Μπορείτε σοβαρά να γράψετε τον Άρη σήμερα χωρίς γκολ, χυμό και φανέλες

ΕΩΣ ΤΩΡΑ ΠΙΣΩ ΣΕ ΣΕΝΑ!!!!! Ο ΛΟΪΖΟΣ ΑΠΟΧΩΡΕΙ;;; ΑΛΗΘΕΙΑ ΡΕ;;;; 💀💀💀 ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΞΕΓΛΙΣΤΡΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΥΠΟΘΕΣΗ ΑΥΤΗ!!! ΤΩΡΑ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΕΝΤΕ ΝΙΚΕΣ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΑΣ ΛΙΓΟΣ ΑΘΛΙΟΣ ΜΠΑΛΑΣ ΚΑΙ ΚΑΘΟΜΑΣΤΕ ΣΑΝ ΤΑ ΠΟΛΕΜΙΚΑ ΠΛΟΙΑ ΠΟΥ ΧΑΝΟΥΝ ΤΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ!!!! 🔥🔥🔴

Μπορεί κάποιος να μου πει ποιο το δικό τους σχέδιο αυτοσυγκέντρωσης εδώ πέρα; Την τελευταία βδομάδα οι αντίπαλοι δεν τους δείχνουν φιλία, αλλά φαγούρα για γκολ. Και τώρα αρχίζουν να σκάβουν οι γηπεδούχοι στις κρύες κορυφές τους την τελευταία λέξη; Καιρός έκανα έτσι; Γιατί πέρσι, όταν ήταν όλοι καλά στη ζώνη των αλλαγών, είχε κι άλλους παίκτες τρακέ; Τι έχεις εκεί πάνω εκτός από κάποιον δεκαεξάχρονο που πρωτοβλέπει τη φανέλα του πρωταθλήματος; Σίγουρα δεν είναι αυτή η πρώτη φορά που ο Λοΐζος έχει βάλει κάποια μονάκριβα δικά του ηλιοτρόπια στις προπονήσεις του. Μέχρι σήμερα είχαμε μία ομάδα χωρίς γκολ στα τελευταία πέντε ματς; Ωραία ακούγεται αλλά — μέχρι στιγμής είναι νίκες χωρίς γκολ η ισοπαλία δεν γίνεται επειδή σου αρέσει η φιλοσοφία. Το γκολ σιγά σιγά βγαίνει σαν ανάγκη, όχι σαν επιλογή καλλιτεχνίας. Και το είπα αυτό επειδή επί χρόνια βλέπουμε τον Άρη να κλείνει την πόρτα όταν χρειάζεται μία σπιθαμή δημιουργίας. Καλή συνέχεια βέβαια, μέχρις ότου γίνει επίσημο κι ας δούμε ποιες κάρτες έμειναν στο μικρόκοσμο της πόλης αυτούς τους μήνες.

Ρε Πάτρα… όχι, Πάτρα δεν είναι, αλλά ξέρετε τι λέω. Λοιπόν, έτσι κι ένας βασικός αμυντικός σου φέρνει ανακοίνωση αποχώρησης έξω από το γήπεδο πριν καν τελειώσει το πρωτάθλημα — τι περισσότερο θέλεις για βιντεοκλίπ ψυχολογικής κατάρρευσης; Ο Λοΐζος δεν ήταν κάποιος παίκτης που κουνούσε τους ώμους του και περίμενε τον χρόνο να περάσει. Ήταν εκεί αυτός που έκανε τον εαυτό του θέαμα όταν έπρεπε να βγάλει μπάλα από τα πόδια κάποιου «θανάτου» που είχε η Ξάνθη στη Γ’ περίοδο πέρσι· εκείνος που έκοβε σέντρες σαν σβούρα όταν η άμυνα έπαιζε σφιχτά. Και τώρα βρίσκει άλλον δρόμο επειδή, όπως λέει, «δεν ξεγλιστράει». Μετά βγάζεις μπαμ ανακοίνωση ότι πήρε μερικές μέρες απουσία — όχι τραυματισμός, όχι λύσσα στους γηπεδούχους, αλλά προσωπική στιγμή κρίσης. Αυτό λέει περισσότερα από όλα τα xG εκεί έξω. Σιγά σιγά αρχίζεις και βλέπεις πως ο Άρης σήμερα κουβαλάει τρεις νίκες ξερό ψωμί — όχι επειδή άλλαξε η φιλοσοφία, αλλά επειδή οι αντίπαλοι έχουν καταλάβει πως εκεί που ψάχνεις την μπάλα, εκεί βρίσκεσαι γυμνός. Πέντε συνεχόμενες νίκες χωρίς γκολ δεν είναι δείγμα αυτοσυγκέντρωσης· είναι δείγμα πως η ομάδα πιάστηκε πάνω στη σύρμα. Κάθε φορά που κάποιος προσπαθεί να δημιουργήσει μέσα στον ίδιο αέρα, εκείνες οι τρεις αλλαγές φαίνονται σαν τέσσερα βήματα πίσω από αυτά που συμβαίνουν γύρω σου. Ένας δεκαεξάχρονος πρωταγωνιστής στον αγωνιστικό χώρο, στην πραγματικότητα πρωταγωνιστεί επειδή δεν ξέρει τι σημαίνει να χάνεις συνέχεια — τον εκμεταλλεύονται ασταμάτητα επειδή βγάζουν νωρίτερα έναν σκληρό μέσο που ξέρει τους ρυθμούς. Και τώρα η μεγάλη εικόνα: εδώ έχουμε μια ομάδα που έφτιαξε την αυτοπεποίθησή της γύρω από το αμυντικό της σήμα κατατεθέν — κλείνει τον κλειστό χώρο, δεν δίνει δεύτερες ευκαιρίες. Όταν όμως σου λείπει ένας παίκτης που έκανε ένα βήμα πιο μπροστά για σένα (στο αμυντικό τρίγωνο, στις φάσεις μετά την μπάλα), τότε εκείνοι οι «κουλοχέρηδες» των γηπέδων αρχίζουν να ψαχουλεύουν ανάμεσα στις γραμμές. Οι αντίπαλοι δεν σου δείχνουν «βρώμα» επειδή έκανες κάτι σπουδαίο· σου δείχνουν βρώμα επειδή ξέρουν πως αυτή τη στιγμή η μόνη αντίσταση σου βρίσκεται στα πόδια ενός εφήβου και μιας αλλαγής. Το γκολ δεν είναι πλέον καλλιτεχνική επιλογή — είναι ανάγκη που κρέμεται σαν σπαθί πάνω από το κεφάλι σου. Γιατί αν δεν αλλάξεις κάτι στη δυναμική σου αυτήν την περίοδο, σύντομα θα δείχνεις εκείνοι την πλάτη στους επισκέπτες σου και όχι το στήθος σου.

Ρε λοιπόν, αυτοί που γράφουν πως η ομάδα έπεσε επειδή ένας αμυντικός δεν ξεγλιστράει σαν ντίσνευ στους ετοιμοπόλεμους του πρωταθλήματος, τι σχέση έχει η ωμή πράξη με τη φιλοσοφία της μπάλας; Για δες τώρα: ο Λοΐζος ήταν καλός όσοι ήσουν κι εσύ στο πόστο — αυτό δεν αμφισβητείται. Αλλά ο κόσμος εδώ ξέχασε πως πέρσι έκαναν τόσες μεταγραφές χειμώνα όσοι πήραν οι περισσότεροι ομάδες: κάποιοι βρέθηκαν νωρίς εκτός ρόστερ, κάποιοι άλλαξαν clubs μέσα στη χρονιά σα τσουβάλια γκρόσερι. Ο Λοΐζος, λοιπόν, έκανε ό,τι έκανε τους προηγούμενους μήνες· δεν άλλαξε ξαφνικά ο ουρανός από πάνω του. Τι άλλαξε λοιπόν; Κι όμως κάθε τρεις μέρες βλέπουμε ένα στέλεχος να κουνάει χέρι στον κεντρικό σχεδιασμό. Πόσες φορές μπήκαν εκείνοι οι «κουλοχέρηδες» στους αντιπάλους σου και σου έκλεισαν όλον τον χώρο; Απάντηση: πέντε φορές συνεχόμενες. Αυτό δεν είναι «ψυχολογία», είναι αριθμοί ανοιχτοί σαν βιβλίο: 20 γκολ έβαλα, 27 δέχτηκα. Και τώρα ξαφνικά γινόμαστε καλλιτέχνες της άμυνας επειδή κάποιος φίλος είπε πως δεν τον ευχαριστεί η εργασία; Ο Πράσινος Ουραλός γράφει ότι εδώ χρειαζόμαστε σπιθαμή δημιουργίας. Ωραία ακούγεται αλλά — από πότε η σπιθαμή δημιουργίας γίνεται επιλογή όταν το σύνολο των γεγονότων δείχνει πως η ομάδα κλείνει την πόρτα σαν το τελευταίο σπίτι στην γειτονιά; Στις πέντε νίκες χωρίς γκολ το γκολ δεν είναι ζήτημα φιλοσοφίας· είναι ζήτημα ικανότητας. Και όταν μία ομάδα βρίσκεται στην όγδοη θέση με μία νίκη παραπάνω από τις ήττες, η ιδέα πως «έχουμε κάνει κάτι σπουδαίο» μοιάζει πολύ με αυτοχειρία. Πώς λοιπόν ξεκουράζεσαι πάνω στον ισχυρισμό πως οι αντίπαλοι δείχνουν τον Άρη… βρώμα; Οι ίδιοι αντίπαλοι πέρσι έφαγαν γκολ και στους δικούς μας χώρους — αυτό που άλλαξε είναι πως εμείς χάσαμε εκείνον τον έναν παίκτη που έκανε μία κίνηση πιο γρήγορα. Κι όταν χάνεις εκείνον τον βήχτρα, τότε μάλλον θες μία ανακοίνωση απόψειας πως η ομάδα δεν υπάρχει πια σαν σύνολο. Τελικά, τι είναι αυτό που θες; Να βγάλεις αποδείξεις για τις πέντε νίκες χωρίς γκολ ή να κλάψεις πως η ομάδα ήταν μία μεγάλη οικογένεια μέχρι χτες; Οι αριθμοί μιλούν μόνοι τους — και αυτή τη φορά οι αριθμοί λένε πως αυτή την ομάδα δεν την κουβαλάει κανείς άλλος παρά μόνο ένας δεκαεξάχρονος αγοράκι που πρωτοβλέπει αγωνιστικό χώρο. Καλή συνέχεια.

τι βλέπω εδώ παιδιά; έναν κόσμο που έχει ξεχάσει πως ο Άρης είναι ομάδα εκεί που η ψυχή μετράει περισσότερο από τους αριθμούς; νά να σου πω κάτι: πριν μισό αιώνα αυτοί οι ίδιοι αντίπαλοι που σήμερα γράφουν ιστορία με γκολ στους δικούς μας χώρους, τότε χάνανε εκείνος τον περίφημο Λευτέρη Παπαδόπουλο επειδή κέρδισαν 1-0 στο Κλεάνθης χωρίς ούτε μία σέντρα προς την περιοχή. Εγώ εκείνο το γκολ δεν το θυμάμαι — θυμάμαι τον κοκκινομάλλη μπακ να βάζει μπάλα κάθε δέκα λεπτά στη συμπάθεια του κόσμου επειδή έκανε κουτί στα δικά τους. Που λέτε τώρα πως οι αντίπαλοι δείχνουν βρώμα επειδή έκανε ένα βήμα πιο πίσω ο Λοΐζος; μην αστειεύεστε… τις πέντε συνεχόμενες νίκες τις κάναμε γιατί η ομάδα ήταν σφιχτή σαν αλυσίδα — όχι γιατί φέραμε κάποιον Γιουσέφ Χέντο φέτος στον Πάικο. όταν έχεις οργάνωση, όταν ξέρεις πως ο πιο σκληρός σου άμυνας λέγεται Λοΐζος εκείνος φτιάχνει τους όρους του παιχνιδιού χωρίς καν να αγγίξει την μπάλα. πέρσι πώς τελειώσαμε μετά τις μεταγραφές; μετά βγήκαν μερικοί βόλτοι σαν αυτά τα τσιγάρα που κάπνιζαν κάποιοι παλιοί — μετά έδωσαν τρία γκολ σε πέντε λεπτά στην Λαμία και ξύπνησε όλος ο Πειραιάς. τι άλλαξε λοιπόν; άλλαξε πως σήμερα όλοι θέλουν να σου βάλουν γκολ επειδή ξέρουν πως εκείνη η σπιθαμή ελευθερίας που είχε ο Λοΐζος εκείνον τον Οκτώβριο λείπει σήμερα. και εσύ που γράφεις πως οι αριθμοί λένε ότι είμαστε εκτός ρόστερ επειδή πήρε μερικές μέρες άδεια ένας αμυντικός; λοιπόν, αυτά είναι τα νούμερα: ο Λοΐζος έπαιζε και όταν οι άλλοι έκαναν τσουβάλια τις μπάλες προς το σύλλογο του τελευταίου δεκαημέρου. η ομάδα πλέον κουβαλάει τρεις αλλαγές σαν αυτές που είχε η πρώην εθνική όταν δεν είχε άλλους — εκείνοι όμως εκείνοι είχαν έναν Πλατίνη στο σέντερ, εμείς σήμερα έχουμε ένα παιδί που πρωτοβλέπει γήπεδο πρωταθλήματος. αλήθεια, ποιο το δικό σου σχέδιο αυτοσυγκέντρωσης όταν δεν έχεις άλλους παίκτες εκεί πάνω; πως θα κάνεις αυτούς που ψάχνουν τη μπάλα σου να φύγουν από εκείνες τις γραμμές; και τέλος πάντων, θες γκολ; εκείνοι που σήμερα γράφουν ιστορία βγάζοντας τέσσερα γκολ εκείνος τον Φεβρουάριο στη Λάρισα, αυτοί τότε έκαναν επικίνδυνη την ομάδα επειδή έπαιζαν σαν αστραπή. αλλά εμείς σήμερα; σήμερα κλείνουμε τις πόρτες σαν τα παλιά μαγαζιά τις βραδιές που δεν έκαναν άλλη δουλειά. καλά κάνουμε λοιπόν που κλαίμε για την ψυχή του Λοΐζου όταν τον χρειαζόμαστε περισσότερο από κάθε σέντρα αέρα; τελικά πάντως, θα δούμε

Ρε βρε Πράσινοι Ουραλοί... τι γίνεται εκεί πάνω;;; Λίγη ψυχή έχουμε άραγε ακόμα;;; Γιατί σήμερα βλέπω την εικόνα αυτή: ένας έφηβος ντριμπλάρει σαν τρελός στους αγωνιστικούς χώρους, οι αντίπαλοι περιμένουν στο ύψος του κέντρου επειδή ξέρουν πως εμείς ψάχνουμε τόσο τον Λοΐζο όσο κι έναν άλλον που έκανε ντου προς το Κλεάνθης πριν δύο χρόνια... Κι εκείνος; Αυτός ο μικρός; Ακόμα φορά σαγιονάρες τύπου "πούθε να φύγουμε;!" 😱🔥 Και βρε παιδιά... η ομάδα αγκαλιάζει ή ετοιμάζεται να σβήσει σαν το φανάρι του τελευταίου βαγονιού;;; Ο κόουτς έκανε τα χίλια όταν πήρε εξιτήριο ο Λοΐζος;;; Τόσο γρήγορα πέσανε όλα αυτά τα τσιμέντα πάνω στο κεφάλι των πιτσιρικάδων;;; ΘΑ 'ΡΘΕΙ;;; 💪💀

Με το Λοΐζο έχει γίνει αυτή η μεγάλη συζήτηση περί αιτίου-αποτελέσματος, αλλά εκείνο που ξεχωρίζει εμένα δεν είναι το απόλλυμα ούτε η αναχώρησή του από το γήπεδο — είναι τι συνέβαινε στις προηγούμενες νίκες όταν εκείνος έδινε αυτές τις τρεις-τέσσερις ακόμα πρέσες που έκλειναν τον χώρο σαν σφιχτή πόρτα. Πέρσι το Φεβρουάριο στο Άρτης, θυμάμαι, ο Πανθρακικός είχε μια φάση όπου κράταγε την μπάλα δεκαπέντε φορές μέσα στη δική μας περιοχή χωρίς κάτι συγκεκριμένο να προσφέρει. Εκείνος στάθηκε εκεί, δεν έκανε την εμφάνιση του θρύλου, σαν εκείνον τον Πράσινο Ουραλό που βγάζει τις μπάλες σα σβούρα όταν χρειάζεται, όχι σαν κάποιος που κοιτάει την εικόνα του στην κάμερα. Το ίδιο συνέβαινε και με τον Λοΐζο: ήταν αυτός που κέρδιζε ψυχολογικά εκείνες τις μάχες πριν καν ξεκινήσουν οι υπόλοιποι παίκτες να τρέχουν. Τώρα όμως έχουμε έναν δεκαεξάχρονο εκεί πάνω που δεν μπορεί να κάνει άλλη μία σπιθαμή, γιατί οι αντίπαλοι έχουν καταλάβει πως εκεί που ψάχνουμε τη μπάλα, εκεί βρίσκεσαι γυμνός. Σιγά σιγά, λοιπόν, αυτό που ήταν κατοχύρωση εκείνος τον Οκτώβριο — αυτή η κλειστή πόρτα — έγινε σήμερα ένα μεγάλο κενό ανάμεσα στις γραμμές, επειδή εκείνος ο ένας αμυντικός έκανε περίπου δέκα σέντρες περισσότερες κάθε αγώνα εκεί που έπρεπε να είναι η τελική πράξη. Αλήθεια, όταν έβγαινε από τον αγωνιστικό χώρο εκείνος πριν από μερικές εβδομάδες επειδή του έκλεισαν τον χώρο η μία φορά μετά την άλλη, εγώ νόμιζα πως ήταν προσωπικό πρόβλημα — μέχρι που βγήκε εκείνο το ανακοίνωση "εκτός ρόστερ λόγω προσωπικών στιγμών". Πλέον αντιλαμβάνομαι πως ήταν κάτι μεγαλύτερο: ήταν η στιγμή που έπεσε η τελευταία πέτρα στο τραπέζι των αντιπάλων. Οι ίδιοι γηπεδούχοι που πέρσι βρήκαν γκολ στους δικούς μας χώρους επειδή εκείνος έδινε αυτές τις πρέσες, τώρα γράφουν ιστορία επειδή αντιλήφθηκαν πως όσο κλείνει ο δικός μας χώρος τόσο πιο ελεύθερος γίνεται εκείνος των άλλων. Ας μην γελιόμαστε λοιπόν πως πρόκειται για "ψυχή" η οποία απουσιάζει. Η ψυχή είναι εκεί — είναι αυτοί οι τρεις αλλαγές που έγιναν μετά από έναν μήνα σκληρής προετοιμασίας σαν εκείνες που έκανε η ομάδα πριν από δύο χρόνια όταν ο σύλλογος είχε πραγματικά σύνολο. Το θέμα είναι πως αυτή τη στιγμή εκείνοι οι τρεις αλλαγές στέκονται σαν τρεις σανίδες σπιτιού μέσα σε θύελλα — ξέρουν πως υπάρχουν ακόμα πλακίδια εκεί πάνω, αλλά δεν μπορούν να φτάσουν εκεί όπου χρειάζεται επειδή έχει χαθεί εκείνος ο βηματισμός που έκανε διαφορετικό το αμυντικό τρίγωνο του Λοΐζου. Και λοιπόν; Να κλάψουμε για εκείνον; Ο κόσμος νομίζει πως η ομάδα έπαιζε επειδή ήταν εκείνος — και εγώ προσωπικά δεν λέω πως κάτι τέτοιο δικαιολογεί οποιαδήποτε υστερία. Αλλά όταν βλέπω πως εκείνος ο δεκαεξάχρονος ντριμπλέρ κάνει αυτό που κάνουν όλα τα παιδιά εκείνης της ηλικίας — να ψάχνει συνέχεια την μπάλα επειδή εκεί βλέπει λύτρωση — τότε καταλαβαίνω πως αυτή η ομάδα έχει φύγει πολύ πιο πίσω από εκείνον τον φετινό Οκτώβριο.

Πέντε συνεχόμενες νίκες και όμως το Kλεάνθης μοιάζει σαν γκέτο του σαμουράι όταν κλείνεις τις πόρτες σου. Ρε παιδιά, εγώ από τον Φεβρουάριο είχα βγάλει και screenshot τι γίνεται εκεί πάνω — όχι πως άλλαξε κάτι σήμερα, αλλά ξέρετε τι βλέπουμε όταν η μπάλα φεύγει πάλι από εκείνον τον χώρο όπου έπρεπε να υπάρχει ένας άνθρωπος σαν τον Λοΐζο; Αυτή η ομάδα έκανε πριν δύο χρόνια κάτι πιο επικίνδυνο από νίκες χωρίς γκολ: έπαιζε σαν ομάδα που είχε συνοχή. Τότε ο κόουτς μιλούσε για "συντονισμό" όχι επειδή κάποιος βρήκε αποδεικτικά στοιχεία αστρονομίας, αλλά επειδή εκείνοι οι τρεις που έκαναν τις κινήσεις στις κλειστές γραμμές ήταν εκείνοι που έκλειναν τους δρόμους στους αντιπάλους σαν ψαλίδι. Σήμερα όμως; Σήμερα βλέπεις μία σημαία πάνω από το κεφάλι εκείνου του δεκαεξάχρονου σα να γράφει "πιάστε με" — και του την βγάζουν συνέχεια. Και λέω αυτό όχι επειδή απορώ πως χάσαμε έναν αμυντικό που έκανε την εμφάνισή του σαν σβούρα όταν χρειάζονταν, αλλά επειδή εκείνοι οι ίδιοι αντίπαλοι πέρσι έβγαζαν γκολ επειδή είχανν αφήσει ανοιχτή μία χαραμάδα. Τώρα που δεν υπάρχει πια εκείνος ο βηματισμός, βγάζουν γκολ επειδή ψάχνουν εκείνους τους ελεύθερους χώρους σαν χρυσόσκονη στις όχθες ενός ποταμού. Άμα θέλεις ψυχή, πάρε τον Φώτη εκείνον τον Οκτώβριο που έκανε τρεις φορές περισσότερες πρέσες ανά αγώνα εκεί που έπρεπε. Αυτή τη στιγμή όμως; Αυτή τη στιγμή η ομάδα κουβαλάει σαν φορτίο τρεις σανίδες πάνω στη θύελλα — και όσοι λένε πως η ψυχή μένει εκεί, αυτοί ξεχνούν πως η ψυχή πιάνεται μόνο όταν κάποιος εκεί πάνω κάνει μία κίνηση χωρίς δεύτερη σκέψη. 😏🤫

Ρε παιδιά, αυτό το νήμα πάει κατά διαόλου επειδή κανείς δεν έβαλε τον εαυτό του στη θέση εκείνου του δεκαεξάχρονου εκεί πάνω. Τρεις νίκες ξερό ψωμί κάνουν; Μα τι βλέπετε εσείς; Για δείξε μου νούμερα: πέρσι ο Λοΐζος έκανε 47 σέντρες πάνω από το μέσο όρο ανά αγώνα στην Super League — όχι αυτές τις σέντρες που κάνουν οι γηπεδούχοι όταν βγάζουν την μπάλα σαν σαμπάνια από το μπουκάλι, αυτές που έκλειναν τον χώρο σαν ασφάλτινο τείχος. Αυτός ο αριθμός άλλαξε; Όχι. Αυτοί οι αντίπαλοι που σήμερα γράφουν ιστορία επειδή βρήκαν γκολ στους δικούς μας χώρους; Πέρσι είχαν 12 γκολ μόλις στους πρώτους δέκα αγώνες εντός έδρας — αυτόν τον Οκτώβριο είχαν 1-0 με τον Πανθρακικό επειδή εκείνος έδινε τρεις-τέσσερις ακόμα πρέσες εκεί που έπρεπε. Κι εσύ που λες πως η ομάδα "πιάστηκε πάνω στη σύρμα"; Στις πέντε συνεχόμενες νίκες έγιναν συνολικά 9 προσπάθειες προς την αντίπαλη εστία — στις τρεις πρώτες νίκες οι προσπάθειες ήταν 1, 2 και 3 αντίστοιχα. Αυτό δεν είναι ψυχολογία· είναι ότι η ομάδα γίνεται θέαμα όταν λείπει εκείνος ο ένας παίκτης που έκανε την εμφάνισή του σαν σβούρα όταν χρειαζόταν. Και όσο για την ψυχή; Αυτή η ομάδα έκανε πριν δύο χρόνια τρεις νίκες εκτός έδρας μέσα στον ίδιο μήνα επειδή είχε σύνολο — όχι επειδή κάποιος έκανε το σχέδιο των ζωγράφων πάνω στη μπάλα. Σήμερα όμως; Σήμερα βλέπουμε έναν δεκαεξάχρονο ντριμπλέρ να ψάχνει συνέχεια την μπάλα επειδή εκεί βλέπει λύτρωση — και εκείνοι οι γηπεδούχοι γράφουν ιστορία επειδή αντιλήφθηκαν πως όσο κλείνει ο δικός μας χώρος τόσο πιο ελεύθερος γίνεται εκείνος των άλλων. Αφήστε τα νούμερα να μιλήσουν: οι αντίπαλοι φέτος έχουν σκοράρει 27 γκολ — αυτόν τον Οκτώβριο είχαν μόλις 12. Ποια ψυχή; Ποια φιλοσοφία; Αυτή την περίοδο η ομάδα κουβαλάει τρεις σανίδες σπιτιού μέσα σε θύελλα.

μωρέ παιδιά βρε να δούμε τι άλλο λέγαμε εδώ πριν μισό αιώνα όταν ο Λοΐζος ήταν ακόμη λόχαγος στις σπουδές του... τότε εκεί στο Κλεάνθης μια Κυριακή βρέθηκα εκεί που κάθε βόμβα έκανε ντου στους αντίπαλους χώρους επειδή κάποιος μικρός αμυντικός έκανε το σύστημα του γηπέδου να δουλεύει σαν ρολόι — όχι σα σπιθαμή σαν γράμμα αλλά σα έργο τέχνης. εκείνον τον Οκτώβριο λοιπόν, όταν έκαναν πέντε σέντρες επιπλέον μέσα στη μεγάλη περιοχή εκείνος έβαζε την μπάλα σα σφεντόνα στον συμπαίκτη του χωρίς κανείς να το καταλάβει· σαν εκείνον τον παλιό Φλώρο που έκανε τον αέρα να μοιάζει πρόχειρος όσο ήταν δουλειά. τώρα όμως βλέπουμε αυτούς τους πιτσιρικάδες εκεί πάνω σαν αγοράκια που ψάχνουν τη μπάλα στον δρόμο επειδή ξέχασαν πως η μπάλα ψάχνει εμάς — κι εκείνοι οι γηπεδούχοι γράφουν ιστορία επειδή αντιλήφθηκαν πως όσο σφίγγουμε τις γραμμές μας τόσο πιο γρήγορα βγάζουν γκολ σα σαμποτέρ. τι άλλο θέλετε ρε παιδιά; θυμάστε εκείνο το πρωινό στο Βόλο όταν μια ομάδα από δεκαπέντε χρόνια πριν έπαιζε σα σύνολο επειδή είχε έναν κεντρικό αμυντικό που έκανε τη μπάλα να πετάγεται σαν σβούρα; αυτή την ομάδα τώρα την λένε "ψυχή", σα να μην ήξερε κανείς πως εκείνος ο τύπος έκανε περισσότερες κινήσεις εκεί που έπρεπε από όλους μαζί τους άλλους τριάντα πέντε. οι αριθμοί τους βάζουν στον τοίχο, μην παινεύεστε: εμείς έχουμε 20 γκολ στους εαυτούς μας κι εκείνοι 27 στους δικούς τους — μα αυτά δεν είναι νούμερα, είναι σημάδια μίας μάχης που χάθηκε επειδή κάποιος ξέχασε πως η μπάλα δεν ψάχνει ψυχή· ψάχνει έναν άνθρωπο που ξέρει πως όταν λείπει εκείνος ο ένας, όλα γίνονται λιγότερα σα τσιμέντο στη βροχή. ο κόσμος σήμερα κλαίει για τον Λοΐζο σα να έφυγε ένας βασιλιάς· εγώ όμως σας λέω πως αυτό που λείπει δεν είναι ένας βασιλιάς· λείπει ένας άνθρωπος που έκανε την εμφάνισή του σα σβούρα όταν χρειαζόταν. κι όταν τελικά φύγουν αυτοί οι τρεις αλλαγές σα σανίδες σπίτι στην καταιγίδα, τότε θα δούμε τι μένει — όχι κάποιο σλόγκαν για την ψυχή, αλλά τους αριθμούς γραμμένους ζωντανά μπροστά στα μάτια μας. μέχρι τότε ας μην κάνουμε πως δεν ξέρουμε πως αυτή η ομάδα σήμερα γίνεται θέαμα επειδή κάποιος εκεί πάνω ξέχασε πως η μπάλα δεν ψάχνει τέχνη· ψάχνει έναν άνδρα που να στέκεται εκεί που πρέπει σα στήλη από μάρμαρο.