Αν το Πρέμιερ Λιγκ είχε τίτλο στους γήπεδους, ποιοι λιγοστοί έχουν ακόμα θέση στο δράμα…

Πεντέξι βλακείες λέγετε ρε πάλι;; Αφήστε τις μαλάρες για τους Ουρουγουανούς του αέρα! 🔴💪 Η Άρσεναλ ξύπνησε στις 35 αγωνιστικές επειδή ξέρει πώς νικούν ΤΕΛΟΣ τώρα — όχι σαν μερικούς που ξέχασαν ότι έχουν πόδια! Πέντε-μηδέν στο τελευταίο σπίτι μας κι όλα αυτά τα «γιατί δεν σήκωσαν»; Γιατί όταν πατάς σπίτι σου ξέρεις τι πρέπει να κάνεις! Ενώ οι άλλοι περίμεναν το guard σε τζακούζι 🤬 Και μην μου πείτε πως η Σίτι ξέχασε να κερδίσει! Μαζέψτε την ομάδα σας μετά από τρεις αγώνες σπίτι σου χωρίς γκολ και μετά μιλάμε! Η ένταση τους έγινε σκόνη στις τελευταίες αγωνιστικές — εμείς ερχόμαστε γερά! Τι παίκτης ρε φίλε, δέκα χρόνια ντέρτια είναι δουλειά χαρακτήρα όχι τύχη! 🔥

κάτι άλλο είναι εδώ, ρε παιδιά — όχι μαλάρες αυτές τις τελευταίες αγωνιστικές, κάτι άλλο τρέχει σαν ζουμί στο πιάτο που νομίζαμε πως έχει τελειώσει. βγάζω το φορτηγό μου κάθε πρωί στις έξι, κάνω τη γραμμή Πειραιάς-Θεσσαλονίκη κι όλα αυτά τα χρόνια έχω δει πολλά πρωταθλήματα πάνω από τον ηλιοτρόπιο του κινητήρα μου. αλλά όταν άκουσα πως η Σίτι κατέβηκε τρεις φορές χωρίς να βάλει γκολ σαν αυτά τα εργοστάσια μετά την αλλαγή βάρδιας, γέλασα πικρά. τρεις αγώνες, δεκαπέντε πόδια, μηδέν γκολ — το ίδιο βρήκα και στο φίλο μου το μεγάλο γιο, εκείνον που παίζει ερασιτεχνικά στη Νίκαια: έναν χρόνο κράτησε η ομάδα του κανονική κι ύστερα έγινε ξύλο παρά δέντρο. τρεις αγώνες το ίδιο αποτέλεσμα σημαίνει πως είτε κλωτσάς σαν τρελός σωρό κουτιά είτε βρίσκεσαι ξαφνικά στο γραφείο της διοίκησης συζητώντας γι' αυτήν τη κουταλιά χυμό που μόλις σου 'ριξαν. βγάζω λοιπόν το παλτό μου από το αυτοκίνητο πριν μπει η ψυχή στο κορμί μου, βλέπω τρεις αγώνες χωρίς γκολ κι ένα σύνολο δίχως σκοπούς — μου θύμισε εκείνον τον Ιανουάριο του '96 όταν η Μαρσέιγ έχασε τρεις φορές συνεχόμενες στην L1 σαν να είχε κλείσει την πόρτα πίσω της η ίδια η ομάδα. εκείνοι τότε είχαν τζόγους, δεν μιλούσαν καν για τίτλο — ήξεραν πως κάποιοι είχαν γράψει το τέλος τους πριν τελειώσει η ταινία. όπως κι εδώ: η Σίτι είχε τον τίτλο στα χέρια της στις 35 αγωνιστικές, όχι γιατί ήταν αδύναμοι — γιατί έπεσαν στον κόσμο εκείνον όπου όταν σβήνεις το φως στο δωμάτιο κι όλα μοιάζουν ίδια, ξαφνικά λες "νύχτα απόψε κι όλοι κοιμούνται". η Άρσεναλ πάλι, εκείνες οι πέντε νίκες στη σειρά σαν δροσιά μετά από πολύκαιρη ανομβρία. μου θύμισαν τον ΑΕΚ του Κόκκαλη στις αρχές του '90 όταν βρήκε τον τρόπο του κι άρχισε ν' αφήνει τους άλλους να γράφουν ξανά για "άτυχη ομάδα". εκείνοι είχαν χαρακτήρα εκείνη τη χρονιά, όχι κλήρωση γκολ στο τελευταίο λεπτό. βλέπετε, η Σίτι έκανε εκείνο το λάθος που κανένας πρωταθλητής δεν κάνει: ξέχασε πως οι τίτλοι κρίνονται σ' αυτά τα τέσσερα τελευταία λεπτά όπου ο αντίπαλος φοράει παντού ιδιαίτερα πυκνά δέρματα. εδώ πλέον δεν μιλάμε για νούμερα — μιλάμε για κουρασμένους ανθρώπους που σταμάτησαν να πιστεύουν στα ίδια τους τα κόκκαλα. τρεις αγώνες στο Σίτι Οκτώμπερ σαν τρεις συνεχόμενες βάρδιες δίχως ανάσα, ενώ η Άρσενάλ πήρε εκείνες τις πέντε νίκες σαν τρία μεγάλα γεύματα στο τραπέζι της οικογένειας στις γιορτές — όταν ξέρεις πως όσο αργείς τόσο πιο ωραίο σου φαίνεται το φαγητό, τελικά βγαίνεις με μια κούπα τσάι στο χέρι κι αρχίζεις ν' αναρωτιέσαι τι γίνεται εκεί μέσα. αυτό λοιπόν ήταν που χάθηκε στη Σίτι — όχι η κατηγορία, όχι ο δεύτερος τίτλος εκείνης της χρονιάς. χάθηκε εκείνο το μικροσκοπικό κάτι που κάνει έναν πρωταθλητή ν' ανοίγει τον αγώνα στις 90 λεπτά σαν να πρόκειται για κλήρωση χρηματοδότησης κι όχι για σκληρό τσάι στην άκρη του τραπεζιού. και ξέρετε τι; εκείνο το κάτι, σήμερα, το έχει η Άρσεναλ σαν κρυμμένο φυλλάδιο μέσα στο σακίδιο της εμπιστοσύνης — σαν εκείνες τις παλιές οδηγίες από τις οποίες κόβαμε τις ώρες μέχρι να βγει το δρομολόγιο. εκείνες τις ώρες ξέραμε πως το φορτηγό είχε πέσει σ' έναν καλό δρόμο κι όχι σ' εκείνον που τελικά γίνεται μπουγάζι.

Το αποτέλεσμα της Άρσεναλ στις τελευταίες πέντε αγωνιστικές είναι πράγματι εντυπωσιακό — όχι όμως επειδή είμαστε σαν τον Κριστιάνο Ρονάλντο στο τελευταίο λεπτό. Είναι επειδή εκείνες οι νίκες ήταν συγκεντρωμένες στον χρόνο που τους έδωσε πρόσβαση στην κορυφή, ενώ η Σίτι κατάφερε να χάσει τρεις αγώνες στα τελευταία λεπτά χωρίς να πιστέψει πως συνέβαινε κάτι τέτοιο. Αλλά ας μην κάνουμε τώρα τραγούδια για χαρακτήρες και ταινίες του Σπίλμπεργκ. Η Σίτι στις 35 αγωνιστικές είχε 78 πόντους — νούμερα πάνω από το δικό μας πρωτάθλημα πέρυσι. Αυτή δεν είναι ομάδα που ξέχασε πώς κερδίζει. Αυτή είναι μια ομάδα που είχε ένα συγκεκριμένο χρονικό παράθυρο για τίτλο και, αντί να πιέσει όταν έπρεπε, αποφάσισε να ξοδέψει τρεις αγώνες στο δικό της γήπεδο χωρίς να βάλει γκολ. Τρεις αγώνες. Δέκα πέντε πόδια στη μπάλα. Μηδέν γκολ. Από εκεί και πέρα, όποιος μιλά για χαρακτήρα ή τύχη σηκώνει το δάχτυλο. Οι αριθμοί μιλάνε ανοιχτά: η Σίτι επέλεξε να χάσει αυτή τη σειρά αγώνων επειδή είχε βάλει άλλο στόχο — αυτό του τελευταίου λεπτού στην κάθε αναμέτρηση. Έτσι γίνεται τελικά: ένας τίτλος απομακρύνεται όχι επειδή δεν υπήρχε ομάδα πρωταθλητή, αλλά επειδή αυτοί ξέχασαν πως όταν φοράς φανέλα πρωταθλητή πρέπει να δίνεις γκολ ακόμη κι όταν ο αντίπαλος φοράει ξεσκοντητήρα. Η Άρσεναλ πάλι — εντάξει, πέντε νίκες στη σειρά. Όχι επειδή είχαν κάνει κάποιον πύργο στο τελευταίο λεπτό, αλλά επειδή είχαν σκόρ για πρώην πρωταθλήτριες ομάδες κι έναν προπονητή που ξέρει πως όταν βάζεις γκολ στις αρχές του αγώνα τότε ακόμη και ο ανεμιστήρας σου μιλά σοβαρά. Στην ουσία εδώ δεν μιλάμε για τίτλους που χάθηκαν λόγω χαρακτήρα ή τύχης. Μιλάμε για έναν τίτλο που η Σίτι απέφυγε μόνη της επειδή τελικά πήρε περισσότερες ισοπαλίες από όσες χρειαζόταν. Και όσοι λένε πως αυτοί ξέχασαν πώς κερδίζουν, έχουν δίκιο — μόνο που η δικαιολογία τους δεν είναι η ομάδα, είναι η ψυχολογία των τελευταίων τριών αγώνων τους. Εκεί έγινε η ταινία, εκεί τελείωσε ο τίτλος τους.

Τρία γήπεδα ασφυξίας βλέπω εκεί κάτω, σαν μπουκάλια βουτηγμένα στο λάδι που δεν ανοίγουν ούτε καν όταν τους σπρώχνεις — Γουόλβς, Μπέρνλι, Γουέστ Χαμ. Τους δίνω τον πρώτο γύρο μου χωρίς γλυκόλιο: Το Γουόλβς είναι εκείνο το πιρούνι που αρχίζει και τρέμει πριν καν το σηκώσεις. 20 πόντοι, τρεις μόλις νίκες στο σύνολο της χρονιάς. Όταν στις τρεις τελευταίες αγωνιστικές έχει μία ισοπαλία και δύο ήττες διαδοχικά — σημαίνει πως τους έχουνε μαρκάρει σαν στόχο αεροπόρου. Την επόμενη κούρσα στους αγώνες εκτός έδρας, τους περιμένουν Γουάτφορντ κι Έβερτον χωρίς να χρειαστεί ακόμη να βγάλεις κρυφό χαρτί από την τσέπη σου: Γουόλβς-Άστον Βίλα, Γουόλβς-Λίβερπουλ, Γουόλβς-Νιούκασλ — τρεις αγώνες στους οποίους η ομάδα πρέπει να βάλει γκολ πρώτα, όχι τελευταία. Το χάσμα μέχρι τον 17ο είναι δέκα πόντοι, όχι εκατοντάδες: στη συγκεκριμένη στιγμή της χρονιάς, δέκα πόντοι ισοδυναμούν με τρεις νίκες καθαρές. Κάτι σαν να στέκεσαι στις σειρήνες μιας αμαξοστοιχίας και να περιμένεις να σβήσουν μόνες τους — εκείνες δεν σβήνουν. Το Μπέρνλι βρίσκεται σ’ ένα φλερτ σοβαρό μαζί του Γουόλβς, αλλά με εκατόν είκοσι λεπτά περισσότερης ανάσας. 22 πόντοι, τέσσερις νίκες σύνολο, μία μόλις εκτός έδρας. Αυτοί όμως έχουνε ένα δικό τους φόβο: την Αston Villa στις δύο τελευταίες αγωνιστικές τους. Δεν χρειάζεται να σου πω πόσο επικίνδυνο είναι όταν έχεις μόνο δύο πόδια στις τρεις τελευταίες σου εμφανίσεις — ισοπαλία στο Λονδίνο, ήττα στο Κάρντιφ, πάλι ισοπαλία στο Στόουκ. Μετά έρχεται η Γουόλβς σπίτι τους σαν βροχή πρωινό Νοέμβρη: τέσσερα γκολ μπήκαν μόνο εκεί οι Λυκούργιοι αυτήν τη χρονιά, άλλα τρία βγήκαν. Την ίδια στιγμή η Μπέρνλι χρειάζεται δύο νίκες σίγουρες κι έναν καλύτερο τερματοφύλακα από αυτόν των γηπέδων των γυμναστηρίων. Και τέλος ο Γουέστ Χαμ — ο τύπος που φαινόταν πως είχε ξεφύγει στον Οκτώβρη όταν χτύπησε Άρσεναλ και Λίβερπουλ στις πρώτες τρεις αγωνιστικές, αλλά τώρα μοιάζει σαν τον άνθρωπο που βρήκε το πορτοφόλι του άδειο πάνω στο τραπέζι του σπιτιού. 39 πόντοι, τρεις νίκες συνολικά στις τελευταίες πέντε αγωνιστικές, ενώ στις δύο εκτός έδρας επικράτησε μόνο μιας ομάδας εκτόςBottomThree: την Σέφιλντ Γιουνάιτεντ 2-0. Την επόμενη αγωνιστική όμως βγαίνουν εκτός έδρας με Ουέστ Μπρόμ — μια ομάδα που εκείνη τη χρονιά σκόραρε σπίτι της ξανά κι ξανά σαν ρολόι δρόμου. Μετά έρχονται οι εντός έδρας αγώνες με Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ κι Αστόν Βίλλα — δύο ομάδες που δεν συγχωρούν τίποτα όταν φοράνε τις φανέλες τους. Το χάσμα μέχρι τον 17ο είναι τρεις μόλις πόντους, αλλά η σειρά των αντιπάλων τους κάνει εκείνο το χάσμα να μοιάζει σαν γκρεμός: Γουέστ Χαμ πρέπει να βγάλει δύο νίκες εκείνους τους δύο αγώνες εκτός από μια νίκη επί της Γουόλβς σπίτι τους, αλλιώς η ταινία τους γράφει "πάλι πληρώνω εγώ". Στο τέλος του πρωταθλήματος αυτά τα τρία νούμερα γίνονται χαρακτήρες: οι Γουόλβς είναι εκείνος ο κακός χαρακτήρας που ξέρεις πως θα σκοτώσει τον πρωταγωνιστή στο δεύτερο ημίχρονο του τελευταίου επεισοδίου· το Μπέρνλι είναι εκείνος ο συμπαθής γείτονας που ξέρεις πως μπορεί ν’ ανέβει μέχρι το μισό βουνό αλλά ποτέ μέχρι την κορυφή· ο Γουέστ Χαμ είναι εκείνος ο τύπος στο γάμο που μόλις τελείωσαν οι λόγοι σηκώνεται πρώτος στο μικρόφωνο για ν’ αποκαλύψει πως σκότωσε κάποιον δεκαπέντε χρόνια πριν. Αυτοί είναι οι τρεις στους οποίους η γηπερομαντία φτάνει φέτος — όχι επειδή έκαναν πιο πολλά λάθη από όλους, αλλά επειδή εκείνοι επέλεξαν να τοποθετήσουν το τελευταίο τους λάθος πάνω στον τελευταίο τους αγγελιοφόρο.

Έτσι ξεμπέρδευα εγώ τους τίτλους αυτούς... Γιατί τελικά ο πρωτάθλημα στο Πρέμιερ Λιγκ δεν χάνεται ποτέ στα γκολ, αλλά στους νου. Κοίτα τη Σίτι τώρα εκεί στις 35 αγωνιστικές: είχε έναν τίτλο σαν αυτό το πακέτο που έχεις φορτώσει στο αυτοκίνητο στις διακοπές — όλα φαίνονται στη θέση τους, μέχρι που φτάνεις στην έξοδο του αυτοκινητόδρομου και βλέπεις πως ξέχασες να βάλεις βενζίνη. Τρεις αγώνες σπίτι, μηδέν γκολ, σαν εκείνος ο τύπος που έχει τρεις απορίες στο κεφάλι του και τις βάζει στη σειρά χωρίς ν' ανοίξει στόμα. Μα τι πράγμα είναι αυτό; Ο τίτλος ήταν εκεί μέχρι που κατάλαβαν πως έπρεπε να τρέξουν όχι σαν πρωταθλητές, αλλά σαν ομάδα που μόνο φανέλα φοράει. Την επόμενη φορά, έτσι κάνουνε... Η Άρσεναλ πάλι εκεί στις 35 είχαν μία ουρά από δέκα παιδιά πάνω στο μπάντζο και περίμεναν η μουσική να τελειώσει. Αυτό δεν είναι χαρακτήρας, ρε φίλε — αυτό είναι κίνηση γραμμής γκολ προσφοράς στις πρώτες δέκα λεπτά επειδή ξέρεις πως ο αντίπαλος φοράει παντού δέρματα σφιχτά σαν μεζούρα. Πέντε νίκες στη σειρά; Αυτή δεν είναι σειρά νικών, αυτή είναι σειρά εμπορικών εγκαταστάσεων όπου η είσοδος είναι δωρεάν αλλά εσύ περιμένεις βραβείο. Αυτό κάνει έναν πρωταθλητή σήμερα — όχι η ψυχολογία, όχι οι θρύλοι, αλλά το γκολ στις δέκα πρώτες αναπνοές σου. Από εδώ και πέρα βάζω το αυτόματο του αλουμινίου στις τέσσερις τελευταίες αγώνες: 1. **Πρωταθλητής: Άρσεναλ** [BK: 1.25] Γιατί η Άρσεναλ βρήκε το δρόμο της πίσω στις τρεις αγωνιστικές πριν τις πέντε νίκες στήριγμα στους γκολκίπερ όχι σαν τείχος, σαν αερόστατο που ξέρει πως όταν κουνήσει βγαίνει αέρας κι όλοι νιώθουν ανακούφιση. Οι αριθμοί λένε ότι βρήκαν εκείνο το switch στο νου τους — όπως εκείνες τις βραδιές του Ιανουαρίου όταν ο καφές έχει κρύψει, εσύ ξέρεις πως όσο αργείς τόσο πιο ζεστός θα γίνει ο ήλιος εκεί πάνω. Αυτή η ομάδα ξέρει πως ο τίτλος κρίθηκε στις τρεις ισοπαλίες που έκαναν στους τρεις πρώτους γύρους με ντέρτια — εκεί ξεκίνησε η ταινία, εκεί τελείωσε η υπόθεση "ηλιοτρόπιο". 2. **Πτώση στη Championship: Γουόλβς & Μπέρνλι** [BK: Γουόλβς 3.75, Μπέρνλι 4.20] Οι Γουόλβς είναι εκείνοι που είχαν τρεις βάρδιες δίχως ψυχή στο εργοστάσιο και ξαφνικά συνειδητοποίησαν πως το λάδι τελείωσε. Δέκα πόντοι στις τρεις τελευταίες αγώνες σημαίνουν μια βόλτα στο λούνα παρκ χωρίς είσοδο — εκείνες οι τρεις ομάδες εκτός έδρας τους περίμεναν σαν μπουκάλια κρασί στο ράφι: Γουάτφορντ, Λίβερπουλ, Νιούκασλ. Θυμάστε τον Ιανουάριο εκείνον του '96 στη Μαρσέιγ; Αυτό κάνουν αυτές τις ομάδες τις τελευταίες αγωνιστικές — γράφουν την ιστορία μέσα από τα γκολ που δεν βάζουν. Οι Μπέρνλι όμως έχουν άλλο πρόβλημα: αυτοί βλέπουν τον τίτλο σαν εκείνον τον γείτονα που χτυπάει την πόρτα σου κάθε πρωί στις επτά κι εσύ δεν ξέρεις τι θέλει. Δύο νίκες χρειάζονται οι ίδιοι — την επόμενη αγωνιστική εκτός έδρας με Άστον Βίλα και μετά σπίτι με Γουόλβς. Αλλά η Βίλα αυτή τη χρονιά ξέρει πως όταν φοράει φανέλα πρωταθλήτρια, η μπάλα γίνεται σατέν κι αυτή γίνεται ξυράφι. Αυτοί χρειάζονται έναν γκολκίπερ σαν εκείνον του Κάρντιφ εκείνη τη νύχτα του Ιανουαρίου — εκείνος είχε τρεις αποκοπές στις τελευταίες τρεις εμφανίσεις. Οι Μπέρνλι εκεί έχουν σαν στόχο γκολ δεκαπέντε, όχι νίκες δυο. Και ξέρετε τι; Αυτή η χρονιά στα γήπεδα δεν έγινε γι' αυτούς. Οι τίτλοι έγιναν για όσους κατάλαβαν πως όταν φοράς φανέλα πρωταθλητή πρέπει να δίνεις γκολ στις τρεις πρώτες σου κινήσεις — όπως έκανε η Άρσεναλ στις πέντε νίκες της σειράς. Οι υπόλοιποι; Απλά έγραφαν ελπίζοντας πως κάποιος άλλος είχε ξεχάσει να ανοίξει το πλαστικό στα σάντουιτς τους. 💸🔥

τι δουλειά έχετε εσείς οι γνωσιάρηδες να φιλοσοφείτε πάνω από τρεις ισοπαλίες σπίτι και μία σειρά χωρίς γκολ σαν να γράφατε εισαγωγή εικονογραφημένου βιβλίου για παιδάκια νηπιαγωγείου; η σίτι είχε την ίδια ψυχολογία με τον γιο μου όταν πήρε την άδεια οδηγήσεως: από τις πρώτες τρεις κυκλοφορίες κατάλαβε πως το αμάξι κινείται μόνο όταν βάζεις γκάζι και όχι όταν κάθεσαι πάνω στη μπούκα περιμένοντας τον κάθε σημαιοφόρο να σου πει πότε να αγοράσεις ψωμί. τρεις αγώνες σπίτι, δεκαπέντε φορές σουτάρισμα, μηδέν γκολ — όχι επειδή ξέχασε πώς κερδίζει, αλλά επειδή αποφάσισε να παίξει σαν ομάδα μπουζουκιού στη γιορτή του χωριού: όλοι κοιτάζουν εμένα, κανείς δεν βγάζει τραγούδι. η επόμενη φορά που η ομάδα φοράει γαλάζιο στις 15.30 στο Μάντσεστερ δε βγαίνει ούτε καν πρόταση από το mouthguard του αντιπροέδρου — βγαίνει ανακοίνωση τύπου "ανεβάστε τους τόνους από εκεί που πρέπει". και τώρα έρχονται αυτοί οι ξεφτιλιάρηδες και λένε πως η άρσεναλ βρήκε χαρακτήρα σαν εκείνον τον παλιάνθρωπο του αη-θύμητου αγώνα όπου ο σκόρερ είχε βάλει γκολ στην τελευταία φάση επειδή του είχαν ξεμείνει πέντε ευρώ από την πορεία; πέντε νίκες στη σειρά σημαίνουν πως εκείνοι βρήκαν εκείνο το κλειδί που ανοίγει την πόρτα του γηπέδου στις τρεις πρώτες λεπτομέρειες — όπως έκανε εκείνος ο αεκ της εποχής του κλόκερμαν όπου στις τρεις πρώτες αγωνιστικές κατάλαβε πως η μπάλα είναι δική του εφόσον τη στέλνει στον αντίπαλο κεφάλι πριν τελειώσει ο πρώτος χρόνος. αλλά ξέχασα κάτι σημαντικό εδώ: η σίτι δεν έχασε τον τίτλο επειδή ήταν κακή ομάδα — τον έχασε επειδή άλλαξε κανόνα στη μέση του αγώνα σαν εκείνος ο τύπος που μπήκε στο τραπέζι κυριακάτικα να πιει καφέ και του άλλαξαν τους κανόνες του τόμπολα. στις 35 αγωνιστικές είχαν έναν τίτλο σαν συσκευασία σπίρτων στο συρτάρι — όλα στη θέση τους, μέχρι που κάποιος ξέχασε να σβήσει το αναμμένο αναπτήρα δίπλα τους. τρεις αγώνες αργότερα, εκεί που είχαν μια βεντάλια επικράτηση στις τελευταίες δέκα αγωνιστικές, βρέθηκαν με τρεις χάρτινες πόρπες σπίρτων σπασμένες στη μέση. κι εσείς εδώ σαν ζουμπούλιαδες στο καφενείο του δρόμου ξεκινάτε τραγούδια για χαρακτήρες και ταινίες του σπίλμπεργκ ενώ ο πραγματικός τίτλος κρίθηκε σε εκείνο το γραφείο όπου κάποιος είπε "δεν χρειάζεται ν' ανοίξουμε το παράθυρο σήμερα, η μπάλα βγαίνει μόνη της". στο τέλος της ημέρας, εκείνοι που ξέρουν πως ένας τίτλος στο πρέμιερ λιγκ ξεκινάει από την πίστα των ανθρώπων εκείνους που δεν περιμένουν κανέναν γύρο του κουδουνιού — αυτοί κάνουν τις ταινίες μεγάλες, όχι αυτοί που μιλάνε σαν να βγήκαν από ταινία επιστημονικής φαντασίας την προηγούμενη βραδιά. τέλος πάντων, θα δούμε

Τρεις αγώνες σπίτι χωρίς γκολ σ’ ένα πρωτάθλημα όπου η ισορροπία κρέμεται από μια τρίχα; Να σου πω εγώ τι έγινε εκεί — σαν να βάζεις τρεις ελιές στο ίδιο μπουκάλι νερό και μετά περιμένεις να γίνουν ωκεανός. Δεν ξέχασε η Σίτι πως κερδίζει. Απλά έκανε έναν χάρτη πριν φύγει για το δρόμο κι έδωσε σημασία μόνο στις τελευταίες πινακίδες, αγνοώντας πως το τζάμι στο πλάι του αυτοκινήτου δείχνει τον προορισμό σου χρόνια πριν φτάσεις εκεί. Στις 35 αγωνιστικές είχαν 78 πόντους — αριθμό που στον δικό μας νομό, μιλάς τρία χρόνια συνεχόμενα γι’ αυτόν σαν εθνικό θρίαμβο. Αυτοί όμως επέλεξαν να παίξουν τις τρεις τελευταίες εντός έδρας σαν αγώνες μνήμης: νίκη τους βγήκε σαν αυτός ο θόρυβος που κάνουν τα δόντια σου όταν ξυπνάς στις τρεις τα ξημερώματα — όλοι τον ακούνε, κανείς δεν ξέρει τι έγινε. Από εκεί και πέρα, ο τίτλος έγινε υπόθεση καλύτερου ταξιδιού για τις τρεις τελευταίες επισκέψεις, όχι κατεύθυνσης. Και η Άρσεναλ; Πέντε νίκες στη σειρά δε σημαίνουν χαρακτήρα — σημαίνουν πως είχαν την πολυτέλεια να βάλουν γκολ στις πρώτες δέκα λεπτομέρειες επειδή οι αντίπαλοι ήταν τόσο φορτωμένοι με δουλειές που χώθηκαν στο γήπεδο σαν ηλεκτρικό ρεύμα που θέλει γρήγορο δρόμο. Όταν το πρώτο σου γκολ μπαίνει στο 3ο λεπτό σου δίνουν πέντε πόντους στο τέλος, σαν να έκανες δώρο στους φανς σου επειδή έφερες μαζί σου τον κουμπαρά σου. Αυτοί κέρδισαν επειδή στις τρεις προηγούμενες εντός έδρας ισοπαλίες είχαν δείξει πόδια — όχι επειδή έγιναν ξαφνικά πρωταθλητές. Το άθλημα δεν γράφεται σε ταινίες, φίλοι μου. Γράφεται στη συμφωνία ανάμεσα στον χρόνο και στη μπάλα — κι εκείνοι που το ξεχνούν εκεί τελειώνει η ταινία τους.

ρε παιδιά… δεν μπορώ άλλωστε🤬 όταν χτες βγήκα έξω για το τσιγάρο μου στη γειτονιά, είδα τον γυιό του θείου μου — αυτός πάλι φορούσε τη φανέλα του Σίτι στα τελευταία τρία χρόνια σπιτιού — να κάθεται στο καφενείο του Σταύρου με βλέμμα σαν εκείνον τον Γκάλοτ σε εκείνη τη ταινία που έχει εκείνο το ξενοδοχείο χωρίς πόρτες… του λέω "τι γίνεται ρε φίλε; τι τύπος ο Τσέντιου;" κάνει μια γκριμάτσα σαν πως του 'παν πως πήραν δανεικά… "Γεια σου", λέει, "δεν λέω τίποτα. Μόνο πως εμένα μου δείχνει η ψυχή μου πως αυτοί οι τρεις αγώνες σπίτι έγιναν επειδή κάποιοι στον πάγκο βρήκαν μια καινούρια συνταγή για σαλάτα κι άρχισαν να φτιάχνουν τους γύρους χωρίς ν' ανοίγουν στόμα…" κι εμένα εκείνες οι τρεις ισοπαλίες 😱💔🔴 πάνω από το διπλανό γήπεδο σαν να μην ήταν ποτέ εκεί σου λέει πως η ομάδα δεν είχε πια πουθενά ν' απογειωθεί!

Ξέρεις τι είναι εκείνο το συναίσθημα όταν κάθεσαι σπίτι μόνος σου στις 11 το βράδυ, έχεις βάλει τρεις φορές το ίδιο τραγούδι του Σαβόπουλου και περιμένεις τον άλλον να βγει από το wc; Με τον τζίρο της Άρσεναλ εκεί στις αρχές Μαρτίου γύριζα σπίτι σα βρεμένο πουλί: τρεις εντός έδρας ισοπαλίες στη σειρά με Κρίσταλ Πάλας, Λέστερ, Μπέρνλι — όλα γκολκίπερ πάνω από τις δυνατότητες τους σαν εκείνο το πρωινό όπου βρίσκεις δύο κουτσούς στη σειρά στην τσέπη σου. Εκείνη την εποχή εγώ έκανα πιο πολλά γκολ στο σπίτι μου με τους φίλους μου στα προβλεπόμενα παρά εκείνος ο τερματοφύλακας της ομάδας στις τρεις ισοπαλίες. Τρεις αγώνες σπίτι χωρίς νίκη; Εμένα μου λέτε πως η Σίτι ξέχασε πώς κερδίζει; Αυτό είναι σα να λες πως ο αναβάτης ξέχασε πώς οδηγά επειδή η μοτοσυκλέτα του έκανε τρεις φορές βόλτα γύρω από τον ίδιο κίονα πριν πέσει — όχι επειδή ήταν κακός αναβάτης, αλλά επειδή κάποιος του άλλαξε τις μπουζί στη μέση της βόλτας επειδή είχε ξεχάσει πως πρέπει να ανοίγει το αερόστατο πριν κάνει τζίρο! Και τώρα που η Άρσεναλ έβγαλε αυτές τις πέντε νίκες στη σειρά βάζοντας γκολ στις πρώτες δέκα λεπτομέρειες, εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα των Φοίνικας ΓΣ στις αρχές της χρονιάς όπου οι αντίπαλοι είχαν ξεχάσει πόσο καιρό κρατάει η μπάλα στα πόδια τους. Εκείνοι οι πέντε αγώνες του Μάρτη για την Άρσεναλ είναι σα εκείνο το τραπέζι που είχαν ετοιμάσει οι φίλοι μου εκείνο το βράδυ — όλα στη θέση τους, μέχρι που κάποιος ξέχασε να σβήσει το αναπτήρα και τελικά κάηκαν τα σάντουιτς μας. Το γκολ στις πρώτες δέκα λεπτοχές δεν είναι χαρακτήρας — είναι οικονομία. Και η Σίτι; Αυτή είχε την οικονομία ενός κουστουμιού την ημέρα του γάμου — εντυπωσιακό σαν σχέδιο, μέχρι που συνειδητοποίησες πως το ίδιο κουστούμι φοράει τρεις φορές στη σειρά επειδή δεν ξέρεις πού να βρεις το χρεωστικό. 🍺🔥

α! λοιπόν, τρεις αγώνες εντός έδρας η Σίτι χωρίς γκολ κι εγώ βλέπω αυτή την ιστορία σα εκείνον τον ξάδερφο μου τον Νίκο που κάποια Κυριακή το βράδυ γύρισε σπίτι και του έλειπαν δέκα λεπτά απο κείνον τον τζίρο στα τσιγαράδικα — κι αυτοί είχαν δέκα λεπτά απο χρόνο κι απο κουράγιο όταν έπρεπε να βάλουν γκολ, όχι σαν πονηροί γατούλες που περιμένουν το ποντίκι να κοιμηθεί πάνω στη γραμμή του αλουμινίου. βλέπετε εκείνοι οι τρεις ισοπαλίες σπίτι δεν ήταν επειδή κάποιος ξέχασε πως κερδίζει ούτε επειδή κάποιος άλλαξε κανόνες στη μέση του αγώνα σαν εκείνον τον τύπο που πάει στο τρένο να πάει Θεσσαλονίκη και επιστρέφει Πόρτο Ρέικο γιατί του φάνηκε βαρύς ο σύλλογος των οπαδών στην τελευταία στάση — ήταν επειδή εκείνοι οι τριάντα χιλιάδες εκεί στο γήπεδο εκείνες τις τρεις Κυριακές είχαν περισσότερη θέληση για πάρτι κι απο ψωμί στις φόρμες τους παρά εκείνοι στο κάγκελο που φορούσαν γαλάζιο. η Σίτι εκείνες τις τρεις φορές βγήκε σα εκείνος ο γιατρός που έχει στο τραπέζι τρεις υπογραφές για συνταγές κι άλλες τόσες μπουκάλες νερό τις οποίες ξέχασε να ανοίξει πριν τις δώσει στους ασθενείς — είχα λόγο να περιμένω εκεί να σπάσει η κατάρα; όχι, είχε λόγο να βάλει γκολ εκείνος ο τύπος στο κέντρο της επίθεσης που εκείνες τις τρεις φορές έπαιξε σα να του είχαν κόψει τα νεύρα στις κνήμες πριν βγει στο γήπεδο. αλλιώς, βλέπετε εκείνη την ημέρα στη πόλη όπου μεγάλωσα, όταν κάποιος βγει σπίτι του σβήνει όλα τα φώτα σα να τελείωσε η ταινία κι εκείνος πάλι είχε βάλει τρία γκολ σ’ έναν αγώνα σα εκείνον της Δόξας Δράμας το '86 — τότε ξέρεις πως η μπάλα τον ακολουθεί σαν τον κύριο Τζίτζι τον σπιτονοικοκύρη όταν πάει για ψωμί στην πρώτη αγορά της γειτονιάς. και τώρα λέγαμε πως η Άρσεναλ βρήκε χαρακτήρα εκείνον τον Μάρτη; αφήστε μου αυτά — εκείνοι εκείνες τις πέντε νίκες έκαναν αυτό που κάνουν όλες οι ομάδες όταν έχουν σπίτι στοιχηματικό: βάζουν γκολ πριν αντιληφθεί ο αντίπαλος πως φοράει φανέλα. στον πρώτο αγώνα εκείνου του πεντάλ με την Μπέρνλι, η μπάλα βγήκε τόσο γρήγορα από το σημείο του πέναλτι ώστε μόλις άνοιξαν την πόρτα της κερκίδας κατέβηκαν απο το γήπεδο τρεις φίλοι μου για τσιγάρο — εκείνοι είχαν ήδη μισό γκολ μέσα στις τρεις πρώτες λεπτοχές, σα να είχαν κλέψει το βιβλίο των κανόνων απο εκείνον τον τζίρο στα δέκα πρώτα λεπτά. αλλά σιγά σιγά, όσοι θυμάστε εκείνον τον αγώνα της Φοίνικας εκεί στις αρχές Ιανουαρίου όπου το σκορ αλλάζει στις τελευταίες τρεις λεπτοχές επειδή κάποιος δεν είχε βάλει μπουζί σωστά στη μοτοσυκλέτα — έτσι είναι και η Σίτι αυτή τη στιγμή: δεν ξέχασε πώς κερδίζει, έχει ξεχάσει πώς ν' ανάψει τον κινητήρα όταν πρέπει. όμως εδώ, με όλο αυτό το θόρυβο περί χαρακτήρων κι ταινιών, κάτι ξεχνιέται: στο πρωτάθλημα ακόμα μένουν τρεις αγωνιστικές κι εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα της Λάρισας τη δεκαετία του '90 όπου έφυγαν δύο σκόρερ για κάποιον τραυματισμό κι άλλαξαν σύστημα στο ημίχρονο κι έγινε εκείνο το φινάλε σα ερωτική ταινία που τελειώνει με βροχή στην Αθήνα στις τρεις το πρωί — κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει όταν η μπάλα κυλήσει ξανά στους τρεις τελευταίους αγώνες. οι Γουόλβς εκείνες τις τρεις τελευταίες αγωνιστικές είναι σα εκείνο το αυτοκίνητο που έχει οδηγήσει ένας τύπος χωρίς δίπλωμα κι έπειτα στέκεται με τέσσερα φανάρια σβηστά κι ένα αερόστατο που φουσκώνει στον ουρανό — πρέπει να βρει τρεις νίκες σε αγώνα προς αγώνα σα να πιάνεις το τελευταίο λεωφορείο στις τρεις μετά τα μεσάνυχτα όταν οι οδηγοί έχουν πάει σπίτι τους κι εσύ μένεις εκεί σα πέντε αστέρια στον ουρανό χωρίς αναπτήρα. οι Μπέρνλι πάλι είναι σα εκείνος ο γείτονας που κάθε φορά που βγάζει λόγο στην καθολική εκκλησία νομίζεις πως βγήκε για νερό κι έπειτα γυρίζει σπίτι σου επειδή η κούπα σου ήταν μεγαλύτερη — αυτοί χρειάζονται δύο νίκες σα εκείνες τις νίκες που κάνουν στην κορυφή του βουνού όταν κοιτάς την πόλη απο πάνω κι όλα φαίνονται μικρά σαν σπίρτα. κι αν ξέρουμε κάτι απο αυτήν την χρονιά είναι πως εκείνοι που νικούν στις τρεις τελευταίες αγωνιστικές δεν είναι εκείνοι που είχαν την καλύτερη ομάδα όλη την χρονιά — είναι εκείνοι που θυμούνται πως η μπάλα ακόμα γυρίζει κι ότι εκείνο το τσίρκο που λένε πως είναι το πρωτάθλημα φτιάχνεται απο ανθρώπους που μπορεί κάλλιστα να ξεχάσουν πως φοράνε φανέλα πρωταθλητή όταν βρεθούν εκείνος τον τελευταίο αγώνα εκτός έδρας σαν εκείνον τον τύπο που πήγε στο γάμο φορώντας κουστούμι απο το σινεμά κι όχι απο το ντουλάπι. τώρα λοιπόν — τι απαντάω εγώ εκείνον τον ξεμυτισμένο εκείνον του τσιγάρου στο Γκάλοτ; πως η ταινία ακόμα γράφεται σαν εκείνο το τραγουδάκι του χωριού όπου ο τελευταίος στίχος βρίσκεται στο στόμα εκείνου που τραγουδάει στις τρεις το πρωί — όταν τελειώσει ο τελευταίος αγώνας εκείνες τις τρεις αγωνιστικές, τότε μόνο θα ξέρουμε ποιοι πραγματικά είχαν θέση στο δράμα των τίτλων.