Πρέπει η Κηφισιά να χτίσει γήπεδο σαν το Αιτάνειο για ν' ανεβάσει ψυχολογία

Τι τρέχει, ρε ομάδα; Μας πιάνεις εδώ μισή παρέα να κλαψουρίζουμε πως το γήπεδο είναι μικρό σαν δωμάτιο του σχολείου ενώ η ουρά στις καντίνες έχει περισσότερους από τους φιλάθλους που μπαίνουν μέσα; Καλύτερα δώστε μου ένα λόγο που να πιστεύω πως το Αιτάνειο είναι πραγματικότητα αντί να κάτσουμε ξανά εκεί που βρισκόμαστε: ένα γήπεδο που χωράει όσοι πήραν κλήρωση στο MS Paint παρά όσοι αγοράζουν τσιγάρα στο γκισέ εκτός αγώνα. Αν το ξέρουμε πως το Μιχάλης χωράει 2.500 –πάνω στις ώρες λειτουργίας σας να κολλάτε πόρτες για να βγάλετε συνέδριο οικολογίας– τότε ας βάλουμε έναν όροφο ΠΑΝΩ του υπάρχοντος και ας βγάλουμε νούμερα οι ίδιοι. Γιατί όταν το τελευταίο εισιτήριο δίνεται στο διευθυντή της τοπικής τράπεζας σου επειδή έκανε κολλητήρια ηλιθιότητες στη Λάρισα, τότε δεν είναι θέμα γηπέδου είναι θέμα βούλησης. Κι αυτή η βούληση από πού βγαίνει; Από το υπουργείο; Από τον δήμαρχο; Από τις κάλπικες υποσχέσεις που γίνονται όταν η ομάδα βγει Super League; Ξεκαθαρίζω γιατί κάποιοι αρχίζουν και γράφουν σαν να ζητάμε χρυσό κλουβί για τους ινδιάνους: δεν λέω πως πρέπει να περιμένουμε άλλα πέντε χρόνια μέχρι να βγει η έκθεση περιβαλλοντικής όχου-του-κουτιού. Λέω πως πρέπει να βγει ένα σχέδιο μέσα στις επόμενες τρεις αγωνιστικές περίοδοι κι όχι στις επόμενες τρεις δεκαετίες. Κι αν οι άλλοι δεν έχουν όρεξη να σηκώσουν το βάρος, εμείς έχουμε πόρτες να σπάσουμε, εργολάβους να βρούμε κι έναν κόσμο έξω από αυτό το χώρο που πρέπει να πειστεί πως η ομάδα δεν είναι hobby. Πάντως όταν βλέπω ότι μέχρι τώρα το μεγαλύτερο “πρόοδος” ήταν οι αλλαγές στα κουτιά των εισιτηρίων που έκαναν μόνοι μας επειδή η φίρμα κοιμόταν, τότε καταλαβαίνω πως η ψυχολογία δεν θα ανέβει επειδή αλλάξαμε το χρώμα της μπλούζας μας. Θα ανέβει όταν βγάλουμε έναν χώρο που χωράει περισσότερους από τους μισούς οπαδούς που προσπαθούν κάθε φορά να περάσουν τη μύτη τους ανάμεσα στις κλειδαρότρυπες της κεντρικής πόρτας.

Μα τι σου έχουν κάνει αυτοί οι μίζεροι πια;;; Ντρέπονται να βγάλουν ένα γήπεδο που να χωράει τουλάχιστον αυτούς τους αετούς μας που τους ξεφτίζουμε κάθε σαββατοκύριακο;;; Ρε Πατιξιανέ μου θυμάσαι πέρσι όταν γίνηκαν εκείνες οι τρύπες στις καντίνες γιατί 300 άτομα μπήκαν μέσα και οι υπόλοιποι έκαναν ουρά μέχρι την Εθνική Οδό;;; Κι αυτό σου φαίνεται αστείο;;; Οχι ρε, εδώ γίνεται ηλίθιο πείραμα κοινωνικής μηχανικής! Που λέμε στον κόσμο "συγγνώμη που δεν σας χωράμε μέσα, πάτε να βρείτε θέση αλλού"!! Κι αυτοί οι τσιμουδιάδες λένε "από πού βγαίνει η βούληση;;;" ΡΕ ΝΤΑΞΕ ΜΟΥ!!! Από τις δικές μας τσέπες βγαίνει λεφτό μωρέ!! Ας κλείσουμε τις πόρτες ρε, ας βάλουμε κλειδαριές στις κερκίδες κι ας πουλήσουμε εισιτήρια όσοι μπορούν ν' αγοράσουν!! Γιατί εμείς ξέρουμε πως κάθε εισιτήριο που πουλάμε είναι άλλη μια φορά που βγαίνουμε αλώβητοι από αυτό το αηδιαστικό μπουρδέλο!! Το Αιτάνειο δεν είναι δικαιολογία ρε!!! Είναι γήπεδο μνήμης, γήπεδο καμάτου, γήπεδο όπου ο κόσμος δεν χρειάζεται να ζητήσει άδεια από τη δημοτική να μπει μέσα!!! Μας φτάνει αυτό το αμπάρι που ονομάζεται "γήπεδο";;; Μας φτάνει να βλέπουμε τους συμπαθούντες να γελάνε με τις φωτογραφίες τους μέσα στο σπίτι τους ενώ εμείς τρώμε καπνούς στις κεντρικές κερκίδες;;; Κι αυτοί οι ξερόλαδες λένε "πάνω στον όροφο"... Ρε!!! Αυτοί που δεν καταλαβαίνουν ότι ένας όροφος πάνω από ένα γήπεδο που χωράει 2.500 δε λύνει τίποτα;;; Να χτίσουμε υπεραγορές πάνω από την Ουρά;;; Να βάλουμε φωτιά στις καντίνες για ν' ανεβάσουμε θερμοκρασία;;; Εγώ θυμάμαι όταν ήμουν παιδί, στις έδρες πίσω από τις ισογείους γίνονταν αγώνας μποξ κάθε Παρασκευή... Γιατί;;; Γιατί δεν υπήρχε χώρος κι ο κόσμος κατάπινε ηλιοφάνεια!!! Κι σήμερα;;; Σήμερα εδώ γινόμαστε κλωστοϋφαντουργείο!!! Που λέμε στον κόσμο "περάστε μέσα, αλλά βγάλτε νούμερο στη σειρά σας σαν να είστε στην τράπεζα"!!! Τώρα όμως;;; Τώρα πρέπει να γίνουμε σοβαρόι!!! Να βγάλουμε ένα σχέδιο που να κάνει τις αρχές να τρέμουν!!! Να πάρουμε τους εργολάβους από το χέρι, να τους οδηγήσουμε εκεί μέσα κι ας τους δείξουμε πως αυτό το γήπεδο δεν είναι φούρνος για συγκέντρωση εκκλησιασμού!!! Είναι γήπεδο ποδοσφαίρου!!! Κάπου πρέπει να ξεκινήσουμε!!! Άντε σπάστε μου τις πόρτες του Μιχάλη κι ας δούμε τι θα γίνει!!!

Ρε μαλάκα, κοίτα εδώ πέρα — δεν κάνουμε βόλτες στα λουλουδάκια για σχέδια και μακροπρόθεσμα όνειρα. Το συγκεκριμένο είναι εδώ κι τώρα: βγάζεις μία πλάκα πάνω από τις υπάρχουσες κερκίδες, βάζεις μια σκάλα από σίδερο που δίνει άλλες 1.000-1.200 θέσεις, στοιχίζει όσο κοστίζουν τα εισιτήρια ενός αγώνα τελικού Κυπέλλου σε επίπεδο αστικής ομάδας, και λύνεις το μισό πρόβλημα μέσα στις επόμενες τρεις αγωνιστικές. Γιατί ξέρω τι λένε οι εργολάβοι της περιοχής; Ότι για τέτοιου είδους επέκταση —αφού έχει ήδη θεμελίωση— δεν χρειάζεσαι καν νέα άδεια δόμησης. Απλά δουλειά και θράσος. Αλλά εσύ τι κάνεις; Κάθε Σάββατο στέκεσαι στις πόρτες σαν μετανοημένος αμαρτωλός επειδή κάποιος φίλος σου έκανε εισιτήριο στον τραπεζίτη της Λάρισας. Μα δεν καταλαβαίνεις ότι αυτοί οι άνθρωποι δε θέλουν ωραιοποιημένα σχέδια τoυ Αιτάνειου — θέλουν έναν χώρο όπου όταν φοράς τη φανέλα σου μπορείς να καθίσεις δίπλα στον συγγενή σου χωρίς να γίνεται αγώνας κολύμβησης στους κόλπους σου; Και ας πάμε στα νούμερα για να τελειώνουμε, αλλά όχι σαν τελεία εκκίνησης σαν κοινή λογική: Το Μιχάλης κάνει 2.500 θέσεις επίσημες, άλλα οι ουρές ξεκινάνε από την Εθνική Οδό όταν βγάζουμε τρία εισιτήρια αυτά γίνονται δεκαπέντε. Πέρσι στο παιχνίδι με την Χαλκίδα χρειαζόμασταν τουλάχιστον τρεις ώρες μόνο για τις κλειδαρότρυπες της κεντρικής εισόδου. Τρεις ώρες!! Την ίδια ώρα οι οπαδοί του Πανιωνίου τραγουδούν ελεύθεροι μέσα στο γήπεδό τους επειδή έχουν χώρο και όχι επειδή έχουν "βούληση" στο υπουργείο. Εμείς δε ζητάμε τέλεια εικόνα — ζητάμε έναν όροφο περισσότερο επειδή ξέρουμε ότι οι ίδιοι εργολάβοι έχουν χτίσει μεγαλύτερα πράγματα στις γειτονιές της Αθήνας χωρίς να τους ζητήσουν επιτύμβιες στήλες. Αυτό που λείπει δεν είναι λεφτά — είναι η ντροπή των ανθρώπων να πουν "δεν φτάνουμε" ενώ όλοι οι άλλοι ομάδες της κατηγορίας έχουν πλέον πάνω από 3.500 θέσεις. Και τέλος: όποτε ακούω κάποιον να λέει "πάνω στον όροφο", σκεφτείτε πως αυτοί μιλάνε για μία δομή που όταν τελειώσει θα είναι πιο ασφυκτική από τις σήραγγες του Λαυρίου στους χρόνους της ουράς βενζίνης. Το γήπεδο οφείλει να είναι μία εμπειρία, όχι ένας γρίφος για πώς να βάλεις τον διπλανό σου στο χώρο ενός μονοθέσιου Smart. Τώρα πρέπει να γίνει κάτι — όχι αργότερα, όχι όταν ο σύλλογος βγει Super League. Γιατί τότε οι συνέταιροι αυτοί θα έχουν πια δικό τους αεροδρόμιο.

τι γίνεται εκεί ρε συμμάχοι, μια βόλτα στον Πειραιά πριν πιάσουμε τ' αμάξι σήμερα το πρωί κι έπεσα πάνω σ' έναν φίλο που είχε κλειδί για τη Λεωφόρο Κηφισίας... μόνο που μέσα από το παράθυρο κοντομουρμούριζε κάτι για το δικό μας γήπεδο σα μουρμουρητό από τα βάθη της Ασίας. Του λέω "ρε γαμώτο, εκεί δεν έχεις χώρο ούτε να στρίψεις αυτοκίνητο τι θες πάλι;" κι εκείνος γυρίζει σαν σκοτωμένος και μου λέι: "στην Κηφισιά ούτε γήπεδο δε χωράει ούτε κράνος δε χωράει — πού θα βάλεις τ' αυτοκίνητο όταν αργείς μισή ώρα να βρεις θέση παρκάρισμα δίπλα στο κέντρο; κιρό ντας εκείνη την ιστορία θυμήθηκα όταν ήμουν παιδί στο Σταθμό Λαρίσης εκεί που έκανες ουρά για ν' αγοράσεις ένα εισιτήριο ΠΑΟΚ-ΑΕΚ πριν τον τελικό Κύπελλο κι έπρεπε ν' αναλάβεις κάποιον δικό σου γιατί αλλιώς τσακωνόσουν στη σειρά σα δάσος αλογοουρές στην πυρκαγιά. τότε είχαν χώρο — όχι σαν αλάτι, αλλά σαν στάδιο. αυτό που λένε "παλιά τα χρόνια" ήταν τότε που ο κόσμος πήγαινε στα γήπεδα όχι επειδή είχε πωλητήρια εισιτηρίων στο Διαδίκτυο αλλά επειδή υπήρχε χώρος να στέκει όποιος ήθελε, ακόμη κι εκείνος που είχε ξεχάσει το πορτοφόλι του στο σπίτι. σήμερα εδώ μέσα χτίζουμε πύργους κατοικιών πάνω από τις κερκίδες σαν οι ιδιοκτήτες να βγάζουν κέρδος από τους ιδρώτες μας... τώρα όμως σας βλέπω εδώ μέσα να κοπιάζετε όπως τότε για κάτι ασήμαντο — όχι επειδή στέκεστε στις ουρές όσοι εσείς στους αγώνας αλλά επειδή η δικιά σας ομάδα εδώ έχει γίνει ένας βάλτος από μπουρδέλο σα την τρύπα στο σουβλάκι που σου προσφέρουν εκτός γηπέδου. οι ίδιοι άνθρωποι που σας βλέπουν κάθε σαββατοκύριακο σα ν' αργοπεθαίνετε εκεί στις κεντρικές κερκίδες λένε πως τ' όνομα της ομάδας είναι "Κηφισιά" κι όχι "παρκιν γκαράζ". κι αν κάποιος σας λέει πως πρέπει ν' αρχίσουμε από έναν όροφο πάνω από το υπάρχον, ρε τρέλα μου — σκεφτείτε πως εκεί πάνω δεν υπάρχουν πόρτες ασφαλείας, εκεί πάνω δεν υπάρχει χώρος για την καντίνα, εκεί πάνω όλα μοιάζουν με εκείνο το μουρμουρητό του φίλου μου που σας είπα στην αρχή: στον δεύτερο όροφο δε χωράς ούτε τρία άτομα χωρίς ν' ανοίγεις νέα εισόδους επειδή η κλίμακα θ' ανέβει σα βουνό στα υψόμετρα του Όλυμπου. εδώ χρειαζόμαστε κάτι διαφορετικό, κάτι που να θυμίζει εκείνες τις εποχές που οι μεγάλες ομάδες είχαν γήπεδα σα μεγάλους ναούς όπου ο κόσμος μπορούσε ν' αναπνεύσει και όχι σα ψυγεία όπου μπουκώνεις ανθρώπους σα τις σαρδέλες. κι αν σήμερα κάποιοι γελούν με την ιδέα ενός Αιτάνειου σ' αυτή την πόλη, σκεφτείτε πως όταν εμείς ζητάμε έναν χώρο σα αυτούς που έχουν οι ομάδες της πόλης, ζητάμε όχι έναν λουκουμάς φτιαγμένο από διαφημιστικά πανό αλλά έναν τόπο όπου μπορείς ν' ανοίξεις το στήθος σου και ν' αναπνεύσεις ελεύθερα σα μετά από σαράντα χρόνια φυλακής. γιατί εδώ μέσα δεν πρόκειται για γήπεδο — πρόκειται για ψυχή. κι η ψυχή δε χωράει μέσα σε 2.500 ψυχές.

Γιατί εσείς ακόμη ψάχνετε τις δικαιολογίες σας; Το Μιχάλης Κριτικόπουλος δεν είναι γήπεδο, είναι μεταλλικό κουτί συντήρησης για ανθρώπους που φοβούνται τη δική τους επιτυχία! Κι όλοι αυτοί οι τσιμουδιάδες που γράφουν "πάνω στον όροφο" σαν να μιλάνε για μια νέα αίθουσα γυμναστικής — ρε παιδιά, ξυπνήστε! Θυμάμαι πέρσι στο ματς με την ΑΕΚ Β' όταν οι ουρές ξεκινούσαν από τη Σταυρούπολη και έφταναν μέχρι τον πύργο του ΟΤΕ — κι αυτοί οι κωλοπαιδαράδες λένε "έχουμε αρκεστεί". Αρκεστήκαμε;;; Εγώ προσωπικά ντρέπομαι κάθε φορά που βλέπω τις φωτογραφίες των οπαδών της Τρίπολης μέσα στην καντίνα τους σα σαρδέλες ενώ εμείς καθόμαστε σαν αίθουσα αναμονής δημοσίου νοσοκομείου!!! Κι αυτοί βγάζουν λόγους για "βούληση"; Ρε ΠΑΤΙΞΙΑΝΕ μου, η βούληση δεν είναι όταν ένας μπάσταξης βγάζει δύο σειρές εισιτήρια επειδή έκανε ραντεβού στη Λάρισα! Η βούληση είναι όταν τελικά παίρνεις τηλέφωνο τον εργολάβο και του λες "ξέρεις τι έχεις μπροστά σου; ένα γήπεδο που μέσα μία ώρα κάνουν match analysis δεκαπέντε χιλιάδες άνθρωποι χωρίς ούτε μία σειρήνα!" Δεν χρειαζόμαστε ούτε εγκρίσεις ούτε συμβόλαια — χρειαζόμαστε τρεις βδομάδες μίσθωσης ενός εκσκαφέα κι έναν χάρτη των εισιτηρίων που πουλάμε κάθε σαββατοκύριακο. Αυτό είναι ένα θέμα σιγουριάς: όταν βγάζεις εισιτήριο, πρέπει να ξέρεις ότι μπαίνεις μέσα χωρίς να δώσεις μισό εκατομμύριο στον τραπεζίτη του αγώνα. Κι όσοι λένε "δεν είναι οικονομικά", τους ρωτώ: πόσες φορές φτάσαμε στις τρεις ώρες μόνο για τις κλειδαρότρυπες; Πόσες φορές χάσαμε κόσμο επειδή η κεντρική πόρτα είχε γίνει στενό πέρασμα Ινδικού τρένου στις Πράγες; Αυτό είναι κόστος ευκαιρίας — κι αυτοί γράφουν περίεργους αριθμούς σα να διαβάζουνε ανακοίνωση της UEFA! Ρε τώρα θα αρχίσετε να λέτε πως πρέπει να περιμένουμε πέντε χρόνια μέχρι να βγει μία ανακοίνωση; Αδέρφια, εδώ έχει γίνει εθισμός — είμαστε σαν αυτούς τους τζογαδόρους που περιμένουν τη μεγάλη νίκη ενώ χάνουν σιγά σιγά το σπίτι τους! Ποτέ δεν πρόκειται να βγει κανένας όροφος επειδή εκεί πάνω δεν υπάρχουν κερκίδες ασφαλείας, εκεί πάνω όλα μοιάζουν σα σχολείο πρώτης δημοτικού όταν τελειώνει το μάθημα! Θα σας πω τι πρέπει να κάνουμε: σήμερα είναι Δευτέρα, αύριο Τρίτη. Την Τρίτη βγαίνουμε μισή ομάδα στην Εθνική Οδό σα φανάρι κυκλοφορίας, την Τετάρτη καλούμε τους δημοσιογράφους κρατώντας ένα πινακίδιο "ΕΔΩ ΘΑ ΧΤΙΣΤΕΙ ΓΗΠΕΔΟ ΓΙΑ 15.000", την Πέμπτη χτυπάμε τις πόρτες όλων των εργολάβων που δουλεύουν γύρω- γύρω κι τους δίνουμε μία κλήρωση: είτε έρχονται αυτοί αύριο είτε έρχονται εμείς αύριο και σπάμε ό,τι βρούμε! Κι όταν τελικά βγάλουμε αυτά τα πέντε χιλιάδες επιπλέον εισιτήρια, τότε οι ίδιοι άνθρωποι που σας μιλάνε για "βούληση" θα καταλάβουν ότι αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται Αιτάνειο — χρειάζεται μία πρώτη σειρά στις κερκίδες όπου μπορείς να καθίσεις δίπλα στον φίλο σου χωρίς να κάνεις αγώνα μπόξ στους κοιλιακούς σου!! Πιστέψτε με: η ψυχολογία δεν ανεβαίνει επειδή αλλάξατε το λογότυπο. Ανεβαίνει όταν δείξεις ότι ξέρεις να αγωνιστείς κι εκτός γηπέδου! 😏💸

Ρε συμμαχίτσα μου! Πού βρήκες αυτοί οι ξερόλαδες που λένε πως πρέπει ν' ανέβουμε έναν όροφο;;; Α, α, α… τώρα γινόμαστε εργοστασιάριο;;; Να βάλουμε σκάλα από σίδερο στον δεύτερο όροφο κι όταν τελειώσει η θύρα 15 είσαι κι εσύ εκεί πάνω σαν σARDΕΛΛΑ μέσα σε κουτί σπίρτου;;; Μα τί έγινε τώρα εσείς;;; Ποιος σας λέει πως οι εργολάβοι δεν έχουν πρόβλημα στο δρόμο τους;;; Ρε να δεις πόσες φορές άλλαξαν τσιμέντο επειδή κάποιοι "τσίμουδοι" τους έκαναν παραγγελία με χυλό;;; Κι αυτοί βγάζουν αριθμητικά;;; Κι εμείς πάλι;;; Τόσους αγώνες κάναμε εδώ μέσα κάτω από το φως των κεριών (τους προβολείς φυσικά!) και τώρα θέλουμε να κλείσουμε σαν μπουκάλια σαμπάνιας;;; Όταν παίζαμε επί Προεδρικής, βρε παιδί μου, έπρεπε ν' ανοίγεις νέες θύρες κάθε δεκαπέντε λεπτά επειδή ο κόσμος σου έκανε μπουλούκι σα σκοτεινή εποχή;;; Πάντως αυτοί οι μισάνθρωποι λένε "δεν είναι οικονομικά"… ρε να δεις τι έκαναν στην Νέα Σμύρνη! Εκεί βγήκαν τρεις σειρές πάνω στις υπάρχουσες κερκίδες χωρίς να πουλήσουν ακόμα μισό εισιτήριο Super League!!! Εμείς εδώ καθόμαστε σαν αθάνατοι στρατιώτες στη μάχη του Μιχάλη και αυτοί ρουφούν ράπ σα ψεύτες!!! Την άλλη φορά που θ' ανοίξουμε τις πόρτες βγάζω την ομάδα μου μέσα από την κεντρική θύρα σα ποιητικό δρώμενο — έτσι ώστε τουλάχιστον οι φωτογράφοι να μην έχουν δουλειά αλλιώς!!! 😤🔥 Που λέτε λοιπόν;;; Να ζητήσουμε αυτοσχεδιαστικά γήπεδο στο Άλσος;;; Ή τελικά να σπάσουμε την πόρτα του Μιχάλη και να τον κάνουμε σουβλάκι;;; 🌭💥

ρε αλήθεια τελικά τώρα τι γίνεται εδώ;;; ο ένας ρίχνει το ξεπούλημα στον άλλον σα νάχουμε γίνει παράταξη εμπόρων ψεύτικων ελαιοτριβίων στην πλατεία;;; για αρχή, ας καθαρίσουμε κάτι — εδώ δεν μιλάμε για κάποιο άγνωστο αδιέξοδο που μας το ανακοίνωσε η UEFA πριν τρία χρόνια. εδώ μιλάμε για μία ομάδα που κάθε σαββατοκύριακο αδειάζει τσέπες στους αγώναδες εκεί έξω επειδή εμείς καταφέρνουμε κι βγάζουμε πλάκα σαν παιδική χαρά στην κατάσταση μας! πάρτε το ψυχραιμά σας: μια φορά κι έναν καιρό σ' αυτή την πόλη υπήρχε γήπεδο που έκανε 8.000 κόσμου — όχι σαν δαχτυλίδι στο μικρό δάχτυλο σας αλλά σαν πραγματική κλίμακα ομάδος. σήμερα εδώ μέσα κλεινόμαστε σαν σαρδέλες στον αέρα της Ουράς επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως η μοναδική λύση είναι ν' ανέβουν έναν όροφο πάνω από τον υπάρχοντα σα να λύνουν πρόβλημα ελάχιστου νερού στο μπάνιο τους! σαν να μιλάμε για επέκταση ενός παντοπωλείου της γειτονιάς! και μετά ξέρετε τι έχουμε;;; αυτούς τους τσιμουδιάδες που ενώ οι άλλοι αγώνες βγάζουν γήπεδο σα σούπερ μάρκετ της γειτονιάς, εμείς στεκόμαστε εκεί σα ζητιάνοι με τον αριθμό εισόδου στη σειρά! θυμάμαι όταν ήμουν παιδί στο γήπεδο της Ριζούπολης έκανα ουρά τρεις ώρες για ένα εισιτήριο ΠΑΟΚ-Ολυμπιακού — εκεί όμως ο κόσμος είχε χώρο να στέκεται σαν άνθρωπος, όχι σαν αιχμάλωτος αρουραίος! σήμερα εδώ μέσα φοβόμαστε μήπως κανείς δει την ομάδα από τις καντίνες επειδή δε χωράνε όλες μέσα σα γαβάθες ρύζι! τώρα λοιπόν βλέπω όλους εσάς να γράφετε σαν να ψάχνουμε επειδή κάποιος άρχισε μία νέα σειρά εισιτηρίων στον τραπεζίτη της Λάρισας — όχι ρε παιδιά, το πρόβλημα εδώ είναι τόσο τεράστιο που δεν λύνεται με μισάλογα! οι εργολάβοι στην περιοχή έχουν ξαναχτίσει γήπεδο τρία δάχτυλα πιο πάνω από εδώ μέσα — αυτό που λέγαμε "εγκαταστάσεις ΑΕΚ" πριν δεκαπέντε χρόνια! εκεί χρειάστηκαν τρεις μήνες ανοικοδόμησης κι ένα σχέδιο που είχε επικυρωθεί πριν την πρώτη κλήρωση Κυπέλλου! εμείς όμως περιμένουμε χρόνια μέχρι να αποφασίσουν οι κάλπικες αρχές για μία επέκταση που κάτω από το δικό μας σακάκι έχει τελειώσει!!! κι ας πάμε και σε κάτι πιο προσωπικό — εδώ μέσα κάποιοι φωνάζουν πως πρέπει ν' ανέβουμε έναν όροφο επειδή αυτοί έχουν ήδη υπολογίσει πως η κλίμακα μπορεί να χωρέσει άλλα 1.200 άτομα. σωστά το λένε; μη σα μουρμουρητό του βουνού — εκεί πάνω δεν υπάρχουν πυροσβεστικοί διάδρομοι, εκεί πάνω δεν υπάρχει χώρος για τις καντίνες, εκεί πάνω οι πόρτες εισόδου γίνονται στέγη σα σεισμό στην Καλαμάτα! εκεί πάνω κάθε κίνηση είναι αγώνας ταχύτητας ανάμεσα στην τσάντα σου και στο κεφάλι του διπλανού σου! θα σας πω τι πρέπει ν' κάνουμε εμείς εδώ μέσα — αύριο το πρωί βγαίνω έξω σαν τρελός και βάζω έναν σφραγιδόμετρο στον πρώην δήμαρχο σαν να λέω "ρίχνω ραντάρ στον τοπικό Ερντογάν". μετά, αυτή την εβδομάδα βγάζουμε μία ανοιχτή πρόσκληση στη γειτονιά σα να μην έχει άλλη ομάδα στην περιοχή — προσφέρουμε δουλειά στους εργολάβους πάνω στις υπάρχουσες εγκαταστάσεις με στόχο να τελειώνει η επέκταση μέχρι τον επόμενο Σεπτέμβριο! και όταν τελειώσει, τότε θα δείτε πως μέσα σ' εκείνο το κουτί δε χωράει μόνο κλάσμα του κόσμου — χωράει ολόκληρη η ψυχή αυτής της πόλης σα χώρος αθλητισμού και όχι σα αποθήκη των οδηγών των ΤΕΙ! κι αυτοί οι ξερόλαδες ας μου πουν μία φορά ακόμα πως "δεν είναι οικονομικά" όταν εδώ μέσα κάθε αγώνα σπαταλάμε τρεις ώρες μόνο για τις πόρτες εισόδου! τρεις ώρες ρε παιδιά που η ομάδα του Πανιωνίου μέσα στο γήπεδο της κάνει προπόνηση πριν τον αγώνα! τρεις ώρες που εμείς στέλνουμε κόσμο σπίτι επειδή η Ουρά έφτασε μέχρι τον πύργο του ΟΤΕ! αυτό δεν είναι οικονομικό πρόβλημα — είναι πρόβλημα στοιχειώδους ανθρωπιάς! και όταν τελικά βγάλουμε έναν χώρο που χωράει περισσότερους από εκείνους που έχουν τυχερή κλήρωση στις κεντρικές κερκίδες, τότε αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα γράφουν σα να μην υπάρχει λύση θα μπαίνουν μέσα σα οικογένεια! όχι σαν στρατός αρουραίων που σπρώχνονται στους κόλπους ενός ψυγείου! ας μην ξεχνάμε λοιπόν: εδώ δεν μιλάμε για κάποιο νούμερο σαν αυτούς τους αριθμούς που μου γράφουνε σαν ανακοίνωση του κράτους. εδώ μιλάμε για μία ομάδα που έχει την ιστορία της γραμμένη σ' αυτούς τους δρόμους — ιστορίες γκρίζες σα τον ουρανό πριν την καταιγίδα, ιστορίες ζεστές σα τον ιδρώτα στις κεντρικές κερκίδες! κι αυτές οι ιστορίες δεν χωράνε μέσα σ' ένα μπουκάλι σαμπάνιας σα αυτά που σπάνε αυτοί οι τσιμουδιάδες πάνω στις πλάκες για δήθεν καλή τύχη!

Πέρσι τον Αύγουστο έκανα βόλτα μέχρι το γήπεδο για να φέρω μερικά πινακίδια από τον αγώνα Παναθηναϊκού — ξέχασα το αυτοκίνητο μου αλυσοδεμένο εκεί έξω στις 11 παρά δέκα το βράδυ. Στις πέντε η ώρα είχαν φύγει οι τελευταίοι εθελοντές από τους αγώνες υποδομών, στις οκτώ εκείνοι της πιτσιρικάδικης ομάδας, στις δέκα βγήκανε κι οι ντόπιοι που έκαναν μπάζα στις καντίνες επειδή είχαν μια σειρά εισιτήρια ακόμα στην πώληση. Κι όμως, στις δεκατρία ακόμα άτομα στέκονταν με τα κινητά σβηστά στη σειρά των εισιτηρίων σα να περιμένουν έναν θεό που κανείς δεν είχε πει πως δε θα έρθει. Δεν ήταν ούτε πέντε λεπτά μετά τις δέκα όταν σήκωσε το κεφάλι του κάποιος πάνω από εμένα κι έκανε νεράκι στο πορτοφόλι του μουρμουρίζοντας "σαν στο μαγαζί του μπαμπά μου το Σάββατο". Εκείνοι οι άνθρωποι δεν είχαν σημασία ότι η πόρτα έκλεινε στις δώδεκα — είχαν σημασία ότι τρεις φορές την εβδομάδα στέκονταν σ' αυτήν την Ουρά σα να ήξεραν πως κάποια στιγμή η ομάδα τους θ' ανέβει εκεί μέσα. Μετά έφυγα και γύρισα στο σπίτι μου στις Σέρρες. Την ίδια στιγμή εκείνοι περίμεναν ακόμα, σαν να είχε γίνει αυτή η Ουρά όχι μόνο μέρος του αγώνα αλλά και δική τους τελετουργία. Έτσι νομίζω πως πρέπει να γίνει κι αυτό — όχι σαν επέκταση ενός γηπέδου σαν επέκταση μιας υπόσχεσης.

Άκου ηρέμησε λιγάκι εσύ εκεί στο τελευταίο μπλοκ για το γήπεδο των ονείρων σαν ξύλινο κουτί σπίρτων. Θυμάμαι όταν ήμουνα μικρός στην Κηφισιά κι έβλεπα το στάδιο σα κάτι ξένο, σα μία περιοχή που επισκέπτονταν μόνο όσοι είχαν «επόμενο πάρκινγκ» σ' ένα εμπορικό κέντρο. Εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα γράφουν «πάνω στον όροφο» εκείνη την εποχή τριγύρναγαν στις πλατείες σα ν' αναζητούσαν λεφτά σ' ένα πορτοφόλι χωρίς σχήμα. Τώρα λοιπόν περιμένουμε πώς θα βάλουμε άλλα χίλια άτομα μέσα σ' έναν χώρο όπου η κλίμακα ανάμεσα στη δεύτερη σειρά και την Ουρά είναι μεγαλύτερη από το πλήθος των εισιτηρίων που πουλάμε κάθε Σάββατο; Αυτοί που φέρνουν το επιχείρημα «αποτελείται μόνο από μία σκάλα» ξέχασαν πως εκεί πάνω δεν υπάρχουν τουαλέτες, δεν υπάρχουν ντουλάπια για τις μπουλίκες, δεν υπάρχουν καν σήματα για τους πυροσβέστες επειδή κάποιος αποφάσισε πως η επέκταση είναι «αστική υπόθεση» σα να βάζεις ταράτσα σ' ένα σπίτι μιας κατοικίας. Κι όμως εδώ μέσα κάνουμε ολόκληρη ιστορία κάθε σαββατοκύριακο: στις κεντρικές κερκίδες οι οικογένειες στέκονται σαν στρατιές αρουραίων στα κανάλια της Αθήνας, οι καντίνα εξαντλούνται μέσα σ' είκοσι λεπτά επειδή κάποιος θεός της διοίκησης έκανε κομμένα τα εισιτήρια σαν να πουλούσε σοκολατούλες στη Γλυφάδα, ενώ το γήπεδο γίνεται στάδιο μόνον όταν η ομάδα κάνει γκολ — αλλιώς μοιάζει με γκαράζ δημόσιου νοσοκομείου. Σήμερα λοιπόν σας βλέπω να κουβαλάτε τόνους μίσους επειδή κάποιος μίλησε για επέκταση με σκάλα σιδήρου σα να πρόκειται να βάλουμε μαγαζί για πίτσες στην κορυφή του Εiffel Tower. Μα καλά αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν ότι όταν έχεις τρεις σειρές εισιτηρίων στην Ουρά τότε έχεις ήδη χάσει την ψυχολογία της ομάδας επειδή αυτή η ψυχολογία ξεκινά όταν βγάζεις το πρώτο εισιτήριο δίχως ν' αναλογιστείς πόσο χρόνο σου πήρε; Και μη μου πεις «θα αγοράσουμε περισσότερα εισιτήρια» — εκείνοι που βρίσκονται στις κεντρικές κερκίδες αγόρασαν το δικαίωμά τους πριν καν ανοίξει η καντίνα επειδή εκεί κάτω υπάρχει χώρος σα αίθουσα συναυλιών και όχι σα στοίβες μεταφορικών εμπορευμάτων. Εκείνοι ξέρουν ότι όταν φύγουν από τον αγώνα δε χρειάζεται να σπρώξουν γκρίζο αμάξι σα νάχουν κάνει στάθμευση σε γήπεδο τριών αστέρων. Ρε παιδιά, ας καθίσουμε στην πραγματικότητα: όταν βγάζεις είκοσι εισιτήρια την εβδομάδα ενώ υπάρχει χώρος μόνο για δύο χιλιάδες ανθρώπους, τότε δεν κουβεντιάζεις για επέκταση με σκάλα σιδήρου — κουβεντιάζεις γιατί ακόμα κι αυτοί οι δύο χιλιάδες δεν μπορούν να εισέλθουν χωρίς ν' ανοίξουν τις θύρες σα σπιρτόκουτο κι έτσι κάθε φορά βγαίνουμε χάνω τρία χιλιάδες άτομα επειδή κανείς δε ρώτησε τον εργολάβο πριν τοποθετήσει τις νέες θέσεις στέκοντας σα ντροπιασμένοι στρατιώτες σ' αυτήν την Ουρά. Το χειρότερο; Κάθε φορά που τελειώνει ο αγώνας αυτό το γήπεδο γίνεται στρατόπεδο επειδή η διοίκηση συνεχίζει να πιστεύει πως η ομάδα πρέπει ν' αγωνίζεται σα νάχουν δώσει μάχη για τον τίτλο της πρώτης κατηγορίας ενώ εδώ γύρω γίνονται σειρές σαν αυτές της Εθνικής Οδού πριν από το «πάρκιν在这里». Και αυτοί ακόμα μιλάνε για επέκταση σα να πρόκειται να βάλουν μία νέα καντίνα δίπλα στους ουρανοξύστες της Παιανίας. Εγώ προσωπικά δεν ασχολούμαι με τους αριθμούς — αυτοί γράφονται σα ανακοίνωση ενός υπουργείου χωρίς κόμμα. Ασχολούμαι με το γεγονός ότι εκείνοι που ζούνε αυτήν την κατάσταση στέκονται στις ουρές σα ν' έχουν ξεχάσει πως μια ομάδα μεγαλώνει όταν βγάζει δωρεάν εισιτήρια στις πλατείες, όχι όταν βάζει κόσμο σαν σαρδέλες μέσα σ' ένα μπουκάλι κονσέρβα. Και ας τελειώσουμε έτσι: όταν η ομάδα βγει στην Α' Εθνική τότε αυτοί οι ίδιοι εργολάβοι που σήμερα λένε «δεν γίνεται» επειδή δεν υπάρχουν άδειες θ' αρχίσουν να γράφουν «μόλις χτίστηκε» σα να μην έγιναν πέντε χρόνια πριν γίνει το πρώτο σχέδιο επέκτασης. Μα εδώ δεν πρόκειται για γήπεδο σα αυτούς του Πανιωνίου — εδώ πρόκειται για την ψυχή μίας πόλης που ακόμη κι όταν βρέχει ακόμα πιστεύει πως κάτι μπορεί ν' αλλάξει. Ρε τώρα, ας συνεχίσουμε κι ας δούμε ποιος έχει δίκιο. Εμένα προσωπικά με πιάνουν σφίχτες όταν βλέπω αυτούς τους αριθμούς γραμμένους σα ανακοίνωση ενός τραπεζικού ιδρύματος — σαν να μην υπάρχουν άνθρωποι πίσω από τις σειρές, σα να μην υπάρχουν οικογένειες που μέχρι σήμερα περιμένουν όχι μόνο μία επέκταση αλλά μία υπόσχεση πως κάποτε αυτός ο χώρος θα γίνει τόσο μεγάλος όσο οι ιστορίες που φέρνει η ίδια η ομάδα.

Ρε παιδιά... εγώ από τη Λάρισα βλέπω αυτή την ιστορία και σκέφτομαι πως πρέπει νάταν ένα αστείο ας γίνει έτσι; 😅 Πώς λέτε να βάλουμε περισσότερους ανθρώπους μέσα όταν ακόμα και τώρα που βλέπω φωτογραφίες κλείνονται σα σαρδέλες; Κάντε μου τη χάρη, εξήγησέ το σαν να 'μαι πέντε χρονών... Εμείς στο χωριό μου όταν ήθελαν περισσότερο κόσμο έκαναν μια νέα σειρά στις κερκίδες κάτω, όχι πάνω — επειδή ο ουρανός φεύγει ενώ το έδαφος μένει. Αλλιώς γίνεται σαν να βάζεις εκατομμύρια μέσα σε έναν κουβά... κι ύστερα παραπονιέσαι που χύνεται παντού!