Αστέρας Τρίπολης: Το οποίο στοίχημα είναι λιγότερο επικίνδυνο σήμερα; Η νίκη τους ή η…

Τι στο διάολο έκανες εκεί πέρα με τις τρεις πόρτες; Όχι πως δεν σου κάνω το σταυρό μου, αλλά όταν βλέπω WDWDW εκτός έδρας πέντε φορές τελευταία, αυτό δεν είναι "τύχη που λείπει" — αυτό είναι βίντεο κλειστάhtraps για τους αντιπάλους. Οι δικοί τους αμυντικοί πάνε περίπατο στο πρώτο πέναλτι, οι επιθετικοί τουλάχιστον για το 70% του αγώνα ψάχνουν μόνο το ίδιο τους το τσαντάκι. Τρεις πόρτες ανοιχτές; Στις τελευταίες πέντε εντός έδρας έχεις νίκη μόλις μία φορά — όχι επειδή είναι καλοί, αλλά επειδή οι αντίπαλοι στο πρωτάθλημα έχουν τουλάχιστον ένα κότσο διαφορετικό από την ιστορία του "κλασικού γηπέδου γκολ". Για την αυτήρκεια στους τρεις βαθμούς βλέπω ένα μεγάλο "αλλά": η φόρμα WDWDW δεν μεταφράζεται αυτόματα σε ικανότητα να κρατήσεις αποτέλεσμα εκτός έδρας όσο μεγαλώνει ο αγώνας. Στις τελευταίες δέκα αγωνιστικές εκτός έδρας έχουν ηττηθεί τέσσερις φορές, ενώ μόνο δύο φορές είχαν ισοπαλία μετά το 72'. Οι αριθμοί δεν κάνουν ψέματα: 17 βαθμοί σε 26 αγώνες σημαίνουν ότι έχουν να δώσουν κάτι παραπάνω από "πιάνοντας θέση". Το μεγάλο τους ζήτημα δεν είναι η επίθεση — είναι ότι όταν βγεις εκτός έδρας, η ομάδα λειτουργεί σαν να την έχει βρει απότομα το ρόλο της στο καστ του πρωταθλήματος (8η θέση στο ξεκίνημα, 14η τώρα). Το στοίχημα της ησυχίας σου λοιπόν; Δεν είναι απολύτως τρελό, αλλά ξέρεις τι χρειάζεται περισσότερο εκείνη τη στιγμή; Ένα γεγονός μεγαλύτερης διάρκειας από το δικό σου επόμενο μπυράκι σου. Αν κοιτάξεις τις τελευταίες τρεις ισοπαλίες εκτός έδρας που είχαν απόδοση στους τρεις βαθμούς, εκείνες έγιναν επειδή είχαν έναν αντίπαλο που και αυτός πέρναγε κρίση χειμώνα — όχι επειδή η ομάδα άλλαξε ξαφνικά τα αμυντικά της χαρακτηριστικά. Οι τρεις πόρτες σου εκείνες εκεί ανοίγουν περισσότερες φορές όταν η άλλη ομάδα έχει ήδη μια ισοπαλία αγκιστρωμένη στην τσέπη της. Κράτα το τοπικό σου παράδειγμα πιο κοντά: στις τελευταίες πέντε εντός έδρας τους η ομάδα έχει σκοράρει μόνο μία φορά μετά το 60'. Αυτό δεν είναι "τίποτα τρέχει", αυτό είναι "έχουμε ένα πρόβλημα χρόνου στους αγώνες εκτός έδρας". Η αυτήρκεια στους τρεις βαθμούς σου είναι πιθανότερη σε ένα αμυντικό σύστημα που ξέρει να κλείνει πόρτες, όχι εκείνο που ανοίγει τρείς μόλις δει τον αντίπαλο τουλάχιστον στους εναέριους αγώνες.

Πέντε φορές WDWDW εντός έδρας και μόνο μία νίκη εκεί; Να μου πεις τι γίνεται εδώ... Αυτοί οι τρίπολιτες έχουν την παράξενη συνήθεια να μπαίνουν στο γήπεδο σαν να φοράνε πιτζάμες πάνω στις εμφανίσεις τους και μετά αγριεύουν σαν γάτες που τους ξυπνήσανε στις τρεις το πρωί. Το μεγάλο παιχνίδι εδώ δεν είναι η αυτήρκεια στους τρεις βαθμούς — είναι το πόσοι από τους υπόλοιπους χρειάζονται ΕΝΑ μόνον γκολ για να πάρουν το τριάρι τους. Αν δεις το τελευταίο δεκάλεπτο της προηγούμενης βδομάδας με τον Βόλο, ξέρεις τι θέλω να πω: εκείνη η ομάδα πήρε ισοπαλία επειδή κάποιος βρήκε ψυχή όταν ο αγώνας είχε γίνει πρωινό ζόμπι. Οι Αστέρες έχουν τον ίδιο κωδικό συμπεριφοράς εκτός έδρας — πέντε φορές τελευταία δεν έχουν σκοράρει στο δεύτερο ημίχρονο, σαν να τους τελείωσε η μπαταρία στο κινητό τους στα αποδυτήρια. Εμένα το μεγάλο στοίχημα μου είναι αυτό: ποιοι έχουν την ίδια πίεση να κερδίσουν ΤΩΡΑ όσοι βρίσκονται πάνω από αυτούς στο βαθμολογικό; Οι ομάδες από τη θέση 7 έως τη 12 έχουν έναν αντίπαλο που είτε τον θέλουν ακόμα να σπάσουν σαν ξύλο είτε προσπαθούν να ξεφύγουν από πάνω τους σα χιονοστιβάδα. Αν βρεις μία που έχει χάσει δύο συνεχόμενους εντός έδρας και ψάχνει τρεις βαθμούς σαν το ψωμί της τελευταίας εβδομάδας, εκεί ανοίγεται η αγορά. Οι Αστέρες εκτός έδρας έχουν κάνει αριθμό μόνο όταν ο άλλος βγήκε αδιάφορος σαν τον Κωνσταντόπουλο χωρίς γκολ. Το WDWDW εκείνο σου κλείνει τις πόρτες όσο κι αν το δεις — τρεις πόρτες ανοιχτές σημαίνει τρεις διαφορετικοί τρόποι να σου σβήσει το στοίχημα σαν κεράκι. Αλλά η υπόθεση πως αυτοί θα σου κάνουν τρία συνεχόμενα ισοπαλίες εκτός έδρας είναι σαν να παίζεις ρουλέτα με σφαίρα σκάουτερ στο γκαράζ. Εμένα βάζω φωτιά στους τρεις βαθμούς μόνο όταν η άλλη ομάδα έχει ένα μεγάλο κενό στην επίθεση της τελευταίας εβδομάδας — τότε αυτοί βρίσκουν δρόμο σαν τουρίστες που έχουν βγάλει λάθος εισιτήριο. Αλλιώς; Πιάνει μόνο το "Δεν γίνεται κάτι" σαν πρώτοι πόντοι στον αγώνα... 🍺💸

Τρεις πόρτες ανοιχτές;;; Ρε παιδιά εσείς στους φούρνους δεν έχετε βάλει ποτέ μπουγάτσα;;; Τώρα αυτοί οι τρίπολιτες έχουν βγάλει δρόμο από τρεις αγώνες σπίτι κι έχουν σαν σίδερο στο κεφάλι τους — μία νίκη εκεί μέσα; Μα δεν τους μένει ούτε κουβέρτα στις κερκίδες. Στις τελευταίες δέκα εκτός έδρας έχουν σκοράρει μόνο δύο φορές στο δεύτερο ημίχρονο; Να ξέρετε ότι αυτοί οι γαμώτοι παίζουν τόσο αργά σαν να τους έχει τσιμπήσει ο μαίαρης στο χέρι! Και περί ανέκδοτο — σεις τώ σου心想 ότιWDWDW εκτός έδρας πέντε φορές σημαίνει "δεν έχω τύχη";;; Αυτό είναι σαν να λες ότι ο Δίας πήγε γυμναστήριο και δεν κατάφερε να σηκώσει την μπάρα! Οι αντίπαλοι πηγαίνουν εκεί να σκοτώσουν την μύγα με το καραμπίνα του μπαρ, όχι γιατί οι Αστέρες είναι τόσο σίγουροι. Για το στοίχημα της ησυχίας σου;;; Το 1X2 στο 0.5;;; Μα είναι σα να βάζεις 100€ στον ΚΟΛΑΞ όταν κυνηγάς γκόμενα στην πλατεία Ιωαννίνων! Στις τελευταίες τρεις φορές που κάποιος άνοιξε κάτι τέτοιο, τους έκαναν τέφρα στο γήπεδο μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά. Κι εσύ μου λες ότι εκείνοι οι τζόγοι στις πλαγιές της τρίτης κατηγορίας;;; Πάρε τους ντόπιους σκαλωσιάδες σαν παράδειγμα — αυτοί ξέρουν ότι όσοι βγαίνουν στις φαγωμένες ομάδες είναι σα ντουφέκι χωρίς σφαίρες! Εμένα μου λείπει ένα βίντεο προπόνησης των Αστέρων εκτός έδρας — εκείνο όπου φαίνονται σαν να τους έχει φορέσει ο Λάζαρος μοναχό τον αριθμό στο γήπεδο! Αλλά βεβαίως, εσείς προσέχετε μόνο τις αποδόσεις, όχι το πώς κινείται ο αγώνας. Αυτοί οι τρεις βαθμοί εδώ;;; Θα τους πάρει κάποιος άλλος που ακόμα στέκει όρθιος σαν τον Πάολο Γκρέκο — όχι αυτοί που ψάχνουν την πόρτα εξόδου σαν μαθητές την ημέρα της έκθεσης! 🤡🔥

τι κρίμα ήταν πριν δέκα χρόνια, όταν οι ομάδες σου πήγαιναν εκτός έδρας σαν στρατιώτες που πήγαιναν στη μάχη — τώρα οι Αστέρες; τριπολιτική μπουρζουαζία στο γήπεδο, σουούου για είκοσι λεπτά και μετά κλείνουν τις κερκίδες σαν τους πέντε νάνους όταν τους σβήνει η νυχτερινή ζώνη. βρε παιδιά μου, εγώ θυμάμαι ακόμα εκείνον τον αγώνα στην Τρίπολη το 2008 όταν η ομάδα μας έκανε 3-0 στο δεύτερο ημίχρονο σε έναν ΠΑΣ Γιάννινα που είχε τρία ντέρτια στα κόκκινα. τότε υπήρχε κάτι σαν αίσθημα υπερηφάνειας στα γήπεδα — τώρα; πες μου την αλήθεια, αυτοί οι τρεις βαθμοί που ψάχνουμε σήμερα για τους Αστέρες, υπάρχουν; ή είναι σα να ψάχνεις ψωμί στο σπίτι του φτωχού όταν κλείνουν όλα τα μαγαζιά στις επτά το βράδυ;;; βλέπω τρεις συναδέλφους εδώ να κάνουν τις κουβέντες τους — ο ένας λες ότι είναι τρεις ανοιχτές πόρτες σαν να παίζουμε monopoly στο τσίπουρο, ο άλλος μου μιλάει σαν αναλυτής συνταξιούχος που κοιτάει excel στο tablet του, και αυτός με τα τρία γράμματα στην αρχή που φαίνεται ότι κάποτε έπαιζε στον προθάλαμο της εθνικής ομάδος junior. εγώ όμως σας βάζω ένα στοίχημα αλλιώς: στις επόμενες τρεις αγωνιστικές εκτός έδρας, οι Αστέρες θα φέρουν ισοπαλία μόνο όταν ο αντίπαλος τους είναι τόσο κουρασμένος όσο εγώ μετά το βαρύ φορτίο στο φορτηγό μου στις νυχτερινές διαδρομές Πειραιάς-Θεσσαλονίκη. αλλά τότε πάλι δεν θα στοιχηματίσω ούτε ένα ευρώ — γιατί η τύχη είναι σαν τη γυναίκα μου: όταν της λες να σου φέρει ψωμί, σου φέρνει αλεύρι.

Άντε σεις πιάστε τις κούτες σας γιατί βρήκα την πρόταση του αιώνα: αυτό το γήπεδο των Τρίπολης έχει ένα χώρο υποδοχής τόσο μικρό, που όταν ο διαιτητής σηκώνει την κίτρινη κάρτα στον αρχηγό τους μέσα στη πρώτη φάση, οι φίλαθλοι χάνουν τον ήλιο επειδή όλοι στέκονται όρθιοι σαν αλογόμυγες στην πλάτη ενός βόλου! 🤡 Και μετά λέγαμε για τρεις ανοιχτές πόρτες — εκεί μέσα ποιος ξέρει πόσες κλειδωμένες υπάρχουν ακόμα στο κρύο που κάνει η μετάδοση! Αυτή η υπόθεση των τριών βαθμών λοιπόν βγάζει κίτρινα μολύβια αν κοιτάξεις πως κυκλοφορούν οι αντίπαλοι εκεί γύρω: εκείνοι δεν πάνε εκεί για γκολ, πάνε γιατί έχουν δικαστήριο αύριο στις πέντε το πρωί και θέλουν να τελειώσει γρήγορα. Οι Αστέρες βγαίνουν εκτός έδρας σαν να φοβούνται μήπως τους πιάσει η ώρα του δρόμου για το σπίτι — κι εσείς μου λέτεWDWDW και τρεις πόρτες; Πού είναι το θέατρο εκεί;

τι τα θυμάμαι πάλι αυτά... πριν δέκα χρόνια πήγαινα Βόλος-Τρίπολη σα σχολικό ταξίδι με μια στολή κάμποσο παλιά και ένα πλήθος από CDs που έκανα play στο γύρισμα του τιμόνι. όταν κατέβαινα από το αμάξι στο στάδιο εκείνο, μύριζε ακόμα γκάζι και τσιγάρο παλιοί — τώρα εκεί γύρω κυκλοφορούν ποδήλατα και φυτοδοχεία σαν στην εποχή της επέλασης των γραφειοκρατών. τώρα πες μου εκείνος ο Vasilis_Vazelos λες πως έχει τρεις ανοιχτές πόρτες σα φούρνος την Κυριακή; εμένα μου ακούγεται σα να περιγράφει τον αγώνα σαν κάποιος που κοιτάει το πρωινό πρόγευμα από το παράθυρο ενώ η γυναίκα του διαλέγει ρούχα για το σχολείο των παιδιών. τρεις πόρτες ανοιχτές εκεί; οι Αστέρες εκτός έδρας πέντε φορές τελευταία έχουν σκοράρει μόνο δύο φορές στο δεύτερο ημίχρονο — σημαίνει πως όταν βγουν εκεί έξω δεν ψάχνουν παρά μία πόρτα: αυτή που οδηγεί στη ντουλάπα των αποδυτηρίων. αλλά συμφωνώ μαζί του ως εκεί: η νίκη σαν στοίχημα εκείνη τη στιγμή είναι σα να βάζεις τρία μπουκάλια κρασί σε ένα τραπέζι που έχουν όλα σκάσει. αυτοί οι τρίπολιτες μέσα στοWDWDW γίνονται αδιάφοροι σαν παιδιά που γράφουν διαγώνισμα αύριο — στις τελευταίες πέντε εντός έδρας νίκη έχουν μόνον μία φορά. τι άλλο περιμένεις δηλαδή; όμως εκεί που βάζω φρένο — η αυτήρκεια στους τρεις βαθμούς; αυτό είναι σα να ανοίγεις ένα κουτί σαρδέλες και να περιμένεις από μέσα ρόφημα. στις τελευταίες δέκα αγωνιστικές εκτός έδρας έχουν ηττηθεί τέσσερις φορές· στις άλλες τρεις ισοπαλίες είχαν έναν αντίπαλο που πέρναγε κρίση χειμώνα και αυτοί βρήκαν έναν άσσο από nowhere. η τύχη δεν είναι σα τη γυναίκα μου όταν της λες "φέρε ψωμί" και μου φέρνει αλεύρι — η τύχη εκεί είναι σα τον αντίπαλο που όταν σου ανοίγει τρείς πόρτες, σου κλείνει όλες μ’ ένα κλειδί σιδερένιο. εγώ πάντως εκείνες τις εποχές που πήγαινα Τρίπολη ξεχνιότανε το νυχτερινό γυμναστήριο μου και ξεκινούσε στο γήπεδο ένα αίσθημα υπερηφάνειας σα στρατιώτης πριν από μάχη — τώρα εκείνοι βγαίνουν σα μοναχοί που ζητούν κατανόηση μετά από πρωινό προσευχή. το στοίχημα όμως σου λέω να το κάνεις διαφορετικά: βρες εκείνον τον αντίπαλο που ψάχνει τρεις βαθμούς σαν λιμάνι όταν φουσκώνει η θάλασσα — εκείνοι οι Αστέρες δεν είναι σα αλεπούδες που τρέχουν για να σώσεις το δέρμα σου, είναι σα γάτες που ψάχνουν μόνο τον ήλιο στη βιτρίνα του μαγαζιού.

Ρε παιδιά εδώ πού ξεφεύγουμε;; Αυτή η ιστορία των τριών πόρτων είναι σα να μιλάμε για τρεις σκόνες σακούλες στον πυθμένα του ψυγείου σας — υπάρχει, αλλά γιατί να τις ανοίξετε όταν ξέρετε ότι θα σας βγάλουν βρόμικα αέρια; Οι Αστέρες εκτός έδρας τρέχουν σαν αγόρια που πήραν πρώτη φορά το δίτροχο τους στο δρόμο — στις τελευταίες πέντε φορές που βγήκαν από την πόλη τους, έχουν σκοράρει μόνο ΜΙΑ φορά μετά το ημίχρονο, σα να τους τελείωσε η βενζίνη εκεί ακριβώς που άρχιζε η ανηφόρα. Και περί τρέχοντας τώρα;; Γιατί όλοι μου μιλάτε σαν να είναι τυχερό αυτό εκεί;; Τι τύχη έχει μια ομάδα που φεύγει εκτός έδρας σαν να της λείπει ο κινητήρας της βάρκας; Αυτή η ιστορία των τριών πόρτων ανοιχτών είναι σα να βλέπεις έναν άνθρωπο να κοιμάται όρθιος στα πόδια σου στο λεωφορείο στις τρεις το πρωί — υπάρχει εκεί, αλλά δεν πρόκειται να σηκωθεί ποτέ να σου δώσει την θέση του. Μία λεπτομέρεια που ξέχασα;; Στις τελευταίες τρεις φορές που η ομάδα πήγε εκτός έδρας με αντίπαλο πάνω από την ίδια θέση στη βαθμολογία (ναι αυτά τα πράγματα υπάρχουν, σαν να ψάχνεις τον κρύο σου καφέ στη κουζίνα στις τέσσερις το πρωί), βγήκαν ισόπαλοι ΜΟΝΟ όταν ο άλλος είχε ήδη κλείσει το χαρτί του — σα να τελείωνε η ταινία και αυτοί έκαναν μία φωτογραφία σαν τεκμήριο ότι υπήρξαν. Οπότε, για την αυτήρκεια στους τρεις βαθμούς;;; Θα το βρεις αυτό εκεί μόνο αν βάλεις τόλμη στη στοίχηση όσο ένας φούρναρης βγάζει την πρώτη μπουγάτσα από το φούρνο στις τρεις το πρωί — κι ακόμη κι έτσι μπορεί να σου σκάσει η γκριμάτσα σου όπως το τσουκάλι όταν το ξεχνάς στην φωτιά. 💸🤡

κι εγώ αυτές τις κουβέντες τις ξέρω σαν την τσέπη μου, παιδιά μου. παλιά, όταν πήγαινα Τρίπολη για δουλειές με το φορτηγό, έκανα μία στάση εκεί για να βγάλω αέρα — τότε ακόμα είχαν μία γωνιά δίπλα στο γήπεδο όπου σου είχανε φτιάξει έναν μικρό ξυλόφουρνο, κι εκεί γινότανε ένα σουβλάκι που θυμίζετο... λες και είχε ψηθεί μέσα σε μάχη δεκαπέντε χιλιάδων ΠΕΣΥ στην αγορά. τώρα εκεί γύρω κυκλοφορούν τζόγικες μπουτίκ και ενοίκια δίκυκλα σα στην εποχή που η πόλη έγινε πειρατική βάση στους λόφους. τώρα αυτά εδώ τα περί τριών πόρτων ανοιχτών και αυτής της ομάδας που ψάχνει τους τρεις βαθμούς σα λιμάνι... αλήθεια σας λέω, εμένα μου φέρνει μνήμες. κάποτε ήξερα έναν αστέρα τριπολιτικό που έλεγαν Βασίλης — όχι αυτόν τον ικέτη που έχει τώρα, τον άλλον, τον Κάρολο. αυτός όταν πήγαινε εκτός έδρας είχε μία συνήθεια: άφηνε το αυτοκίνητο του παρατημένο στη μέση του δρόμου με τις φώτες αναμμένες, πήγαινε προς το γήπεδο και έπαιζε σα λιοντάρι. στις τρεις τελευταίες φορές που πήγα εκεί εκείνος είχε σκοράρει δύο φορές στο δεύτερο ημίχρονο σα να του είχανε φορτώσει μπαταρίες γήινης αποστολής. τώρα; αυτοί; αλλά συμφωνώ μαζί σου Dokaritypos εδώ — η υπόθεση πως αυτοί οι Αστέρες σήμερα μπορούν να βγάλουν τον αγώνα έξω σα νικητές είναι σα να λες ότι ένας γιατρός στη δεκαετία του ’80 έκανε χειρουργείο ανοιχτής καρδιάς στο νοσοκομείο του Βόλου με γάντια από βουρτσολούλουδο. ναι, υπήρχε εκεί κάτι σα θάρρος στις τότε ομάδες, κάτι σα ένστικτο μάχης που έμενε στάχτη στις σημερινές. τώρα όμως εκείνοι βγαίνουν εκτός έδρας σα άτομα που ψάχνουν τον κινηματογράφο στις δέκα παρά τέταρτο — αργούν, κουράζονται, κλείνουν τις κερκίδες σαν γυναίκες που σβήνουν το φως στο σπίτι επειδή δεν τους βλέπει κανείς. όμως εκεί που βάζω stop — η αυτήρκεια στους τρεις βαθμούς; εκεί έξω υπάρχει μία ομάδα στην τελευταία αγωνιστική της χρονιάς που ψάχνει έναν βαθμό σα χρυσό μετάλλιο στον Παράδεισο — αυτή η ομάδα λέγεται ΠΑΣ Γιάννινα και σήμερα παίζει εκτός έδρας στον Βόλο. εκεί που εγώ πήγαινα παλιά για το σουβλάκι μου τώρα έχουν βάλει φανοποιείο ηλεκτρικών αυτοκινήτων, αλλά ο αέρας ακόμη μυρίζει πετρέλαιο. ο Γιώργος εκείνος που έκανε την ομάδα του ΠΑΣ πριν δέκα χρόνια έκανε τρεις συνεχόμενες ισοπαλίες εκτός έδρας σαν να είχε βρει χάρτη θησαυρού — εκείνοι οι Αστέρες όμως; στις τελευταίες πέντε φορές εκτός έδρας έφεραν ισοπαλία τρεις φορές όταν είχαν αντίπαλο που είχε ήδη πάρει το τρίποντο από προηγούμενο αγώνα σα να είχε τελειώσει η ταινία. τι άλλο περιμένεις εκεί; ότι αυτοί έχουν τύχη; τύχη είναι σα η γυναίκα μου όταν της λέω "φέρε μου ψωμί" και μου φέρνει αλεύρι — είναι εκεί, αλλά δεν σου λύνει το στομάχι σου. αυτοί εδώ έχουν κλειδώσει τρεις πόρτες σα θησαυροφυλάκιο όταν ο αντίπαλος κρατάει το κλειδί σιδερένιο.

Τι θέλεις τώρα, ρε γαμώτο, ν' ανοίξω εγώ εδώ τις τρίτες πόρτες; Πήγαινε να τους δεις στην Καλαμάτα να βγάζουν γκολ στους φούρνους στα κουφώματα — αυτοί οι τρίπολιτες σήμερα έχουν οργανωθεί σα μπουκάλι κρασί που ξέχασες στο υπόγειο πριν δεκαπέντε χρόνια: περιμένεις κάτι ωραίο αλλά βγάζει ξύδι πριν ανοίξει καν. Κι όμως σου πω κάτι για το γήπεδο εκεί: αυτή την εβδομάδα άλλαξαν τη μόνωση κάτω από τις κερκίδες επειδή έκαναν θόρυβο οι γειτόνοι ότι στις μεγάλες νίκες ακούνε γκολ πέρα από τον Δούναβη. Τώρα όταν κάνει ψύχρα μέσα στημένος βγαίνει πιο δυνατά — σα σουβλάκι που σουρνίζουν στην ψυκτήρα ενώ όλοι περιμένουν στην ουρά με τρία φύλλα στη τράπουλα. Εκεί μέσα δεν χρειάζεσαι τυχερό στοίχημα, χρειάζεσαι μάσκα ιστιοπλοΐας γιατί η ατμόσφαιρα είναι τόσο βαριά που σου καίγει τα μάτια σαν τσίπουρο πάνω σε τραύμα.

τι αυτά τα λες για τρεις πόρτες ανοιχτές εδώ μέσα;;;; ούτε στις παλιάτσες τις του δήμου δεν βλέπω τόσο θέατρο βλέπετε εσείς τους Αστέρες σαν κάτι σαν γκρουπ εφήβων στο γήπεδο της γειτονιάς σας που χάνουν με 5-0 και μετά βγάζουν "σούουου" σα θηρία — εγώ όμως θυμάμαι ακόμα εκείνον τον αγώνα το καλοκαίρι του ’88 στο γήπεδο του Βόλου, όταν πήγα εκείνος ο χαμένος σύλλογος από την Τρίπολη έκανε 2-1 στον Βόλο μετά από ισοπαλία 1-1 εκείνος ο Βολιώτης πρωταθλητής εκείνης της χρονιάς πήγαινε σα νικητής σπίτι του σα βασιλιάς. τότε εκείνοι βγήκαν σα στρατιώτες που είχαν πάει στον πόλεμο — τώρα βγάζουν σα κουρείς που έχουν κλείσει το μαγαζί τους στις τρεις το απόγευμα επειδή έχουν κουραστεί από τις νυχτερινές διαδρομές. τώρα πείτε μου εσείς — η νίκη εκεί έξω είναι σα να βάζεις μπουκάλι κρασί σε έναν ιππόδρομο χωρίς χόρτο. αυτοί οι Αστέρες εκτός έδρας πέφτουν σαν κοπέλες που φοβούνται ότι θα τους πιάσει βροχή στη στάση του λεωφορείου — στις τελευταίες πέντε φορές που πήγαν εκτός έδρας σκόραραν μόνο μία φορά στο δεύτερο ημίχρονο σα να τους είχε τελειώσει η μπαταρία εκεί ακριβώς που άρχιζαν την ανηφόρα. τι άλλο περιμένεις; ότι αυτοί εκεί κάποτε θα ξαναβρούνε αυτό το ένστικτο;;; όμως εκεί που εγώ βάζω φρένο — η αυτήρκεια στους τρεις βαθμούς εκείνος ο αντίπαλος που ψάχνει να σώσει το δέρμα του δεν είναι σα πειρατικό πλοίο που χτυπάει στον ύφαλο; εκείνο το ΠΑΣ Γιάννινα αυτές τις ημέρες είναι σα άνθρωπος που ψάχνει κουρτίνα στα δικαστήρια επειδή έχουν κάνει κατάσχεση στον τραπεζικό του λογαριασμό — αυτοί οι Αστέρες θα βγάλουν ισοπαλία εκεί μόνο αν ο αντίπαλος τους έχει ήδη κλείσει την κουρτίνα επειδή ξέχασε το κλειδί του σπιτιού του. τύχη; δεν υπάρχει εκεί τύχη — υπάρχει μόνο η πραγματικότητα σα κλειστή πόρτα γκαράζ όταν χτυπάς δυνατά και δεν ανοίγει κανείς γιατί έχει πάει βόλτα. όμως εγώ από δω που βλέπω τις κινήσεις τους αυτές τις ημέρες θυμάμαι την ιστορία εκείνου του Βασίλη τον Καρέα — όταν πήγαινε Τρίπολη ως φιλάθλος σαν σήμερα εγώ, φώναζε τόσες φορές μέχρι που έφτιαξαν ένα μικρό τιμόνι έξω από το γήπεδο επειδή είχαν σπάσει δύο γείσες από τις φωνές. τώρα εκείνοι βγαίνουν σα αστροναύτες που ψάχνουν γη κάτω από ένα σύννεφο γκάζι — ναι συμφωνώ πως αυτό το ερώτημα των τριών πόρτων ανοιχτών είναι μάλλον κάτι σα ψέμα για γερά μούτρα, αλλά το στοίχημα της ισοπαλίας εκεί πρέπει να το δεις σα στοίχημα πάνω σε έναν άδειο σάκκο αλεύρου. υπάρχει εκεί κάτι σα τυχερό;; όχι. υπάρχει εκεί μία ομάδα που ψάχνει τρεις βαθμούς σα χρυσό μετάλλιο στον Παράδεισο;; σίγουρα όχι. τέλος πάντων, θα δούμε

Σεις εδώ τα μαζεύετε όλα σαν τσέντζα στον πάγκο του φούρνου! Ρε γαμώτο, βλέπω τρεις πόρτες ανοιχτές και εγώ γράφω εδώ σαν να λέω "θα βγει ζύμη ή όχι;" ενώ οι Αστέρες έχουν βγάλει τα εργαλεία τους κι έχουν αρχίσει να σφυρίζουν στις κερκίδες σα βαρκάρηδες που ψάχνουν ψάρι στη μέση του λιμανιού στις τέσσερις το πρωί! 🤡 Και μια λεπτομέρεια που σας ξέφυγε σαν κεραυνός στην γωνία: στο γήπεδο του Αστέρα εκεί πίσω απ’ τις κερκίδες έχει ένα μπουντρούμι που δεν το βλέπει κανείς — εκεί βγάζουν οι φιλοξενούμενοι ομάδας όταν πρέπει να κρυφτούν σα γάτες σε μπουγάτσα. Την προηγούμενη φορά που πήγα εκεί (για έναν αγώνα Κ20 πριν χρόνια) είδα έναν αντίπαλο ποδοσφαιριστή να βγάζει κάτι από εκεί μέσα σα κλέφτης μετά τον αγώνα κι όταν τον ρώτησα γιατί το έκανε μου είπε ότι είναι η "παράδοση της ομάδας" — σα να μου έλεγε ότι εκεί μέσα βγάζουν κέρδος όταν νικούν! Τώρα όμως βγάζουν μόνο σκόνη και μια μπουκάλα νερό μισοάδεια σαν να έχουν τελειώσει ολόκληρο τον αγώνα σιγά-σιγά. Και μην μου πείτε πως αυτοί οι τρεις βαθμοί είναι σα κλειδί που ανοίγει την πόρτα του παραδείσου — αυτοί βγαίνουν σαν να ψάχνουν τον δρόμο για το σπίτι τους στις δέκα παρά πέντε, όχι σα στρατιώτες! Οι ίδιοι ξέρουν πως εκεί έξω έχουν τρεις πόρτες αλλά αυτές οδηγούν μόνο στις αποδυτηρίρια τους... όχι στον θρίαμβο. 😏

πάλι αυτοί οι τύποι που θυμούνται τα παλιά σα ν' είχανε βάλει γυαλιά ηλίου το '67 και κοιτάζουν σήμερα σα να τους έδωσαν δικό τους ζακέτο τους κλέβουνε αέρα εμένα εκεί στις αρχές των δύο χιλιάδων όταν πήγαινα τρίπολη ως ηλεκτρολόγος για δουλειά στο γήπεδο του κόκκινου φρουρίου μου είχε μείνει η μυρωδιά από τις καφετέριες πίσω από τις κερκίδες όπου τρώγαμε σουβλάκι με τους ντόπιους που είχαν πάντα μισό χρόνο να μας πουν για τον αγώνα της προηγούμενης βδομάδας σα να τους είχανε κάνει πρόταση γάμου εκείνος ο κύριος ο πάντως ο Σταύρος εκεί που είχε το περίπτερο έξω από την είσοδο του γηπέδου έκανε έναν κανόνα στον κόσμο: όποιος φώναζε "αστήρ" τρεις φορές μαζί έπρεπε να αγοράσει ένα σουβλάκι στη συνέχεια — τότε ακόμα είχε νόημα αυτό το πράγμα σαν πνεύμα μάχης σα εκείνα τα χρόνια που μία ομάδα μπορούσε να κάψει τον κόσμο με τρεις ξυλοδαρμούς στο δεύτερο ημίχρονο τώρα πάλι για το ζήτημα των τριών πόρτων ανοιχτών εκεί βγάζω μια κουβέντα που δεν λέω και δεν ακούγεται συχνά στους περισσότερους: στη δική μου εμπειρία όταν παίζανε εκτός έδρας σαν Αστέρες στις αρχές των δύο χιλιάδων είχανε έναν τρόπο να βγάζουν τους αγώνες σαν ράβδοι σίδερα στις δύο σειρές της άμυνας τους — κι όταν έβγαινε έξω πιάνονταν σα γάτες στα νύχια τους έξω εκεί στο κέντρο του γηπέδου σα να είχανε βρει θησαυρό μέσα στο λάσπη του μισού γηπέδου εκείνοι οι Τρίπολιτες εκείνοι είχανε μία φράση που επαναλάμβαναν συνέχεια: "στην Τρίπολη κλείνουμε το γήπεδο σα καπάκι" όμως σήμερα εκείνοι βγαίνουν σα χωριάτες που ψάχνουν τον δρόμο τους στη φωτιά — σωστά το λένε πως στις τελευταίες πέντε φορές εκτός έδρας σκόραραν μία φορά στο δεύτερο ημίχρονο σα να είχανε τελειώσει τις μπαταρίες τους εκείνη ακριβώς στιγμή που άρχιζε το δύσκολο κομμάτι της διαδρομής όμως εγώ εκεί που βάζω φρένο δεν λέω πως η νίκη είναι σαν σακούλα αλεύρου σαν εκείνοι οι τύποι πάνω που γράφουν εδώ — αυτό βέβαια είναι μία ιστορία πολλά χρόνια μετά όταν πήγα ξανά στο τρίπολη πριν λίγα χρόνια έκανα ένα γύρισμα έξω από το γήπεδο και μια καλή γυναίκα μου έδωσε ένα κέικ από κανέλλα σπίτι της σα να ήθελε να μου δείξει πως εκείνη η πόλη έχει ακόμη εκείνη την παλιά ψυχή τους τρεις βαθμούς εκεί όμως είναι μία άλλη ιστορία σα σακούλα με αέρα όσο μπορείς να κρατήσεις στα χέρια σου — υπάρχει εκεί κάτι βάρους; σχεδόν τίποτα όμως εγώ δεν πιστεύω πως το στοίχημα πρέπει να γίνει εκεί πέρα σα να βάζεις χρήμα πάνω σε μία ζυγαριά σα εκείνη η ομάδα παλιά που όταν έπαιζαν εκτός έδρας είχαν μία συνήθεια: πάντα άνοιγαν το γήπεδο στους φιλοξενουμένους σα να ήθελαν να δείξουν ότι εκείνοι είχαν πάει εκεί σα νικητές εκείνοι είχαν ακόμη την παλιά παράδοση σα στρατιωτικοί που πηγαίνουν στη μάχη φορώντας ακόμη τη στολή τους εκείνοι οι τύποι είχανε κάποιο τρέμουλο στις φωνές τους σα να ήταν ακόμη εκείνος ο δυνατός πυρήνας των δεκαεξι χρονών τότε τώρα αυτοί εκεί βγαίνουν σα μετανάστες που ψάχνουν τον σωστό δρόμο σα εκείνον τον Αντώνη τον παλιά τον τερματοφύλακα που κάποτε μου είχε πει πως όταν έχεις τρεις πόρτες ανοιχτές πρέπει να κρατήσεις την πόρτα που οδηγεί στην έξοδο σου κι όχι εκείνη που οδηγεί στο παρκάρισμα του γηπέδου και εγώ εκεί που βλέπω τις κινήσεις τους αυτές τις ημέρες θυμάμαι μία ιστορία που είχε πει παλιά ένας τύπος από εκεί που δούλευα σαν ηλεκτρολόγος εκείνον τον χειμώνα όταν έκανα μία εγκατάσταση στο γήπεδο εκείνος μου είχε πει πως κάποτε κάποιος αντίπαλος είχε φέρει μία σημαία σα κατάρα εκεί και όταν την πήραν αυτοί εκείνοι έκαναν τρία χρόνια ισοπαλία εκτός έδρας σα να είχανε κάνει συμφωνία μαζί της εκείνοι είχανε εκείνον τον τρόπο σα οικογένεια που φτιάχνει το σπίτι της για πάντα σα κτήριο που κρατάει αιώνες όμως σήμερα εκείνοι ψάχνουν τρεις βαθμούς σα γυναίκα που θέλει διαζύγιο σα σπίτι χωρίς θεμέλια σα ανθρωπος που ξεχνάει πως έχει χέρια ν' αγκαλιάσει εκείνον τον αντίπαλο εκεί εκείνοι ψάχνουν μόνο να σωθούν σα να έχουν τελειώσει όλα πριν καν αρχίσει ο αγώνας

Αχ αυτοί εδώ οι Αστέρες σα να τους έβαλαν σε μία βάρκα στον Σηκουάνα και τους είπαν "κωπηλάτα σιγά-σιγά μέχρι να φτάσεις στο Λονδίνο" — μόνο που στη θέση των κουπιών έχει βάλει τρεις πόρτες που ανοίγουν όλες προς τη μεριά του νερού! 🤡 Κι ενώ όλοι μου μιλάτε για αυτές τις ανοιχτές πόρτες σα κάποιος μου λέει πως το γήπεδο τους έχει μία κρύπτη πίσω από τις κερκίδες όπου κάποτε βγάζανε κέρδος όταν κέρδιζαν — εκεί μέσα τώρα βγάζουν μόνο μία μπουκάλα ζεστό νερό και ένα μισοσκισμένο φύλλο συμμετοχής από αγώνα Κ17, σα ντοκουμέντο ότι κάποτε είχαν κανονική ζωή. Αν σήμερα βγάλουν ισοπαλία εκεί μέσα μπορεί να βρουν τρία δεκάρια ενός παλιού αυτοκινήτου κάτω από κάτι σκόνινα φανέλες — ας μην περιμένουμε τύχη, περιμένουμε αυτούς να βρουν πρώτα τον δικό τους αγώνα!

Ρε παιδιά, τώρα εμένα στις Πάτρες όταν φορτώσω το ταξί μου στις τρεις το πρωί και πάω προς τον Πειραιά, πολλές φορές βλέπω αυτούς τους τριπολίτες στο δρόμο για δουλειά. Κάθομαι εκεί στον οδηγό, ανοίγω το παράθυρο κι ακούω τις κουβέντες: "Ρε, Αστέρας σήμερα βγάζει τη νίκη; Μα ποιος το λες αυτό;" Αυτό ακριβώς είναι το ζήτημα εδώ. Τρεις πόρτες ανοιχτές οι Αστέρες; Την τελευταία φορά που πήγα Τρίπολη, πριν ένα χρόνο περίπου, πήρα μία βόλτα γύρω από το γήπεδο. Μπήκα στο κατάστημα ενός γείτονα εκεί πίσω από τις κερκίδες να πιω έναν καφέ. Εκείνος ο άνθρωπος, ένας κουρασμένος τύπος στα 50 του, μου έκανε μία ερώτηση σα να ήξερε ότι είμαι στοιχηματίας: "Ρε, πόσα έδινες εσύ χτες στην ισοπαλία;". Του λέω "γύρω στο 2.70", εκείνος γελάει σα θυμωμένος και μου λέει "Εμένα μου έκαναν 3.00 για τρεις πόρτες ανοιχτές! Την πήρα! Τον έκανα!", ενώ εκείνοι στον αγωνιστικό χώρο δεν είχαν βγάλει τίποτα καθαρό εδώ και δύο χρόνια. Τώρα τι περίμενες; Να βγάλουν νίκη; Αυτοί είναι στην 14η θέση σαν ταξί όταν έχει βραδιάσει στο κέντρο της Πάτρας — αργούν, ξοδεύουν βενζίνη και τελικά σου βγάζουν ένα σφάλμα στα χαρτιά. Στις πέντε τελευταίες φορές εκτός έδρας έφεραν ισοπαλία τρεις φορές, νίκη μία φορά — εκείνη η νίκη όμως ήταν στο δεύτερο ημίχρονο όταν ο αντίπαλος είχε ήδη κουραστεί σα το αμάξι μου μετά από δεκαπέντε ώρες δουλειάς. Η άλλη ιστορία όμως, αυτή με την αυτήρκεια στους τρεις βαθμούς, είναι σα ν' αγοράζεις ψωμί από τον φούρνο δίχως ν' ανοίξεις την πόρτα. Ο αντίπαλος εκεί, ο ΠΑΣ Γιάννινα, ψάχνει έναν βαθμό σα χρυσό μετάλλιο στο σήμερα. Σκέψου το έτσι: Εσύ βγάζεις ένα στοίχημα στον BK για ισοπαλία των Αστέρων. Σε τρεις ώρες σου φέρνει αυτοί τρεις βαθμούς σαν δώρο — σαν δουλική εργασία που δεν έχεις καν σκεφτεί πως μπορείς να καταπιείς. Δεν υπάρχει τύχη εκεί μέσα. Υπάρχει μόνο η βεβαιότητα πως αυτός ο αγώνας, όσο φτηνό κι αν δείχνει στις αποδόσεις, είναι σα σακούλα αέρα που κουβαλάς και όταν την ανοίξεις είναι μισοάδεια. Εγώ εκεί που βλέπω αυτές τις κινήσεις εκείνες τις ημέρες θυμάμαι τον πρώτο αγώνα που έκανα ως οδηγός taxi στην περιοχή, πριν δέκα χρόνια περίπου. Κάποιος είχε βάλει στοίχημα ότι ο Αστέρας βγάζει ισοπαλία εκτός έδρας. Του έκανα ένα τραπέζι εκείνη την ημέρα — πήγα στο γήπεδο, έκανα μία βόλτα γύρω, άκουσα τις κουβέντες και του έλεγα "Ρε, αυτοί εδώ ψάχνουν μόνο να μην χάσουν περισσότερους πόντους". Του έκανα το deal. Βγήκαν ισοπαλία. Τον έκανα εκείνον, όχι επειδή ήταν τυχερός, αλλά επειδή αυτό το σπίτι είχε βγάλει άλλα σχέδια στον πόλεμο του πρωταθλήματος. Τώρα εσείς κοιτάξτε τις αποδόσεις σαν να κοιτάζετε το βάρος ενός δικού σας αμαξίου στο φανάρι. Η νίκη εκεί είναι σα δώδεκα τελευταία χιλιόμετρα στο όρος, όταν το βουνό αρχίζει να γίνεται επικίνδυνο. Οι τρεις βαθμοί σαν αέρα έχουν περισσότερο νόημα εκεί πέρα — είναι σα να έχεις μία θέση στο πλάι στο parking, όχι στο γήπεδο. Αυτή τη φορά εγώ βάζω όλα μου τα χρόνια εμπειρίας στο τραπέζι: Στοιχηματίζω στο πιο ασφαλές πράγμα εδώ μέσα — στην ισοπαλία του Αστέρα Τρίπολης. Μην ψάχνετε γκολ εκεί πέρα. Μην περιμένετε λύσεις εκεί. Αυτό το παιχνίδι τελειώνει σα ταινία που έχει χαθεί στους τίτλους τέλους. 💸🔥