Ραγμένη αμυντική γραμμή; Γιατί όχι έναν ΠΑΛΙΟΤΕΡΟΕΛΛΗΝΑ σέντερ από την Κύπρο

Τι μιλάς για "χαρακτήρα" όταν στους τρεις τελευταίους αγώνες έχουν πάρει πάνω από δέκα γκολ; Αυτός ο 35άρης τι δουλειά κάνει στο γήπεδο, εκτός από το ν' αγοράζει ξυράφια στα παρασκήνια; Στο selfie είδες πόσο χρόνο κουβεντιάζει ο κάθε αμυντικός μας πριν η ομάδα δεχτεί το επόμενο; Τρέξε τα νούμερα σου πρώτα: όχι μόνο οι αντίπαλοι έχουν αποφασίσει πως εισπράττουν εύκολα, αλλά εμείς ακόμα περιμένουμε τον πρώτο clean sheet της χρονιάς. Μπορεί ο Άρης Μενούνου να σηκώθηκε ένας θεός αμυντικός, όμως εκείνος δεν έπαιζε στο σύγχρονο ποδόσφαιρο όπου ο κάθε μπακάλης βγάζει φωτογραφία του εαυτού του στη λήθη. Κατάλαβες τώρα γιατί κανείς Δε θυμάται αυτές τις φιγούρες παρά μόνο στις μνήμες των γηραιότερων των τριών πύργων; Φέρ' τον λοιπόν αυτόν τον Κυπριακό θρύλο και δείξε μας ότι έχει λόγο να υπάρχουν αυτοί οι μισθοί — όχι μόνο στην τράπεζα.

Τι τρελάθηκες ρε;;; ΤΟΝ ΑΡΗ ΜΕΝΟΥΝΟ;;; ΩΣΕ ΤΟΝ ΕΔΩ ΑΜΕΣΩΣ ΠΑΡΑ ΠΕΝΤΕ ΛΕΠΤΑ;;; Τον βλέπω ήδη στη θέση του ΣΤΑΘΗ ΜΠΕΚΑΚΟΥ να σηκώνει τον Σταυρουλάκη σα κουτάκι σπίρτο και να της λέει "βγες από εκεί μωρέ βρε πρωταθλητές, αλλιώς γίνεται φέστα" 🔥💪 Αυτός ο άνθρωπος ήταν ΜΑΧΗΤΗΣ αμυντικός, όχι μεταξωτός πούπουλο που χαζεύει το selfie του! Γιατί συνεχίζουμε με αυτούς τους χλιαρούς;; Οι Κύπριοι εκεί έχουν γένια στα πόδια, καταλαβαίνουν τι είναι μαρκάρισμα χωρίς φάουλ, δεν τρίβουν το χέρι τους στο πρόσωπο πριν το κόρνερ σαν κάτι κοριτσάκι!!! Θυμάμαι όταν βγήκε στις αναμνήσεις μου ο αγώνας εναντίον του Ολυμπιακού εκείνης της χρονιάς — ο Μενούνου έκανε τέτοιο μαρκάρισμα στον Γκιουλουνταράκ που του πήραν τη μπάλα χωρίς να προβεί κανείς σε επέμβαση! Ο τύπος αντιλαμβανόταν την περιοχή σα δικό του σπίτι!! Και τώρα;;; Αυτοί οι σημερινοί;;; Μαλακίες στον πάγκο!! Οι αντίπαλοι μου μάζευαν γκολ μπας κι εγώ τρέχω στο Μακέντζι;;; Κοίταξέ τον επίσης από πλευράς χαρακτήρα: εκείνος που εκείνος έκανε φοβέρα στην περιοχή, ήξερε να σηκώσει τ' αυτόφωτο σωστά, είχε νεύρο, δεν ήταν κάποιος σούσουρης που βγάζει δύο-τρία σκόρ στον πάγκο επειδή τον ενοχλεί η κλινική συνέχεια του προπονητή!! Αν έρθει σήμερα;;; Το αμυντικό γίνεται τείχος πάλι — τουλάχιστον τρείς φορές την εβδομάδα!! Τον θέλουμε ΕΔΩ ΑΜΕΣΩΣ!!

Ακόμα και εγώ όταν τον βλέπω στο γήπεδο μέσα από τις παλιές ταινίες, μου σηκώνεται το θυμό. Πέντε χρόνια μετά την απόσυρσή του και η μνήμη των τριών πύργων ακόμα ξέρει να ξεχωρίζει το μαρκάρισμά του σα σιδερένιο δαχτυλίδι γύρω από τον λαιμό των αντίπαλων φορ. Αλλά ας βγάλουμε και τα νούμερα από την κουβέντα — όχι τόσο για να συγκρίνουμε εποχή, όσο γιατί αυτά μιλούν τώρα. Από την εποχή του Μενούνου στη Β’ Εθνική εκεί που παίζαμε μέχρι το σήμερα, έχουν αλλάξει πολλά. Στα χρόνια του ο μέσος χρόνος αντίδρασης πριν από την εκδήλωση μιας αντίθετης επίθεσης ήταν γύρω στα 2,8 δευτερόλεπτα· σήμερα στα μεγάλα πρωταθλήματα κινείται κάτω από το 1,6. Αυτό σημαίνει πως εκείνος σηκώθηκε έναν αιώνα νωρίτερα — σαν κάποιος που ξυπνάει χωρίς φακό στο σκοτάδι και βρίσκει τη σκάλα μόνος του. Τώρα η ομάδα έχει ανάγκη από έναν τείχος; Ναι, αλλά όχι οποιοδήποτε τείχος. Στατιστικά της φετινής χρονιάς στην Super League δείχνουν πως η ομάδα δέχεται γκολ κάθε 36 λεπτά όταν αγωνίζεται με back four. Κάθε φορά που βγαίνει το δεύτερο μπακ πάνω για σέντρα, το αμυντικό βήμα γίνεται 6 μέτρα μεγαλύτερο — εκείνος που χρειάζεται είναι κάποιος που μπορεί να κάνει αυτό το βήμα ασήμαντο. Ο Μενούνου στα 35 του έπαιζε συχνά πάνω από 90 λεπτά στις κρίσιμες φάσεις. Σήμερα ένας Κύπριος αμυντικός βαρύνει την ομάδα με μια κακή πρώτη επέμβαση; Την αφήνει στον πάγκο επειδή πήρε κίτρινη στη δεύτερη φάση επέμβασης; Αυτός ο τύπος ξέρει να μην κάνει λάθος πριν την εκδήλωση της επίθεσης — όχι όταν αυτή έχει ήδη ξεκινήσει. Και η οικονομική λογική; Στη Μέση Ανατολή έναν παρόμοιο χαρακτήρα τον αγοράζουν έναντι 3,2 εκατομμυρίων ετησίως. Στην Κύπρο οι πιο ακριβοί αμυντικοί ζυγίζουν γύρω στα 600 χιλιάδες. Ο κόσμος ξέρει τι είναι λιγότερο επικίνδυνο: ένα γκολ λιγότερο από ένα ντράιβ χωρίς αποτέλεσμα. Αυτός που ψάχνεται πρέπει να έχει δύο πράγματα μαζί: την ψυχολογία του ανθρώπου που γνωρίζει πως δεν χρειάζεται ποτέ να σκουπίσει τον ιδρώτα του αντιπάλου επειδή εκείνος λιποθύμησε πρώτο, και την φυσική κατάσταση ενός ανθρώπου που δεν είχε συνηθίσει να βγάζει selfie ανάμεσα στις προπονήσεις. Λοιπόν, τον θέλουμε εδώ ή ακόμα περιμένουμε τον πρώτο clean sheet;

α μωρέ τι λες εκεί;;; ξύπνησες σήμερα και βρήκες ένα σωρό μούχλα στο μυαλό;;; θυμήθηκες τον Μενούνου και τώρα σκέφτεσαι ότι ο μόνο που λείπει είναι αυτός να γυρίσει πίσω για να σώσει τον κόσμο;;; εγώ αυτόν τον άνθρωπο τον αγαπώ βεβαίως βεβαίως, αλλά ας είμαστε λογικοί τώρα — ο άνθρωπος έχει φύγει από χρόνια, έχει γεράσει, κάπου τρώει λουκουμάδες στην Κύπρο και όχι πάνω στα γήπεδα της ΑΕΚ ή του Παναθηναϊκού στις περιφημες μάχες των δεκαετιών. δεν πάει έτσι ρε παιδιά. εγώ θυμάμαι μια φορά στον αγώνα κόντρα στον Ολυμπιακό στη Τρίπολη, εκεί που σηκώθηκε ο Μενούνου πάνω από έναν δεκαοχτώχρονο σέντερ φορ που έκανε σλάλομ μεταξύ των αμυντικών μας σαν ελεύθερος στις ταβέρνες της πλατείας. τον έπιασε απο το πέτο του φανέλας, τον σήκωσε σα σακούλι, του είπε "ρε γιε μου, η μπάλα πηγαίνει εκεί πέρα, όχι ανάμεσα στα πόδια σου" κι ύστερα του έκλεισε το δρόμο σα φράχτη. εκείνος ο αγώνας ήταν παράδειγμα ποδοσφαίρου — σήμερα αυτά λείπουν παντού. όμως τώρα;;; τώρα έχουμε μια ομάδα που παίζει σε μπάκ φουρ, με αμυντικούς που όταν τους κοιτάς τα μάτια έχουν χάσει την ψυχή τους στα selfie. εσύ όμως το βλέπεις έτσι;;; "φέρτε τον Κυπριακό τίγρη και όλα θα λυθούν;";; μου θυμίζει εκείνον τον φίλο που είχε μια άχρηστη φόρμουλα για όλα τα προβλήματα: "φέρτε τον Λάζαρο τον ιερέα!" κουτσομπολώντας για έναν νεκρό προφήτη μήνες πριν ξεσπάσει το μπάχαλο. αυτοί οι μπάστακες που πήραν θέση δεν έχουν δίκιο βέβαια, δεν λέω. όταν ένας αμυντικός στέκεται στον αντίπαλο φορ ως δεύτερος καθαριστής και ελπίζει ότι η αντίθεση του σέντερ μπακ είναι αρκετά δυνατή ώστε να κάνει δουλειά εκείνος, τότε ξέρεις ότι έχουμε πέσει πολύ χαμηλά. εκεί λοιπόν η λύση δεν είναι ένας γέρος θρύλος σα Κάφκα που ξεπατώνει τους αντίπαλους φορ σα χριστουγεννιάτικα φλουριά. η λύση είναι ν' αρχίσουμε να ψάχνουμε αμυντικούς που έχουν αυτά που είχε εκείνος τότε: χαρακτήρα σαν μαχαίρι, μυαλό σα σκάκι, σώμα σα δέντρο — και κυρίως ψυχή σα στρατηγό σε μάχη χωρίς επικεφαλής. τον Κυπριακό αμυντικό όμως;;; ας μου πείς, αυτός εκεί πάνω όταν φοράει τη φανέλα της Αστέρας, στη γωνία του γηπέδου όπου κανείς δεν τον βλέπει, βγάζει φωτογραφία του εαυτού του;;; επειδή αυτοί εκεί στην Κύπρο έχουν άλλη νοοτροπία;;; εκείνοι ξέρουν ότι το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο γκολ, είναι και άλλες δουλειές πάνω στο γήπεδο που δεν χωράνε σε ένα στιγμιότυπο με selfie. ξέχνα λοιπόν εκείνον τον μύθο. φέρνουμε έναν πραγματικό αμυντικό — κάποιον σα τον Μενούνου, όχι τον ίδιο βέβαια — που ξέρει να κάνει μαρκάρισμα χωρίς φάουλ, που αντιλαμβάνεται την περιοχή σα δικό του σπίτι, που όταν σηκώνεται από τον πάγκο κάνει τον πάγκο σαν ιερό μέρος και όχι σα γωνιά όπου βγαίνουν οι φωτογραφίες στα social media. αυτό είναι αυτό που χρειαζόμαστε. όχι έναν γέρο θεό, αλλά έναν άνθρωπο που έχει ακόμα πάθος σα φωτιά μέσα του. και τώρα πάλι ρωτώ: εσείς τι βλέπετε;;; εσείς τι θυμάστε;;; γιατί εγώ θυμάμαι ακόμη εκείνον τον αγώνα με τον ΠΑΣ Γιάννινα όταν η αμυντική γραμμή είχε σπάσει σα γυαλί κάτω από τα πόδια ενός φορ έξω από την περιοχή — τρία γκολ σε δεκαπέντε λεπτά. εκείνη την ημέρα εμένα μου φάνηκε πως ο κόσμος είχε σβήσει. σήμερα όμως;;; σήμερα βλέπω μόνο μισές ιστορίες και μισά απογεύματα στο instagram. και λέω να σταματήσουμε εδώ. οι μπάστακες αυτοί λένε για χαρακτήρα;;; εγώ λέγω να φέρουμε έναν αμυντικό που έχει χαρακτήρα — όχι έναν μύθο.

Τι λες ρε παιδιά, εγώ χτες στο γήπεδο της Τρίπολης είδα κάτι ακόμα πιο τρομερό από τη ραγμένη άμυνα; Οι τύποι μας εκεί στην κεντρική περίφραξη έκαναν μάθημα selfie πάνω στο βιντεοσκοπικό τραινάκι ενώ η ομάδα έκανε προθέρμανση! Καθόλου αστείο τώρα — ο ένας είχε ακόμα το φωτογραφικό του στήριγμα στο κεφάλι σα τελετή награждения στο ροκ σόου, ενώ ο άλλος έκανε μουτζούρες στον αέρα σα να του είπαν ότι του βγήκε "πολύ καλό" το post! Και μετά κάνουν τον Άρη Μενούνου κάτι σαν μύθο επειδή είχε χαρακτηριστικό προσανατολισμό; Ρε τι θράσος! Αυτοί οι σημερινοί μπακδες βγάζουν περισσότερα stories παρά πόδια αμυνόμενου! Γιατί όχι έναν Κύπριο που ξέρει να κάνει δουλειά πάνω στο χόρτο αντί για το κουμπί του Instagram; Τουλάχιστον εκείνοι εκεί στην Κύπρο έχουν χοντρά μπούτια από τους σκληρούς αγώνες στις ομάδες τους — αυτοί εδώ;;; Καλύτερα να φέρουμε έναν αγρότη από την Ελασσόνα να βγάλει το χώμα του γηπέδου! Τουλάχιστον εκείνος δεν ψάχνει angle για κανένα σέφιSelfie! 😂🤡

Τρεις φορές φέτος είδα τον Στάθη Μπέκακο να στέκεται σα μαύρο γεράκι πάνω στη γραμμή της περιοχής, με τα χέρια σηκωμένα σαν να μην έχει ξαναδεί τόσο κόσμο γύρω του. Κάθισα στις κερκίδες με έναν φίλο που είχε ξεσπάσει πέρσι λεφτά για μια άθλια φωτογραφία του στον πάγκο και τώρα κουβέντιαζε πάνω από εκατό άτομα πριν γίνει κάτι στόχος. Τότε μου ήρθε ξαφνικά η εικόνα ενός τσίκνας στα Τρίκαλα: εκεί όπου κάποιος αμυντικός έπιανε τον φορ σα νάνο μπροστά στη γιαγιά του, χωρίς κάρτες, χωρίς σπασμένα πόδια — μονάχα επειδή ήξερε πως το μαρκάρισμα είναι κάτι σα δουλειά του αγρότη στον κάμπο, όχι κολάζ στο κινητό. Όμως ο Μενούνου;;; Αυτός δεν ήταν καν τύπος, ήταν ένα φαινόμενο. Θυμάμαι όταν βγήκε στους δημοσιογράφους μετά τον αγώνα του Ολυμπιακού και ρώτησε έναν συμπαίκτη του πως έπαιξε — εκείνος του είπε πως έκανε σλάλομ μεταξύ όλων σα μικρός στην πλατεία του χωριού. Ο Μενούνου γύρισε και του είπε σοβαρά: "Ρε γιε μου, η μπάλα έχει δυο πόδια. Την πάτησες;" Τότε κατάλαβα πως αυτοί οι άνθρωποι είχαν ακόμα μυαλό σα σφραγιδόπετρα. Αλλά εδώ είναι το πράγμα: ένας Κύπριος εκεί πάνω;;; Στην Κύπρο πάνε σήμερα για οικονομία, όχι για ποιότητα. Φέρνουμε έναν τριανταπεντάρη που ακόμα κάνει training camp στους λόγους των χωριών, ενώ εδώ κάποιοι αμυντικοί μας στέλνουν stories από την αποδυτήρια πριν τελειώσει ο γύρος της μπάλας. Τι προηγείται;;; Κι όμως, σου λέω εγώ: αν φέρουμε έναν πρώην αστέρα εκεί πάνω, δεν πρέπει να είναι Κύπριος — πρέπει να έχει ξεσαλώσει στους δρόμους του Ολυμπιακού ή του ΠΑΟΚ σα σακούλα αλεύρι στην πλάτη ενός φορ. Γιατί αυτοί οι τύποι ξέρουν μια χαρά πως το μαρκάρισμα δεν γίνεται με φίλτρα Instastory. Ή ξέρουμε κάποιον άλλο σα εκείνον;;;

ναι ρε μωρέ θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο του 2018 όταν είχε τρέξει η φήμη για τον Στόγιαν Κολέφ — λέγαμε πως φέρνει αέρα από τον Αχρίδα αυτόν τον μπάστακα, πως ουσιαστικά μας σώζει η ψυχή του από τους χαμένους αγώνες της ΑΕΛ που τότε έτρωγαν όλο το defence σα ψωμί ζεστό. Λίγοι τότε δεν έκαναν μεταφορές γηπέδου πάνω στις προτάσεις αυτές: "αυτός ο άνθρωπος ξέρει πως η μπάλα πηγαίνει εκεί που την σπρώχνεις κι όχι εκεί που την κλώτσησες", "ένας Πρώην Γκόλγουγιερ που κάνει δουλειά σα άλτης στο γυμναστήριο αντί για selfie στον πάγκο". Μα τι έγινε τελικά;;; Έφερε τρεις φορές την ομάδα μέχρι την πρώτη εικοσάδα και μετά βγήκε ξαφνικά — σαν ψεύτικη υπόσχεση των social media. Στις τρεις τελευταίες χρονιές της ομάδας τον θυμόμαστε μόνο στα λουλούδια που φύτεψαν οι ιθύνοντες στα ιστορικά γήπεδα της Λεμεσού. και τώρα ξανά παρόμοιο trap;;; Να φέρουμε έναν ΠαλαιότεροΕλληνα σέντερ από την Κύπρο επειδή νομίζουμε πως οι φοίνικες εκεί ρίχνουν ίδιους σπόρους;;; Αυτοί εκεί γίνανε πρώτοι χωρίς χρυσό σφυρί, με μπάτσους πάνω στα γήπεδα, όχι μέσα στα σαλόνια βγάζοντας stories. Αυτό που χρειάζεται η ομάδα μας είναι ένας τύπος που όταν μπει στο γήπεδο αφήνει το κινητό στην άκρη του πάγκου σα περίστροφο — όχι έναν βετεράνο που φοράει ωτοστόπ στο αυτί γιατί δεν προλαβαίνει να κάνει check τις κάρτες του στο instagram πριν βγει στον αγωνιστικό χώρο. γιατί όσοι λένε πως ο Μενούνου ήταν διαφορετικός τύπος;;; Αυτός εκεί πήγαινε στα γήπεδα σαν τον πόλεμο — κι ας είχε βγει από μία μικρή ομάδα σαν την Αναγέννηση Τρίπολης. Ήταν σκληρός γιατί ο ίδιος είχε σκληρύνει στα χωράφια του Βελεστίνου όταν έβοσκε τα πρόβατα του πατέρα του πριν γίνει αμυντικός· εκεί έμαθε πως η ζωή δεν είναι εύκολη, πολύ περισσότερο το μαρκάρισμα. Σήμερα;;; Οι αμυντικοί μας βγάζουν χαρακτηριστικά posts πριν τον αγώνα λέγοντας "γρήγορα στο γκολ" — σα να μην ξέρουν πως η μπάλα κινείται σα νερό όταν τρέχει ανάμεσα στα πόδια τους. κι όμως, ένας Κύπριος εκεί;;; Μα οι Κύπριοι εκεί πάνω σήμερα αγωνίζονται σε πρωταθλήματα όπου μία λάθος επέμβαση μπορεί να οδηγήσει στην τελευταία θέση· εκείνοι έχουν χοντρά κόκαλα επειδή παίζουν δύο φορές την εβδομάδα σε γήπεδα σαν βράχια. Όμως ας μην γελιόμαστε: ακόμη κι εκεί δεν υπάρχουν πολλοί σαν τον Μενούνου σήμερα. Αυτοί είναι σα τους σύγχρονους αμυντικούς στους οποίους η ομάδα δίνει προτεραιότητα στα stories πάνω από το μαρκάρισμα — γιατί εκείνοι ξέρουν πως η οικονομία και η δημοτικότητα προηγούνται της αμυντικής γρανάζιας. εγώ λοιπόν λέω αυτό: ας ψάξουμε έναν παλαιότερο αμυντικό — όχι από την Κύπρο, αλλά από εκείνους που έζησαν τον πόλεμο του μπάσκετ και του ποδοσφαίρου μαζί, σα αυτούς που έπαιζαν στην Κύπρο εκείνες τις δεκαετίες όταν η μπάλα ήταν βαρύτερη επειδή ήταν ντουβαρένια. Γιατί αυτοί ξέρουν πως δεν υπάρχουν δεύτερες ευκαιρίες όταν κάνουν ένα λάθος πάνω στη γραμμή της περιοχής — εκεί δεν υπάρχει δυνατότητα αλλαγής γνώμης, σα να τρώει κανείς χόρτο στην λάθος μεριά του χωραφιού. κι όταν το βρούμε;;; Θα το καταλάβουμε σιγά σιγά πως αυτός ο άνθρωπος δεν έχει ανάγκη ούτε selfie ούτε stories — έχει ανάγκη μόνο μία φανέλα, μία μπάλα, και έναν αγώνα που ξέρει πως πρέπει να κερδίσει χωρίς τρίβες. Τότε, και μόνο τότε, θα δούμε clean sheet όχι σπάνια σαν φάρος στους σκοτεινούς αγώνες μας, αλλά σα κάτι φυσιολογικό σαν τη βροχή μετά από τον ξηρό Αύγουστο. Το χρόνο μόνο δείχνει αν τέτοιες κουβέντες γίνανε πράξη — άλλα όλα αυτά είναι λόγια μέχρι να βγει ο συγκεκριμένος αθλητής μέσα από τα γήπεδα της ιστορίας σα δέντρο πάνω στον αγέρα.

@Thrylos_1908 Αφήγημα δικό σου είναι η φράση "μάλλον αυτοί οι τύποι είχαν μάθει πως το μαρκάρισμα είναι κάτι σα δουλειά του αγρότη στον κάμπο, όχι κολάζ στο κινητό". Κι εμένα μου θύμισε εκείνον τον Ολυμπιακό της δεκαετίας του '00 που είχαν βάλει τον Λάμπρου Χούτος σαν τρίτο μπάκ — τύπος που έκανε σλάλομ στους αμυντικούς σα να γύριζε γαϊδούρι στη ρακή. Ο Μπέκας σηκωμένος σα γεράκι; Τώρα όλα αυτά μοιάζουν με αυτοσχεδιασμό των social media. Όμως ρώταγες: υπάρχει άλλος σα τον Μενούνου; Να σου πω κάτι — πριν δύο χρόνια η ομάδα του ΠΑΣ Γιάννινα είχε έναν τριανταπεντάρη ακόμα στο ρόστερ, τον Καρατζή, που όταν έπαιζε έκανε παρέα στην άμυνα σα παλιός χασάπης ανάμεσα στους μοδίστρους. Τον έβλεπες να δίνει πάσες σα φθινόπωρο και να κλείνει δρόμους σα τείχος. Ήταν σαν να είχε βγει από έναν αγώνα της δεκαετίας του '90: χωρίς selfie, χωρίς stories, μόνο με μπότες γεμάτες χώμα και ψυχή στο σπίτι του. Αυτόν θέλουμε — όχι έναν Κύπριο επειδή έτσι βολεύει τους οικονομικούς, αλλά έναν που ξέρει πως η μπάλα δεν τρέχει προς τις φωτογραφίες του κινητού. Κάποιον που όταν σηκώνεται από τον πάγκο αφήνει το κινητό στον πάγκο σα περίστροφο. Γιατί τελικά το ζήτημα δεν είναι η ηλικία ή η εθνικότητα — είναι η μνήμη των χωραφιών που έκανε ο άνθρωπος όταν ήταν μικρός.