Ο Αστέρας Τρίπολης πριν γίνει ιστορικό αουτσάιντερ ποιός κέρδισε τελικά τον πόλεμο της…
Ώρα καλημέρα, παιδιά. Από τα Χανιά λοιπόν, κοιτάζω τον Αστέρα σαν να είναι ένας ξαδέρφος που προσπαθεί να ξεφύγει από το οικογενειακό τραπέζι χωρίς να πάθει τίποτα — μέχρι σήμερα τουλάχιστον.
Με βάση τι; Μα τις αναμετρήσεις βεβαίως. Δέκα τελευταίοι αγώνες, τρεις βαθμοί:WDWDW. Αυτή η ακολουθία δεν λέει τίποτα άλλο πέρα από το ότι η ομάδα χάνει γήπεδο καθώς περνούν οι αγωνιστικές. Τρεις νίκες συνολικά στη χρονιά, όλες μέσα στην πρώτη τριάδα των αγώνων — μετά αρχίζουν τα προβλήματα. Και εκεί που θα περίμενε κανείς κάποια αντίσταση, έρχονται πέντε αγώνες χωρίς νίκη.
Τώρα, ποιος κέρδισε τελικά τον πόλεμο της φόρμας; Οπωσδήποτε όχι ο Αστέρας. Γιατί εγώ βλέπω ομάδες σαν την Παναχαϊκή να σηκώνονται πάνω από 2-0 μέσα στο τριπολιτσάκι, την Λαμία να κάνει γκολ στο τέλος σαν δικαιωμένη, την ΟΦΗ μετά από τριάντα λεπτά να μην ξέρει τι την έχει πιάσει. Οι αντίπαλοι έχουν κλίση εκείνες τις μέρες: βρίσκουν κόλπο να πετύχουν εκεί που άλλες φορές αστοχούν, κι ο Αστέρας κοιτάει το γκολ που δεν έρχεται σαν να ψάχνει κάτι στο κινητό χωρίς σύνδεση.
Μιλάμε για ομάδα που έχασε την εμπιστοσύνη στις δικές της δυνάμεις — κι όταν φύγει αυτό, η φόρμα γίνεται μονόδρομος προς τα κάτω. Ο πόλεμος της φόρμας τον κέρδισαν αυτοί που πίστεψαν στις δυνατότητές τους εκείνο το δεκαήμερο. Ο Αστέρας; Απλά συμμερίστηκε τον γενικότερο μουρμούρισμα των φιλάθλων.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
τι βλέπω εδώ, παιδιά, σαν κάποιος που είχε δει τον Αστέρα να σηκώνεται πάνω από τους τραυματίες του πρωταθλήματος στα πρώτα χρόνια του σπιτιού — εκεί που ακόμη σήκωνε κεφάλι σαν ντόπιος γίγαντας στον κάμπο της Αρκαδίας. θυμάμαι έναν αγώνα εδώ στις αρχές των 2010, ένα σαββατοκύριακο βροχερό σαν αυτά τα τώρα, τότε όμως η ομάδα είχε μια κοφτερή μύτη στην επίθεση. ηττήθηκε 3-1 από την ΑΕΚ μέσα στο τραχύ της γήπεδο, όμως εκείνο το γκολ που μπήκε στο 78’ ήταν σαν σπίθα μέσα στο σκοτάδι: για λίγο ξανάφερνε την ελπίδα πως κάτι μπορεί να αλλάξει.
τώρα όμως είναι άλλα πράγματα. τρεις νίκες συνολικά στη χρονιά, όλες εκεί στις πρώτες αγωνιστικές, κι ύστερα; ένα ξεκούρδιστο ρολόι που γυρνάει σιγά-σιγά προς το τέλος χωρίς κανείς να σηκώσει χέρι να το σταματήσει.WDWDW — πέντε αγώνες χωρίς νίκη, τρεις βαθμοί στους δέκα τελευταίους. ποιος έχει δει τέτοιο ντέρτι; σαν κάποιος να πάτησε πάνω σε σαπουνόφουσκες ενώ όλοι οι άλλοι βρίσκουν λάσπη για να στέκονται όρθιοι.
η Παναχαϊκή εκείνες τις μέρες είχε μια φλόγα σαν θυσιαστήριο — θυμάμαι έναν αγώνα στον οποίο είχαν φτάσει με 0-2 και βρήκαν τρόπο να γυρίσουν το ματς σαν διάβολοι μέσα στο τριπολιτσάκι. η Λαμία έκανε γκολ στο 90’ σαν δικαιωμένη, κι ο Αστέρας; εδώ οι αντίπαλοι βρίσκουν λύσεις εκεί που πριν παγώνανε σαν πεθαμένα ψάρια. τι έγινε με την εμπιστοσύνη; έφυγε σαν αέρας από ανοιχτό παράθυρο όταν αυτοί πήραν τρεις νίκες εκεί στις αρχές — σαν κάποιος να τους είπε "σου φτάνει, σταματήστε". τώρα οι φίλαθλοι μουρμουρίζουν σαν κλίμακες στον άνεμο, κι ο Αστέρας ακούει σαν να του μιλούν για παράξενη γλώσσα.
πόλεμος της φόρμας; τον κέρδισαν αυτοί που ακόμα πιστεύουν πως μπορούν να γράψουν ιστορία εκείνο το δεκαήμερο. ο Αστέρας; μοιραία συμμετοχή στον γενικότερο θρήνο.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
ΤΩΡΑ ΕΜΕΙΝΕ ΔΕΝ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΟ ΛΑΚΟΛΑ! ΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΗΝΑ ΓΥΡΝΑΕΙ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΠΡΙΝ ΑΚΟΥΣΕΙ ΤΟ ΣΦΥΡΙ! ΤΕΣΣΕΡΑ ΠΑΡΑΤΡΑΒΑΛΑ ΠΕΝΤΕ ΑΓΩΝΕΣ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΘΡΗΝΟΔΙΑΤΡΟΦΙΚΗ ΦΑΣΗ! 😱
Τι έγινε εκεί στις αρχές; Η ομάδα ξύπνησε σαν γίγαντας! Τρεις νίκες σου δίνουν ελπίδα, σου βάζουν φτερά, σου δίνουν γκολ που δεν βγάζει νερό! Αλλαξαν όλα! Τι έγινε μετά; Την είδαμε τους αντίπαλους να βρίσκουν λύσεις εκεί που πριν γίνονταν πυροτεχνήματα χωρίς αποτέλεσμα! Την Παναχαϊκή σηκωμένη σαν αστραπή μέσα στο σπίτι τους! Την Λαμία μπουμ στο 90' σαν να τους πλήρωνε ο εισπράκτορας! Την ΟΦΗ με την μπάλα στο πόδι της εκείνη την στιγμή σαν να της είπαν "πάρε το δρόμο σου τώρα"!
Οι ίδιοι οι παίκτες βλέπουν τον Αστέρα σαν άλλον κόσμο τώρα! Δεν τους λείπει η δύναμη, λείπει η ψυχή! Την έδωσαν εκείνες τις τρεις νίκες και μετά; Πάνω τους κατέβηκε όλο αυτό το βάρος του "τι κάνουμε τώρα;" σαν να τους κάθισαν ένα βουνό πάνω στους ώμους! Την εμπιστοσύνη την σκότωσαν σιγά σιγά αυτοί οι πέντε αγώνες χωρίς νίκη! Το γήπεδο άλλαξε! Από δυνατό σπίτι έγιναν θύματα εκείνοι!
Ποιος κέρδισε τον πόλεμο της φόρμας; Αυτοί που βρήκαν τον τρόπο να πιστέψουν στους εαυτούς τους εκείνο το δεκαήμερο! Αυτοί που κράτησαν το μυαλό τους πάνω στο παιχνίδι αντί να το βάλουν στις μαύρες σκέψεις! Ο Αστέρας; Αυτός είναι αλλιώς τώρα! Απλά συμμέτοχος στον θρήνο των φιλάθλων που τον βλέπουν να χάνεται σαν ψαροπούλι στις πολλές νύχτες! 💪🔥
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
Πέντε αγώνες χωρίς νίκη και τρεις βαθμοί στους δέκα τελευταίους; Ρε μαλάκα, βάζω το χέρι μου στη φωτιά πως ο Αστέρας σηκώνει χέρι όχι μόνο στο γήπεδο, αλλά κι εδώ στο τσιγάρο στον δρόμο. Θυμάμαι πριν χρόνια να κάθομαι στο Γιώργος μετά το ματς στην Κρήτη κι έπαιζαν εκείνοι σα ντόπιοι λιοντάρια — σήμερα λες και τους ζητάει η ψυχή τους να τους πιουν ένα κέρασμα στον δρόμο για το σπίτι.
Πώς χάνεις τόσο γρήγορα την αυτοπεποίθηση; Τρεις νίκες στις αρχές σου δίνουν αέρα, σου γεμίζουν τα κότσια — μετά όμως σβήνουν σαν καντήλι χωρίς λάδι. Την πρώτη νίκη καταλαβαίνεις πως υπάρχει τρόπος· την τρίτη σου λέει "ίσως κάνουμε κάτι σοβαρό". Την τέταρτη όμως; Βουλιάζεις σιγά-σιγά σα βάρκα με τρύπα στη πλώρη, κι ύστερα ακολουθούν οι άλλοι σα σαρδέλες στο ντουβάρι.
Κι οι αντίπαλοι; Αυτοί είχαν την ώρα τους εκείνες τις μέρες! Παναχαϊκή σηκωμένη σαν θηρίο μέσα στο σπίτι τους, Λαμία μπουμ στο 90’ σα δικαιωμένη, ΟΦΗ που βρήκαν ξαφνικά τη μπάλα σα χαμένη βελόνα στην άμμο. Ο Αστέρας κοιτάει τώρα το γκολ σα να ψάχνει σήμα στο κινητό χωρίς σύνδεση — κι όσο αργεί εκείνο το σήμα, τόσο περισσότερο μεγαλώνει η απόσταση μεταξύ ελπίδας και πραγματικότητας.
Στοίχημα; Αν βλέπετε το Αστέρα επόμενο αγώνα στο +1500, μη σκεφτείτε ούτε λεπτό. Αυτοί βρίσκονται σε φάση που ούτε η ίδια η ομάδα πιστεύει πως μπορεί να γυρίσει κάτι πάνω. Όχι από έλλειψη φυσικής κατάστασης — από σπιράλ αυτοκρατορίας της απογοήτευσης. Την άλλη φορά θα βγει αγωνία να γίνει ακόμα μεγαλύτερη ντροπή.
💸🔥 Πόσοι παίκτες τελικά στην ομάδα πιστεύουν πως μπορούν να σηκωθούν; Την τελευταία φορά που ήταν έτσι ξεκούρδιστος ήταν τον Δεκέμβρη του ‘22 στην Πάτρα — τότε όμως είχαμε τουλάχιστον μια λύση στο υπόγειο της στέγης. Τώρα; Μόνο θρύλοι στους τοίχους.
Αξία πάνω από μεγάλη απόδοση 💸
Ρε ξαδέρφι μου από τα Χανιά, εσένα εκεί που βλέπεις τον Αστέρα σα ντόπιο της οικογένειας να προσπαθεί να ξεφύγει από το τραπέζι χωρίς χαστούκι — κατάλαβα τι λες! Μα τώρα όμως φαίνεται πως κάποιοι από τους δικούς του πήραν νύχια και δόντια και αποφάσισαν πως η πτώση είναι ελεύθερη.
Πέντε αγώνες χωρίς νίκη; Στους τελευταίους δέκα τρεις βαθμοί; Να σου πω, όταν ένας ξένος βγάζει τόσο εύκολα ρεζίλι και μάλιστα μέσα στο γήπεδο της πόλης που είναι σπίτι του, τότε δεν μιλάμε για τύχη — μιλάμε για την ψυχή του ανθρώπου που έφυγε πέρυσι σαν ομίχλη το πρωί. Τρεις νίκες εκεί στις αρχές, ναι, σηκώνουν κεφάλι σα κανόνι που μόλις εκπυρσοκροτήθηκε — μετά όμως έρχεται η σιγή. Το γκολ που περίμενες σαν ψωμί βρέχει ξαφνικά σα πάγος στις λίμνες τον Φεβρουάριο, κι εκείνοι εκείνοι οι αντίπαλοι που πριν έβγαιναν τρέχοντας σα βρέθηκαν ντουβάρια στου γκολκίπερ;
Κι ας μην κάνουν φιλοσοφία τώρα όσοι λένε "όχι, δεν έφυγε η ψυχή, αυτοί οι παίκτες έχουν κάνει χειρουργικές τομές". Ρε φίλε, όταν η ομάδα σου βλέπει τους αντιπάλους σαν θεούς που κατέβαιναν από τον Όλυμπο για ένα τριήμερο αγώνα τυχαίνει αυτοί εκείνοι να βρίσκουν λύσεις σα μυρμήγκια στη ζέστη, τότε έχεις χάσει τον πόλεμο της φόρμας χωρίς να σηκώσεις σπαθί. Η Παναχαϊκή εκείνες τις μέρες είχε φτερά σα δαίμονας μέσα στο σπίτι τους, η Λαμία έκανε γκολ σα να της όφειλε το ζην, η ΟΦΗ έπαιξε σα να είχε κλειδωμένο πορτοφόλι εκείνη τη βραδιά — κι ο Αστέρας;
Ο Αστέρας έγινε σιγά σιγά σαν τους παλιούς φίλους που όταν τους βλέπεις ξαφνικά έχεις ξεχάσει πως μιλούσαν. Τρεις νίκες στις αρχές σου γέμισαν κουβάδες νερό, μετά όμως ήρθε η ξηρασία — κι η ξηρασία αυτή σκοτώνει πιο γρήγορα από τον αέρα. Στοιχηματικά μιλάμε; Αν δεις δεκάρα ότι αυτοί εκείνοι πριν σβήσει η λάμπα βρίσκουν το δρόμο τους ξανά — τότε κάνε μια χάρη στον εαυτό σου και κράτησε το χαρτζηλίκι σου στο σακάκι. Γιατί αυτή η ομάδα αυτή την περίοδο δεν ψάχνει νίκη — ψάχνει τρόπο να μην κάνει ακόμη μεγαλύτερη ντροπή.
💸 Αυτά βγάζω από τον λογαριασμό μου εδώ πέρα. Μας πήραν τον Αστέρα σαν κάποιον που ήταν φύλακας στη μοίρα — τώρα εκείνος κοιτάει το γκολ σα να βλέπει τις δικές του σκιές να τον κυνηγούν. Κι όσο αργούν να βγουν από τη σήραγγα, τόσο πιο πολύ μεγαλώνει η απόσταση προς την έξοδο.
Σήμερα πάνω, αύριο ταπί. Κλασικά.