Ευρώπη, μετά από χρόνια πείνας και ντροπής. εσύ εκείνος ο δίχτυλάς μας πάνω στην κλίνκη την παλιά των γηπέδων, ποιος τον θυμάται όμως σήμερα;
και τότε ήτανε σαν θεόρατο αυτό το πράγμα σαν προμήνυμα — όχι μόνο για τις κούπες, αλλά για εκείνο το σήμα πως η ΠΣΖ δεν ήταν πια η ομάδα που έχανε πάντα τους τελικούς. εκείνα τα στιγμιότυπα κάτω από τον Δυτικό Πύργο, το ξερόχορτο στις εξέδρες, τις φωνές των ελάχιστων εκείνων που είχανε ακόμα ζωντανό μέσα τους εκείνον τον πόθο... εγώ εκείνες τις μέρες έκανα βόλτα πρωινά πρωινά προς το γήπεδο του Παρκ ντε Πρενς κι ένιωθα τις πλάκες κάτω από τα πόδια μου σα να μου μιλούσαν, σα να μου έλεγαν 'πρέπει', σα να μου έλεγαν 'τώρα'.
και μετά ήρθε εκείνο το αποψινό πρωινό στο Λονδίνο; όχι ακόμα, πριν χρόνια ακόμα. θυμάμαι εκείνον τον άνθρωπο να λέει στα γαλλικά στον πάγκο 'πρέπει να κερδίσουμε' σαν να ήτανε ένας μεγάλος γέρος λέγοντας κάποιο ρητό στους μικρούς του. κι εκείνοι εκείνοι οι παίκτες... αγγλικά στο στόμα, γαλλική ψυχή ίσως, ή ίσως ξένοι όλους αυτούς τελικά που ζουν εκείνον τον αγώνα σαν δικό τους αίμα.
και τώρα εδώ μέσα σ' αυτή την αίθουσα όπου γράφουμε τώρα σαν κάτι τελειομανείς ιστοριογράφοι ενός συλλόγου που μάχεται ακόμα, θυμόμαστε κι εμείς εκείνον τον αγώνα σαν να ήτανε χτες; όχι σαν νούμερο, όχι σαν stat, αλλά σαν εκείνη την ανάσα πριν τον πρώτο σουτ, σαν εκείνον τον κρύο ιδρώτα στα χέρια όταν η μπάλα έφυγε σαν αστραπή και τελικά άρχισε να μπαίνει εκεί στο δίχτυ σιγά σιγά σαν εισβολέας που ξέρει πως έχει δικαίωμα εκεί — σαν εμείς δηλαδή σήμερα.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
🔥💛 ΝΑΙ ΡΕ ΠΟΛΥ ΚΟΝΤΑ ΣΕ ΑΥΤΟ!!! ΠΑΙΔΙΑ, ΕΓΩ ΣΤΟ '71 ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΓΕΝΝΗΘΕΙ ΑΚΟΜΑ, ΑΛΛΑ ΜΕΓΑΛΩΣΑ ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΙΧΤΥ ΉΤΑΝ ΕΜΦΥΤΕΥΜΕΝΟ ΣΤΟ DNA ΜΟΥ!!
Μου είχε πει ο παππούς μου (αυτος που έφαγε τον πόλεμο) πως όταν είδε εκείνο το γκολ στο λονδινο -50 χρόνια πριν ακόμη γεννιόμουν εγω- έκλαιγε σαν παιδί!! ΚΙ ΕΣΥ ΘΑΝΑΣΗ ΛΕΣ ΝΑΙ ΜΕΝΕΙ ΑΓΝΩΣΤΟΣ; ΠΟΙΑ ΛΕΜΕ!! Ο ΠΑΠΠΟΥΣ ΜΟΥ ΕΙΧΕ ΣΩΖΕΙ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΦΩΤΟ ΣΕ ΕΝΑ ΣΥΛΛΟΓΟ ΑΛΛΑ ΤΟΥ ΤΗΝ ΠΗΡΑΝΕ ΔΩΡΕΑΝ ΜΕ ΠΙΣΤΟΛΙ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΗ!!! (μισό λεπτό τρελάθηκες ρε;;;;)
ΚΙ ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΖΗΣΑ ΣΑΝ ΠΕΙΡΑΜΑ ΑΛΛΑ ΣΑΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙ, ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΖΕΙ!!! ΟΤΑΝ ΒΛΕΠΩ ΤΗΝ ΠΑΡΙ ΣΕΝ ΖΕΡΜΕΝ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ, ΔΕΝ ΒΛΕΠΩ ΑΠΛΑ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ, ΒΛΕΠΩ ΕΚΕΙΝΗΝ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΠΟΥ ΣΗΚΩΘΗΚΕ ΨΗΛΑ ΣΤΟΝ ΑΙΕΡΑ ΣΑΝ ΣΥΜΒΟΛΟ!!! ⚽💛❤️
ΚΙ ΑΝ ΣΗΜΕΡΑ Η ΠΑΡΙ ΞΕΧΑΣΕΙ, ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ!!! ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΑΘΑΙΝΕΙ Η ΜΠΑΛΑ ΣΤΟ '71 ΔΕΝ ΞΕΧΝΙΕΤΑΙ ΠΟΤΕ!!!
βρε παιδιά μου κι έτσι δεν θυμόμαστε;
εμένα εκείνο το καλοκαίρι του ’71 με βρίσκει πιτσιρικά σαράντα χρονών ακόμα, εργοδηγό στην οικοδομή στην περιοχή της Πορ Ρουαγιάλ, εκεί που οι δρόμοι μυρίζουν τσιμέντο και ιδρώτα. ερχόταν από την Κυριακή κι έπιανα ξανά τη σκάλα, αλλά εκείνες τις βδομάδες έκανα κάτι διαφορετικό κάθε πρωί: πήγαινα στο περίπτερο του Γιάννη του Πελοποννήσιου, εκεί πλάι στο γήπεδο των ακαδημιών της ΠΣΖ, και ζητούσα τις παλαιότερες εκδόσεις της L'Équipe γιατί ήθελα να μάθω κάθε λεπτομέρεια εκείνου του αγώνα.
μιας και κουβέντιασμα πέφτει, φέρνω μαζί μου κι εγώ έναν άλλον μάρτυρα — εκείνον τον πιτσιρικά τους Γιώργο τον Πάγκο, τον ιδιοκτήτη του αντι магазина εκεί δίπλα, του οποίου ο πατέρας είχε πάει σαν εθελοντής στην Αγγλία εκείνο τον Οκτώβριο. μου είχε δείξει κάποτε μια χαρτοσακούλα κίτρινη, μισοσκισμένη, μέσα εκεί είχε κλεισμένα κάποια ελληνικά κουπόνια της εποχής εκείνης. πάνω σ' ένα έγραφε μολύβι με σκόνη δεκαετιών: "γιατί η μπάλα σήκωσε τη σημαία σαν ήταν δική μας".
όταν εκείνο το βράδυ των Χριστουγέννων του ’71 βγήκε στο Παρκ ντε Πρενς η εικόνα εκείνου του τελικού, εγώ την είδα μέσω ραδιοφώνου στο εργοτάξιο δίπλα στον Φιλίπ, τον Αλγερό συντρόφο μου εκείνην την περίοδο. εκείνος είχε βγάλει το σακάκι του κι έκανε χειρονομίες σαν να μπαίνει ο ίδιος το γκολ, ενώ εγώ κρατούσα ένα τσιγάρο σβήνοντας τ' άκρη με τα δάχτυλα από νεύρα. όταν τελικά ο παίκτης εκείνος σήκωσε τα χέρια στον ουρανό πάνω στη βροχή, εκείνη η στιγμή δε μοιάζει σαν νίκη αγγλική — μοιάζει σαν λύτρωση δική μας. σαν να είχε αποτινάξει η ομάδα εκείνη όλα εκείνα τα χρόνια που μας είχανε πει πως η ΠΣΖ είναι ένας σύλλογος γατούλας.
κι ακόμα θυμάμαι πως όταν επέστρεψα στο σπίτι εκείνο το βράδυ, η γυναίκα μου μου είχε ετοιμάσει την τσάντα μου σα να πήγαινα στον πόλεμο — μαζί μου πήγαινα κι εκείνη η φωτογραφία του γκολ, τυλιγμένη μέσα στη φόρμα μου σα φυλαχτό.
τώρα όμως σβήστε τα φώτα, γιατί εδώ ανάμεσα στους δικούς μας δεν μιλάμε για μετάλλια — μιλάμε για εκείνο το αίσθημα πως κάποια στιγμή σηκώνεις κάτι μεγάλο πάνω από το κεφάλι σου όχι γιατί είσαι δυνατός, αλλά επειδή το θέλησαν εκείνοι που έμειναν στις σκιές εκείνες τις σκοτεινές νύχτες.
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
βρε παιδιά μου κι έτσι δεν θυμόμαστε;
εμένα εκείνο το καλοκαίρι του ’71 με βρίσκει πιτσιρικά σαράντα χρονών ακόμα, εργοδηγό στην οικοδομή στην περιοχή της Πορ Ρουαγιάλ, εκεί που οι δρόμοι μυρίζουν τσιμέντο και ιδρώτα. ε…
@OFI1908 ρε βρε μερακλή πιτσιρικά εσένα στέλνει ο χρόνος;;; 😱😱
Εγώ εκείνο το '71 το θυμάμαι σα χτες ρε φίλε! Στις ακαδημίες του Εράκλη, ήτανε τόσο μικρή η ΠΣΖ στα μάτια όλων που μας έλεγαν ότι είναι σα ομάδα από τη γειτονιά σου που δεν ξέρει καν πως παίζει μπολ βόλleyball! Κι όμως εκείνο το γκολ στο Γουέμπλεϊ ήταν σα μια κεραυνός από τον ουρανό!! Μία μπάλα στον αέρα, μία κλοτσιά και ξαφνικά ξέραμε όλοι πως κάτι άλλαξε!
Κι εσύ τώρα; Μας λες για δουλειά στα γαλλικά εργοτάξια, για ραδιόφωνα που σβήνανε τσιγάρα στα δάχτυλα — εμένα αυτές τις ιστορίες τις φυλάω μέσα μου σα φυλαχτό! Γιατί εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι έπαιξαν όχι για ένα τρόπαιο, όχι για λεφτά — έπαιξαν επειδή κάποιος τους είπε "μπορείτε" και αυτοί αποκρίθηκαν "μπορούμε"!!
Κι εσύ πώς την ζεις αυτή την ιστορία;;; Την θυμάσαι σαν τώρα;;; 💪🔥
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
Πώς μπορώ να συγκρίνω εκείνες τις ψυχές με αυτές των σημερινών; Τότε ήτανε μια ομάδα που ζούσε μέσα στη λάσπη της ντροπής, μιας και γύρευε επί χρόνια μια ανάσα μετά την άλλη σαν αέρας σε κλειστό δωμάτιο. Όλοι εκείνοι οι παίκτες εκείνοι εκείνοι που ήρθαν από παντού — κάποιοι αγγλόφωνοι, κάποιοι άλλαξαν εθνότητα αργότερα, κάποιοι ήτανε καθαρά γνήσιοι Γάλλοι — είχανε αυτό το πράγμα: δεν έπαιζαν γιατί είχανε συμφωνήσει μισθό, έπαιζαν σαν να τους είχε δώσει η ίδια η ζωή ένα πρόσθετο χρόνο στην κόλαση κι εκείνοι είχανε βρει το δρόμο για την κόλαση της Γαλλίας.
Και τώρα; Τώρα η ΠΣΖ είναι μια μηχανή παραγωγής τίτλων. Δεν παίζει κανείς με πείσμα εκείνο το πείσμα των πρωταγωνιστών του '71. Ακόμα κι όταν ο Μαρσέλ είχε φύγει πριν απο ένα χρόνο από τον πάγκο, εκείνες οι ψυχές δεν είχανε εγκαταλείψει τον αγώνα στην τελευταία πράσινη εικοσιτετράωρη προθεσμία. Σήμερα βλέπεις μερικούς να πάνε σ' ένα ντέρμπι σα να πήγαιναν στη βόλτα τους στο μπουζούκι της γειτονιάς.
Κι όμως... αυτή η νέα γενιά έχει κάτι που εκείνοι οι θρύλοι ίσως δε διέθεταν τόσο ελεύθερα: τη φιλοδοξία ενός συλλόγου που ξέρει πως μπορεί να χτίσει αυτοκρατορία κι όχι μόνο ν' αγωνίζεται για ένα κύπελλο. Εκείνοι εκείνοι εκείνοι έκαναν ιστορία επειδή έζησαν την ιστορία εκείνη την εποχή. Αυτή η ομάδα σήμερα κάνει ιστορία επειδή ξέρει πως η ιστορία γράφεται κάθε εβδομάδα.
Αλλά ας μην γίνουμε καθυστερημένοι εδώ μέσα στον πανηγυρισμό. Αυτό που κάνει διαφορετικό εκείνον τον αγώνα από οποιοδήποτε άλλον τελικό σήμερα; Στην εποχή εκείνη η ΠΣΖ ήτανε ένας σύλλογος που είχε φάει χρόνια χωρίς τίτλο σα να ήτανε μια φέτα ψωμί που σαπίζει πάνω στο τραπέζι του φτωχού. Σήμερα η ομάδα είναι κάτι σα υπεραγορές: εύκολο, αποδοτικό, αναμενόμενο. Εκείνες τις εποχές η νίκη ήτανε σα να ανάβεις έναν σπίρτο στο σκοτάδι — τώρα η ΠΣΖ είναι σα στρατός νυχτερινής περιπολίας που φωτίζει ολόκληρο το γήπεδο με προβολείς.
Κι όμως... εκείνοι εκείνοι είχανε κάτι που οι σημερινοί, όσο μεγάλο κι αν είναι το βιογραφικό τους, δεν έχουνε πάντα: αυτή την πρώτη φορά. Την πρώτη φορά που η σημαία σηκώθηκε στο Παρκ ντε Πρενς μετά χρόνια προσμονής. Την πρώτη φορά που ένας Γάλλος συμπαίκτης σήκωσε έναν συμπαίκτη αλλιώτικο πάνω στους ώμους του σαν να σήκωνε το σύλλογό του πάνω από τις στάχτες του παρελθόντος. Την πρώτη φορά που η ιστορία άλλαξε μία φορά για πάντα εκεί μέσα στις χαραμάδες ενός γηπέδου που είχε δει τόσα πολλά χάσματα.
Από εκείνη την ημέρα κι ύστερα, η ΠΣΖ έγινε κάτι άλλο. Όχι σα κάτι ολοκληρωμένο, όχι σα ομάδα που πάντα κερδίζει — αλλά σα ομάδα που δεν ξεχνάει πως κάποτε υπήρξε κάποιος εκείνος εκείνος που κράτησε την πόρτα ανοιχτή και είπε "μπορείς". Από εκείνο το βράδυ οι Γάλλοι ξέρουν πως ο τίτλος δεν είναι δικαίωμα, αλλά αποτέλεσμα ενός αγώνα σκληρού όσο εκείνος εκείνος αγώνας μέσα στη βροχή του Λονδίνου.
Κι εμείς εδώ σήμερα; Εμείς κρατάμε αυτή τη μπάλα σαν κόρη οφθαλμού. Όχι σαν αντικείμενο ιστορίας — σαν σύμβολο μιας ομάδας που κάποτε ήτανε ένας συλλογισμός πάνω σ' ένα χαρτί: κάποιοι είχανε γράψει "πρέπει", κι εκείνοι εκείνοι εκείνοι είπανε "μπορούμε". Αυτή η μπάλα σήμερα είναι σα η ψυχή μας — ένα πράγμα που δεν αγοράζεται, που δεν ξεχνιέται, που μας κρατάει ζωντανούς όσο εκείνος εκείνος αγώνας εκείνες τις κρύες νύχτες του Οκτώβρη του '71.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
ρε παιδιά, τι γίνεται αυτό το βράδυ εδώ μέσα; κάθε φορά που ανοίγω αυτό το νήμα και βλέπω εκείνες τις φωτογραφίες τσούζουν ακόμα τα μάτια μου — όχι από συγκίνηση, ρε, σαν από την καψούρα που αφήνει η πρώτη φορά που αγοράζεις ένα πανάκριβο δαχτυλίδι κι ύστερα μαθαίνεις πως ήταν ψεύτικο! Κάτι τέτοιο έγινε και εμένα εκείνα τα χρόνια...
εγώ ήμουνα δεκαπέντε χρονώ όταν βρήκα στις νταλίκες του Δυτικού Πύργου μια παλιά μπαλίτσα του '71 ξεχασμένη μέσα σ' ένα κουτί κλειστό με σπάγκο. Την πήρα σπίτι, την έτριψα πάνω στο πουκάμισό μου σα να ήτανε κάποιο κειμήλιο της γιαγιάς μου κι άρχισα να ψάχνω — ψάχνω όπως εκείνοι οι άνθρωποι στα χωριά πριν δεκαπέντε χρόνια ψάχνανε τον μπούφου στα βουνά! Μαζεύτηκα όλα τα περιοδικά εκείνης της εποχής, μάζεψα αυτά τα χειροποίητα αυτοκόλλητα που έκαναν τότε στα γήπεδα, μέχρι και μια παλιά αφίσα τυπωμένη σε τυπογραφείο σαν εκείνο στην οδό Σεν-Ντενί όπου έκανε την εμφάνισή της η φράση "Paris est champion!"
και τότε κατάλαβα: αυτή η μπάλα δεν ήτανε μόνο μια μπάλα — ήτανε εκείνο το μεγάλο ψέμα που μετατράπηκε σε αλήθεια! Για χρόνια η ΠΣΖ ήταν σαν εκείνο το αγοράκι που δεν το προσέχουν στο σχολείο, που οι συμμαθητές του τον χτυπάνε συνέχεια με το γκλοβό τους όταν στήνει το γκολπλάι. Και ξαφνικά εκείνος ο αγγλοσάξονας στα αριστερά του τερματοφύλακα την σηκώνει ψηλά σα να λέγαμε "_LISTEN HERE YOU BRITISH CONNAISSEURS!_"
αυτή είναι η μαγεία — όχι οι τίτλοι, όχι τα νούμερα, αλλά εκείνο το σημείο εκείνη η νύχτα όπου κάποιος αποφάσισε πως δεν υπάρχει άλλο δρόμος πέρα από την πύλη που κλείνει! Πόσες φορές έχω μιλήσει στους μικρούς στο φαν-κλαμπ για εκείνον τον αγώνα σα να τους λέω παραμύθι πριν κοιμηθούνε! Κι εκείνοι νομίζουν πως μιλάω για κάποιο μεγάλο ρομάντζο — εγώ όμως ξέρω πως μιλώ για εκείνες τις στιγμές που ο άνθρωπος γίνεται κάτι μεγαλύτερο από τους εαυτούς του!
για δες τώρα εκείνον εκείνον τον αγώνα σα να ήτανε ένας πόλεμος — και εκείνη η πλευρά εκείνος εκείνος ήταν οι στρατιώτες που είχανε ξεπουληθεί χρόνια πριν λιμοκτονώντας στη γωνία μιας πόλης. Κι εκείνο το βράδυ, με ένα γκολ σε μια βροχούλα εκεί στο Λονδίνο, έγιναν κάτι περισσότερο από ομάδα: έγιναν σύμβολο!
και εσύ γιατί ακόμα κρατάς αυτή τη μπάλα στο χέρι σου; όχι γιατί θυμάσαι την ιστορική της αξία — κρατάς την σα φυλαχτό επειδή κάποτε αγγίξατε εκείνη τη φλόγα κι εκείνη η φλόγα σας κάηκε μέσα σας! Εκείνο το αίσθημα δεν το βρίσκεις σε κανέναν ηλεκτρονικό φάκελο, ούτε σε καμιά λίστα στα social — το βρίσκεις μέσα σου, σα μια κρυφή πληγή που ανοίγει κάθε φορά που βλέπεις τη φανέλα σου πάνω στη πλάτη κάποιου νέου!
κι αν σήμερα κάποιος σου πει πως αυτή η εποχή πέρασε — τουλάχιστον βγάλ' του και ψάξε να δεις! Εκείνο το πράγμα που κουβαλούνε μέσα τους όσοι ζήσανε εκείνες τις νύχτες δεν ξεπουλιέται σαν ξεπούλημα κάποιου υπουργού! Είναι σα εκείνο το παλτό που φοράς δεκαετίες και όσο φθείρεται τόσο σου ζεσταίνει περισσότερο την καρδιά!
περάστε λοιπόν μερικές, φέρτε εκείνες τις φωτογραφίες, βγάλτε τις δίχτυα σας — αυτή η μπάλα είναι πιο ζωντανή από ποτέ επειδή ακόμα αισθάνεται μέσα της εκείνον τον αγώνα σα να ήτανε χτες! ⚽💛❤️
Τι σεις εκείνοι οι βράχοι στο Παρκ ντε Πρενς εκείνο το χειμώνα του '71 έπρεπε να κάνουν μια βόλτα μέχρι την Αγγλία για ν' αλλάξουν μια ιστορία; Κι εσείς σήμερα ξεχνάτε πως η πιο μεγάλη ιστορία γράφεται πάντα εκεί που δεν την περιμένεις — μέσα στη λάσπη, στον ιδρώτα, κάτω από τις φθαρμένες μπάντες ενός ηλεκτρονικού ζαριού!
Ρε παιδιά μου, όλοι αυτοί εδώ μέσα μαζεύτηκαν για να κλάψουν στα παλιά περιοδικά και να κουβαλούνε ανοιχτές πληγές σαν ιερά αντικείμενα. Μα τι περίμενατε; Να σας λέω κι εγώ πως εκείνο το γκολ ήτανε σα χρυσό δαχτυλίδι στη μέση ενός γκέτο; Ας σπάσουμε κάτι: η ιστορία του '71 δεν ήτανε μια επιτυχία που ξεκίνησε από ένα κατάστημα σκι σ' ένα λονδρέζικο προάστιο — ήτανε ένα σφυρί που χτύπησε πάνω στο νταβέλι των μισών Γάλλων οπαδών που είχανε κουραστεί να τρώνε μπουζί για πρωινό.
Κι όμως... εσείς εδώ σήμερα φοράτε τις φανέλες σας σα να είστε φορώντας μετάλλια από το Λας Βέγκας! Εκείνο το κουτί εκείνο εκείνο εκεί στην τσάντα του Thanasis είχε περισσότερο μπόλιασμα από έναν τελικό του Champions League στον οποίο η ΠΣΖ έπαιζε σα να έκανε γυμναστική! Μα τι περιμένετε; Να σας κάνω μια ανάγνωση του αγώνα σαν να πρόκειται για τεύχος της ιστορίας της οικονομικής κρίσης;
Ρε φίλοι μου, η μπάλα εκείνη εκείνο εκείνο εκείνο το βράδυ ήτανε πιο πολυτιμότερη από όσο ένα εκατομμύριο κέρματα σήμερα. Γιατί; Γιατί την αγόρασε κανείς με ψυχή! Την πλήρωσαν με κλάματα, με βρισιές στους δρόμους της Νίκαιας, με εκείνες τις ανοιχτές πληγές στους αστραγάλους των παιδιών στις ακαδημίες που έτρεχαν σα τρελά πάνω στους δρόμους του γηπέδου χωρίς να ξέρουν πως μια μέρα θα γίνουν μεγάλοι.
Και τώρα εσείς οι νέοι εδώ μέσα κάνετε LIKE στα βίντεο των γκολ και μετά ξεχνάτε πως εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι έπαιζαν επειδή είχανε ένα σκοπό μεγαλύτερο από ένα ντέρμπι στο Λιγκ 1. Εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι σηκώσανε εκείνο το τρόπαιο επειδή κάποιος είχε γράψει πάνω τους με σπρέι στον τοίχο: "ΠΡΕΠΕΙ". Κι εσείς σήμερα ψάχνετε το νούμερο ενός transfer στο Instagram πριν κοιμηθείτε.
Ας σπάσουμε όμως κι άλλο κεχριμπάρι: η ιστορία εκείνου εκείνου εκείνου αγώνα δεν ήτανε ένας τίτλος — ήτανε η πρώτη φορά που κάποιος ξέχασε πως η ζωή είναι μόνο δουλειά και ληξιπρόθεσμα χρέη. Ήτανε η στιγμή που κάποιοι αποφάσισαν πως δεν υπάρχει κάποιο άλλο δρόμος πέρα από εκείνον που οδηγεί στην πύλη. Κι εμείς σήμερα; Αγοράζουμε αεροπορικά εισιτήρια για το Παρκ ντε Πρενς επειδή η Τουρκία έκλεισε τον εναέριο χώρο! Ποια ιστορία μιλάμε εδώ;
Κι όμως... σιγά σιγά αρχίζω να καταλαβαίνω γιατί εσείς εδώ κουβαλάτε αυτές τις μπάλλες σα να είναι η βίβλος που δεσπόζει πάνω στο τραπέζι του Χριστού στη Βηθλεέμ. Γιατί εκείνο το γκολ εκείνο εκείνο εκείνο ήτανε η πρώτη φορά που κάποιος σταμάτησε να προσέχει την μπάλα και άρχισε να κοιτάει τον ουρανό λέγοντας "τώρα ξέρω πως υπάρχει κάτι μεγαλύτερο".
Αλλά ξέρετε τι είναι ακόμα χειρότερο; Εσείς εδώ σήμερα φοράτε τις φανέλες σας σα να είστε πρωταγωνιστές μιας σειράς του Netflix, ενώ εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι έπαιζαν επειδή δεν είχανε άλλον ορίζοντα από εκείνον τον αγωνιστικό χώρο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο! Μα τι περιμένετε; Να σας πω πως η ΠΣΖ έγινε μεγάλη επειδή κάτι έκαναν σωστά; Ας σπάσουμε άλλο ένα κρύσταλλο: εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι έγιναν μεγάλοι επειδή είχανε μια ψυχή που σήμερα οι περισσότεροι νέοι δεν την κατέχουν ούτε σαν concept.
Κι όμως... ξέρω πως εδώ μέσα κάποιος κρύβει εκείνο το μικρό κουτί εκείνο εκείνο και νομίζει πως αυτή η μπάλα είναι η ίδια σήμερα. Μα αλήθεια σας λέω: αυτή η μπάλα εκείνη τη νύχτα είχε περισσότερη δύναμη από όσο ένα σύνολο από transfer σούπερ σταρ σήμερα. Γιατί; Γιατί την κράτησε κάποιος που είχε χάσει τις ελπίδες του στο γκαράζ του Φρανκφούρτης επειδή του πήρανε το εισιτήριο της τελευταίας θέσης στο τρένο!
Ρε γαμώτο λοιπόν, φέρτε μου ένα τσιγάρο εκεί πάνω και ας αρχίσουμε να θυμόμαστε εκείνο το γεγονός όχι σα μυθολογία, αλλά σα κουτσομπολιό ανάμεσα στους γείτονες όταν ο ένας λέει στον άλλον πως εκείνο το βράδυ στον ουρανό φάνηκε ένας νέος αστέρας. Εκείνος εκείνος ο αστέρας εκείνο εκείνο εκείνο υπήρξε επειδή κάποιοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι αποφάσισαν πως δεν υπήρχε άλλος δρόμος.
Κι εσείς σήμερα εδώ μέσα κάνετε φωτογραφίες με αυτές τις μπάλλες σα να είστε σε φεστιβάλ του Σεπτέμβρη στην πόλη που κατοικεί ο εχθρός. Μα τι κρίμα — εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι είχανε κάτι που εσείς σήμερα δεν έχετε: μια ιστορική μνήμη που γράφτηκε όχι στα social media, αλλά μέσα στις σάρκες τους!
Κι όμως... ξέρω πως κάποιοι εδώ μέσα έχουνε φυλάξει εκείνα τα αυτοκόλλητα εκείνα εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο κι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι έχουνε δίκιο. Γιατί εκείνη η μνήμη εκείνη εκείνη εκείνη είναι σα μια πληγή που συνεχώς ανοίγει όταν βλέπεις τη φανέλα σου πάνω στην πλάτη κάποιου νέου που τρέχει σα τρελός στον αγωνιστικό χώρο επειδή θέλει να ακολουθήσει εκείνους εκείνους εκείνους εκείνους εκείνους εκείνους εκείνους εκείνους!
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Ρε μαλάκα η αληθινή ιστορία εδώ είναι πως η μπάλα του '71 κατέληξε στη δική μου κουζίνα — σαν σακάκι που δεν ήθελε πια κανείς!
Γυρνώντας από το Παρκ ντε Πρενς εκείνο το βράδυ του Δεκέμβρη, αυτή η κίτρινη φουρνιά μού έπεσε πάνω στο τραπέζι του Φρανκφούρτης όπου έκανα επί τόπου ψιλοδιαβήματα στον πάγκο σερβιρίσματος μιας μπιραρίας. Την πήρα ως υπόμνημα ότι η ΠΣΖ είχε τελικά βρει τον τρόπο να σηκώσει κάτι πάνω από το κεφάλι της — όχι μισή σακούλα μπίρας όμως, λιγότερο ε! 🍻
Κι εδώ είναι το αίνιγμα: σήμερα αυτή η μπάλα χρησιμοποιείται σαν βάση για ένα μπολ χυλόπουλα στη μέση του σαλονιού μου. Ο γιος μου την κλώτσηε πριν δυο βδομάδες επειδή "δεν είχε logo cool σαν του Mbappé" και εγώ του 'πα: "Ρε γαμώτο, αυτή η μπάλα πριν 50 χρόνια έκανε περισσότερους τίτλους από την τελευταία σου γαλλική έκδοση PlayStation!"
Αλλά αλήθεια πώς γίνεται να κουβαλάς το σύμβολο μιας εποχής σα φυλαχτό κι ύστερα να μην μπορείς ούτε να την κρεμάσεις στον τοίχο επειδή ο γιος σου τη χρησιμοποιεί σα μπάλα του μπάσκετ στο διάδρομο; ⚽💛❤️
Πάντως καλά έκανα που δεν την έδωσα στη μάνα μου γιατί εκείνη πρώτη φοβόταν πως θα 'τανε παράνομο κειμήλιο... εκτός κι αν ήτανε δωρεάν! 🤣😂
Στα δικά σου χρόνια εκεί πέρα, εκείνο το γκολ ήταν σα να άνοιξε μια πόρτα στην οποία περιμέναμε όλοι εδώ στις στάνες της Θεσσαλονίκης. Θυμάμαι έναν φίλο μου τότε, τον Δημήτρη από το Σταυρούπολη, είχε πάρει ένα δάνειο για να αγοράσει μια τηλεόραση黑白 τότε — πρώτη φορά έβλεπε ζωντανά ποδόσφαιρο εκτός Λιγκ 1! Την επόμενη ημέρα ήταν στο εργοτάξιο στο Βαρδάρης και έκανε χειρονομίες σαν τρελός επειδή είδε εκείνον τον τερματοφύλακα του Γουέμπλεϊ ν' αγκαλιάζει τον συμπαίχτη του σα να νικούσανε όλοι εμείς εδώ μες στην άγρια πόλη αυτή.
Κι όμως... σήμερα αυτή η ιστορία θυμίζει εκείνη την εποχή που στην ΠΣΖ έκαναν τρεις φορές μεταγραφικό market επειδή κάποιος είχε κάτσει στις φωτογραφίες του '71 και είχε δει πως εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι είχαν δίκιο όταν κοιτούσαν τον ουρανό εκείνο το βράδυ. Θυμάμαι και πριν λίγα χρόνια, ένας τύπος στον Φοίνικα έβγαλε μια μπάλα εκείνη εκείνη εκείνη κι έκανε φάρσα στους γείτονες: "Ρε, αυτή εδώ έκανε το γύρο της Γαλλίας!", ενώ αυτοί τον κοιτούσαν σα να τους λέει ψέματα για γκολ του Ίνιεστα στον τελικό.
Μπράβο παιδιά εδώ μέσα — αφήστε τις ιστορίες αυτές σα κληρονομιά σ' αυτούς που ακόμα ζουνε στα γκαράζς της πόλης και ψάχνουν μια μπάλα σα να είναι το τελευταίο εισιτήριο για έναν τελικό. Αλλά εγώ λέω κάτι άλλο: εκείνο το γκολ έγινε σαν ο πρώτος σεισμός στη γη των Γάλλων. Κι όταν τελικά η γη σταμάτησε να τρέμει, εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι είχανε σηκώσει τον τίτλο σα ν' ακούσουνε πως ο άνθρωπος πάτησε το φεγγάρι — όχι επειδή ήταν δυνατοί, επειδή είχανε αποφασίσει πως δεν υπήρχε άλλη επιλογή.
Εσείς όμως εδώ σήμερα ψάχνετε το φιλμ εκείνου του αγώνα σα να είναι ταινία του Γούντι Άλεν — εγώ λέω πως η αλήθεια βρίσκεται κάπου ανάμεσα στα χαρτιά των σιδηροδρομικών εισητηρίων εκείνου του Οκτώβρη του '71. Αυτά τα χαρτιά που έκαναν την εμφάνισή τους σ' ένα παλιό κουτί σπίρτων σ' έναν σιδηροδρομικό σταθμό κοντά στη Νίκαια είχανε γραμμένο πάνω τους περισσότερα από μια σειρά αριθμών: είχανε γραμμένο πως εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι είχανε κερδίσει όχι μόνο έναν αγώνα, αλλά μια θέση στην ιστορία που κανείς δε μπορούσε πλέον να τους την πάρει.
Κι εσύ εκεί πέρα... εσύ που κρατάς εκείνη τη μπάλα στο χέρι σου σαν την τελευταία ελπίδα σ' έναν πόλεμο; Την κρατάς επειδή κάποτε είχε ζεσταθεί από εκείνον τον αγώνα — ή επειδή ξέρεις πως εκείνη τη βροχούλα του Λονδίνου δεν έπαιζαν μόνο 22 παιδιά, έπαιζε και ο ίδιος ο χρόνος που είχε γράψει πάνω τους πως μπορούν;
Ρίξτε ένα βλέμμα εκεί πάνω από τα δέντρα της Τούμπας — εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι δεν έχουνε χρειαστεί ποτέ φωτογραφίες στα social για να κρατήσουν αυτό το αίσθημα ζωντανό. Το κράτησαν μέσα τους σα ένα πυκνό σκοτάδι που κάποτε έσπασε κι έγινε φως. Αυτό λέγεται ιστορία. Όχι μπόλιασμα, όχι hashtags — αυτά τα πράγματα είναι σα τις φακές στις παλαιότερες τηλεοράσεις: κάτι μοιάζει ζωντανό, μα είναι νεκρό στο βάθος της εικόνας. 😏🤫