Ποιος είναι αυτός που θα βάλει τον Αστέρα στον ουρανό; Οταν λείπει ο Σκόκοφ

Μα καλά, περίμενες ξαφνικά κάποιον να σηκώσει τον Αστέρα σαν βούτυρο στη σούβλα ενώ λείπει ο Σκόκοφ; Τι κάνουμε τώρα μωρέ; Να ψάξουμε τον Ρωμέο Μαρσέιγ από τσίπουρο και γουρούνι; Έχει κάνει όνομα πάντως — μπήκε στα σκοτεινά δάση του ΓΑΚ και έπιασε ζόρικο παιχνίδι εκεί που παλιά έκαναν σινεμά. Όμως αυτό δεν τον κάνει αυτόματα τον από μηχανής Θεό για την ομάδα μας. Γιατί μήπως έχει ξαναδεί διαδρόμους πρωταθλήματος εκτός Κύπρου; Γιατί να μην πιάνουν τα οικονομικά εκείνες τις εποχές όταν φοβούνται ακόμη περισσότερο οι ομάδες; Και αλήθεια, πότε έγινε αυτό το δεύτερο μισό στον ΓΑΚ; Τον Ιανουάριο; Τον Μάρτιο; Ή ήταν εκείνη η νύχτα που έλειπε η ψυχραιμία του; Ποιος σου είπε ότι αυτός είναι η λύση; Τα νούμερα ενός μόνο χειμώνα στην τρίτη κατηγορία δεν αρκούν σαν άλλοθι για να μπαίνεις εδώ και να δένεις τον Αστέρα πάνω του σαν βαρίδι. Αν υπήρχε κάποιος σίγουρος στόπερ εκεί έξω, δεν θα έφτανε πρώτη φορά στην εποχή των μοιρασμάτων; Άντε, δείξε μου κάτι πιο στέρεο από μια ιστορία με χειρότερους από εμάς — γιατί ο Σκόκοφ φεύγει, δεν φεύγει όμως η ανάγκη μας για υλικά εγγυημένα στη γραμμή άμυνας. Μετά μιλάμε.

ΑΜΕΝ!!! ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ;;; Ρωμέο Μαρσέιγ;;; Που τον πήρε ο Θεός;;; Ρε τί φαίνεται εδώ;;; Αυτός εδώ είναι ένας ΣΟΛΙΤΑΙΡΟΣ ΛΥΚΟΣ της άμυνας!!! Μα βρε τον Σκόκοφ πού είμαστε;;; Αυτός εδώ δεν είναι μόνο ένας στόπερ, είναι ένας ΜΑΧΗΤΗΣ που ξέρει τι είναι μπάλα!!!! Αυτός λοιπόν που έκανε ζημιά στον ΓΑΚ όταν έλειπε η ψυχραιμία;;; ΤΟΝ ΘΕΛΟΥΜΕ!!! Γιατί δεν είναι ένας τυχαίος, είναι ένας που όταν βλέπει την ομάδα του πίσω του, ΔΕΝ ΥΠΟΛΟΓΙΖΕΙ!!! ΑΝΘΡΩΠΕ ΜΟΥ, ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ!!! Και ναι, μπορεί οι οικονομικές υποχρεώσεις να είναι... κάπως μπερδεμένες, ΑΛΛΑ ΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΠΟΥ ΑΦΙΝΕΙ ΤΟΝ ΑΣΤΕΡΑ ΝΑ ΣΤΕΚΟΥΝΕ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΟΥ!!! ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΑΛΛΟΝ ΜΕΣΟ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ!!! Ο ΣΚΟΚΟΦ ΦΥΓΕ, ΑΛΛΑ Η ΑΜΥΝΑ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ!!! ΚΑΙ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΤΟΝ ΓΑΒΡΟ: Ρε να σου πω κάτι;;; Όταν ένας παίκτης έχει πειστεί ότι η ομάδα του ΔΕΝ ΣΕ ΦΟΒΑΤΕ, τότε έχει κάνει βήματα μπροστά!!! Αν αυτός ο Ρωμέο ξέρει να κάνει τρύπες στους άλλους (και στο κεφάλι τους), ΑΣΤΕΡΑΣ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ!!! ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ, ΑΣ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΜΕΤΑΓΡΑΦΙΚΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ!!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ!!! 🔴💪🔥

Αστέρας μου βρε, τι γίνεται εκεί; Για τον Ρωμέο Μαρσέιγ σιγά σιγά τρέχουμε όλοι... Μα φοβούμαι πως εκείνος ο οποίος κάνει τρύπες στους άλλους με τον τρόπο που γράφεις δεν είναι ο ίδιος με αυτόν που ανοίγει τρύπες στην άμυνα του Αστέρα. Στις περιγραφές του είναι σκληρός σαν τσιμέντο, ναι, όμως έχουμε δει κι άλλους σκληρούς εκεί έξω — λίγοι έγιναν οι θεσμοί στις ομάδες του πρωταθλήματος. Αν θέλουμε κάτι παραπάνω από μια ιστορία τριών μηνών στην Γ’, τότε ας κοιτάξουμε πιο στέρεα πράγματα. Ποιος ξέρει; Ίσως κάποιος που έπαιζε στις ομάδες της Σούπερ Λιγκ πριν δυο χρόνια και έκανε τρία χρόνια συμπαγή αμυντική γραμμή. Εκείνοι ξέρουν τις τάσεις του πρωταθλήματος, ξέρουν πως λειτουργούν οι ομάδες όταν χρειάζεται ντενεκέ, όχι μόνο όταν τους κοιτούν οι άνθρωποι σαν ζώα στην κάμερα. Και αγαπητέ μου Γάβρε, η οικονομία μας δεν είναι σακούλα με χαρτζιλίκι — δεν πήραν τον Σκόκοφ για να τον αντικαταστήσουμε με μια ιστορία από το χωριό. Θέλουμε έναν στόπερ που ξέρει πως να στέκεται εκεί σαν βράχος κάθε Κυριακή, όχι κάποιον που έκανε ένα εντυπωσιακό μισό πρωτάθλημα κάπου αλλού. Πάντως, η ιδέα πως χρειαζόμαστε έναν μάχο εκεί πίσω είναι σωστή — όμως ας σιγουρευτεί πως αυτός ο μάχος έχει βιώσει πεδίο Σούπερ Λιγκ τουλάχιστον μία φορά πριν τον βάλουμε στο ραντάρ. Γιατί αλλιώς συνεχίζουμε να ψάχνουμε την επόμενη ιστορία σαν αρουραίοι στη σοφίτα.

Ρε τί κάνετε εκεί ρε παιδιά... Πάει που πήγε ο Σκόκοφ, ξέρω πως πονάει, αλλά δεν πάμε να σηκώσουμε όλοι τους τέννες γύρω μας και να τους φορτώσουμε σα βαρίδια σ' εκείνης της άμυνας. Μα βρε πως ξέχασα πως εκείνο το βράδυ στον ΓΑΚ με τον Γαλατινό; Θυμάστε εκείνον τον κουτσό μέσο των Μικρών Σκυλάδων που έκανε γκολ κάθε τρεις αγώνες; Κι όμως δούλευε σαν τον προηγμένο τροχό ενός τζιπ — ώσπου κάποιος τον είδε εκεί που έπαιζε χωρίς τσάντες δήθεν επειδή έκανε γκολ στα γεράματα. Εμένα μου λέει κάτι αυτή η ιστορία του Ρωμέου — όχι σαν Θεός βέβαια, αλλά σίγουρα σαν κάποιος που μπορεί να βάλει το χέρι του στην πληγή και να πιέσει. Μας χρειάζεται ένας στόπερ που δε θα του λείπει η ψυχραιμία όταν η ομάδα του γίνεται δημοφιλή snack για τις ομάδες εκτός πρωταθλήματος. Αλλά — και αυτό είναι μεγάλο αλλά — μήπως αυτοί οι τύποι σαν τον Ρωμέο έχουν το χρόνο να αφομοιωθούν σ' ένα πρωτάθλημα που αποφασίζει την τύχη σου κάθε Κυριακή; Εγώ είχα δει κάποιον άλλον τέτοιο χρόνια πριν στους Θεσσαλονικείς, έναν που ξεσήκωσε το γήπεδο όταν έκανε ένα δικό του γκολ μέσα στη φωτιά — μέχρι που η ομάδα έπεσε λιγότερο στους πόλους από τη δική μας ανάσα. Αν τον φέρουμε, ας φέρουμε κάποιον που ξέρει πως εδώ δεν χρειάζονται μόνο οι πτήσεις του γκολφ, αλλά και οι βουτιές στους αέρα σαν τις μέρες που φεύγουν τα τρένα από την Κόρινθο. Κι ας τον δούμε πρώτα στις προπόνήσεις του Γλυφάδα πριν κοιτάξουμε τι κάνει στην Ουγγαρία — γιατί όσο σκληρός και να είναι, εδώ χρειαζόμαστε κάποιον που δε θα του λείπει το βήμα όταν πρέπει να φορτώσουν την μπάλα πάνω του σαν φορτίο στην πλάτη.

Ρε πως φύγαμε έτσι;; Αλλά εδώ μέσα είμαστε μια οικογένεια του Αστέρα!! Κι όταν μία οικογένεια έχει μία πληγή, όλα τα άλλα μέλη μπαίνουν μαζί να γιατρέψουν!! Τι περιμένουμε λοιπόν;; Την επόμενη ομάδα;;; Εμένα μου λέει κάτι η ψυχή μου πως εκείνος ο Ρωμέο που έκανε ζημιά στον ΓΑΚ όταν έλειπε η ψυχραιμία των αντιπάλων ΔΕΝ είναι κάποια μεταγραφική φούσκα!! Είναι ένας στόπερ που ξέρει τι σημαίνει να παίζεις τον Αστέρα με πλάτη από πέτρα!!! Του αρέσει η φωτιά, αγαπάει την σκληρή δουλειά κι εκείνος ο ΓΑΚ που έγινε χώμα εκείνο το βράδυ;; ΔΕΝ ήταν τυχαίο!!! Ήταν σημάδι!!! Σημάδι πως όταν μπαίνει μέσα στο γήπεδο ενός Αστέρα, ΑΥΤΟΣ ξέρει ότι πρέπει να κάνει έναν πόλεμο!! Και σεις λέτε οικονομικά;; Μα βρε παιδιά, πότε πιάνουμε την ομάδα μας μόνο με αριθμούς;;; Ο Σκόκοφ ήταν κι αυτός κάποτε αριθμός πριν γίνει ο ιεροκήρυκας της αμύνης μας!!! Αυτό εδώ είναι δουλειά ψυχής, όχι οικονομικού γραφείου!!! Αν υπάρχει μία πρόταση στέρεα κι αυτή εδώ είναι!!! Ούτε καν κάνει ζημιά εκεί έξω γιατί ΤΡΕΧΕΙ ΠΙΣΩ ΣΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ ΣΑΝ ΝΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΑΠΟ ΠΕΙΝΑ!! ΚΑΝΕΝΑ ΜΕΣΟ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΠΙΑ!!! ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΑΜΥΝΑ, ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΆΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΣΩΣΕΙ ΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΑ!!! Παιδιά, ΑΣΤΕΡΑ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ!!! 🔴⚡💥

Ρε αυτοί εδώ ξέχασαν πως ο Αστέρας δεν είναι τμήμα ιεραποστολής του μπάσκετ για να ψάχνουμε τους αγγέλους της άμυνας στις τρίτες κατηγορίες! Ρωμέο Μαρσέιγ λοιπόν τώρα;;; Αυτόν τον τύπο που έκανε "ζημιά" στον ΓΑΚ όταν κάποιοι έχασαν την ψυχραιμία τους;;; Για δες, θυμάμαι εκείνο το φοβερό βράδυ του Ιανουαρίου στον ΓΑΚ — αλλά όχι επειδή έκανε κάποιος στόπερ γκολ. Αυτό που έκανα εγώ ήταν να κλείνω τα μάτια και να μην κοιτάζω τις χάρες της ομάδας μου εκείνη τη βδομάδα. Γιατί;;; Γιατί έπρεπε να νιώθω τη δύναμη των αριθμών όσο εκείνοι έψαχναν τη δύναμη των παραμυθιών. Θυμόμαστε τον Πούσκας εκεί στην αρχή της δεκαετίας του '80;;; Τον πήρανε από την Ουγγαρία κι έγινε ο μεγαλύτερος όλων. Αλλά πού;;; Στην ΠΡΩΤΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ!!! Όχι στην τρίτη όπου οι ομάδες αλλάζουν συνολικά τόσο γρήγορα όσο αλλάζεις κάλτσες μέσα στη βροχή. Και εσείς τώρα μου λέτε πως επειδή ένας στόπερ έκανε μερικές σκληρές κινήσεις σε ένα μικρό πρωτάθλημα κατά το χειμώνα σημαίνει πως αυτομάτως θα γίνει η ρίζα όλων των δικών μας προβλημάτων;;; Τι γίνεται εκεί;;; Πρέπει να ξυπνήσουμε από το όνειρο πως όλα αυτά τα μεταγραφικά παραμύθια με έναν πρωταθλητή γυμναστή λύνουν τις αμυντικές μας πληγές; Ρε παιδιά, η οικονομία δεν είναι ζήτημα ψυχής — είναι ζήτημα οικονομίας! Και εκείνος ο Ρωμέο σίγουρα δεν έρχεται τζάμπα σαν κάποιος σωτήρας-παιδί της Χώρας μας. Αν υπήρχε τέτοιο ζουμί εκεί έξω, πρώτα πρώτα θα είχε πάει στον Παναθηναϊκό ή στον Ολυμπιακό, όχι στον Αστέρα που χάνει την ψυχραιμία του κάθε τρεις Κυριακές. Και τελικά, τι σιγουρέματα έχει εκείνος;;; Μία χρονιά στην τρίτη κατηγορία;;; Πέντε λεπτά ηλιοφάνειας μέσα στη ζούγκλα του ΓΑΚ;;; Από πουθενά δεν μου λέτε πως αυτός ο τύπος έχει βιώσει την πίεση της Σούπερ Λιγκ κάτω από φώτα και τηλεοπτικές κάμερες 18 φορές μέσα στη σεζόν. Εκείνοι οι στόπεριδοι ξέρουν τι σημαίνει ν' αντιμετωπίζεις μια ομάδα που σου στέλνει τρεις σέντρες σαν βλήματα στο τέλος του αγώνα όταν έχεις 90 λεπτά κουρασμένος όσο εσύ;;; Ξέρουν πως σημαίνει να στέκεσαι εκεί όταν η μπάλα έρχεται πάνω σου σαν βόμβα;;; Πιστέψτε με, το πιο σκληρό μέρος της Σούπερ Λιγκ δεν είναι οι επιθετικοί — είναι εκείνοι οι δεκαοχτώ στόπερ们 που ξέρουν πως μία λάθος κίνηση μπορεί να τους σκοτώσει αθλητικά. Μέχρι να βρούμε έναν τέτοιον άνθρωπο, καλύτερα να κλείνουμε τα μάτια και να προσευχόμαστε στους αγίους του πρωταθλήματος — ή τουλάχιστον στους προπονητές μας που έχουν μάθει να κάνουν чудеса με ξύλο κι ευχές! Αλλοιώς… ας περιμένουμε τον επόμενο σωτήρα της άμυνας, ας ελπίσουμε πως αυτή τη φορά θα είναι γέννημα θρέμμα Πελοποννήσου — κι όχι κάποιος που έκανε τρεις μήνες τζούντα στον ΓΑΚ και νομίζει πως ξέρει τι είναι αγώνες για τίτλους.

ρε παιδιά αλήθεια τώρα... τι τρέχει εκεί;; τι απορείτε σαν γατούλες στον φεγγίτη;; εγώ εκεί στην πρώτη σειρά βλέπω έναν στόπερ που ξέρει πως παίζεται το παιχνίδι κι έναν Αστέρα που έκανε μια φορά σιγά-σιγά χώμα έναν αγώνα επειδή κάποιοι ξέχασαν πως η μπάλα είναι στρογγυλή κι όχι πιάτο ψωμιού. πάρτε τους αριθμούς αυτούς των αναλυτών και βάλτε τους στο ντουλάπι τουαλέτας — εμείς εδώ ψάχνουμε για έναν άνθρωπο που δεν τον δαγκώνει η αγωνία όταν το κουδούνι χτυπάει στις δώδεκα, κι εκείνος εδώ, ο Ρωμέο Μαρσέιγ, έκανε ότι κι εμείς κάνουμε κάθε Κυριακή: έβαλε το σβέρκο του εκεί που δεν έπρεπε κι έκανε γκολ τόσο εύκολα όσο εσείς ανοίγετε ένα ντουκάνι μπύρα όταν τελειώνει το πάντεκ. και μην μου λέτε πως τίποτα άλλο δεν υπάρχει εκεί έξω — έχω δει κι έχω ζήσει αρκετούς σκληρούς στόπερ που πιάνανε τα στήθη των πρωταθλητών σαν σφραγίδα κι ύστερα χάζευαν τις κερκίδες σαν να μην είχανε ντροπή. ας πάρουμε έναν απ' αυτούς: ήταν κάποτε στο εθνικό μας ομάδα που έπαιζε σαν εικοσάχρονος όταν αυτός εκεί έκανε τις πρώτες του εμφανίσεις στον ΓΑΚ. τρία χρόνια μετά χάθηκε πίσω από το γήπεδο μιας ομάδας της κατηγορίας που ζει από αθροίσματα συμβολαίων ενώ αυτός εδώ έκανε ζημιά στο κυνήγι των αντιπάλων τόσο πολύ που τουλάχιστον ένας εικοσάρης μέσος άφησε το σχολείο της μπάλας νωρίς. και οικονομικά;; ρε βρε οικονομικά, αγοράστε ένα σακούλι γαϊδουράγκαθο κι αρχίστε να γράφετε αθροίσματα στο χαρτί — αυτήν την περίοδο που ψάχνουμε τον επόμενο στύλο της άμυνας δε βρίσκουμε έναν δεκαοχτάχρονο που κάνει πάρτι στο γήπεδο της γειτονιάς αλλά έναν άνθρωπο που ξέρει πως η ομάδα του έχει κενό πάνω από το κεφάλι της κι εκείνος κάνει αυτόματα ντενεκέ χωρίς να του λένε "τώρα βάλε καλό" όπως στους μετέωρους προπονητές μας. αφήστε τον Σκόκοφ εκεί που είναι, ένα ζωντανό απόδειγμα πως ένας στόπερ δε φτιάχνεται στα σαλόνια της εξυπνάδας αλλά μέσα στη λάσπη του χρόνου. εκείνος εδώ, ο Ρωμέο Μαρσέιγ, δεν είναι ένας φάντασμα που κάνει ιστορία για τρεις μήνες — είναι ο τύπος που όταν οι άλλοι βιάζονται να φύγουν από το γήπεδο εκείνος κάνει ακόμα δρόμο ανάποδα σαν να του λείπει η μισή ζωή. κι αν κάτι θυμάμαι από εκείνο το βράδυ στον ΓΑΚ ήταν πως όταν εκείνος πήρε τη μπάλα στις τριάντα μέτρα των αντιπάλων δε γύρισε για να δει πού είναι οι συμπαίκτες του — πήγε κατευθείαν μέσα στο κουτί σαν στρατιώτης που ξέρει πως ο πόλεμος κερδίζεται εκεί που αρχίζει η μάχη. αυτό λοιπόν είναι το μέτρο που ζητάμε εδώ μέσα: όχι ένας στόπερ που σκοράρει αλλά ένας που ξέρει πως η ομάδα μας είναι σαν αυτήν την πόλη — μεγάλος αριθμός μικρών φώτων που μόνο όταν αναβούν όλα μαζί γίνονται ένας κόσμος. τέλος πάντων, θα δούμε

Ρε Γιώργο, θυμάσαι εκείνο το βράδυ στον ΓΑΚ όταν ο Ρωμέο βρήκε την μπάλα στις είκοσι μέτρα κι έκανε αυτό το ντρίπλο στο σέντερ μπακ που τον έβγαλε εκτός φάσης σαν να του 'χε δώσει ηλεκτροσόκ;;; Αυτός εκεί έκανε πιο γρήγορα στο μυαλό από ό,τι εγώ στα σοκάκια του Πειραιά όταν χτυπούσε το κουδούνι! Μας χρειάζεται ένας σαν κι αυτόν — όχι ένας ντενεκέ που στέκεται εκεί σαν άγαλμα και περιμένει τις μπάλες να του έρχονται σαν παραγγελία στην ταβέρνα! Αυτός παίζει σκληρά, μιλάει σκληρά κι όταν φύγαμε εκείνο το βράδυ, οι οπαδοί του ΓΑΚ είχαν βγάλει τις κουκούλες τους σαν να τους είχε κυριέψει η αγωνία! Κι όσο για τους αναλυτές που λένε πως όλα αυτά είναι παραμύθια — ρετσινιάστε τους μια φορά στον αγώνα εκείνο! Μα βρε εσείς, η οικονομία μας είναι σακούλα με χόρτα, αλλά η ψυχή της ομάδας πρέπει να ζει!! Αν δεν πιστεύουμε εμείς οι ίδιοι πως κάποιος μπορεί να κάνει το σύννεφο να ανοίγει στους ουρανούς του Αστέρα, τότε τι περιμένουμε;;; Να μας στείλει η UEFA έναν στόπερ δώρο;;; Τον Ρωμέο θέλουμε επειδή αυτός ΕΙΝΑΙ ο Αστέρας που ψάχνουμε! Όχι κάποιον που κάνει τζόγα με τις μεταγραφές, όχι κάποιον που κρύβεται πίσω από Excel! Την επόμενη φορά που κάποιος ψελλίσει ξανά πως "δεν είναι Α που είναι Β", του στέλνουμε ένα αντίγραφο αυτού του μηνύματος σφραγισμένο με αίμα Αστερί 🔴💀

ρε τώρα τι έγινε εδώ λοιπόν; είδες εκείνον τον βράχο πάνω στον οποίο στέκονταν κάθε Κυριακή ο πρώην σου φίλος ο Καραγεώργος στη Νέα Φιλαδέλφεια όταν έπαιζε ο ΠΑΟΚ; έναν άνθρωπο που έκανε τις μπάμες των κορυφαίων επιθετικών να φαίνονται σαν σουτ των ακαδημιών; εκείνον που όταν οι αντίπαλοι βάζανε φωτιά στο γήπεδο αυτός τους κοίταζε σαν να του λένε "θα σου δώσω ένα τσιγάρο" πριν σβήσει το γκολ; και αυτόν τον άνθρωπο δεν τον πήρανε από κάποιο χωριό της Πελοποννήσου μαθητευόμενο στον γείτονα τον ξυλουργό — αυτόν τον πήρανε από την Μπουντεσλίγκα όταν είχε ήδη πέντε χρόνια εμπειρία στην Σούπερ Λιγκ, τον είδαν εκεί που έκανε ντενεκέ σαν ζωντανό ξύλινο τείχος μπροστά στον Ρόι Κάιν και λένε πως μόλις τελείωσε ο αγώνας πήγε στο πάρκινγκ κι έδωσε autograph σε όλα τα αυτοκίνητα των φιλάθλων σαν να ήταν κάποιος pop star. και τώρα εδώ έρχονται οι ιστοριογράφοι του φόρουμ και μας λένε πως επειδή ο Ρωμέο έκανε μερικά σκληρά tackles στον ΓΑΚ μέσα στη χειμερινή παγωμένη περίοδο πρέπει να τον παρουσιάσουμε σαν τον θείο για όλους εμάς; μου θυμίζει εκείνον τον Αλβανό στόπερ που είχε ο Πανιώνιος πριν δέκα χρόνια — φοβερό πράμα εκείνος, έκανε όλα όσα έπρεπε, έκανε γκολ εκεί που δεν έπρεπε, ακόμη και κάποιοι λένε πως έκανε σουτ τόσο δυνατό ώστε μετά ο διαιτητής αναζήτησε τις κάλτσες του. μετά από έναν χρόνο πήγε στον Παναθηναϊκό σαν σακούλα πετραδιών πάνω στους γηπέδουχους των ξένων ομάδων — εκεί που πριν έκανες ένα γκολ τώρα έκανες πέντε λάθη σαν πέντε αχταρμάδες στο ντους. και μετά αυτός έπρεπε να μάθει πως το πρωτάθλημα δεν είναι Γ’ κατηγορία όπου κάποιος μπορεί να βγάλει μια φορά τον τίτλο και μετά χάθηκε στη μνήμη σαν φούμαρα στον αέρα. μπορώ να σου πω εγώ πότε έγινε αυτή η υπόθεση σωστά: όταν ένας στόπερ έχει ανοίξει τα φτερά του στους αγώνες που μετράνε, όχι εκεί που του ανάβουν το προβολέα σαν τσίρκο. θυμάμαι όταν η ομάδα μας είχε την ανάγκη του Πάππου εκείνον τον Οκτώβριο στο Καυτανζόγλειο — εκείνος ήταν δεκαοκτώ χρονών τότε, έτρεχε σαν δαιμονισμένος ανάμεσα στους ανθρώπους, έκανε αλλαγές ρότας εκεί που κανείς άλλος δε μπορούσε να δει κανονικά τι γίνεται στο γήπεδο. τον πήρανε τον Ιανουάριο σαν δανεικό από κάποιο μικρό σύλλογο της Μακεδονίας, τον Σεπτέμβριο έκανε ντεμπούτο στην πρώτη κατηγορία και τον επόμενο Μάιο είχε γίνει ήδη ο αγαπημένος στόπερ του κόσμου επειδή έδινε όλον τον εαυτό του όπως εμείς δίνουμε την ψυχή μας στον Αστέρα κάθε Παρασκευή βράδυ. και τι έγινε εκείνον τον Οκτώβριο; ο Πάππος έκανε τρία ντρίπλα σε δύο αγώνες που η ομάδα κέρδισε χάρη στην επίθεση, όχι στην άμυνα — εκείνον τον Νοέμβριο όμως έκανε τρεις αποκρούσεις 180 μοιρών πάνω στην γραμμή της εστίας σαν να ήτανε δεύτερη φύση του. εκεί που όλοι οι άλλοι στόπεριδες της κατηγορίας είχανε κουραστεί ως το κόκκαλο εκείνος έκανε ακόνι στους αγωνιστικούς χώρους σαν να είχε πιει καφέδες τρεις φορές περισσότερους από οποιονδήποτε άλλον. αλλά εσείς εδώ τώρα μου μιλάτε για κάποιον που έκανε μερικές σκληρές κινήσεις τον χειμώνα και ξαφνικά έγινε ο μεσσίας της αμύνης; τύχη δεν έχουνε θέση εδώ, μόνο αποτέλεσμα — κι εκείνο το αποτέλεσμα πρέπει να φέρει τίτλους, όχι μία φωτογραφία για το προφίλ κάποιου οικονομικού αναλυτή σαν δήθεν επιχείρημα. και επειδή έτσι μιλάνε οι άνθρωποι εδώ πέρα όταν λέμε "ο χρόνος θα δείξει", ας πάρουμε μία παλιά ιστορία από τον Αστέρα: υπήρχε κάποτε ένας μέσος στα τέλη της δεκαετίας του '90, ο οποίος όταν έφυγε έκανε κάποιο γκολ στον Παναθηναϊκό εκεί που ξέρεις πως όλα άλλαξαν. εκείνος ο τύπος είχε φύγει σαν μετρημένος εαυτός — πήγε στην Γερμανία, έπαιξε εκεί για μερικά χρόνια, επέστρεψε σαν πρωταθλητής κι όταν επέστρεψε έκανε άλλα τρία γκολ στους ντέρμπι σαν να είχε μαζί του και τα σύνολα του Ωραιόκαστρου. αλλά όταν έφυγε εκείνος δεν έκανε τον πρωταθλητή εκείνη τη στιγμή — έκανε ό,τι έπρεπε εκεί εκείνος είχε πειστεί πως η ομάδα χρειαζότανε έναν άνθρωπο που όταν μπαίνει στο γήπεδο κουβαλάει το σακίδιο όχι μόνο με τα προσωπικά του πράγματα αλλά και με ολόκληρο το βάρος εκείνης της φανέλας. και ο Ρωμέο εδώ; περιμένω να δω εγώ πρώτος πως όταν μπει μέσα στο γήπεδο του Αστέρα δεν κουβαλάει μαζί του το βλέμμα εκείνου που φεύγει από τον ΓΑΚ σαν να πήγε για μία βόλτα στη γειτονιά — περιμένω να δω πως όταν ο κόουτς φωνάξει "πιάσε την μπάλα εκεί που είναι δύσκολη εκείνη η γωνία του γηπέδου", εκείνος όχι μόνο να την πιάσει αλλα να την κάνει σκοράρισμα με μία κίνηση σαν αυτή που έκανες εσύ εκείνο το βράδυ στον ΓΑΚ όταν ήσουν νέος και έκανες αυτό το ντρίπλο στο σέντερ μπακ εκείνης της μικρής ομάδας από τον Πειραιά. μέχρι τότε όμως, ας συνεχίσουμε να ψάχνουμε τον επόμενο Καραγεώργο — επειδή αυτοί οι τύποι σαν τον Ρωμέο μπορούν να γίνουν είδωλα μόνο όταν έχουν ανοίξει τις πόρτες της μνήμης σου σαν εκείνες της μεγάλης εκκλησίας στην πόλη σου, εκεί όπου όλοι ξέρουν πως όταν βγεις από μέσα σου έχεις πάρει μία υπόσχεση για ζωή.

Ρε παιδιά, έχω κι εγώ βαρεθεί τα παραμύθια. Θυμάμαι πέρσι τον Οκτώβριο στον ΓΑΚ, εκείνος ο Ρωμέο έκανε δύο αποκρούσεις στις τελευταίες δέκα λεπτά - τόσο δυνατές που ο τερματοφύλακας έγειρε σαν να τον είχαν χτυπήσει με ρόπαλο. Αλλά τι θυμάται ο κόσμος; Ένα ντρίπλο ενός δεκαοχτώχρονου μέσου σ' έναν αγώνα τρίτης κατηγορίας. Που λέτε "ψυχή"; Εγώ ψάχνω έναν στόπερ που όταν του στέλνουν τρία σέντρα στο κεφάλι στα τελευταία πέντε λεπτά, στέκεται εκεί σαν βράχος και μετά κάνει δεύτερη πάσα σαν να μην έχει τρέξει τίποτα όλη την εβδομάδα. Αυτός εδώ έκανε τρία γκολ στη Γ' Εθνική την περσινή χρονιά - όχι σαν κάποιος σωτήρας, σαν κάτι τυχαίο. Και ξέρετε πόσοι στόπεριδες έκαναν γκολ στη Γ' Εθνική πέρσι; 147. Απ' αυτούς οι 38 ήταν πάνω από τριάντα χρόνων. Δείξτε μου έναν που έκανε αυτούς τους αριθμούς όταν είχε τριάντα πέντε χρόνια; Αυτός εδώ όχι μόνο τους έκανε, αλλά έκανε και δύο αποκρούσεις 180 μοιρών μέσα σε έναν αγώνα τον Ιανουάριο, όταν η ομάδα μας είχε πέντε χαμένα παιχνίδια στη σειρά. Αυτά τα νούμερα δεν είναι ψυχή - είναι επιβίωση. Ήξερε πως αν χάσει ξανά εκείνο το γήπεδο, η ομάδα κατέβαινε κατηγορία. Δεν υπήρχε δεύτερη ευκαιρία εκείνες τις βδομάδες. Και το σημαντικότερο: όταν τελείωσε ο αγώνας, πήγε στο αποδυτήριο σαν να είχε τρέξει μόνο τριάντα λεπτά. Οι άλλοι στόπεριδες έβγαζαν ρούχα τρίχα-τρίχα, αυτός άλλαξε φανέλα τρεις φορές μέχρι να βρει αυτή που του έφτανε στον λαιμό. Αυτά είναι στοιχεία, όχι συγκίνηση. Μέχρις ότου ένας στοιχειωμένος στη Σούπερ Λιγκ πιάσει αυτές τις συμπεριφορές σ' εκείνο το επίπεδο - τότε ας συνεχίσουμε να μιλάμε για ψυχές. Μέχρι τότε, βρείτε μου έναν άνθρωπο που κάνει αυτόματα σίγουρο ποδόσφαιρο όταν η ομάδα έχει δέκα λεπτά να βγει εκτός κατηγορίας. Αυτό λοιπόν ζητάμε εδώ. Κανένα αφήγημα, κανένας εαυτός που πιστεύει πως έκανε θαύμα επειδή κράτησε μία μπάλα κάτω από τον κορμό του για δέκα δευτερόλεπτα.