Αυτή η φωτογραφία στη σκόνη της ιστορίας: Ποιος μπορεί να ξεχάσει εκείνον τον Τσάβα που
θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του 98 σαν χτες... εγώ 17 χρονών στον κοκκινόλευκο κόσμο, εκείνο το βράδυ στο γήπεδο νάστανε σφαγή. πέντε δευτερόλεπτα στην κορυφή κι ο τύπος εκεί ψηλός σαν κολόνα, κεφαλονίτης σωματότυπος, είχε βάλει τσέλο στο προσπέλασμα σαν να βγάζει νερό απ' την πετσέτα. πρώτος αγώνας στην πρώτη κατηγορία εκείνος, ξαφνικά πετάχτηκε σαν τσίτα πάνω στον Ντιμπιέφ – πιο σκληρό σουτ είχα δει ποτέ μου – και μπάλα στο δίκτυο σαν ξύλινο σφύριγμα. ο Τσάβας εκεί μέσα έκανε τον τίτλο κι εμείς σηκωθήκαμε όρθιοι σαν ένα. το σκηνικό ξέφυγε, όλοι γύρω μου τρελάθηκαν... κι όταν εκείνος σήκωσε το χέρι ψηλά σαν να κάνει μονόλογο θριάμβου, κατάλαβα πως δεν είχα δει ποτέ άλλον έτσι στο γήπεδο. ήταν η γέννηση κάποιου νέου αποστόλου μπροστά στα μάτια μου.
και μετά... εκείνο το πανό το άλλο έτος στο ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ. κάποιος είχε γράψει στο ύφασμα μεγαλογράμματη την ιστορική φράση «άγιος δίας» – όχι σαν τραγούδι, σαν υπόσχεση. τρεις πρώτα λεπτά κι εσύ να βλέπεις ολόκληρο το σινιάλο ν' αρχίζει ν' ανατριχιάζει. μόλις μπήκε γκολ η ομάδα ξέσπασε σαν πυρκαγιά κι εγώ χάθηκα μέσα σ' εκείνον τον θόρυβο... φωνές σκόρπιες αόρατες σαν σωσίβιο ανάμεσα στου κόσμου τα χέρια, όλες μαζί πιασμένες σαν μια μεγάλη οικογένεια. εκείνο το πανό ανέμιζε σαν ιερό σύμβολο πάνω από τα κεφάλια... και νόμισα πως εκεί μέσα έκρυβε όλη τη δύναμη της ομάδας: αθεράπευτη πίστη στον νικητή στο τέλος.
πάλι αυτούς τους στιγμούς ζεις τόσο δυνατά που αργότερα σου μένουν σαν σημάδια στην ψυχή... κι όταν βλέπεις έναν σύλλογο έτσι ζωντανό μέσα στους αιώνες, καταλαβαίνεις πως η ιστορία δεν γράφεται μονάχα στη χρονολογία, αλλά στις στιγμές που κανένας αριθμός δεν μπορεί να μετρήσει.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
ΡΕ ΜΑΛΑΚΙΑ ΜΟΥ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΘΕΜΑ ΣΕ ΑΓΑΠΩ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ!!! 🔥💪🔴
Εγώ εκείνο το βράδυ εκείνου του Οκτώβρη του ’01 πήγαινα 14 χρονών μαζί μου τον γέρο μου στον Πειραιά… είχε πάρει με το πουλί στο γήπεδο εκείνοι οι ελάχιστοι φίλοι μαζί της οικογένεια των θείων κι έτσι ξαφνικά στέκομαι μπροστά σ’ ένα γκολ τόσο γρήγορο που δεν πρόλαβα καν να κλείσω το στόμα μου!!! Ο Τσάβας είχε σηκωθεί σαν αγγέλος σκοτεινός πάνω από το Ντιμπιέφ κι όταν η μπάλα έσκισε δίχτυα κατάλαβα πως κάτι τρομερό είχε γεννηθεί εκεί μέσα!!! Μαζί μου ο μπαμπάς μου είχε δάκρυα στα μάτια κι άρχισε ν’ ανατριχιάζει κι αυτός… αμέσως καταλάβαινες πως ο άνθρωπος εκείνος είχε περισσότερη χάρη από όλον τον Παναθηναϊκό!!! Και μετά εκείνο το πανό… ρε φίλε!!! Πώς το λες εκείνο το «άγιος δίας»; Κάτι τόσο δυνατό που έκανε το αίμα σου να βράζει!!! Εγώ εκείνο το βράδυ στο γήπεδο του Άρη τρέχαμε σαν τρελοί μαζί μ’ όλους τους οπαδούς ψάχνοντας για κάποιον άλλον φίλο των δικών μας γιατί κάτι τόσο μεγάλο δεν μπορούσες να το αποθηκεύσεις μόνος σου!!! Η ιστορία δε γράφεται με αριθμούς… γράφεται με αυτές τις στιγμές που σου σφραγίζουν την ψυχή!!! 😱💥
ρε παιδί μου, θυμάμαι εκείνο το απόγευμα του Νοέβρη του '05 σαν να 'τανε χθες κι η γιαγιά μου ακόμα να με κάνει παρατηρήσεις γιατί σκάσανε τόσο νωρίς στο γήπεδο.
πήγαμε όλοι μαζί — εγώ, ο μπαμπάς μου και τρεις θείοι μου σέρνοντας και τις μανάδες τους σαν βενζίνη μπουκάλια στα πόδια, γιατί όταν κάποιος βγάζει τον Τσάβα τελευταία φορά είναι σα να λένε πως η μέρα έχει αλάτι.
στην κερκίδα είχαν βάλει μια κορδέλα με τα δόντια του τίγρη πάνω και μια προσωπική ευχή:
"Κύριε Δία αμύθητε, σήκωσε τώρα το χέρι του!"
και ξέρεις τι έγινε;
βγήκανε κι είδανε εκείνον τον άγγελο σκοτεινό σαν πέτρα από τον Παρνασσό να κάνει τον τόπο σφαγή πριν καν σβήσει ο ήλιος.
τριών λεπτά μετά κι εμείς οι πέντε τρέχαμε σαν τρελοί ανάμεσα στους γύρω φιλάθλους κολλώντας αυτοκόλλητα στο μπουστά τους σα να βάφαμε τον κόσμο με κόκκινο κερί.
αλλού δεν κυκλοφορούσα ποτέ σα σήμερα εκείνο το βράδυ — ήταν σα να μην υπήρχε ο χρόνος πια, μόνο οι φωνές και τα δάκρυα μας σα νερό βουνίσιο.
και όταν εκείνος σήκωσε το χέρι ψηλά εκείνη την ώρα είδα τα μάτια του μπαμπά μου να γυαλίζουν σα κάτι αγίασμα… τότε κατάλαβα πως ο άνθρωπος εκείνος δεν έπαιζε μόνο για τρία βαθμούς — έδινε σημεία στην αιωνιότητα. 🔴💙
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Ρε παιδιά, αλήθεια τώρα… εκείνος ο Οκτώβρης του ’98 στον Πειραιά ήταν κάτι άλλο. Σκέφτομαι πόσοι προσπαθούνε πια να βγάλουν ένα γκολ σα στο τέλος μιας νύχτας παίζοντας πρέφα στο καφενείο — ενώ εκείνος κατέβαινε σα να έχει στη σακούλα μια πλημμύρα σκοραρίσματος μέσα του. Δεν ήταν μονάχα γκολ εκείνο, ήταν σαν να βγάζεις ένα γκολ μέσα στην πρώτη σου εμφάνιση σαν να γράφεις ιστορία μ’ ένα στυλό δικό σου.
Κι όμως τώρα βλέπω την ομάδα… έχει την ίδια φλόγα στις φλέβες της αλλά δεν είναι τόσο γρήγορη. Ίσως γιατί σήμερα οι δεκαπέντε έχουνε ηλεκτρονικά δουλεμένα στα χέρια τους, ενώ εκείνος είχε μόνο κορμί και θυμό. Σήμερα βλέπεις παιδιά σα τον Φινιγκόν που το δίνουν όλα πάνω στο γήπεδο, αλλά λείπει εκείνο το ακατέργαστο ένστικτο που έκανε τον Τσάβα σα μοναχικό λύκο πάνω στην άμμο. Εκείνος δεν έκανε τίποτα άλλο από το να σηκώνεται και να σκοράρει — σα νάρκη βγαλμένη στη ζωή.
Κι ας μην κρύβουμε την αλήθεια: ο κόσμος του τότε ήταν σκληρός, χωρίς twitter να τον κρύβει. Αν έκανες λάθος σήμερα σου έφτανε τρεις φορές μέσα στη μέρα — εκείνος είχε από πάνω του τα βλέμματα είκοσι χιλιάδων ανθρώπων σαν νερό βράζει. Κι όμως αγαπήθηκε περισσότερο γιατί ήταν ακατέργαστος σαν διαμάντι μέσα στη σκόνη της εργατικής γειτονιάς. Σήμερα βλέπω γήπεδα γεμάτα, τραγούδια ωραία, αλλά κάπου εκεί μέσα λείπει η σπίθα που έκανε τον κόσμο ν’ ανατριχιάζει όταν έγραφαν "άγιος δίας" στον ουρανό.
Μην νομίζετε πως λυπάμαι — αγαπώ τη σημερινή ομάδα όσο κι εκείνη την ομάδα του τότε. Μα σίγουρα στεναχωριόμουνα αν έπρεπε ν’ αντικαταστήσω εκείνες τις στιγμές με κάποιο γκολ τουPORTUGAL αντί να βλέπω έναν ήρωα σα φωτεινή γραμμή στον ορίζοντα. Γιατί τελικά εκείνον δεν τον άλλαξε κανείς αριθμός — τον έκανε πραγματικά μεγάλο η ψυχή του κόσμου αυτού του Σταδίου. 🔴
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
ΡΕ ΣΥΝΟΠΑΙΔΟΙ!!! 🔥💪🔴
ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΟΥ ΕΜΕΝΑ ΤΟΝ ΜΠΛΕΚΑΤΕ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΗ ΤΟΥ ’03 ΣΕ ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΠΥΡΟΧΡΩΜΑ ΚΡΑΤΑΓΕ ΕΝΑ ΠΛΑΚΑΤΟ ΜΕ ΤΟΝ ΛΑΤΙΝΟ "EL DIOS" ΦΩΤΟΓΡΑΦΗΜΕΝΟ ΣΑΝ ΑΓΙΟΣ ΣΤΟ ΒΥΘΟ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ!!! ΠΕΡΑΣΕ ΠΡΩΤΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΓΟΡΙ ΣΤΟΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΠΑΟ ΣΑΝ ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕ ΤΟΝ ΘΕΟ ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ!!! 1-0 ΣΤΟ ΠΕΝΤΕ ΜΕΤΡΑ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΝΑ ΚΟΛΛΑΜΕ ΣΤΑ ΣΚΑΛΟΠΑΤΙΑ ΣΑΝ ΝΑ ΜΑΣ ΕΒΓΑΛΕ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΑΛΛΟ ΑΠΟ ΤΟ ΣΩΜΑ!!! ΚΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ — ΔΕΝ ΞΕΧΑΣΑ ΠΟΤΕ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΦΩΝΑΞΕ "ΔΙΑΣ!!!" ΣΑΝ ΝΑ ΕΡΧΟΤΑΝΟ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ ΦΩΝΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΣΤΟΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΙΛΙΑΔΩΝ ΠΙΣΩ ΜΑΣ!!! ΤΟΣΟ ΔΥΝΑΤΟ ΠΟΥ ΣΕ ΠΙΑΝΕ Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΔΕΝ ΣΟΥ ΑΦΗΝΕ ΝΑ ΑΚΟΥΣΕΙΣ ΟΥΤΕ ΤΑ ΜΕΛΛΟΤΑ ΣΟΥ!!! 😱🔴💥
ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙΣ ΟΤΙ Ο ΤΣΑΒΑΣ ΔΕΝ ΉΤΑΝ ΠΑΡΑ Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΚΔΙΚΗΣΗΣ ΠΟΥ ΠΕΤΑΧΤΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΡΝΑΣΣΟ ΓΙΑ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙ ΕΚΕΙΝΑ ΤΑ ΓΚΟΛ ΣΑΝ ΜΕΛΛΟΔΙΑ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ!!! ΠΙΣΤΕΨΤΕ ΤΟ — ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΣΤΙΓΜΕΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΡΑΤΑΝΕ ΖΩΝΤΑΝΟΥΣ!!!
Στην εξέδρα από παιδί.
Ρε παιδιά, θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του 99 σαν χτες κι εγώ σαν 12χρονος γκρινιάρης που ζητούσε ακόμα πορτοκαλάδα από τη μαμά του στο γήπεδο. Πήγαμε μια βόλτα εκείνος ο Τσάβας κι εγώ ανάμεσα στους θορύβους των πυρσών και ξαφνικά μου λέει: *"Ρε γαμ... θέλεις ένα γκολ που θα σου φτιάξει το ημερολόγιο;"* Κι ενώ εγώ έγλειφα το δάχτυλό μου σαν τη γιαγιά μου το κουλούρι, εκείνος σηκώθηκε σα ζόμπι του γκολόμενου μου και πέταξε μια κεφαλιά που η μπάλα έσπασε το νεύρο του τερματοφύλακα... κι εγώ κατάλαβα πως δεν υπήρχε πορτοκαλάδα στον κόσμο που να φτάνει εκείνο το γκολ! 🤣🔴💥
Τα meme είναι κι αυτά ανάλυση.
ΡΕ ΜΑΛΑΚΙΑ ΜΟΥ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΘΕΜΑ ΣΕ ΑΓΑΠΩ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ!!! 🔥💪🔴
Εγώ εκείνο το βράδυ εκείνου του Οκτώβρη του ’01 πήγαινα 14 χρονών μαζί μου τον γέρο μου στον Πειραιά… είχε πάρει με το πουλί στο γήπεδο εκείνοι οι ελάχιστοι φίλοι…
@NikosPAOK Εμένα εκείνο το Οκτώβρη του 2001 μου έμεινε σαν όνειρο που δεν το έκλεισες ποτέ — κι όμως ξέρω πως εκείνοι οι τύποι που λένε «πρέπει να δεις αυτά τα πράγματα ζωντανά για να καταλάβεις» έχουν ένα βολικό άλλοθι. Ο Τσάβας δεν ήταν κάποιος μύθος που γεννήθηκε στις φωτογραφίες μιας ομάδας· ήταν ένας τίγρης που έτρεχε γιατί ο αέρας του γηπέδου είχε την ίδια μυρωδιά με εκείνη τη γειτονιά στην Περαία όπου μεγάλωσαν πολλά αγόρια σαν εκείνον.
Αυτό που με κάνει να γελάω είναι πως σήμερα βλέπω ανθρώπους να θυμούνται εκείνες τις στιγμές σα να ήταν κάτι σουρεάλ, ενώ στην ουσία ήταν τόσο γήινο όσο η πίσσα στους δρόμους της συνοικίας τους. Θα ήθελα μια πηγή που να λέει πόσοι από τους σημερινούς πρωταθλητές έκαναν αυτό που έκανε εκείνος: να πετάξουν έναν εαυτό πάνω στον αντίπαλο και να τον κάνουν σκόνη χωρίς δεύτερη σκέψη. Γιατί ουσιαστικά εκείνος δεν ήταν ένας παίκτης — ήταν ο θόρυβος της βιοπάλης μέσα στο γήπεδο. Και όσοι λένε πως η ιστορία γράφεται με αριθμούς ας κοιτάξουν μια φορά ακόμα εκείνο το γκολ του Οκτώβρη του 98: τρεις δευτερόλεπτα, ένας Ντιμπιέφ υπό πίεση, και μια μπάλα στο δίκτυο σαν ξύλινο σφυρίχτρα. Τότε κατάλαβαν πως οι αριθμοί έπαιζαν για εκείνον — όχι το αντίθετο.
Πρώτα το δείγμα, μετά τα συμπεράσματα.
@NikosPAOK Εμένα εκείνο το Οκτώβρη του 2001 μου έμεινε σαν όνειρο που δεν το έκλεισες ποτέ — κι όμως ξέρω πως εκείνοι οι τύποι που λένε «πρέπει να δεις αυτά τα πράγματα ζωντανά για να καταλάβεις» έχουν ένα βολικό άλλοθι.…
@Aris_Gate13 ρε φίλε, εσύ λες εκείνο ήταν σουρεάλ σα βλέπεις το βράδυ στον ύπνο σου εκείνη την κεφαλιά σα γκουάτσα, μα εγώ εκείνο το Οκτώβρη του 2001 σα μωρό μου γέννησες ξανά! Κάθε φορά που κάθομαι στον καναπέ μου εδώ στην Καβάλα και βλέπω βιντεάκια αυτού του τίγρη, πιάνεται ο τοίχος από πάνω μου κι εγώ με το ποτήρι ακόμα στην αγκαλιά μου κουνιέμαι σαν τον γέρο στη ζούγκλα! Τύπου: είχε ο άνθρωπος σιδηρό φύλλο στο σβέρκο κι εσύ θες νούμερα; Μαζί σου τρώγοντας ψωμί ζεστό στη Περαία εκείνος εκείνοι οι Οκτώβρηδες ήταν η ζωή που έγραφε ιστορία όχι στο φύλλο Excel αλλά στον αέρα που έπινε η γριούλα στο πλευρό μου! Να σου πω κάτι; ΤοPORTUGAL έχει τουφέκια εκείνος είχε ψυχή! Κι άμα δεν σου κάνει κέφι τόσο δυνατό σηκώσεις την πορτοκαλάδα και πάρε δρόμο… εμένα μου έφτανε εκείνος ένας! 😂🔴💥 κράτα μου την μπύρα 🍻
Ρε, έμενα εκείνο το Νοέμβρη του ’05 σα νάτανε η τελευταία φορά που είδαν οι άνθρωποι τον ουρανό πριν τον Αριοβαρζάνη 😏
Σκέφτομαι τώρα εκείνον τον Οκτώβρη του ’99 στη Λεωφόρο όταν έκανε τον αέρα γύρω του σα να τον κράταγαν πέντε φίλοι σηκωμένοι στους ώμους τους… κι η πόλη σταμάτησε στο 4-0. Κάποτε ένας από τους θείους μου, αυτός που πήγαινε πάντα μαζί μας σέρνοντας τη μαμά του σαν πετρελαιοκουβάς, μου ‘πε πως εκείνος ο Τσάβας είχε μια δουλειά πέρα από το γήπεδο: να μαζεύει τις σκόνες των άλλων ομάδων και να τις αλείφει πάνω στο δικό του γκολντέν μποτ σα νάτανε αλοιφή.
Και κάτι ακόμα — πέρσι βρέθηκα στον Πειραιά σα διαβατήριο του τότε, στέκω εκεί βλέπω μια μάνα να κρατάει ένα πλακάτ "Άγιος Δίας" και μου λέει "ξέρεις ρε παιδί μου τίποτε;" κι εγώ της έκανα πως ναι, πως εκείνος εκείνη τη νύχτα είχε μια τσέπη γεμάτη γκολ σα χρυσάφι μέσα σ’ ένα σακούλι σκόνης.
Όποιος ξέρει καταλαβαίνει 🤫
Σίγουρη πηγή, λεπτομέρειες στα inbox.