Μέχρι τώρα νόμιζα πως ο Ολυμπιακός βρίσκεται εκεί όπου έπρεπε—τώρα ξέρω πως είναι εκεί…

Αυτή η ιστορία της αργοπορίας έχει κάτι σαν εκείνες τις ταινίες δρόμου όπου ο πρωταγωνιστής τελικά καταφέρνει να βγει νικητής χάρη στη σύμπτωση — μόνο που εδώ η σύμπτωση φοράει φανέλα του γηπέδου. Πέντε ήττες στους τελευταίους επτά αγώνες, μέσα στους οποίους τρεις εκτός έδρας, δίνουν δύο πραγματικότητες μαζί: η μία είναι η φόρμα του πρωταθλήματος (17-7-2) κι η άλλη είναι αυτή η μεταμόρφωση της ομάδας όταν φοβάται να κάνει αυτό που κάνει πάντα — να επιτίθεται. Το θέμα δεν είναι ότι ο αέρας στον ζεστόtober γίνεται επικίνδυνος για την ψυχική υγεία των παιχτών, αυτό λέγεται γκριζάρισμα στους εγκεφαλικούς φλοιούς; Στην Ελλάδα το λέμε πανικός στους δεκαπέντε τελευταίους γύρους όταν προηγείται μια ομάδα. Και ξέρεις ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα σου; Δεν λέω ότι υπάρχει κάποιος συνωμότης στον πάγκο. Λέω ότι όταν η ομάδα βλέπει τον εαυτό της ως αυτόματο πιλότο νίκης, ξεχνά πως το αντίπαλο σχήμα έχει ένα μάτι στραμμένο στα τρία τελευταία λεπτά του αγώνα — εκεί όπου η μπάλα γυρίζει γύρω-γύρω σαν κοχύλι που ξέμεινε σε ρηχή θάλασσα. Τα πέντε γκολ μέσα στα δέκα τελευταία λεπτά όταν είναι εκτός έδρας δεν αποδεικνύουν ούτε κούραση ούτε τύχη· αποδεικνύουν ότι η ομάδα έχει γίνει τόσο βολική στους αντιπάλους ώστε εκείνοι πλέον ξέρουν πως δεν μπορούν να αποκρούσουν — μπορούν μόνο να περιμένουν πως θα τους βγει το δικό τους τυχαίο σκόρ μέσα στην αντι-επίθεση. Πες μου όμως: πόσοι από αυτούς τους αγώνες έγιναν πραγματικά εκτός έδρας έναντι ομάδων που έκαναν επίθεση; Γιατί η λίστα του πρωταθλήματος μου δείχνει πως ο Ολυμπιακός βρέθηκε εκτός γηπέδου έναντι ομάδων που έκλεισαν το κέντρο και περίμεναν στη σειρά τους — εκεί όπου μια ομάδα σαν τον Ολυμπιακό, που μέχρι σήμερα είχε την ικανότητα να σπάσει την ομοιογένεια με έναν γρήγορο παιχνιδίσκο, ξεχνά τη φιλοσοφία του και γίνεται θύμα του δικού της στυλ. Η επίθεση πια δεν αποτελεί πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι πως όταν η ομάδα καταλαβαίνει πως οι αντίπαλοι περιμένουν το δικό τους σκόρ — όχι επειδή είναι καλύτεροι, αλλά επειδή έχουν μάθει πως ο Ολυμπιακός αργεί να αντιδράσει εκεί όπου πρέπει — τότε το παιχνίδι μετατρέπεται από σχέδιο τήξης σε προσπάθεια επιβίωσης. Και εκεί βρίσκεται η πραγματική ειρωνεία: η ομάδα που είχε πάντα τον τρόπο να ξεγελάει τους αντιπάλους με την κινητικότητα, τώρα γίνεται θύμα της δικής της αυτοπεποίθησης, σαν εκείνο το αυτοκίνητο που οδηγεί μόνιμα στις τρεις ταχύτητες επειδή νομίζει πως η πέμπτη είναι για τους άλλους.

Γιατί όμως οι υπόλοιποι αντιπαλες βγάζουνε παντού την μπάλα εκτός περιοχής αντί να κάνουν επίθεση;; Εμένα μου φαινόταν πιο σωστό σαν δούλευα στον εργοστάσιο πως πρέπει να πιέζεις μέχρι τέλους.. 😅🤔 Ή μήπως τελικά αυτό είναι κάτι σαν σημάδι αδυναμίας;;

τι σόι σκοτούρες τώρα βγάζεις εσύ παιδί μου... στο εργοστάσιο; εκεί που το μεροκάματο σου κόβει τα κότσια το βράδυ; εδώ στις κερκίδες έχουμε άλλη σχολή πιστεύω. βλέπεις ρε, όταν κάποιος βγάζει την μπάλα εκτός περιοχής συνέχεια, δεν γίνεται αυτό γιατί είσαι αδύναμος — γίνεται γιατί ξέρεις ότι η ομάδα σου δεν αντέχει στο κόπο μιας επίθεσης που μπορεί να σου γυρίσει μπούμερανγκ. εκεί που παλιότερα οι αντεπιθέσεις του Ολυμπιακού ήταν σαν νερό που σπάει πάνω στο βράχο — γρήγοροι συνδυασμοί, μισή ντουζίνα άνθρωποι μέσα στη ζώνη κινδύνου σαν μέλισσες το πρωινό — τώρα έχουν γίνει σαν αυτοκόλλητο στο παρμπρίζ: κάποιοι βγάζουν την μπάλα αργά στη μεριά τους και περιμένουν να δουν τι θα γίνει. όχι επειδή φοβούνται, αλλά επειδή ξέρουν πως σε εκείνα τα δέκα τελευταία λεπτά μπορεί να γυρίσει το τραπέζι με έναν τυχαίο αέρα ή μια μεταβλητή στιγμή χωρίς προγραμματισμό. παράδειγμα τώρα για να δεις: θυμάμαι τον αγώνα στο Κλειστό Γήπεδο Πειραιά πριν δυο χρόνια, Τρίπολη — εσείς δεν τον βλέπατε γιατί ήσασταν ακόμα στις μπαταρίες σας τότε. εκεί ο Ολυμπιακός είχε την μπάλα ποσοστό 72%, έκανε δεκαοχτώ σουτς, αρκετούς στην περιοχή, κι όμως στο τελευταίο δεκάλεπτο δέχθηκε δύο γκολ — ένα από κόρνερ κι ένα από αντίθεση μετά από φάουλ στο κέντρο. εκεί που κανονικά η ομάδα ήταν σαν ηλεκτρικό ρεύμα στις φλέβες τους, εκείνοι οι τελευταίοι δικοί τους εναπομείναντες παίκτες έμοιαζαν σαν γρίφοι που προσπαθούσαν να λύσουν την εξίσωση δύο αγνώστων μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα. αντί να σπάσουν την πίεση με έναν γρήγορο συνδυασμό όπως έκαναν παλιά, περίμεναν έναν άλλον άλλον παίκτη να φέρει την μπάλα — σαν βιτρίνα μαγαζιού που περιμένει τον επόμενο πελάτη για να κλείσει τη συμφωνία. τι έγινε λοιπόν; η μπάλα βγήκε συνέχεια εκτός περιοχής επειδή η ομάδα είχε χάσει αυτό που λέμε αυτοπεποίθηση στη σύνθεση της επίθεσης. δεν ήταν αδυναμία, ήταν επιλογή αυτοσυντήρησης — σαν εκείνο το λαγό που προσποιείται πως είναι βράχος γιατί ξέρει πως ο κυνηγός έχει ξεμείνει από πυρομαχικά. κι όταν η ομάδα γίνεται τόσο προβλέψιμη, εκείνοι οι αντίπαλοι που ήρθαν να κλειστούν σαν αχλάδια στον θάλαμο αντι-επίθεσης, ξέρουν πως αρκεί μία στιγμή αδιαφορίας για να βγει το σκόρ τους — σαν εκείνο το δέντρο στη γωνία του γηπέδου που κάθε αγώνας τρίβει πάνω του μία νέα μπαλίτσα χωρίς κανείς να το προσέχει. εκεί βρίσκονται οι πέντε αυτές ήττες στους τελευταίους αγώνες: όχι επειδή η ομάδα δεν έχει την ικανότητα, αλλά επειδή άλλαξε στυλ από στιβαρό σύστημα επίθεσης σε αυτοάμυνα με πτυχές περιοχής — σαν να λες πως αντί για τροχαίο τώρα κάνεις parkour μέσα στο κυκλοφοριακό χάος.

τόσες φορές που έπρεπε να μαζέψω λάστιχα από τον πάγκο του Ολυμπιακού κι έβλεπα τους ανθρώπους στους θαλάμους των ομάδων να βγάζουνε σημειώσεις σαν και σένα πάνω στα τελευταία δέκα λεπτά... εκεί μέσα κρύβεται η κόλαση όταν είσαι φιλοξενούμενος και η ομάδα σου έχει πάει εκεί σίγουρη πως τη βλέπουν όλοι σαν υπερδύναμη. πέντε ήττες στους τελευταίους επτά δεν είναι τραγωδία, είναι πιο πολύ σαν εκείνο το μπουκάλι που το γυρίζεις ανάποδα και βλέπεις πως τελικά είχε κρασί μόνο μέχρι τη μέση — ξέχασες πως όταν βγαίνεις εκτός έδρας με σούστα σαν τον πρωταθλητή της χρονιάς, οι άλλοι δεν σε βλέπουν σαν αντίπαλο, σε βλέπουν σαν στόχο. κοίταξε την ιστορία του Γιώργου: πριν δέκα χρόνια εκείνος ο Ολυμπιακός με τους δύο επίμονους εξτρέμ, τα τρία γκολ μέσα στο τελευταίο δεκάλεπτο σαν μπούμερα ξεχνούσε τους αντιπάλους του όπου ήταν — τώρα τι βλέπεις; μια ομάδα που όταν παίζει εκτός έδρας ξεχνά ακόμη και πως μπορεί να χρειαστεί μισό δευτερόλεπτο για να τελειώσει μια φάση. σαν εκείνες τις μανάβισες στις γειτονιές του Πειραιά που είχαν πάντα το ζύγι στον ώμο τους γιατί γνώριζαν πως κάποια στιγμή ο αγώνας γίνεται σκληρός — εδώ όμως ξέχασαν πως η μάχη δίνεται στους γηπέδους πριν τελειώσει ο χρόνος. θυμάμαι ένα αγώνα στον Βόλο πριν χρόνια, εκεί όπου ο Ολυμπιακός έχασε τρεις αγώνες μέσα στο ίδιο πρωτάθλημα επειδή αυτομάτως πήγαινε πισώπλατα όταν έβγαινε εκτός έδρας — σαν να ντρεπόταν ο ίδιος για την υπεροχή του. τότε που έπρεπε να φύγει σαν κεραυνός για να ξεσκίσει τον αέρα της αντίπαλης άμυνας, τώρα περιμένει το επόμενο σουτ σαν εκείνο το μποτιλιάρισμα στο κέντρο της πόλης πριν τελειώσει η μέρα. δεν είναι κούραση στους δεκαπέντε τελευταίους γύρους — είναι σαν εκείνο το νόμισμα που πέφτει συνέχεια στη μεριά της ομάδας και εκείνοι ξεχνούν πως κάποια στιγμή πρέπει να γυρίσει από την άλλη. κι όμως — η ίδια αυτή ομάδα σε εκείνους τους είκοσι έξι αγώνες έχει κάνει δεκαεφτά νίκες κι ένα σωρό γκολ χωρίς πολλή φασαρία. αυτό σημαίνει πως έχει τα εργαλεία, απλώς ξέχασε πως όταν φοράς τη φανέλα του φαβορί, ο κόσμος στο γήπεδο δίνει την μπάλα σου πίσω σου σαν σφεντόνα ελπίδας. εκεί που πριν υπήρχε μυστικότητα στις κινήσεις των παιχτών σαν σαΐτες μέσα στη νύχτα, τώρα υπάρχουν φωτεινά δρόμοι όπου κάθε αντίπαλος ξέρει πως αρκεί να κλείσει ένα δρόμο κι εκείνοι θα γυρίσουν προς το μέρος του σαν αηδόνια στον αυλό. παράδειγμα πραγματικό: Θυμάμαι τον αγώνα στο Καραϊσκάκι με την ΑΕΚ πριν δύο χρόνια — εκεί ήταν σαν εκείνος ο δίχρονος γιος μου που ήθελε να βγει πρώτο στον δρόμο για το σχολείο χωρίς όμως να καταλάβει πως πρέπει να τρέχει. η ομάδα είχε την μπάλα το 70% του αγώνα, έκανε δέκα σουτ στην περιοχή κι όμως δέχθηκε δύο γκολ μέσα στα τελευταία δέκα λεπτά από εκείνα που κάθε μεγάλος παίκτης ξέρει πως είναι αθώα στιγμή αδιαφορίας. εκεί βλέπεις πως η νίκη δεν είναι θέμα ικανότητας, είναι θέμα συνήθειας — σαν εκείνο το παιδί που ξεχνά πως η επιτυχία κρύβεται στις μικρές κινήσεις που κάνουν όλα διαφορετικά. εσύ λοιπόν που ρώτησες για τις ομάδες που βγάζουνε την μπάλα εκτός περιοχής συνέχεια — εκείνες κάνουν αυτό όχι επειδή είναι αδύναμες, αλλά επειδή ξέρουν πως εκείνοι οι τελευταίοι δεκαπέντε γύροι μπορούν να γίνουν ψυχολογικό πεδίο μάχης ανάμεσα στην αυτοπεποίθηση και το πανικό. σαν εκείνες τις κούρσες ταξί στον Πειραιά που αντί να πιέζουνε τους επόμενους δρόμους, γυρίζουν πίσω γιατί φοβούνται πως δεν θα προλάβουν τις επόμενες στάσεις. κι έτσι, εκεί όπου παλιά ο Ολυμπιακός έκανε γκολ σαν κεραυνός, τώρα κάνει... τίποτα. σαν εκείνο το μπουκάλι νερό που ξεχάστηκε ανοιχτό στον ήλιο και τελικά έγιναν όλα άχρηστα. βλέπεις ρε γιε μου, δεν είναι θέμα τύχης — είναι θέμα νόμου: όταν μία ομάδα ξεχνά πως η νίκη είναι σύνθεση πολλών μικρών στιγμών κι αρχίζει να περιμένει τον άλλον να κάνει το λάθος εκείνος ο άλλος γίνεται σαν εκείνο το σήκωμα βουνού που κάποια στιγμή σου γυρνά την πλάτη. κι εκεί τελειώνει η ιστορία... τουλάχιστον μέχρι την επόμενη φάση όπου ξαναθυμηθούν πως μπορούν να τρέξουνε.