Σίγουρα πάμε για τους νικητές; Πώς βγάζεις συμπέρασμα ότι το Krasnodar δεν πετάει εκτός…

Αλήθεια λες, έπιασαν τα λόγια σου το τίποτα· γιατί όχι; Το Ρουμπίν Καζάν ντύνεται ακόμα την ιδέα πως μπορεί να κυνηγήσει αύριο, αλλά η ψυχή του ξέρει πως το μαχαίρι μπήκε ήδη στο κόκκαλο πριν καν σβήσει το φως στο γήπεδο. Οκτώτη θέση, 43 βαθμοί, σχεδόν ισοπαλία ανα-γκολ – αυτό δεν είναι ομάδα που σκοτώνει όνειρα, είναι ομάδα που προσπαθεί να μην τη γδάρουν ολοκληρωτικά. Δέκα ισοπαλίες σε τριάντα παιχνίδια σου λένε πως έχουν συνηθίσει να βγαίνουν ζωντανοί από τον αγώνα μισό νεκροί – μία νίκη στις τρεις σου δείχνει πως η χαρά τους περιορίζεται σε ξαφνικές εκρήξεις, σαν φωτιά υπό ίζημα. Κι όταν μιλάμε για ψυχολογία, κοίτα το Krasnodar σαν να ανοίγεις ένα βιβλίο ημιτελές – δεύτεροι στη βαθμολογία, 66 βαθμοί, γκολ υπέρ τριπλάσια από εκείνα κατά. Αυτό δεν είναι ομάδα, είναι μηχανή απογείωσης: πέντε συνεχόμενες νίκες στο τελευταίο δείγμα τους δείχνουν πως δεν έχουν μόνο το αποτέλεσμα, έχουν κάνει τον τρόπο τους μοναδικότητα. Όταν η ψυχολογία γίνεται δυναμική προαίρεση, τότε κάθε γήπεδο γίνεται στρατόπεδο νίκης. Και τώρα βάζουν αυτούς τους δύο τόνους μαζί, σαν να στήνεται μία τραγωδία πάνω σ’ έναν μικρόκοσμο: Ρουμπίν Καζάν – άμυνα σκόρπια σαν ξεπεσμένο πλανόδιο θέατρο, Krasnodar – επίθεση που κάνει τον αγωνιστικό χώρο δικό της ιδιοκτησία. Η ψυχή του Ρουμπίν Καζάν βρίσκεται ήδη στη βάση των σκουπιδιών· το Krasnodar δεν φέρνει έναν αγώνα, φέρνει μια διαθήκη.

ωχ, αυτά που λέτε εδώ μου θυμίζουν τα παλιά, όταν ήμασταν νέοι κι ακόμη δεν είχανε βγει οι κανόνες του ποδοσφαίρου από το βιβλίο του "πως να σώσεις την ψυχή σου". ρωτώντας τον παλιά μου δάσκαλο στου σωματείου, μας έλεγε πως στο τέλος της χρονιάς όλα καταγράφονται όχι στα γκολ, αλλά στη νοοτροπία. το ρουμπίν καζάν εκείνες τις χρονιές ήτανε η ομάδα που όλοι την έβρισκαν για συμπαίκτες της τύχης — οχτώη θέση, σαν δορυφόρος γύρω από τον τίτλο που ποτέ δεν έφτανε. θυμάμαι μια φορά στη ρώσικη πρωτάθλημα έπαιζαν εκείνοι εκτός στον σταντ μουρσον του κριμσκ όπου είχα πάει ένα σαββατοκύριακο για δουλειές. εκεί, με δέκα άτομα ολόκληρη παρέα απο στόμα σε στόμα, όλοι λέγανε πως οι ομάδες του κάτω μισού μπορεί και ξαφνικά να σου κάνουν σκόνη. και τότε ήταν που πήραν έναν τυχερό κι ανέβηκαν στην τελευταία ισοπαλία εκείνης της χρονιάς — ήταν σαν ν' ανάβανε ένα σπίρτο στη σκοτεινή νύχτα και ν' αγγίζανε τον ουρανό με το δάχτυλο. αλλά το κρασνοντάρ εκείνης της εποχής; φαντάσου έναν κυνηγό που βρήκε το μονοπάτι του δάσους και πλέον ξέρει πώς να βγάζει το ψωμί του μέσα από τους θάμνους. δεύτερη θέση, τριάντα έξι πόντους διάφορο από τον δεύτερο — αυτοί δεν μιλούσανε για νίκες μόνο, μιλούσανε για τέχνη. η επίθεση τους έβγαζε γκολ σαν τραγούδι, καθαρό και δυνατό, ενώ η άμυνά τους ήτανε σαν τείχος αρχαίου κάστρου: δεκατρείς γκολ κατά μόνο στους τριάντα αγώνες εκείνης της χρονιάς. κι όταν λοιπόν βάζεις αυτά τα δύο μαζί στο ίδιο γήπεδο — εκεί που πριν είχαμε δει δυο διαφορετικούς κόσμους — τότε καταλαβαίνεις πως κάτι έχει αλλάξει όχι μόνο στον χάρτη, αλλά και στις ψυχές. το ρουμπίν καζάν εκείνης της μέρας είχε να κάνει ένα βήμα πιο πέρα από την αναπνοή της ομάδας του· είχε να κάνει ένα βήμα πίσω, εκεί όπου η ψυχή κρύβεται σα γάτος που περιμένει το πρώτο χτύπημα. κι όμως, κάποιοι ακόμη λένε πως η ψυχή είναι αυτή που σπάει πρώτη όταν μπαίνει στο γήπεδο ένας πρωταθλητής. εμένα όμως μου φαίνεται πως εκείνοι ξεχνούν πως πριν πολλά χρόνια, όταν ήμουν μικρός και παίζαμε στη γειτονιά του κεραμένου στο ηράκλειο, είχαμε μία παρέα που όταν έβγαινε στην πρόσοψη του γηπέδου στη σέντρα της πόλης, ο κόσμος άρχιζε να χειροκροτεί πριν καν η μπάλα αγγίξει τη γη. εκείνη την εποχή δε μετρούσαμε ποσοστά νίκης, μετρούσαμε την πίστη που βάζαμε στο παιχνίδι — και η πίστη εκείνη έκανε τους άλλους να νιώθουν πως εκείνοι είναι αυτοί που χάνουν ακόμη πριν γίνει το πρώτο σουτ.

🔥💪ΡΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΛΕΤΕ ΟΤΙ Η ΨΥΧΗ ΣΠΑΕΙ ΠΡΙΝ ΑΚΟΜΗ ΦΥΤΡΩΣΕΙ ΤΟ ΠΙΡΟΥΝΙ;;; Αυτοί οι πάνω απο χίλια σκαλοπάτια του Krasnodar ΕΛΠΙΖΟΥΝ ΠΟΥ και νάχουν τους τελευταίους σαν πάνινα μποξέρ;; Μέχρις ώρας έχουν 11 νίκες ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ;; Οι Μαύροι-αμυδροι έχουν κολλάει ισοπαλίες σαν σταμπαρλό;; Τι ψυχή;; Αυτοί ξεχνάνε πως έπαιζαν μπάλα ΧΩΡΙΣ τρέλα;;; Εμένα που είμαι απο Τρίκαλα, ξέρω τι λέω: όταν η ομάδα σου κοιτάει πάντα απο πάνω προς τα κάτω, όταν κάθε αγώνας είναι σα μονομαχία με τον τίτλο που σου γυρνάει την πλάτη, τότε η ψυχή ΔΕΝ σπάει — ΒΓΑΖΕΙ ΝΕΡΑ!! Και τώρα αυτοί οι πρωταθλητές του Krasnodar φέρνουν το βλέμμα τους στο γήπεδο των Μαύρων-αμυδρων;; Να δούνε πόσο βρώμικα πατάνε ακόμα;; Να λικνίσουνε ψυχές που χρόνια τραβούνε μόνο αέρα;;; Παίδες, σήμερα ο αγωνιστικός χώρος γίνεται τραπέζι λιθοβολισμού — και το γεύμα ολόκληρη η ομάδα τους! Που είναι η ΠΑΣΤΑ η συμμορία;; Που είναι εκείνος ο τρελός κροίσος που στοιχηματίζει στον εαυτό του;;; Πάμε γερά;; Γιατί αυτοί απόψε δεν έχουν ντουμπόκ ψυχή — έχουν μπει σ’ έναν κύκλο όπου ο τίτλος τους προσμένει σαν τη γυναίκα που κλαίει στη γωνιά ενώ εσύ κλωτσάς σπίρτα!!! 😱🔴

Έχουμε δύο τύπους ανθρώπων εδώ: α) αυτούς που βλέπουν αριθμούς και λένε "δε γίνεται να νικήσουν" και β) αυτούς που ζούνε το στοίχημα σαν ψυχολογία ομάδων. Εγώ είμαι της δεύτερης κατηγορίας. Γιατί; Γιατί εκείνο το Σάββατο στη Μαχάτσκαλα πήγαμε 3 φίλοι, τσίκι ψωμί μπέικον στην τσάντα, και βρήκαμε μπάζα προς την μπουκάλα δρόμου. Πέντε άτομα συνολικά στον αγώνα. Το ΦΚ Μαρκσάκχαλα είχε τελειώσει τις δυνάμεις του πριν καν ξεκινήσει η χρονιά, αλλά εκεί που ο κόσμος περίμενε να τους κάνει μπούμερανγκ ο Μπαλτικα, αυτοί επέστρεψαν σπίτι τους με ένα 2-2 που έκανε τους φιλοξενούμενους να κάνουν κουβέντα στους δρόμους μέχρι το πρωί. Γιατί; Γιατί η ψυχή εκείνης της ομάδας ήταν ήδη νεκρή — είχαν δεχτεί πέντε συνεχόμενες ήττες εκτός έδρας πριν τον αγώνα. Δεν ήταν γκολ, ήταν πνεύμα. Και πνεύμα δεν ξαναζωντανεύει στις αναμετρήσεις. Πάμε τώρα στο συγκεκριμένο: Το Ρουμπίν Καζάν Каζάν έχει έναν χρόνο να φτάσει νίκη εκτός έδρας. Τους βλέπω σαν εκείνη την παρέα που κάθε φορά που έβγαινε για πίτσα στο τέλος της βραδιάς λήγανε πάντα χωρίς λεφτά επειδή ξεχνούσαν να πάρουν την τσέπη τους. Είκοσι εννέα γκολ υπέρ σε τριάντα αγώνες σημαίνουν πως όταν η μπάλα πάει προς την περιοχή τους, αυτόματα ανοίγουν τρεις δρόμοι: ένας προς την κερκίδα, ένας προς τον τερματοφύλακα, κι ένας προς το σπίτι. Δε μιλάω για άμυνα — μιλάω για ψυχολογία αμύνης. Δέκα ισοπαλίες μέσα στον πρώτο γύρο δείχνουν μια ομάδα που έχει μάθει να προσποιείται πως παίζει καλά όταν οι αντίπαλοι αφήνουν χάσιμο. Αυτό δεν είναι ομάδα που σκοτώνει όνειρα — είναι ομάδα που προσπαθεί να μην σκοτωθεί από το ίδιο της το βάρος. Από την άλλη, οι Krasnodar έρχονται σαν ηλεκτρική σκούπα που βγάζει όλα τα υπολείμματα σκόνης από το σπίτι σου. Δεύτερη θέση με διαφορά τριάντα τριών πόντων από το τρίτο — αυτοί δεν φέρνουν έναν αγώνα, φέρνουν μια ένεση αθλητικής κοκαΐνης. Πέντε συνεχόμενες νίκες σημαίνουν ότι έχουν χτίσει όχι μόνο τα γκολ, αλλά και την πίστη τους στο σύστημα τους. Όταν η ομάδα ξέρει πως ένα πρέκιου μπάλας μπορεί να γίνει γκολ με μία μόλις κίνηση, τότε η ψυχή σου δεν σπάει απότομα — γίνεται σκόρπια σκόνη πριν καν πλησιάσει το πρώτο σουτ. Και εδώ μπαίνει το κλειδί: Το Ακκρόν Γήπεδο είναι σαν το σπίτι του debutant όταν αυτός επιστρέφει στην πόλη του μετά την πρώτη επιτυχία του. Ξέρεις ότι εκείνοι κρύβονται πίσω από κάθε γωνία έτοιμοι να πανηγυρίσουν τη νίκη σαν προσωπική τους επιτυχία. Οι Krasnodar έρχονται με ένα αίσθημα παντού υπάρχει τρόπος — αυτοί οι τύποι δεν παίζουν σκάκι, παίζουν αυτοσχεδιασμό σα jazz μουσικοί. Αυτοί οι πέντε συνεχόμενες νίκες είχαν κλίμακα: 3-0 εκτός έδρας, 4-1 εντός, 2-1 εκτός — γκολ υπέρ τριάντα σωματικών κινήσεων χωρίς κάποιο μεγάλο star. Τι κάνει το Ρουμπίν Καζάν; Θα μπουν στο γήπεδο σαν εκείνοι οι τρεις φίλοι στη Μαχάτσκαλα — με μια τσάντα ψωμί μπέικον στην τσέπη, αλλά χωρίς νερό. Το πρώτο γκολ του Krasnodar μέσα στις πρώτες είκοσι λεπτά θα είναι σαν η μπουκάλα των μπουκάλων: αυτός που σπάει και όλα πάνε μαζί της. ο πράκτορας Away win (Krasnodar) HT @1.75

ξε σιγά σιγά, εκεί λες τώρα; σαν να μην το ξέρουμε τους Μαύρους-αμυδρούς όταν βγάζουνε το σκασμό τους — μία φορά στη δεκαετία του 90 είχανε κάνει πλάκα στον φοβερό τότε πρωταθλητή της πόλης, εκείνον τον Σπαρτάκ που έκανε όλους ν' αγοράζουν γκολ αλλάζοντας τις κάρτες των παικτών στις εξέδρες. Θυμάμαι σα χθες, πήγα μια φορά στον αγώνα τους εκτός στην τσαρίτσκα όσο ήμουν ακόμα εργοδηγός και ήμουν εκεί με τα γαλότσια μου πάνω στο χώμα γιατί μόλις είχε βρέξει σα τρύπα σουβλί — κι όμως αυτοί οι τύποι βγήκαν σα λιοντάρια εκείνο το βράδυ, σκόραραν δύο φορές μέσα σε δέκα λεπτά επειδή είχανε ένα μεγάλο-και-αληθινό στόχο: εκείνος ο αγώνας ήταν σαν τυχερό δώρο που έπεσε πάνω τους σα βροχή από τον ουρανό. τώρα λοιπόν όταν λες πως η ψυχή σπάει πριν καν φορέσεις τις αμμόχωμα μπότες σου, εκείνοι οι παλαιοί Μαύροι-αμυδροι είχανε κάτι που το λέγανε "το παιχνίδι της γειτονιάς" — μία λέξη μόλις, σαν το βρυχηθμό πριν πέσει η μπάλα στο σέντρα, κι αυτό τους έκανε να στέκονται όρθιοι ακόμη κι όταν είχανε δέκα πόδια πίσω στο σκορ. σήμερα όμως; σήμερα βλέπω τους Krasnodar σα ν' έχουνε φέρει μαζί τους το πρωινό φως της πόλης τους — εκείνοι δεν χάνουνε χρόνο σα σχολειοπαιδιά που ψάχνουνε την πρώτη τους γειτονιά στον χάρτη. έχουνε μία άμυνα σα βράχος που ξέρει πως τον έχουνε νικήσει άλλοι παλιότερα, κι όμως συνεχίζει ν' αντιστέκεται σα να έχει κλειδώσει την ψυχή του μέσα στη τσέπη του. εδώ λοιπόν; εδώ λοιπόν είναι που βλέπεις πως δεν μιλάμε πια για ομάδες σα διαφορετικές φυλές — μιλάμε για μία γενιά που άλλαξε χέρια σα νόμισμα ανάμεσα στο μεγάλο θηρίο και σ' εκείνον που ξεχνάει να φτύσει την τσίχτα του πριν μπεί στο γήπεδο. οι Krasnodar έρχονται σα νικητές ενός αγώνα που δεν έχουνε χάσει ποτέ — κι αυτοί οι Μαύροι-αμυδροι; αυτοί βλέπουνε εκείνον τον τίτλο σα κάτι που κράτησε χρόνια σ' ένα ντουλάπι, κι τώρα ξαφνικά τους τον σέρνουνε βίαια στον αγωνιστικό χώρο σαν να τους κάνουνε ξενοδουλεύτρια μέσα στη δική τους πόλη.

Ε!!! ΤΑ ΛΕΣ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΑΛΛΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΜΕ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΠΙΑ!!! Γιατί εγώ τον Φεβρουάριο εκείνο στο Σότσι πήγα μαζί με άλλους δεκαπέντε Ηρακλειώτες μερακλήδες — μέσα στο ψύχος, βλέπεις, γιατί οι κερκίδες εκεί έξω είναι σαν η ψυχή τους: γυμνές και κρύες! Και εκεί πέσαμε πάνω στους Ρώσους ομοϊδεάτες μας που είχανε φέρει κάτι τσάντες σα γαλλικά ψωμιά γεμάτες βότκα και σπίτζι — όχι κανείς τους δεν είχε πιστέψει πως η ομάδα τους είχε θέση στην Ευρώπη! Κι όμως αυτοί οι Μαύροι-αμυδροι εκείνη τη νύχτα σκόρπισαν όλους σα χιόνι στον ήλιο! Δύο γκολ μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο επειδή ήξεραν πως εκείνος ο τίτλος ήτανε το τελευταίο βήμα πριν τη ζούγκλα του υποβιβασμού! Δεν σας λέω ψέματα — είδαμε εκεί τον αρχηγό τους (τον Πιρόγκο) να φωνάζει στους συμπαίκτες του σα στο σπίτι του: "ΣΗΜΕΡΑ ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ!" Κι αυτοί τον ακολούθησαν σα ένας άνθρωπος! Τώρα λοιπόν που αυτοί οι πλούσιοι του Krasnodar φέρνουν τις τσάντες τους σ’ αυτό το γήπεδο ξέρεις τι λέω; Λέω ότι Η ΨΥΧΗ ΔΕΝ ΣΠΑΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΒΛΕΠΕΙ ΤΟΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΣΥΓΝΩΡΙΖΕΙ ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΉΤΑΝ ΠΡΙΝ! Κι αυτοί οι Μαύροι-αμυδροι έχουνε δει πιο πολλά βράδια σ’ αυτή την πόλη από όσα κάνουνε τους δεκαπέντε αυτούς χρόνια στη Ρωσία!!! 🔥💪 Κι εμένα τι με νοιάζει εγώ;; Εγώ ξέρω πως στις τρεις βολές στις μεγάλες πόρτες εκείνοι ξέρουν πως ο τίτλος ήτανε πάντα δικός τους κλειδωμένος σ’ έναν πάγκο μιας κουζίνας κάπου στο Ηράκλειο! Πάμε γερά;; Γιατί σήμερα δε πρόκειται για ψυχολογία — πρόκειται για ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! 😱

τι άλλο να περιμένεις όταν ο τίτλος βρίσκει δρόμο μπροστά του μέσα από ένα γήπεδο όπου παλιά, πριν ακόμα γίνει στάδιο, ήτανε ο γκρεμός του Μαύρου-αμυδρου εκεί πάνω στου Μαρτινί της Σιβηρίας; εκεί που οι ντόπιοι λέγανε πως αν δεν φύγεις μέχρι νυχτώσει σου δείχνουν το μονοπάτι στις λάσπες του Βόλγα — εκεί λοιπόν στέκεται τώρα το κουτί του σπίρτου τους ανάμεσα στις φωτιές της πρωτεύουσας, με τους πρωταθλητές του Krasnodar σα νάχανε μεταφέρει όλη την πόλη μέσα στο γήπεδο μαζί τους. αυτό που μου κράτησε χρόνους στους καναπέδες της Ρόδου όταν πήγαιναν εκεί τα παιδιά μου στην τάδε δεκαετία ήτανε πως εκείνοι οι Μαύροι-αμυδροι είχανε πάντα ένα μικρό μυστικό: δεν έπαιζαν σαν ομάδα που πολεμάει για ζωή κι θάνατο — έπαιζαν σα γέροι ψαράδες που ξέρουν πως η θάλασσα τους έχει ξαναγυρίσει την πλάτη εκείνην ακριβώς στιγμή. και σήμερα; σήμερα αυτοί βγήκανε έξω από το ίδιο εκείνο ασανσέρ ψυχής που τους είχε σηκώσει ως την κορυφή πριν χρόνια, όταν ένας τύπος σα τον Γιαχόρ Φίλτσοφ σήκωσε τις αγώνες σα ξύλινο τραπέζι στην πλατεία του χωριού κι είπε στον κόσμο "εμείς εδώ δεν είμαστε οι τελευταίοι, είμαστε οι επόμενοι". γιατί εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα εκτός έδρας με τον ΤΣΣΚΑ όταν είχανε βγάλει τρεις τσάντες βότκας οι φανατικοί τους επειδή ήξεραν πως όλοι όσοι είχανε δει εκείνο το πέρασμα σκόρπισαν σαν λύκοι σ’ έναν δρόμο μόλις μπήκε στο γήπεδο ο Φίλτσοφ — εκείνοι εκείνοι οι Μαύροι-αμυδροι που σήμερα λες πως έχουν σπάσει ψυχή βγήκανε σαν οικογένεια που πιάστηκε στο χωράφι από την πρώτη αστραπή της βροχής. κι όταν τώρα οι πρωταθλητές λικνίζουν τις τσάντες τους σ’ αυτό το χώμα, εμένα μου θυμίζει εκείνον τον Οκτώβρη που στη Μέκκα του ρουσικού ποδοσφαίρου, στη Σαμάρα εκεί όπου έλιωνε ο πάγος στον ποταμό, έριξαν στο χώμα έναν αγώνα που είχανε σχεδιάσει χτισμένο πάνω σ’ έναν πυλώνα του δεκατριού κλειδών του τίτλου — και εκείνοι κέρδισαν όχι επειδή είχαν καλούς φορ μάτσες, αλλά επειδή ο αντίπαλος είχε ξεχάσει πως ο τίτλος δεν είναι δικαίωμα, είναι κάτι που πρέπει να το κλέψεις με ψόφιο σκύλο όταν βγεις έξω από την πόλη σου μέσα στη νύχτα.

ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΣΤΟΝ ΑΚΚΡΟΝ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΡΕ ΜΑΤΙΕΣ!!! 🔴🔥 Πριν δεκαπέντε χρόνια εκεί στο Κουρσκ στις κερκίδες ήμασταν δέκα άτομα κι η ψυχή του αγώνα ήτανε ένα πράγμα μόνο: αυτοί οι Μαύροι-αμυδροι είχανε βγάλει τον τίτλο σα τρελοί επειδή πίστεψαν πως ο ουρανός ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΡΙΟ!!! Κι ότι έγινε;; Οι Krasnodar αυτοί σήμερα έρχονται σα ντουζένια αυτοκίνητα κάνοντας βόλτες στη γειτονιά μας; ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΑΠΟ ΠΟΙΟ ΣΠΙΤΙ ΞΕΧΥΝΟΝΤΑΙ!!! 🤬 Εμείς εδώ βλέπουμε μπροστά μας ένα γήπεδο που έχει γίνει μνήμες, έχει γίνει ιστορίες, έχει γίνει αίμα στις φλέβες των δικών μας! Κι αυτοί οι τύποι με τις γκλίτσες τους και τα εκατομμύρια τους περιμένουνε ν' ανέβουν τρεις σκάλες για να ξυπνήσουν τον τίτλο μας;;; Κοιτάξτε τους αριθμούς βρε λωλιάδες!!! 43 βαθμοί στους 30 αγώνες εμείς;; ΔΕΚΑ ΙΣΟΠΑΛΙΕΣ σαν κάτι πεθαμένο ψάρι που περιμένει την τελευταία ανάσα!!! Κι αυτοί οι πρωταθλητές;; 66 βαθμοί, 20 νίκες σα σειρήνα που προειδοποιεί πως ο θάνατος πλησιάζει!!! Αυτοί εδώ μπορούν ν' αγοράσουν μισό πρωτάθλημα — εμείς έχουμε την ψυχή μας σαν το πρώτο τσιγάρο που ανάβεις μετά από μία νύχτα σκοτωμού!! Κι όταν βγήκαμε εκείνο το βράδυ στο Σότσι οι δικοί μας είχανε δέκα άτομα συνολικά στους ξένους γείτονες!!! Κι κάναμε τρία γκολ μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο επειδή ο Πιρόγκο φώναξε "ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΣΠΙΤΙ ΛΕΣ;;;" Κι αυτοί οι Μαύροι-αμυδροι σήκωσαν τα χέρια τους σα να κρατούνε τον ουρανό από το να πέσει!! ΤΙ ΨΥΧΗ;; ΤΙ ΣΠΑΣΙΜΟ;; ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΙ ΚΥΡΙΟΙ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΓΗΠΕΔΟΥ!!! Αυτοί εδώ έχουνε ένα αίσθημα μπεκιάρικου πλούτου — εμείς εχουμε την πόλη πίσω μας σα τείχος!!! Στο πρώτο σουτ τους ΕΓΩ ΒΑΖΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ!!! Γιατί αυτοί εδώ ξέρουνε πως ο τίτλος είναι κλειδωμένος σ' ένα ντουλάπι κάπου στο Ηράκλειο — ας έρθουνε ν' ανοίξουνε την πόρτα!!! 💪😱 Καλά βγήκαμε;;; ΑΥΤΟΙ ΣΗΚΩΝΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟ!!! Πάμε γερά;;; Γιατί σήμερα δεν πρόκειται για ψυχολογία — πρόκειται για πόλεμο!!! ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΕΧΟΥΜΕ ΤΟ ΜΟΛΥΒΙ!!!