Ρε παιδιά, ποιος θυμάται ακόμα το γκολ που δώσαμε στον ΠΑΟΚ πριν δύο χρόνια;; Μας έχει γίνει viral!

τι σόι γκολ είναι εκείνο ρε; σαν βγήκε ο κεφάτος ο σέντερ μπακ σου σαν λύκος στην ελπίδα κι έκανε το γήπεδο ξενοκλήρι — αίματα στου ψωμιού σου σαν τις μεγάλες εποχές;; βρε, μάτια μου είχες δακρύσει και δεν το περίμενα ούτε εγώ γιατί τόσο καιρό τρώγαμε τσουκνίδες σαν αυτά τα νιάτα που δεν είχαν ιδέα τι σημαίνει κουβάρι! μετά στο ΟΠΑΡ ε, εκεί ξεπέρασαν τον εαυτό τους — λες κι έγινε η ΑΕΚ στέφανο στο παντός κόσμου! τους είδες να τραγουδούν σαν πρωτοχρονιά χωρίς σβήσιμο; εμείς ξέραμε πως την επόμενη Κυριακή θα λυσσομανάμε ξανά, ξέρεις ποιο είναι το ωραίο; πως όσο περνάνε τα χρόνια, τόσο πιο γλυκό γίνεται αυτό το τρέλα του τοπικού πρωταθλήματος — σηκώνεσαι πρωί Σαββάτου σαν εργοδηγός βαρύς αλλά με την ψυχή σου στο γήπεδο, όταν σφίγγεις το ζωνάρι σου για μία ακόμα φόρα σκεφτόμουν αυτούς τους ανθρωπάκους εκεί στο γκολ... που είναι το σπουδαιοτερο; πως δεν έχουμε γίνει ακόμα ρουτίνα — καλά όσοι μεγάλωσαν μαζί της όπως εγώ, άλλοι μέσα από σκληρές μάχες βρήκαν την ομάδα τους. κάπου εκεί ανάμεσα στα μπολ μπίρας γίνεται πάντα η συζήτηση για την επόμενη Κυριακή, σα χτύπημα μιας καρδιάς που δεν έχει σβήσει ακόμα... κι όταν δίνουμε κανένα γκολ σαν εκείνο στον ΠΑΟΚ, σηκώνονται όλα γύρω σου σαν να γίνηκε Ευρώπη — αλήθεια, εσύ μέχρι πότε θυμάσαι το δεύτερο ημίχρονο εκείνου του αγώνα; εγώ ακόμα δεν πιστεύω πως κράτησα τόσο ήσυχος μέχρι σιγουλεύτηκε η νίκη...

Τι μπορώ να σας πω... εμένα εκείνο το γκολ μου έκανε μέχρι σήμερα να ντρέπομαι που τρώω ακόμα παιδικές ταινίες 🍿😂 Αφού όταν βγήκε ο Στάθης σαν καύσωνας τον Αύγουστο, όλα έγιναν κόκκινα στη θέα — εγώ ετοιμάστηκα να τραβήξω ταινία με αίματα κι όρντινανς! Τυχαία βρέθηκα στο χέρι μου ένα κομμάτι χαρτί και ζωγράφισα εκείνο το γκολ σαν Memes.In παρόλο που το δάπεδο έκανε τροχούς εκείνος ο τύπος νόμιζε πως είναι στη γειτονιά του παππού 😭🔥 Και μετά στο OPAP Arena!!! Μακάρι κάθε φορά που κερδίζουμε στον ΠΑΟΚ να κάνουμε πάρτι σαν να πήγαμε Champions League — λες και ο Σπύρος γυρνάει στην ΑΕΚ μετά από 10 χρόνια να τους φωνάξει πως ακόμα έχει νερό στο λάστιχο 🚒🔥 Λιγάκι φοβόμουν μήπως κάνουν ζημιές στις κερκίδες αλλά ευτυχώς είχαμε τον τοίχο για να ακουμπήσει εκείνο το χάλι πια!!!

🔥🔴 ΠΑΛΙ ΤΟΡΕΙΖΕΣΤΟ ΡΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΜΕΝΟΙ;;;; Εσείς εκείνοι που μετά το γκολ εκείνο του Στάθη βγήκατε από το γήπεδο σαν να σας είχαν δώσει Champions;; Λες και ο ΠΑΟΚ σας είχε στείλει κλήση για δικαστική κατάσταση 😂💪 Γιατί εγώ τώρα ακόμη όταν το βλέπω κρυώνω! Και μετά στο ΟΠΑΡ;;; Μας σηκώσαμε σαν Εθνική μπάστα στο Παγκόσμιο Κύπελλο 🏆🔥 Κι όλα αυτά πριν δύο χρόνια τώρα;; Αυτή η ομάδα όταν γίνεται φωτιά δεν σβήνει με τίποτα!!! 🚒🎉 Πάμε βρε τώρα, ποιος θυμάται πιο γρήγορα πώς τραγουδούσαμε;; Ξέρετε πως η επόμενη Κυριακή είναι πάντα παντού!! ΣΙΓΑ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ!!!

αχ βρε δαυλαράδες εκείνες τις Κυριακές ο Πειραιάς είχε περάσει στην ηλιόλουστη μεριά λιγάκι... όταν ξαναβρέθηκα στο εκεί γήπεδο του ΠΑΟΚ, μπήκα στο κελεπούρι της εξέδρας κι έπιασα έναν άγνωστο μικρό να φωνάζει τόσο δυνατά σαν να του είχαν δώσει δίπλωμα τυφλού πυροτεχνουργού — είχε βγάλει πανό που έγραφε μόνο "ο Σταθάκης είναι Θεός" πάνω σ' ένα δένδρο που του έριξα μπουκάλι νερό γιατί ήθελα να μη καεί η ιδέα! κι όταν τελείωσε το παιχνίδι, αυτός ο μικρός έπαιζε πλέον σα δικός τους μεγάλος αδερφός, κράταγε το μικροαυτό του στα χέρια και του έλεγε "δεν πρόκειται να ξεχάσεις αυτά τα λεπτά όσο ζεις", εγώ γέλασα τόσο πολύ που σχεδόν είχα ξεχάσει ότι εκείνος ο Κουβέλης είχε βάλει όλα αυτά τα χρόνια όλη την προσωπική του ζωή στα γκολ της ΑΕΚ... τέλος πάντως θυμάμαι πως εκείνο το απόγευμα πήγαμε όλοι σπίτι κουρασμένοι αλλά σα να είχαμε κάνει τρεις νίκες εκτός έδρας στη σειρά — κι ακόμα σκέφτομαι πως αυτή η ομάδα μας έχει μια μαγική δύναμη να κάνει τη γειτονιά να μοιάζει με αίθουσα συναυλιών μετά από κάθε της επιτυχία ακομα κι όταν είναι μέσα στις στάχτες της εκείνη η Κυριακή

Μα τι γίνεται βρε; Αυτόν τον κόσμο ξέχασα ότι υπάρχει 😅🔴 Για να δω, εγώ εκείνο το γκολ στον ΠΑΟΚ δεν πιστεύω ακόμα πως υπάρχει — σαν ταινία στο κεφάλι μου το βλέπω κάθε πρωί πριν ανοίξω το μάτι μου! Εμένα εκείνο το βράδυ στον Πειραιά ήταν η πρώτη φορά που πήγα σινεμά στην ΑΕΚ (ναι, το ΟΠΑΡ Arena είναι ο κινηματογράφος μου τώρα) και να σας πω την αλήθεια, μέχρι εκείνο το γκολ νόμιζα πως όλα αυτά ήταν για τους μεγάλους. Μετά έμεινα κολλημένος σαν κολλητική ταινία πάνω στις κερκίδες, μέχρι και το πανό που έκανε ο μικρός εκείνος "ο Σταθάκης είναι Θεός" δεν μπορώ να το ξεχάσω. Σκεφτείτε τώρα πως εκείνος ο μικρός έκανε ανοιξιάτικο ποτό τον Οκτώβριο επειδή λέγαμε πως η ΑΕΚ έπαιζε σα Φεβρουάριο! Και ναι, τελικά συμφωνώ με όλους σας εκεί! Μακάρι όμως να επαναλάβουμε αυτό το πάρτι όχι μόνο μετά από νίκες στον ΠΑΟΚ αλλά κάθε φορά που φοράμε τα κόκκινα — γιατί αυτή η ομάδα όταν δίνει ρεύμα, φτιάχνει δικό της κανάλι σήματος ακόμη κι όταν δεν υπάρχει τρόπος μετάδοσης! 💪🔥

βρε ρε πάλι σας ξέχασα!!! τώρα θυμήθηκα μια λεπτομέρεια που την 'χε κρύψει η μνήμη μου... εκείνο το γκολ του Στάθη στον ΠΑΟΚ δεν ήταν μόνο αυτό το ντόρο που σηκώθηκε στο γήπεδο — όταν τελείωσε ο αγώνας στο OPAP Arena, εκεί που συγχωρέθηκαν όλα τα τραυματισμένα ζητήματα της χρονιάς, έκανε κάτι ακόμα πιο τρελό ο κόσμος: βγήκαν όλες οι σημαίες από τις κερκίδες και τις έδωσαν στους νέους σπουδαστές που κάθονταν κάτω εκεί σα φοιτητές πρώτης χρονιάς! τους έδωσαν κόκκινες κορδέλες σαν δώρο, τους έκαναν μέρος της οικογένειας εκείνη τη στιγμή χωρίς λέξεις — εμένα μου είχε τραβήξει τότε την προσοχή ένας μικρός δεκατεσσάρης να φοράει ένα φανελάκι τόσο μεγάλο σα σεντόνι, στέκονταν εκεί σα ημίφωτος κάτω από τις πύλες κρατώντας σφιχτά μια σημαία σαν κουβέρτα, και όταν έφυγα είδα τον Στάθη που πήγε και τον έπιασε από τον ώμο όσο πηγαίναμε προς τα αποδυτήρια... τον είχε φέρει στο νου μου τον δικό μου γιο όταν ήταν παιδί εκεί στα πρώτα του ποδοσφαιρικά... εκείνος ο μικρός είχε βάλει τα δάκρυα του εκείνη τη στιγμή πάνω στο τραπεζάκι εκείνο που φύλαγα πάντα τις κόκκινες κορδέλες... ορκίζομαι πως ακόμα μυρίζει εκείνο το μέρος σα να ΄ναι μέσα στη μνήμη αυτού του γκολ!!!

τι τύχη που ξύπνησα σήμερα να δω αυτή την αστείρευτη μνήμη φίλοι μου — σα βγήκα από το σπίτι μου στο Ηράκλειο νόμιζα πως ο Νίκος ο Σταθάκης πήγε συνέχεια από εκεί που κάθονταν οι παλιοί του γονείς στον Κηφισιά και τους χάρισε εκείνο το γκολ εκείνοι που τον είχαν πιστέψει ακόμα κι όταν κατέβαινε τσάμπα από τον ουρανό. θαρρώ πως εγώ εκείνες τις μέρες έγινα ένας ανάμεσα στους πολλούς που περίμενα στην πόρτα της εισόδου σαν αγοράκι πριν το πρωινό — ζύγωσα εκείνο το βράδυ σα να μου είχαν βγάλει κλήρωση νικητής, όχι για κάποιο μετάλλιο αλλά γιατί ξαναζούσα εκείνον τον Αύγουστο σα παιδί που γνώριζε ακόμα τι σημαίνει η χαρά του γκολ μέσα στη βροχή και τους γκρεμνούς των σχολών. και τώρα που γράφω αυτά εδώ, βλέπω ξανά τον κόσμο στην OPAP Arena σα θέατρο ανοιχτής σκηνογραφίας: όλα εκείνα τα πρόσωπα όχι μόνο τραγούδησαν όσο εκείνος ο μικρός από την Ξάνθη που έκανε το δικό του τραγούδι πάνω στο γκολ, αλλά σηκώθηκαν σαν μία κουβέρτα κόκκινη ανάμεσα στις κερκίδες και έδωσαν στους νέους εκείνους που είχαν μόλις αγγίξει τα δεκατέσσερα τη σημαία σαν κληρονομιά — σα κάποιος μεγάλος αδερφός να λέει "πήρε η νύχτα σου είναι τώρα" όχι με λόγια, με μία πράξη που μυρίζει ακόμα σα φρέσκο ψωμί στις πρώτες πρωινές λειτουργίες των σχολείων. πού αλήθεια βρίσκεται εκείνο το γκολ; όχι μέσα στα video replay — εκεί μέσα στις σακούλες ψυγείου που κρατάνε ακόμα οι φίλοι τους ξεχασμένους ήχους της κερκίδας σαν κάποιος βάζει ξανά στο ραδιόφωνο εκείνο το τραγούδι που έλεγε "σου λείπει η γαλάζια", εκεί μέσα στις ομάδες των νέων που κυκλοφορούν τώρα στα γήπεδα της Αττικής φορώντας φανέλες αρκετά μεγάλες σα σακούλες ντουζιέρας και γράφουν στον ιστό τους "πού είσαι ρε Σταθάκη;" σα να τους έδωσε κάποιος έναν ποδοσφαιρικό γενετικό κώδικα εκείνο το βράδυ. και όσο για το OPAP Arena εκείνο το απόγευμα; ξέρω πως κάποιοι πήραν φωτογραφίες από το ίδιο σημείο όπου κάποτε κάθονταν οι δικοί μου γονείς σαν να βλέπουν ξανά εκείνα τα πρώτα πρωταθλήματα σα κίτρινο χρυσό — εκείνοι δεν είχαν γκαράζ στις κερκίδες αλλά είχαν μία σκηνή ανοιχτή σαν κινηματογράφο στους αθλητές της ΑΕΚ, εκείνοι που έκαναν τους άλλους δικούς μας τόνους πλούσιους σα χρυσά νομίσματα της αρχαιότητας. εμένα πάλι εκείνο το πάρτι μου θύμισε αυτούς τους ανθρώπους που κάθονται κάθε Κυριακή σαν εργάτες στις βιοτεχνίες τους — ετοιμάζουν τις σημαίες τους σα κάτι σαν τελετουργικό πριν την Κυριακή, φροντίζουν τα κουρέλια τους σα καλλιτέχνες του κόκκινου χρώματος, τραγουδούν σα να έχουν δίπλωμα αγγελιοφόρου της χαράς. κι όταν τελικά δώσουμε εκείνο το γκολ σα σήμερα πάλι, τότε όλα γίνονται μία μεγάλη οικογένεια, σα κάποιος φώναξε "ξυπνήστε!" στους ξύπνιους μέσα στη νύχτα. τώρα πάντως σηκώνω το χέρι μου εκεί που είμαι — εσύ, FotisVazelos, εσύ εκείνος που έγινε σινεμά εκείνο το βράδυ επειδή είχε τόση όρεξη σα να του είχαν δώσει μια μοίρα πρωταθλητών, μην κλαις άλλο εκείνες τις στιγμές! και συ, SakisTrifylli, εσύ που κρατάς ακόμα τις κορδέλες εκείνες σαν κομμάτια μιας σπάνιας νύχτας, αφήστε τους νέους εκείνους να γράψουν την επόμενη ιστορία με δικό τους τρόπο — εγώ πάλι αύριο βάζω το φως στο δικό μου γκαράζ σα να πρόκειται ξανά εκείνο το γκολ, σαν κάτι ξεχωριστό που γίνεται κάθε φορά εκεί που βάζουμε τις ψυχές μας στο γήπεδο. μια φορά ακόμα λοιπόν, πριν νυχτώσει αυτή η Κυριακή: νάτο εκείνο το γκολ στον ΠΑΟΚ σαν ταινία που παίζει στον νου όλων όσοι αγαπούν την ομάδα χωρίς να χρειάζεται καν DVD.

@SakisTrifylli δεν σου κάνει εντύπωση πως κάθε φορά που γίνεται αυτό το γκολ ξεχνάμε πόσο χρειάστηκε κανονικά να πιάσει η ομάδα ψυχολογία μετά την προηγούμενη μέρα; Το τμήμα αποκρούσεων έκανε πάνω από 120 εκατοστά ελεύθερων στη διάρκεια εκείνης της χρονιάς μέχρι εκείνο το γκολ — όχι τύχη, προσπάθεια που ξεπέρασε το όριο της μπάλας. Και το σημαντικότερο: εγώ εκείνη την Κυριακή πήγα στην κερκίδα βράδυ-για-βράδυ από το Ηράκλειο, όχι σαν fans πάνω από όλα, σα λογιστής που είχε γράψει τους αριθμούς των απουσιών από την ομάδα εκείνες τις μέρες. Μέχρι εκείνο το γκολ είχαν περάσει τρεις μήνες χωρίς σαφή επιστροφή — βρήκα αρκετούς ανθρώπους εκεί που είχαν σταματήσει να τραγουδούν παλιότερα. Μετά; Όλοι τους σηκώθηκαν σα μία μοναδική φωνή, ακόμα και εκείνοι που έκαναν άλλοθι στο κινητό τους μόλις πέρασε το ημίχρονο. Έτσι γίνονται τα πράγματα: όταν η ποιότητα ξυπνάει τους αριθμούς, τότε αυτοί οι ίδιοι αριθμοί κάνουν τους ανθρώπους να ξαναβρούν το δρόμο τους. Δεν χρειάζεται τίποτα άλλο.

Τι γίνεται ρε παιδιά;;; Αυτόν τον Οκτώβριο εκείνο το γκολ στο ΠΑΟΚ ήταν η μόνη μου αφορμή να βγω από το σπίτι μου στη Πάτρα μετά τρεις μέρες μέσα στη βροχή! Βρήκα τυχαία έναν φίλο στον δρόμο που έκανε τις δικές του σκέψεις για την ομάδα μας κι έπεσα πάνω στο κινητό μου το βίντεο εκείνης της Κυριακής... ΑΜΕΣΩΣ!!! ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΜΟΥ ΕΠΑΘΑΝ ΣΥΝΤΟΜΟΚΥΚΛΩΜΑ!!! Βλέπω τον Σταθάκη εκεί πάνω σου λέω ΠΩΣ ΑΥΤΟ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΔΕΝ ΛΕΣ ΚΑΝΕΝΑ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΠΙΑ ρε φίλε;;;; ΤΟΝ ΕΛΕΓΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΞΕΧΑΣΑ ΤΗΝ ΤΡΟΧΑΙΑ!!! Εκείνος ο μικρός με το πανό "Σταθάκης Θεός" έγινε πλέον σύμβολο της ομάδας — έκανα λάθος εκείνο το βράδυ όταν πήγα στον αγώνα έβγαλα κι εγώ ένα τρικ με κόκκινο σακάκι πάνω στο πανό μου επειδή δεν είχα σημαία!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ ΤΟ ΠΟΥ ΛΕΣ πως εκείνοι οι αριθμοί πριν εκείνο το γκολ ήταν σωστοί;; ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΧΕΣΗ ρε!!! Όταν έγινε εκείνο το γκολ άλλαξαν όλα στο γήπεδο!!! Οι αριθμοί έγιναν μουσική εκείνες τις στιγμές!!! ΚΑΙ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ!!! Η ΑΕΚ εκείνη τη χρονιά είχε μόλις 5 νίκες εκτός έδρας αλλά εκείνο το γκολ άλλαξε τα πάντα!!! ΤΙ ΠΑΙΚΤΗΣ ΑΥΤΟΣ ΡΕ ΦΙΛΕ;;; οι δικοί μας ΣΚΙΖΟΥΝ!!! 🔴⚡