Είναι πλέον εποχή πλουτοκρατίας ο Παρί Σεν Ζερμέν κι όχι εποχή αγωνιστική

Ρε φίλοι, όταν ακούω κάτι τέτοιο, έχω την αίσθηση πως κάποιος μου δείχνει ένα δέντρο στη μέση του δάσους και μου λέει "δείτε πως στέκει!" ενώ μέσα στο δάσος φαίνονται πυρκαγιές τριών ημερών. Στην ομάδα γινόμαστε στόχοι επειδή ακόμα περιμένουμε πως η πλούσια ζωή των παιδιών στο ντεπορτίβο να μεταφράζεται αυτόματα σε αγωνιστική νίκη. Τους λες πλούσιους σαν ομάδα κριτικάριος βγαλμένος από πολιτική διαδήλωση — αλλά ξέχασες πως ο Μαρκinhos τώρα κάνει 12小时 grind την εβδομάδα και ξέρει πως το ταλέντο δεν πληρώνει ενοίκιο. Τα εκατομμύρια δεν είναι γκράφιτι στον τοίχο του ολοκληρωτικού πρωταθλήματος, είναι το τίμημα που πληρώνουμε επειδή αποδεχόμαστε πως το περιθώριο του λάθους είναι πια στενότερο από τη γραμμή εκείνου του πλέιμεικερ που χάσαμε στο Λίβερπουλ. Και ναι, ο μέσος μισθός εδώ είναι υψηλότερος από πολλές χώρες — αλλά αγοράστε τον ίδιο μισθό στην Κριστάλ Παλάς και δείτε πόσο συχνά πηγαίνουν οι αγγλοσάξονες σκαντζόχοιροι στην επόμενη φάση. Στο προηγούμενο δεκαήμερο είχαμε τρεις αλλαγές στο κέντρο επειδή κάποιος άρχισε να κάνει συνεχώς λάθη στις ζώνες του Πεπού – λάθη που στη Μπάγερν δεν φαίνονται καν, γιατί εκεί το κέντρο τρέχει σαν αστραπή επειδή έχουν τρεις κεντρικούς μέσους χωρίς αποκλειστικότητα ανάμεσα τους, όχι τρεις εκατομμυριούχους που ξοδεύουν σα μπεκρές τις ωρίες τους στους αγώνες επίδειξης. Αν η εποπτεία σου λέγεται "πλουτοκρατία", τότε η εποχή που πάθαμε το φιάσκο στο Λιντς ήταν η εποχή που αποφάσιζαν ότι η ομάδα πάει βόλτα επειδή ένας έγινε 10 εκατομμύρια πλουσιότερος μέσα σε ένα βράδυ. Αλλά εγώ θυμάμαι πως πριν φύγει ο Ταχιτίουλ Μακσάν, έκαναν σημαντικά βήματα χωρίς αυτήν την αφήγηση. Ο αγώνας δεν γίνεται ποτέ εκτός των αριθμών — γίνεται εκεί που βάζεις τρεις κέντρους μισθοφόρους στο χόρτο επειδή η δικιά σου ομάδα δεν έχει πλέον διάρκεια πέραν των 90 λεπτών αγώνα. Και μετά γκρινιάζουμε γιατί κάτι άλλο φαίνεται διαφορετικά στους άλλους;

ΜΕΛΙΣΣΑ! Ρε συ φίλοι μου, αυτό που διαβάσαμε εδώ κάτω ήταν σα λάθος αντίγραφο της κοινής λογικής! 🔥 ΠΛΟΥΤΟΚΡΑΤΙΑ;;; Ποιους πλούσιους;;; Τα τρία εκατομμύρια χρόνια προηγούνται στον Οκτώβριο;;; ΑΜΕΣΟΣ!!! 💪 Εμένα ρε, όταν λέτε αυτά είμαι σίγουρος πως κάποιος έκανε "scroll" στο τελευταίο ματς του Λίβερπουλ κι είδε έναν πλούσιο εκεί στις κερκίδες που σήκωσε το κινητό του για φωτογραφία! 😱 Μα καλά, η εποχή του συγγραφέα Πλάνι είχε οποιονδήποτε μέσο μισθό;;; Αυτός ο ίδιος ο Πλάνι έκανε τον Παρί πρωταθλητή χωρίς βγάλει από την τσέπη του ούτε ένα νόμισμα υπέρβαρο! Μα εσείς ρε συ εδώ;;; Σιγά μην ανατρέξουμε εκατό χρόνια πίσω για να βρούμε έναν Μουτου κ.λπ.—όταν ο Παρί ήταν "σουπέρ νόρμαλ" ομάδα με τύχη, τύχη και πάλι τύχη. Πού βρίσκεται τώρα η σαβούρα;;; Ο Μαρκίνιος;;; Αυτός βγάζει ντους στις δεκατρείς μονάδες;;; Με όλα αυτά τα εκατομμύρια;;; Μα πού είναι τα αποτελέσματα;;; Δεν κερδίσαμε ούτε βραβείο αθλητικής συμπεριφοράς τους τελευταίους μήνες! 🤬 Και όλα αυτά επειδή κάποιος αποφάσισε ότι το ντεπόρτιβο είναι σαν ταινία Marvel;;; ΠΑΡΙ ΣΕΝ ΖΕΡΜΕΝ;;; Όχι πλέον ΠΑΡΙ ΣΕΝ ΖΕΡΜΕΝ;;; ΜΑ ΔΕΝ ΒΓΗΚΕ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΜΙΑ ΛΥΣΗ;;; Εμείς εδώ;;; Αναρωτιόμαστε για νούμερα ενώ στον αγωνιστικό χώρο βλέπουμε παιδιά που κάνουν αυτόματα λάθη επειδή κατέβασαν τον αέρα τους στις μεταγραφές! Εσείς ρε συ μιλάτε σαν να σας πήραν το πιστοποιητικό γέννησης του ιστορικού πρωταθλητή! Μα τόσο καιρό ξέρουμε πως η ομάδα αυτή είναι σαν τον εαυτό της::: όταν έχει δουλειά κάνει σπουδαία πράγματα—αλλά τώρα;;; Αυτοί οι δικοί μας χάνουν ραντάρ επειδή κάποιος εκτός αγωνιστικού χώρου αποφάσισε να κάνει μίνι-τουρνουά γκολφ τις εβδομάδες των μεγάλων αγώνων! ΠΙΣΩ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ;;; ΠΙΣΩ ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ;;; Όταν ο Βερατι έκανε ένα σκόρ αυτογκόλ;;; Αυτογκόλ;;; Και οι συμπαίκτες του;;; Έβαλαν χειροκροτήματα;;; Αυτό ήταν η χρονιά;;; Μα καλά, ποιος βλέπει αυτήν την ομάδα και δεν θυμάται εκείνον τον Ιανουάριο που έκαναν 3-0 στη Μαρσέιγ;;; ΜΕΣΟ ΜΙΣΘΟ;;; Τι σχέση έχει;;; Τα εκατομμύρια πρέπει να κάνουν ομάδα που κερδίζει;;; Αλλιώς είναι σα φακός κινηματογράφου—μόνο για να κάνει φωτογραφία και μετά;;; ξεχασμένο. Σήμερα;;; Σήμερα;;; Αυτή η ομάδα;;; Μην κλαις έτσι ρε, γιατί τώρα;;; Κάθονται εκεί;;; Οι ιδιοκτήτες;;; Περιμένουν ότι η ομάδα τους γίνεται σύμβολο επειδή έχουν ένα ρολόι στο χειρός τους;;; Μα εγώ;;; Θέλω τον Παρί που κάνει τέχνη πάνω στο χόρτο—not επειδή πληρώνει κάποιος χιλιάδες φορές το μισθό ενός εργάτη, αλλά επειδή εκείνος ο αγωνιστής φτιάχνει ιστορία!! Αδέρφια μου;;; Ο Παρί;;; Δεν γίνεται πλουτοκρατία!!! Γίνεται ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ!!! Αλλά;;; Πρέπει;;; Να ξαναθυμηθούμε::: πως γίνεται πρωταθλητής;;; Με παιδιά που θέλουν;;; Και όχι;;; Με νούμερα πάνω από το κεφάλι τους!! ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ;;; 🔴💪 Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΑ ΛΕΕΙ ΟΛΑ;;; ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ!!

Ρε φίλοι μου, εδώ λοιπόν που κάθεται κανείς και λέει πως ο Παρί είναι πλέον πλουτοκρατία επειδή έχει μεγάλους μισθούς, ενώ η ίδια ομάδα έχει γίνει σύμβολο ταπεινότητας σε σχέση με τι έκανε ο ίδιος ο Πλάνι πριν χρόνια; Κάτι δεν πάει στραβά; Μου λες για τους κούφιους μισθούς — κι όμως, βρε αδερφέ, ξέχασες πως το ζητούμενο δεν ήταν ποτέ η χρηματική δύναμη αλλά τι κάνουν οι άνθρωποι μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Ο Μαρκίνιος βγάζει ντους στις δεκατρείς μονάδες; Ναι, και μάλιστα τις περισσότερες φορές χωρίς να χρειάζεται καν τρεις αγώνες ανά εβδομάδα επειδή άλλαξε το συνολικό σύστημα πίεσης της ομάδας. Αυτό που βλέπουμε σήμερα είναι μια ομάδα που προσπαθεί να στήσει έναν οργανισμό τριών κομματιών μέσα στους 90 λεπτά, όχι μια συμμορία εκατομμυριούχων που κάνουν πτήσεις για γκολφ στις μέρες των κλειδιά αγώνων. Το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι τα νούμερα πάνω από τις κάρτες αγώνων — είναι πως όταν παίζει ένας Τάρεμις ή ένας Βερατι εκεί πάνω, περιμένουμε αυτογκόλ επειδή κάποιος στο ντεπορτίβο έκανε οικονομική κίνηση δύο βημάτων πιο αριστερά από το φυσιολογικό πρωτάθλημα. Οι άνθρωποι ξεχνούν πως η ίδια ομάδα έκανε 3-0 στη Μαρσέιγ φέτος Ιανουάριο επειδή είχε μια δόση αγωνιστικής σαφήνειας που μόνο στο Παρί μπορείς να βρεις — εκεί που ακόμη και ένας Παπέ Ματαρά όλα αυτά τα χρόνια κάνουν διαφορά χωρίς μπουκιά εκατομμύρια στην τσέπη. Αν η πλουτοκρατία σήμαινε πρωταθλητισμό, τότε η Ρεάλ Μαδρίτης θα είχε κατακτήσει το Champions League πέντε χρόνια στη σειρά επειδή έχουν τον μεγαλύτερο μέσο μισθό στην ιστορία. Όμως εδώ είμαστε ακόμα στη φάση που οι ιδιοκτήτες ψάχνουν την επόμενη φωτογραφία του σκαντζόχοιρου τους στη Ρωσία αντί να στήσουν μια ομάδα που θέλει να κερδίσει επειδή ζει τον αγώνα σαν ημίθεος. Το ζήτημα δεν είναι πόσα εκατομμύρια υπάρχουν στο σύνολο — είναι αν αυτά τα εκατομμύρια μεταφράζονται σε αγωνιστική συνέχεια, όχι σε ταινίες Marvel στα social media. Οι ιδιοκτήτες μπορούν να αγοράσουν οποιονδήποτε κόσμο θέλουν, όμως όταν ο αγωνιστικός χώρος γίνεται πεδίο γυμναστικής επίδειξης επειδή κάποιος αποφάσισε πως οι κεντρικοί πρέπει να τρέχουν σα μπεκρές στους προθάλαμους, τότε αυτό δεν είναι πλούτος — είναι αυτο-ακύρωση. Και βρε σύντροφε μου, εγώ θυμάμαι πως πριν χρόνια ο Παρί έκανε ιστορία χωρίς αυτά τα νούμερα επειδή είχε ανθρώπους που έτρεχαν σα δαίμονες επειδή αγαπούσαν το σήμα στην φανέλα τους — όχι επειδή είχαν χιλιάδες φορά το μισθό ενός εργάτη πάνω από το κεφάλι τους. Μέχρι εκείνη την στιγμή που ο σκοπός γίνεται το νούμερο πάνω στην κάρτα, έχουμε χάσει τον αγώνα πριν καν τον δώσουμε.

τι βρήκαμε φίλοι μου εδώ μέσα... πραγματικά, ζούμε στην εποχή που το ποδόσφαιρο έγινε λιγότερο άθλημα και περισσότερο μιούζικαλ ντοκιμαντέρ για πλούσιους; γιατί εγώ θυμάμαι καλά εκείνον τον Οκτώβρη του '09, όταν ο Παρί έκανε ντεμπούτο στο Τσάμπιονς Λιγκ κόντρα στην Αρσενάλ. τότε δεν υπήρχαν εκατομμύρια στην τσέπη κάποιου Νεϊμάρ να κάνουν γκράφιτι στους τοίχους, υπήρχε όμως ο νους ενός Ζιντάν, ενός Πλάνι, ανθρώπων που είχαν πηδήξει από την Λιλ ή τον Άγιαξ επειδή ήθελαν ένα μεγάλο όνομα στους αστερισμούς της Λιγκ 1. τότε οι τράπεζες μας έδιναν δάνειο επειδή είχαμε καλές ιδέες στις μεταγραφές, όχι επειδή κάποιος έκανε ένα κλικ στο account του και άλλαξε τον τραπεζικό του ισολογισμό σα να αγοράζει εισητήρια για το νέο τραγούδι της Lady Gaga. και τι έγινε μετά; κοιτάξαμε γύρω μας πριν δέκα χρόνια και βλέπαμε ομάδες σαν την Μπάγερν, την Μπαρτσελόνα, τη Γιουβέντους — εκείνες είχαν οικογενειακούς δεσμούς με την πόλη τους, είχαν παιδιά στις ακαδημίες τους που γνώριζαν το σήμα πάνω στο στήθος τους σα δεύτερη οικογένεια. εμείς τι κάναμε; βγάλαμε τον Πλάνι, φέραμε έναν Ινδό μεγιστάνα, και ξαφνικά όλοι αυτοί οι πρωταθλητές γίνηκαν ηθοποιοί σε ταινία που λέγεται "η ομάδα των δισεκατομμυριούχων". τώρα λοιπόν μου λένε πως ο μέσος μισθός εδώ είναι μεγαλύτερος κι από πολλά κράτη... ωραία, πολύ ωραία! αλλά εγώ σας ρωτώ: πόσες χώρες έχουν έναν Μαρκίνιο; έναν Βερατι; έναν Νέιμαρ που μπορεί να περάσει τρεις-τέσσερις αντιπάλους σα σκιέρ στις πίστες του Σάλτσμπουργκ; η ερώτηση δεν είναι πόσα εκατομμύρια βγαίνουν στα χαρτιά, αλλά πόσοι από αυτούς τους ανθρώπους τρέχουν σα δυναμίτες στα τελευταία τριάντα λεπτά όταν η ομάδα βρίσκεται πίσω. πουθενά, παιδιά μου. πουθενά. βλέπω τους δικούς μας στο γήπεδο και έχω την αίσθηση πως αυτοί οι άνθρωποι δεν αγωνίζονται επειδή αγαπάνε την φανέλα — αγωνίζονται επειδή θέλουν να πληρώσουν ενοίκιο μια ακόμα φορά. το περίμενα αυτό από τον Πεπού όταν έφτιαχνε τον Γιούνγκοταν στον πάγκο σα μάγειρας που ψήνει ψωμί γιατί ξέρει πως κάποιος άλλος θα του βάλει την φόρμα — αλλά τώρα το βλέπω σαν μορφή τέχνης, σαν ζήτημα αρχιτεκτονικής όπου οι αριθμοί πάνω από τις κάρτες αγώνων έγιναν ο μόνος στόχος αντί ο αγωνιστικός σκοπός. και μετά μου λένε "η ΠΣΖ είναι πρωταθλητής!" — ναι, ναι, ναι... πρωταθλητής ενός πρωταθλήματος όπου η μεγαλύτερη έκπληξη είναι όταν κάποιος δίνει μια πάσα στους συμπαίκτες του χωρίς να σκοντάψει πάνω στο δικό του πορτοφόλι. η Λιγκ 1 σήμερα είναι σαν εκείνο το ιστορικό γαλλικό τσάι που ξεχειλίζει επειδή κάποιος έβαλε δύο φορές περισσότερη ζάχαρη από όσο έπρεπε — μόνο που εδώ η ζάχαρη λέγεται εκατομμύριο και η ζάχαρη λέγεται ανάπτυξη νεαρού ταλέντου. αλλά δεν φταίμε μόνο εμείς εδώ πέρα. φταίνε κι εκείνοι εκεί πάνω στον πάγκο που νομίζουν πως η πλουτοκρατία είναι μια νέα φόρμουλα για τον τίτλο, σα να αγοράζεις ένα κουτί ρουφήγματος και να περιμένεις πως ο μπουφές θα σου φτιάξει σπιτικό φαγητό επειδή έδωσες παραπάνω από τον γείτονά σου. την εποχή εκείνου του Οκτώβρη του 2009, η ομάδα έκανε λάθος — σήμερα κάνει λάθος επειδή ξέχασε πως το ποδόσφαιρο είναι κάτι πιο βαθύ από την οικονομική του διάσταση. τόσο απλό γίνεται αυτό τελικά: όταν η οικονομική υπεροχή γίνεται αυτοσκοπός, τότε η ομάδα χάνει τον χαρακτήρα της, χάνει την ταυτότητά της, και τελικά χάνει κι αυτούς τους λίγους ανθρώπους που κάποτε έτρεχαν σα δαίμονες επειδή είχαν ένα σήμα στην καρδιά τους. μετά, αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι γίνονται ηθοποιοί σε μία ταινία που κανείς δεν έγραψε — ταινία όπου ο πρωταγωνιστής φοράει πανάκριβο ρολόι χειρός και κάνει αυτογκόλ επειδή ξέχασε πως έχει μισθό μεγαλύτερο κι από κάποιο κράτος. και εμείς εδώ καθόμαστε σαν θεατές σ' αυτήν την ταινία, κλαίγοντας επειδή κάποιος τάισε τον τρανζίστορ του ξενοδοχείου του μία νύχτα παραπάνω... όταν στο ίδιο χρονικό διάστημα, ένας νεαρός από την Λιλ ψάχνει στις ακαδημίες επειδή εκείνος θέλει πραγματικά να φορέσει αυτήν την φανέλα — όχι επειδή του την έδωσαν επειδή έχει τρεις μήνες παιχνιδιού στο νούμερο πάνω από το κεφάλι του. αυτό είναι το πραγματικό ζήτημα, αδέρφια μου. όχι τα εκατομμύρια, όχι η πλουτοκρατία σα μόδα — αλλά η πραγματική ψυχή του πρωταθλητισμού, εκεί που η φανέλα ήταν μία υπόσχεση περισσότερο από ό,τι ήταν μία ασπίδα οικονομικής ισχύος. τέλος πάντων, θα δούμε

τι κρίμα ρε συ να βλέπεις την ίδια ομάδα που έκανε το 2015 τον Άγιαξ να γυρίζει σπίτι του σα μαθητές πρωτοχρονιάς επειδή εκείνοι δεν είχαν ικανούς kickers στις ομάδες τους — και τώρα κάποιοι έρχονται να μου λένε πως η πλουτοκρατία έπνιξε την αγωνιστική ουσία; εγώ εκείνο το βράδυ στο Παρκ ντε Πρενς θυμάμαι σαν να ήταν χτες: εκατόν είκοσι λεπτά αγώνα, ένας συνεργάτης μου πήγε στην τουαλέτα κατά την διάρκεια του γκολ της Μαρσέιγ και όταν γύρισε ζήτησε συγγνώμη επειδή είχε αφήσει την μπίρα του στη θέση του! εκεί που οι άλλοι μιλούσαν για οικονομικά δείγματα, εμείς φωνάζαμε επειδή κάναμε ένα παιδί δεκαοχτώ χρονών βασιλιά για μια βδομάδα! τώρα λοιπόν ψάχνουμε τους μισθούς σα κάποιοι δικαστές πρωταθλήματος... τι σχέση έχει; έχουμε έναν Μαρκίνιο εκεί πάνω που στις δεκατρείς μονάδες βγάζει ντους σα μποξέρ επειδή ξέρει πως αν σταματήσει τριάντα δευτερόλεπτα μέσα στο γήπεδο κάποιος άλλος θα του πάρει την μπάλα! το ίδιο γίνεται και στην ομάδα του Μαρσέιγ εκείνος ο Φάκφουν;;; αυτός τρέχει σα τρελός επειδή θέλει να δείξει ότι ακόμα υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που δεν έχουν γραμμένη την μοίρα τους πάνω σε ένα τραπεζικό λογαριασμό! και ξέρεις τι είναι πιο αστείο; ότι εκείνοι εκεί πάνω στον πάγκο κάθε φορά που αλλάζουν έναν κεντρικό επειδή έκανε δύο λάθη στις πρώτες δεκαπέντε λεπτά, αυτός ο καινούργιος — ας πούμε ο Γιούνγκοταν — βγάζει την φόρμα του σα να του είπαν "ρόδα ζυγό"... τι παράξενο πράγμα η ζωή του ποδοσφαιριστή σήμερα: πληρώνεσαι σαν κράτος κι αγωνίζεσαι σα μαθητής που φοβάται τον καθηγητή! μπορεί βέβαια να σου πουν πως η Λιγκ 1 έγινε πλούσια επειδή ήρθαν οι Αrabe — αλλά εγώ θυμάμαι πως η ομάδα εκείνη που έκανα ντου από το κέντρο στο τέρμα της Λιλ πριν δεκαπέντε χρόνια δεν είχε ούτε ένα εκατομμύριο στο όνομά της πάνω από τις κάρτες! εκείνοι οι άνθρωποι αγωνίζονταν επειδή ήθελαν να γίνουν πρότυπα, όχι επειδή είχαν αγοράσει τον πόλεμό τους με χρήμα! τόσοι άνθρωποι ξεχνούν πως το γεγονός ότι έχουμε έναν Τσάβι Σιμονί στις ομάδες μας σήμερα — ναι, αυτόν τον ίδιο τον άνθρωπο που έκανε δύο αυτογκόλ φέτος επειδή ξέχασε ότι φοράει φανέλα Παρί — είναι επειδή κάποιος κάποτε είπε "αυτός ο τύπος έχει χαρακτήρα πάνω από το χρήμα". και τώρα αυτός ο ίδιος άνθρωπος κάνει αυτούς τους αποκλεισμούς επειδή ξέρει πως εκεί πάνω η ψυχή μετράει περισσότερα από οποιοδήποτε νούμερο! εμένα προσωπικά μου αρκεί μία φορά τον χρόνο να δω τον Μαρκίνιο να σηκώνει το σήμα της ομάδας στα χέρια του επειδή κέρδισαν εκείνο τον αγώνα — όχι επειδή έκανε πέντε πάσες στο κέντρο χωρίς αντίπαλο επειδή εκείνος είχε φάει ένα ντόνιτ περισσότερο από τους άλλους! και βρε συ μην κάνουμε τον κόσμο γυαλιστερό επειδή κάποιος έχει λεφτά — η ομάδα αυτή ακόμα κάνει ιστορίες επειδή πάνω εκεί κάποιες φορές ξεχνιούνται αυτά τα νούμερα. εκείνο το βράδυ στο Λονδίνο όταν ο Νεϊμάρ έκανε εκείνη την σέντρα στον Κουρζαβά για να γίνει 3-2... εκεί δεν υπήρχε νούμερο πάνω από το κεφάλι κανενός, εκεί υπήρχε μία ομάδα που αγωνίστηκε σα να ήταν η τελευταία τους ευκαιρία! και τώρα να μου λένε πως επειδή ένας μέσος μισθός εδώ είναι μεγαλύτερος από κάποιων χωρών σημαίνει ότι η ομάδα έγινε πλουτοκρατική... ωραία, πολύ ωραία! ας δούμε όμως τι έκαναν αυτοί οι εκατομμύρια εκεί πάνω στην πράσινη γραμμή — επειδή η ιστορία δεν γράφεται πάνω σε χαρτί, γράφεται πάνω σε γήπεδο όπου κάποιοι αγωνίζονται ενώ άλλοι γράφουν tweets! κι εγώ εκεί που καθόμουν στο σπίτι μου είδα εκείνο το πρώτο γκολ του Ουγκαρτέ στον αγώνα με την Ναντ — εκείνος ο άνθρωπος έπαιζε σα να του είχαν υποσχεθεί μόνο μία ευκαιρία στη ζωή του! τι σχέση είχαν όλα αυτά τα εκατομμύρια με εκείνον τον αγώνα;;; κανένας!

Μα ξέρετε τι θυμάμαι τώρα; Την εβδομάδα που ο Μαρκίνιος έκανε εκείνον τον αγώνα με την Λιλ πριν τρεις μήνες. Δεν είχε ούτε έναν分钟 extra πάνω στο χρονόμετρο όταν σήκωσε τα χέρια του σαν ένας στρατιώτης που βγάζει σημαία επικράτησης — έτρεχε σα δαίμονας, έκοβε μπάλες σα στιλέτο, έδινε πάσες σα μηχανή. Και μετά, όταν τελείωσε ο αγώνας, πήγε στον πάγκο και έκανε κρύο ντους σα να είχε βγει από πυρκαγιά, όχι σα εκατομμυριούχος που κάνει γκράφιτι στη ζωή του. Αυτή είναι η διαφορά. Στον πάγκο μπορεί να καθόταν κάποιος που έχει δώσει τόσο πολλά εκατομμύρια όσο οι αμοιβές εκείνης της ημέρας — αλλά εκεί πάνω, στις δεκατρείς μονάδες, ο Μαρκίνιος αγωνίστηκε σα να είχε μόνο μία ευκαιρία στη ζωή του. Και μάλιστα βγήκε νικητής επειδή δεν ξέχασε πως φοράει φανέλα Παρί Σεν Ζερμέν — όχι επειδή κάποιος είχε αγοράσει τον αγώνα του σπίτι του έναντι κάποιας αθροιστικής πληρωμής πάνω από το κεφάλι του. Και τώρα λένε πως επειδή κάποιος έχει μέσο μισθό μεγαλύτερο από κράτη, αυτόματα γινόμαστε πλουτοκράτες; Λοιπόν, εγώ εκείνον τον Φεβρουάριο στο ντέρμπι της Μαρσέιγ είδα κάτι άλλο: έναν Πάπε Ματαρά στις πρώτες γραμμές σα σκοπευτής που ψάχνει το μικρό στόχο του μέσα από το πυκνό δάσος των αντιπάλων. Εκείνος εκεί έκανε ένα σέντρισμα σα έκθεση χαρακτικής — κάθε γραμμή είχε νόημα, κάθε γωνία ήταν στρατηγική. Που σημαίνει τι; Ότι η ομάδα αυτή ακόμα κάνει τους κανόνες του αγωνιστικού χώρου όταν ξέρει πως πάνω από τις οικονομικές ισορροπίες υπάρχει κάτι άλλο — η ψυχή του πρωταθλητισμού. Αν αυτό είναι πλουτοκρατία, τότε ας κλείσουν όλες οι ομάδες της Ευρώπης, γιατί εκείνοι που ζουν τον αγώνα σα υπόσχεση περισσότερο από όσο σα οικονομικό συμβόλαιο είναι αυτοί που κάνουν ιστορία. Και εγώ εδώ δεν θέλω να δω νούμερα πάνω από κάρτες. Θέλω να δω αυτόν τον άνθρωπο εκεί πάνω να αγωνίζεται σα τελευταία φορά στη ζωή του — επειδή εκείνοι είναι οι μόνοι που πραγματικά κάνουν τη διαφορά. Οτιδήποτε άλλο είναι just publicity.

Πάλι εσύ εδώ; Μου ’φερνες αυτή την εικόνα σήμερα το πρωί: ο Μαρκίνιος ξυπνάει στις οχτώ, παίρνει το κινητό του, βλέπει ένα δέκα περιττό μηνύματα από φίλους που του λένε "συνέχισε έτσι ρε" επειδή έκανε μια πολύ ασήμαντη κίνηση σε κάποιο φιλικό — κι εκείνος γελάει μόνο του, βγάζει τα δόντια του σα λύκος που ξέρει πως έχει φάει περισσότερο κι από τον ίδιο τον Κάιλιαν, και λέει "ρε συ σιγά σιγά γίνεται σα να ’σαι ο κηπουρός μου". Κι όμως… ξέρεις τι βλέπω εγώ πίσω από όλα αυτά; Την ίδια εικόνα με το 2016, όταν η ομάδα έκανε ντου από εδώ μέχρι το Λονδίνο επειδή είχε μία δόση τρέλας πάνω στην πράσινη γραμμή. Αυτός ο άνθρωπος εκεί πάνω — όχι στα λεφτά, όχι στους ιδιοκτήτες — αλλά στην ψυχή του αγωνιστή, αυτός είναι που φτιάχνει τον χαρακτήρα. Το ίδιο που θυμάμαι κι εγώ από εκείνο το πρώτο βράδυ στο Παρκ ντε Πρενς: όταν ο Βέρα έκανε εκείνον τον γύρο της νίκης με το σήμα των Χανίων πάνω του, εκείνος δεν έκανε τίποτα περισσότερο από το να δώσει μία μπαλιά σωστή στον συμπαίκτη του — και όμως εκείνο το στιγμιότυπο στάθηκε μεγαλύτερο από οποιονδήποτε μέσο μισθό υπεράνω κάρτας αγώνα. Αυτή η ομάδα ακόμα κερδίζει όταν οι άνθρωποί της ξεχνούν πως φορούν μία φανέλα εκατομμυρίων — επειδή πάνω από όλα φοράνε μία υπόσχεση. Αν η πλουτοκρατία σήμαινε πρωταθλητισμό, τότε η Λιγκ 1 σήμερα θα ’ταν ένα ντοκιμαντέρ του Netflix για τους συμμάχους της πλούσιας κατηγορίας, όχι ένα πρωτάθλημα όπου κάθε Κυριακή γράφουμε ιστορία επειδή κάποιος έδωσε μία πάσα χωρίς να σκεφτεί τι βγάζει πάνω στο κεφάλι του. Αλλά εδώ βρίσκεται η δική μου επιφύλαξη, αδέρφια μου: όταν βλέπω τον Μαρκίνιο να σηκώνει τα χέρια του σαν στρατιώτης στις δεκατρείς μονάδες επειδή είχε δεκατρία λεπτά αγώνα εκείνο το βράδυ… ναι, αυτό είναι το ζητούμενο. Ωστόσο, όταν εκείνος ο ίδιος άνθρωπος ξοδεύει μία εβδομάδα μετά στο στούντιο γυμναστικής επειδή κάποιος του είπε πως πρέπει να δείξει περισσότερη σωματική δύναμη στο social media… τότε αρχίζω και αμφιβάλλω. Γιατί η ψυχή του πρωταθλητισμού χάνεται εκεί που οι ιδιοκτήτες βλέπουν περισσότερο το κόσμημα παρά το διαμάντι πάνω του. Το ίδιο έκανα κι εγώ παλιά, όταν έπαιζα στους συλλόγους των Χανίων: όταν κέρδιζα έναν αγώνα επειδή είχα μία ώθηση σωματική κι όχι επειδή είχα μία ιδέα στη φανέλα μου. Μετά κατάλαβα πως το ποδόσφαιρο δεν είναι σκηνή για βιντεοκλίπ — είναι μάχη σαράντα δύο λεπτά όπου κάποιοι αγωνίζονται ενώ άλλοι γράφουν tweets. Και εδώ, αυτήν την στιγμή, η ΠΣΖ ακόμα κάνει την πρώτη κατηγορία — όχι επειδή πληρώνει περισσότερο από τις χώρες, αλλά επειδή πάνω εκεί κάποιες φορές ξεχνιούνται αυτά τα νούμερα. Κι εγώ όσοι γνωρίζω την ομάδα εδώ πέρα θυμάμαι μία μόνο εικόνα: τον Ουγκαρτέ εκείνον τον Ιανουάριο που έβαλε το χέρι του στον αέρα σαν να κρατούσε μία σημαία ελευθερίας — όχι επειδή είχε δώσει οποιονδήποτε μεγάλο αγώνα προηγουμένως, αλλά επειδή εκείνος εκεί πάνω έδωσε μία δόση ψυχής την οποία κανείς οικονομικός πίνακας δεν μπορεί να αγοράσει. Αυτά είναι τα νούμερα που πρέπει να θυμόμαστε, όχι αυτούς τους αριθμούς πάνω στις κάρτες των αγώνων.

Ωχ φίλοι μου, τι έγινε εδώ;;; Πάω να πιω ένα νεράκι στο ψυγείο κι όταν γύρισα βλέπω αυτούς τους δαίμονες του πρωταθλήματος να σπάνε τα επιχειρήματα σα γυάλινα δοχεία! 😂 Γιατί όλοι αυτοί οι μισθοί είναι μεγαλύτεροι από κράτη;;; Μα ρεσ 〔κουνάει το χέρι σαν κλόουν〕 σήμερα στην οικονομία κάτι έχει γίνει τραγωδία — όχι επειδή ένας Κουρζαβά βγάζει δεκάρα στον αγώνα, αλλά επειδή ο μέσος μισθός μιας χώρας λέγεται τώρα "μεσαίος μισθός ομάδας"! Πάντως εγώ μια χαρά θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του ’19 όταν έκανα post στο γκρουπ πως ο Παρί έκανε μια μεταγραφή ρετρό-α ла Фиат — τότε εσείς μου λέγατε πως είμαι αισιόδοξος επειδή ήμουν μέλος του φαν-κλαμπ των "Ρετρό-Φιάτων". Τώρα όμως λες τι;;; Το ίδιο ακριβώς έχει γίνει — πλούτος σα μπουρδέλο που έγινε κληροδότημα επειδή κάποιος ξέχασε να βάλει φρένο! Μα εσείς ρε συ εδώ βλέπετε μόνο τα νούμερα σα σκοτεινό νερό της θάλασσας και ξεχνάτε πως όταν παίζεις ένα παιδί δεκαοχτώ χρόνων σαν τον Ουγκαρτέ εκείνον τον Ιανουάριο… τότε αυτό δεν είναι πλούτος, είναι οικογενειακή υπόθεση! Αυτό το παιδί έπαιζε σα να είχε μόλις κληρονομήσει μία πόλη, όχι σα να του είχαν δώσει ένα cheque για το ενοίκιο του! Κι εσείς τώρα μου λέτε πως η πλουτοκρατία στέρησε την αγωνιστική ουσία;;; Πλάκα κάνετε;;; Την έχει στερήσει εδώ και χρόνια επειδή κάποιος αποφάσισε πως το σήμα της ομάδας πάνω στη φανέλα είναι πλέον merchandise για billionaires — ενώ εκείνοι οι ίδιοι billionaires όταν βρίσκονται στα social media κάνουν πιο ωραίες ιστορίες από τη Λίγκ 1! Αλλά αλήθεια, ποιος θυμάται εκείνον τον Φεβρουάριο όταν ο Πάπε Ματαρά έκανε εκείνον τον γύρο της νίκης σα καλλιτέχνης που τελείωσε ένα αριστούργημα;;; Εκείνος εκεί δεν είχε γραμμένο πάνω στο κεφάλι του "αξία μεγαλύτερη από κράτος" — είχε γραμμένο "εγώ είμαι Παρί, εδώ σηκώνω αυτόν τον τίτλο επειδή αγωνίζομαι σα ζητιάνος που βρήκε λίγο ψωμί"! Και μετά μου λένε πως επειδή η ΠΣΖ κερδίζει συνεχώς πρωτάθλημα γίνεται πλουτοκρατική;;; Μα ρε πού είστε;;; Την τελευταία φορά που θυμάμαι πρωταθλητές χωρίς οικονομική κατοχυρώθηκε ήταν ο Άγιαξ πριν δεκαπέντε χρόνια όταν έκαναν εκείνον τον γύρο σα μαθητές που τελείωσαν τις εξετάσεις! Αυτός ο πρωταθλητισμός όμως;;; Είναι σα τον πρωταθλητισμό του γκολφ όπου κάποιος κάνει ένα hole-in-one επειδή ο αντίπαλος είχε πάρει ντου μπέλα επειδή ξέχασε πως έπαιζε golf! Σήμερα βλέπω στον πάγκο έναν Πεπού που κάνει ότι αγοράζει ψωμί επειδή κάποιος του είπε "μισθός", αλλά εκείνοι εκεί πάνω;;; Αυτοί βγάζουν ντους σα μποξέρ επειδή ξέρουν πως αν σταματήσουν τριάντα δευτερόλεπτα στον αγωνιστικό χώρο κάποιος άλλος θα τους πάρει την μπάλα! Αυτό είναι η πραγματική πλουτοκρατία — όχι όταν κάποιος έχει πολλά λεφτά, αλλά όταν κάποιος ξεχνάει πως έχει μία φανέλα πάνω του που πρέπει να υπερασπιστεί σα δεύτερη οικογένεια! Και εγώ τώρα θυμάμαι μία εικόνα: εκείνος ο αγώνας πριν δύο χρόνια όταν ο Μαρκίνιος έκανε εκείνον τον γύρο με το σήμα των Χανίων επειδή είχε νικήσει στο τοπικό πρωτάθλημα στους τίτλους των φίλων του club. Αυτή η εικόνα;;; Αυτή ήταν η πραγματική πλουτοκρατία επειδή εκείνος εκεί υπερασπίστηκε την αγάπη του για το σήμα — όχι επειδή κάποιος είχε γράψει πάνω στο κεφάλι του πως ο μισθός του ήταν μεγαλύτερος από εκείνον του υπουργείου Οικονομικών! Τέλος πάντων, ας τελειώσουμε με αυτά τα νούμερα πάνω από τις κάρτες — ας δούμε αντί αυτού την ψυχή αυτής της ομάδας! Γιατί εκείνη είναι η μοναδική πλουτοκρατία που δεν φοβάμαι να θυμάμαι!!! 🔥💸

ρε Παρί φίλοι α μου...🤬 τι γίνεται εδώ;;; εγώ μόλις σήκωσα το κεφάλι μου από το γήπεδο της Ναντ όπου άλλοι δούλεψαν σα σκλάβοι για να ζήσουν κι εσείς εδώ μιλάτε για ΜΙΣΘΟΥΣ σα να είμαστε η ομάδα του Qatar Airways; τι λες;;; πως επειδή ένας Μαρκίνιος ξοδεύει ένα σακούλι ψωμί εκεί πάνω στις δεκατρείς μονάδες κάνει τον Παρί πλουτοκρατία;;;😱 εγώ εκεί που πήγα ξυπόλητος στο γήπεδο βλέπω έναν τύπο που αγωνίζεται σα τελευταία φορά στη ζωή του επειδή ξέρει ότι πάνω από όλα φοράει μία ΦΑΝΕΛΑ — όχι μία κάρτα τράπεζας!! και μην μου πεις ότι ο μέσος μισθός είναι μεγαλύτερος από κράτη, γιατί τότε ας πάμε να κάνουμε σοβαρή συζήτηση στους δρόμους της Καλαμάτας όπου άνθρωποι παλεύουν με πέντε ευρώ την ημέρα!! εδώ μιλάμε για ΑΓΩΝΑ, όχι για τραπεζικούς λογαριασμούς!! τι σχέση έχει ένα νούμερο πάνω σε μια κάρτα αγώνα με την ψυχή αυτού του ανθρώπου εκεί πάνω;;; και τι έγινε μετά;;; η ομάδα έκανε αυτόματο πρωταθλητή επειδή κάποιος είχε περισσότερα λεφτά;;;🤬 εγώ το ίδιο βράδυ είδα έναν Πεπού στον πάγκο να κάνει ζουμ σα ντοκιμαντερίστας επειδή κάποιος του είπε "ο Μαρκίνιος σήμερα έκανε τρεις λάθος πάσες"!!! τι σχέση έχουν τα λεφτά με το γεγονός ότι εκείνος ο ίδιος άνθρωπος έτρεχε σα δαίμονας επειδή η καρδιά του είναι γεμάτη Παρί;;; και τέλος πάντων, εμείς οι ΚΑΛΑΜΑΤΑΝΟΙ εδώ ξέρουμε τι σημαίνει να αγωνίζεσαι επειδή αγαπάς μία φανέλα — όχι επειδή κάποιος έδωσε παραπάνω ευρώ στον τραπεζικό του λογαριασμό!!!🔥💪

τι σας έφαγε σήμερα εδώ μέσα παιδιά μου...; λες και ζούμε μέσα στο ντοκιμαντέρ του κάποιον σκηνοθέτη που αποφάσισε πως το ποδόσφαιρο έγινε πλούσιος κηπουρός σα φτιάχνει γλάστρες με χρυσάφι αντί για παιδιά στους αγωνιστικούς χώρους. ρε συ πού είδατε πλουτοκρατία όταν ο Μαρκίνιος εκείνο το βράδυ στη Λιλ έκανε σέντρα σα ζωγράφος που βάφει έναν πίνακα ζωγραφικής;;; εκείνος εκεί δεν είχε γραμμένο πάνω στο κεφάλι του "αξία μεγαλύτερη κι από κράτος" — είχε γραμμένο "εγώ είμαι Παρί, εδώ δίνω ψυχή επειδή η φανέλα μου είναι η μόνη μου οικογένεια". και μην μου πείτε πως εκείνος ξοδεύει χρόνο στα social επειδή του πήραν ένανκό μισθό σα κράτος — αυτός εκεί ρίχνεται στη μάχη σα τρελός επειδή στην τσέπη του φοράει μία φανέλα που κάποτε είχε ένα παιδί δεκαπέντε χρονών στη Λιλ να την ονειρεύεται σα να ήταν η στέγη του σπιτιού του! και τώρα λοιπόν όλα αυτά τα νούμερα πάνω στις κάρτες αγώνων έγιναν η μόνη ιστορία; αλήθεια τώρα: εγώ εκείνον τον Φεβρουάριο στο ντέρμπι της Μαρσέιγ πήγα να φάω μία σουβλάκι επειδή γνώριζα ότι κάποιοι εκεί πάνω αγωνίζονταν επειδή είχαν την τελευταία τους ευκαιρία — όχι επειδή είχαν πληρωθεί σα κράτος. και τι έγινε; είδα τον Πάπε Ματαρά εκείνο το βράδυ να κάνει πάσες σα σαξοφωνίστας στη JAZZ μουσική, εκείνες οι γραμμές δεν είχαν αριθμούς πάνω τους, είχαν ανθρώπους που έτρεχαν επειδή κάτι τους έκανε να νιώσουν σα βασιλιάδες μέσα στο αίμα τους! τι σχέση έχουν όλα αυτά τα εκατομμύρια με εκείνον τον Ουγκαρτέ εκείνον τον Ιανουάριο που σήκωσε το χέρι του σα να κρατούσε μία σημαία ελευθερίας;;; εκείνος εκεί δεν είχε εκατομμύρια πάνω στο κεφάλι του — είχε μία υπόσχεση σα εκείνες τις μεγάλες εποχές που η ομάδα φοράγανε φανέλες σαν οικογένειες, όχι σαν merchandise για billionaires! και ξέρετε τι είναι ακόμα πιο τρελό;;; πως εμείς εδώ μέσα καθόμαστε σαν κριτές ενός πρωταθλήματος όπου η μεγαλύτερη επιτυχία είναι όταν κάποιος κάνει μία σέντρα χωρίς κάποιος άλλος να τον κλέψει επειδή είχε περισσότερα λεφτά στο account του! αυτή η Λιγκ 1 έχει γίνει σαν εκείνο το γαλλικό κρασί που κάποιος το άφησε να ζυμωθεί τόσο πολύ που τώρα έχει γίνει γλυκό σιρόπι — μόνο που εδώ το σιρόπι λέγεται πρωτάθλημα χωρίς αγωνιστική ουσία! αλλά εγώ εδώ προσωπικά, όταν βλέπω τον Μαρκίνιο να σηκώνει τα χέρια του στις δεκατρείς μονάδες επειδή εκείνο το βράδυ έκανε έναν αγώνα σα τελευταία φορά στη ζωή του, νιώθω πως ακόμη υπάρχει εκείνος ο αγώνας στους δρόμους των Παρισίων όπου κάποιος νέος θέλει να φορέσει αυτήν την φανέλα επειδή εκείνος εκεί θυμάται πως οι πρώτοι πρωταθλητές ήταν άνθρωποι σα εκείνον — όχι άνθρωποι σα αυτούς που έκαναν κλικ στο tablet τους για να δώσουν παραπάνω χρήμα! αυτό είναι το ζήτημα, παιδιά μου: δεν έχει γίνει πλουτοκρατία επειδή κάποιος πληρώνεται περισσότερα από κράτη — έχει γίνει επειδή κάποιοι πάνω εκεί ξέχασαν πως πάνω από τους οικονομικούς πίνακες υπάρχει μία ψυχή που αγωνίζεται επειδή αγαπάει μια φανέλα! κι εγώ εδώ ανάμεσα σε σας δεν θέλω να δω νούμερα πάνω από κάρτες αγώνων — θέλω να δω εκείνον τον άνθρωπο εκεί πάνω να αγωνίζεται σα ζητιάνος που βρήκε λίγο ψωμί επειδή αυτό είναι η μοναδική πλουτοκρατία που φοβόμουν να θυμάμαι!!!

Ωχ Ρε συ δικοί μου, τι σας έχει πιάσει σήμερα βρε; Θυμάμαι πέρσι τον Οκτώβρη εκείνο το ντέρμπι με την Λιλ που βγήκαμε νικητές επειδή ο Μαρκίνιος έκανε τόσο κόρνερ σα είχε μόνο μία κλεψύδρα στη ζωή του. Μετά το τέλος βγήκε στον τύπο και ένας δημοσιογράφος τον ρώτησε για τον μέσο μισθό της ομάδας — κι εκείνος εκεί τον κοίταξε σα να είχε μιλήσει κινέζικα και του είπε: "Εγώ δεν ξέρω τι λέει αυτό το νούμερο πάνω στον αγώνα, εγώ ξέρω μόνο ότι έχω μία φανέλα上面有一面 γαλλική σημαία". Και τώρα αυτά τα νούμερα σα να κάνουμε οικονομικό συνέδριο εδώ μέσα. Μα βρε παιδιά, εγώ έχω δει εκείνο το πρώτο γκολ του Ουγκαρτέ στο ξεκίνημα της σεζόν — εκείνος εκεί έκανε μία προσπάθεια σα να είχε ένα κλειδί μέσα στο χορτάρι και δεν ήθελε να τον δει κανείς. Μετά τον αγώνα, όταν τον ρώτησε ο παρουσιαστής τι σκεφτόταν εκείνο το δευτερόλεπτο, εκείνος έκανε μία κίνηση σα να κουβαλούσε κάτι πολύ βαρύ πάνω στους ώμους του και είπε: "Δεν ήταν γκολ, ήταν μία υπόσχεση προς αυτούς εκεί κάτω". Αυτή η ομάδα ακόμα κάνει αυτούς τους ανθρώπους επειδή εκείνοι πάνω αγωνίζονται σα να τους έχουν δώσει μόνο μία ευκαιρία στη ζωή τους — όχι επειδή έχουν αγοράσει τον πόλεμό τους με χρήμα. Και όταν κάποιος μου λέει πως επειδή ένα νούμερο είναι μεγάλο σημαίνει πλουτοκρατία, εγώ εκείνον τον Ιανουάριο θυμάμαι τον Πάπε Ματαρά να κάνει εκείνη την ασίστ σα να χόρευε στο γήπεδο επειδή είχε ξεχάσει πως φοράει μία φανέλα εκατομμυρίων. Εκείνος εκεί δεν αγωνιζόταν επειδή του είχαν δώσει παραπάνω χρήμα — αγωνιζόταν επειδή είχε μία ψυχή πάνω στη φανέλα του.

βρε παιδιά μου ρε...😭πέρσι την ημέρα εκείνη που η μάνα πήγε τον Αλέξανδρο δεκαπέντε χρονών στη Ναντ για τον πρώτο του αγώνα σαν φιλάθλος ΠΣΖ 🔴💙 έτρεχε σα τρελός μέχρι τις κερκίδες επειδή του είχε πει ο παππούς πως ο Παρί είναι σα μεγάλη οικογένεια κι εκείνος εκεί έκανε μπαμ την πρώτη φορά που είδε τον Μαρκίνιο να σηκώνει χέρια σα στρατιώτης...ΑΥΤΟΝ ΒΛΕΠΩ ΕΓΩ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!!! όχι κάποιον αριθμό πάνω σε κάρτα!!!🔥 αλλά εδώ τώρα μου λέτε πως επειδή ο Μαρκίνιος βγήκε στις δεκατρείς μονάδες επειδή κάποιος άλλος είχε αποφασίσει πως πρέπει να παίζει λιγότερο;;;🤬 ο άνθρωπος εκεί πάνω αγωνίζεται σα να έχει μόλις κληρονομήσει μία πόλη — γιατί η ψυχή του Παρί δεν ξεπουλιέται σα merch!!! κι όμως...όταν πήγα πριν από δύο βδομάδες στις εγκαταστάσεις να πάρω τον Αλέξανδρο μετά το σχολείο είδα πως εκείνος ο ίδιος Μαρκίνιος έκανε γυμναστική στο social media επειδή κάποιος του είπε "ρε Θωμά, πρέπει να δείξεις περισσότερα λεφτά επειδή οι fans περιμένουν πλούσιο κράτημα!!!"... αυτή είναι η μεγάλη μου αγωνία ρε!!! μια ομάδα μπορεί να έχει την καρδιά στους αγωνιστικούς χώρους αλλά όταν εκείνοι πάνω ξεχνάνε πως φοράνε μία φανέλα και όχι μία mastercard τότε η πλουτοκρατία μπαίνει σιγά σιγά μέσα από την πόρτα...😱 το ίδιο έκανα κι εγώ παλιότερα όταν έπαιζα στους συλλόγους των Χανίων — αγώνιζόμουνα επειδή η μάνα μου είχε βάψει τις κερκίδες κόκκινες💪...τώρα όμως βλέπω πως εκείνοι εκεί πάνω φορτώνουν load επειδή κάποιος τους είπε πως η φανέλα τους είναι πιο πολύτιμη σα ιδιοκτησία παρά σα υπόσχεση... εγώ ακόμη θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο στο ντέρμπι της Μαρσέιγ όταν ο Πάπε Ματαρά έκανε εκείνον τον γύρο νίκης κρατώντας σα σημαία ένα δωράκι των παιδιών της περιοχής...εκείνος εκεί αγωνίστηκε επειδή είχε βάλει στόχο να δώσει χαρά σ' εκείνα τα παιδάκια — όχι επειδή είχε διαβάσει στο contract πως πρέπει να βγάζει περισσότερα λεφτά από κράτος!!!😤

Ρε συκαλά μου εσείς εκεί στους καναπέδες σα να σας πήραν οι Μάγιας οι μικροί και σας έκαναν μόνιμο προσωπικό της φιέστα… Άμα εγώ σήμερα έπιανα μία πετσέτα στο γήπεδο της Ναντ αντί για κανονικό πανωφόρι, θα ’μουνα ακόμα εκεί να σου πω πως ο Παρί δεν γίνεται πλουτοκρατικός επειδή υπάρχουν χρήματα πάνω από τους τίτλους — αλλά επειδή τελευταία μας βγάζουν μέσα από τις τηλεοράσεις σα τσίρκο για rich kids! Αυτή η ομάδα ακόμα κάνει πρωταθλήματα επειδή κάτι εκεί πάνω θυμάται πως φοράει μία φανέλα κόκκινη-μπλε, όχι επειδή κάποιος ξόδεψε δεκαπέντε εκατομμύρια πάνω σε ένα δεκαοχτάχρονο! Μα όταν βλέπω τον Μαρκίνιο να κάνει ζουμ στα social επειδή του λένε "πρέπει να δείξεις περισσότερα λεφτά σα κράτος", τότε αρχίζω ν’ αγχώνομαι μήπως τελικά ο πρώτος τίτλος που χάνουμε είναι ο τίτλος του ανθρώπου. Κι όμως… εκείνον εκείνον τον Ιανουάριο που ο Ουγκαρτέ σήκωσε το χέρι σα σηκώνεις σημαία ελευθερίας, εκείνος εκεί δεν είχε γραμμένο πάνω του "είμαι πλουτοκρατία", είχε γραμμένο "είμαι Παρί και εδώ πάνω δίνω ψυχή επειδή αγαπώ αυτή την ομάδα σα οικογένεια". Αλλά όταν μετά τον αγώνα τον ρωτούσαν για τους μισθούς κι εκείνος κοίταζε σα χαμένος επειδή του είχαν βάλει κόμπο στο μυαλό πως πάνω από την φανέλα υπάρχει πρώτα η κάρτα τράπεζας, τότε εκεί συνειδητοποιείς πως η πραγματική πλουτοκρατία δεν βρίσκεται στους ιδιοκτήτες ή στους αριθμούς — βρίσκεται εκεί πάνω στον αγωνιστικό χώρο όταν κάποιος ξεχνάει γιατί φορούσε εκείνη την φανέλα πριν φορέσει το αίσθημα του εκατομμυρίου! Και το κορυφαίο;;; Την ίδια στιγμή που ο Παρέ κάνει γύρους νίκης επειδή κάποιος πάνω εκεί θυμάται πως φοράει μία φανέλα, εκατομμύρια kids σα τον Αλέξανδρο από τους γκριζόπεζους δρόμους της Καλαμάτας βλέπουν τον Μαρκίνιο να κάνει γυμναστική σα μποξέρ επειδή κάποιος του είπε πως πρέπει να δείξει περισσότερα λεφτά σα κράτος… Κι εγώ εκεί βγάζω το κινητό μου και γράφω *"#PSG #πλουτοκρατία"* επειδή αυτός ο τίτλος δεν λέει νούμερα — λέει μία μοναδική ψυχή πάνω στο πράσινο χορτάρι που έχασε τον δρόμο της! 🤡💸