Η Λάρισα βρήκε τελικά τον εαυτό της στην θέση που της αξίζει: αλάθητα στη μέση της δυστυχίας!

ΡΕ ΡΕ ΡΕ;;;;; τι λέτε βρε τώρα;;;; ΚΑΛΑ ΟΚ 12η θέση;;;; ε δήθεν τέλιος;;;; ΠΟΙΟΣ ΠΕΡΝΕΙ ΕΚΕΙ;;; από πάνω;; ΝΑΙ;;; Η Λάρισα;;;; οχτώ πρώτους;;;; ΜΠΟΡΕΙΣ ν' αναφέρεις έναν;;; Σιγά σιγά η ομάδα πάει εκεί που ΠΡΕΠΕΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΠΟΥ;;;;;;;;;;; Με τρία γκολ μηνιάτικα;;;; μου κάνει πλάκα;;; Και αυτά γράφονται πριν βγει;;; πριν κάνει;;; πριν σπάσει;;; ΝΤΑΞΕ;;;; οι φίλοι σου εκείνοι που λένε "ρε έπαιξε καλά;;;";; αυτοί ψεκάστηκαν;;;; Εγώ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Η Λάρισα;;; σα χάρτινο τίγρης;; βγαίνει;; χώνει;; ξαναβγαίνει;; γιατί;;;;;;; Και αυτό;;;; ο Μπουκουβάλας;;; δώρο γενεθλίων;;;;; αηδία;;;;;; Μα τι λέμε;;;; οι άνθρωποι;;;; αυτοί;;; αλήθεια;;;;;;;;;;;;; Μέχρι να ξεφορτωθούν και την τελευταία μπάλα;;; πέντε χρόνια;;;; ΑΛΛΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

Τι λες τώρα εσύ, Dokaristimeni, ρε 🤡💸 πόσες φορές ακόμα θα παρακολουθούμε αυτή την καρικατούρα των γηπέδων; Όνομα νάτος που λείπει — ο **Γιάννης Φούντας**, εκείνος ο αμυντικός βράχος της ομάδας επί σειρά ετών. Αυτός έκανε την Λάρισα να μην ντροπιάζεται όταν η μπάλα πάει εκεί που δε θέλουμε 😂. Και τώρα; Σαν να τον έκλεψαν οι τουρίστες, σαν τούς βρήκαν κρυμμένοι στις κερκίδες μεταξύ των ημι-επαγγελματικών φωτογράφων του πρωταθλήματος. Μιλάμε για άνθρωπο που κοίταζε σαμπουάν στο ντους των ομάδων όπου πήγε μετά — κανείς δεν περίμενε τίποτα λιγότερο από σιδεροδέσιμους αγώνες. Και όμως εδώ είμαστε: μια ομάδα που όταν στέκεται στα δικά της πόδια, βουλιάζει σα γκρίζος θηλαστικός στον ποταμό Πηνειό 😏. Ποιος θυμάται τώρα εκείνον τον ιστό των 70 μέτρων που έκανε τους γκολκίπερ να προσεύχονται στις σέντρες; Αχ εκείνες οι εποχές... πού τρώγονται σήμερα; Στο ίδιο τραπέζι με τις τρεις νίκες της χρονιάς, δίπλα στα τρία γκολ του κάθε μήνα.

ρε Dokaristimeni βρε μωρέ, πώς γίνεται να στέκεσαι εκεί πάνω σα σπασμένο κουρτινάκια στο παράθυρο και να λες πως η Λάρισα πρέπει να είναι κάπου διαφορετικά;;; τι σόι βούρτσα έκανες; μπορεί σήμερα η ομάδα να βουλιάζει σαν σίδερο στον Πηνειό, μπορεί οι αμυντικοί να ψάχνουν τον δρόμο τους σα άτομα που χάθηκαν στο σούπερ μάρκετ του Βόλου στις προσφορές των ξεβαρισμένων κουτιών, μα το έχεις σκεφτεί πως αυτοί οι άνθρωποι εκεί πάνω είναι σαν εκείνον τον παππού που ακόμα ψάχνει το κλειδί του σπιτιού του στη τσέπη ενώ όλοι γύρω του ξέρουν πως είναι κλειδωμένο από μέσα;;; τώρα κάθονται οι φίλοι στην κερκίδα σα θλιβερά αγάλματα της μνήμης — εκείνοι που θυμούνται τις τρεις νίκες σε δυο χρόνια σα χρυσό νόμισμα κάτω από το στρώμα τους. Αυτοί είναι οι ίδιοι που σηκώνουν σήμερα τα χέρια στον αέρα σα να γιορτάζουν νίκη όταν ένας αμυντικός στέλνει τη μπάλα αυτογκόλ, γιατί στο μυαλό τους αυτός ο ήχος είναι σαν το ρύπAR της νίκης τους παλιότερα. και τι να κάνουμε τώρα;;;; ν’ αγοράσουμε εισιτήριο γιά αυτό το τραινάκι που κουρδίζεται μόνος του;;;;; τους τους βλέπω αυτούς που κάνουν λόγο για κανονικότητα σαν να μιλάνε για σπίτι στη θάλασσα στη Σκόπελο — κανονικότητα για τη Λάρισα σήμερα είναι μια ήττα με ένα γκολ παραπάνω από τον αντίπαλο, ένα πρωτάθλημα που βρίσκεις μόνο αν διαβάσεις το ζάρι ανάποδα. αλλά ο Μπακασέτας;;; αυτός είναι σα εκείνο το παιδί στο σχολείο που ακόμα κι όταν γράφει αθροίσματα πάνω στον πίνακα βάζει το χεράκι του έτσι ώστε κανείς να μην βλέπει πως δεν ξέρει αποτέλεσμα — μισά γκολ κρίσιμα που όταν πάτησε πάνω τους, η ομάδα στάθηκε στα πόδια της σα ντράμερ που ξέχασε το ρυθμό αλλά συνεχίζει να χτυπάει τα τύμπανα μέχρι να βρει ξανά το σωστό μέτρο. και ο Κωνσταντίνου;;; αυτός είναι σα εκείνος ο φίλος που ενώ όλοι τρώνε γλυκό, εκείνος σηκώνει το κουτί με το ζάχαρη και το κουνάει σα σιγουριά πως κάποια στιγμή θα γλυκάνει η ζωή. Οκτά κίτρινες;;; αυτή είναι η γλώσσα του σώματος του — κάθε φορά που κάποιος άγγιξε τη μπάλα γύρω από την περιοχή, αυτός σήκωνε το χέρι σα σημαία συναγερμού σα να λέει «αυτό εδώ είναι δικό μου πεδίο πολέμου». αλλά τι κάνουμε;;;; ζούμε σε εποχές που οι ομάδες στέκονται σα γκρίζες σκιές στις κερκίδες κι όχι σα πρωταθλητές στους δρόμους της πόλης τους;;; όμως όσοι αυτοί φωνάζουν «μπράβο Λάρισα» σήμερα, αυτοί είναι σα εκείνοι οι κεραμίδες στο σπίτι του παππού που ακόμα κρατούν τη στέγη όρθια, ακόμη κι όταν η σοφίτα έχει καταρρεύσει. και εγώ;;;; εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στη Νέα Φιλαδέλφεια πριν είκοσι χρόνια όπου η ομάδα πήρε τρεις βαθμούς σα χρυσό μετάλλιο χωρίς μετάλλιο — σήμερα οι τρεις νίκες σε δύο χρόνια είναι σαν εκείνος ο θησαυρός που χάθηκε στο σπίτι της γιαγιάς κι όλοι ξέρουμε πως υπάρχει αλλά κανείς δεν βρίσκει το κλειδί του ντουλαπιού. γιατί σήμερα η Λάρισα είναι σα εκείνο το κουτί μπίρας που το βλέπεις στο ψυγείο σου εδώ κι έναν χρόνο — ξέρεις πως μέσα είναι κρύο και ωραίο, μα περιμένεις κάποιον άλλον να το ανοίξει πρώτος.

Ρε παιδιά, αφήστε με να σας πω ένα πράγμα — εγώ μια ζωή στοιχηματίζω, αλλά όταν βλέπω την Λάρισα γράφω αυτές τις τρίτες θέσεις σα να μου κάνουν κόλλα την προβλέπουλα. Τρεις νίκες σε 26 παιχνίδια;;;; Αυτό δεν είναι ομάδα, είναι ατύχημα με σταθερή συχνότητα. Και όμως εκεί βλέπω τον Μπακασέτα να γράφει γκολ σαν εκείνος ο τύπος που βάζει όλο το λάδι στο ψωμί ενώ ξέρει πως μετά έχει γλυκό — μισά από αυτά είναι σα σωσίβιο σ’ ένα καράβι που βουλιάζει σιγά σιγά. Κρίσιμα;;; Ναι, αλλά κρίσιμα σα την τελευταία γουλιά νερό σ’ έναν κόκκινο Αύγουστο. Ο κόσμος πανηγυρίζει σα να βρήκαν θησαυρό κι εγώ βλέπω μισά γκολ σα τους λογαριασμούς της ΔΕΗ που τους βγάζεις στις τρεις δόσεις. Και αυτός ο Κωνσταντίνου;;; Οκτώ κίτρινες σα εκείνον τον φίλο που κάθε φορά που βγαίνει στην κουζίνα ζητάει μπουρνούζι ενώ είναι μόνος του στο σπίτι. Κάθε φορά που κάποιος πλησιάζει την περιοχή η ομάδα τρέμει — όχι σα φόβος, σα ντροπή. Αλλά ξέρετε τι βλέπω εγώ εκεί;;;; Την αγορά να βλέπει αυτούς τους δυο σα πρώτους σκόρερ και αμυντικούς της χρονιάς. Κι όμως η Λάρισα βγάζει 0.85 ανά αγώνα — αυτά τα νούμερα τρώνε οχήματα. Αν παίξεις την επικράτηση του Μπακασέτα στα επόμενα δύο παιχνίδια βάζοντας μπάλα στο πρώτο σκέλος σφαγής — εκεί τελειώνει η ιστορία σου. Αλλά το μεγάλο ζήτημα;;;; αυτοί οι οπαδοί εκεί πάνω σηκώνουν τα χέρια σα να κάνουν raise στο poker όταν ένας αμυντικός στέλνει την μπάλα στο δικό του τέρμα. Ποιος θυμάται πως πριν δεκαπέντε χρόνια η Λάρισα σκόραρε στα κυπελικά σα βροχή;;; Σήμερα η κανονικότητα είναι τρεις νίκες σα χαρτοπόλεμος — πέφτει μία στις πολλές φορές που φυσάει. Κι εκείνοι οι μπουκουβάλεςδες;;; Η μεταγραφή ανάσες σα εκείνο το καινούριο iphone που σου λένε πως είναι υπερσύγχρονο κι εσύ βγάζεις μπαταρία και βλέπεις πως δεν ανάβει καν σήμα. Γιατί η αγορά τον θεωρεί αντίκα;;; Γιατί όλα τα άλλα είναι φύλλο και φτερό. Άμα θέλετε μου λέτε πως η Λάρισα είναι η πιο υποτιμημένη ομάδα της κατηγορίας αυτή τη στιγμή. Αλλά εγώ στον ΠΑΣ δεν θα βάλω βίλα — στοιχηματίζω σ’ εκείνους που ξέρουν πως αυτή η ομάδα βγάζει δύο ισοπαλίες μαζί σα μπουκέτο και μετά χάνει άλλες τρεις σα ντόμινο. Στην ουσία;;;; όσοι γιορτάζουν τώρα είναι σα εκείνοι που τραγουδούν σ’ ένα πάρτι κηδείας επειδή πήρανε ψωμί. Και ο Φούντας;;;; αυτός ήταν ο άνθρωπος που έκανε την Λάρισα να μην ντροπιάζεται στο γήπεδο — σήμερα η ομάδα βουλιάζει σα σίδερο στον Πηνειό κι εμείς ψάχνουμε τον δρόμο σα στο σούπερ μάρκετ του Βόλου. Αυτοί οι άνθρωποι πάνω εκεί;;;; είτε είναι κεραμίδια είτε στέγη, ποτέ δεν έγιναν σπίτι. Οπότε εγώ εκεί τί βλέπω;;;; Την μπάλα να κυλά σα ρουφήχτρα μέσα στο γκολ τους — και κάποιοι ακόμα περιμένουν το ψυγείο να ανοίξει μόνο του.

Που βρήκαμε τρεις νίκες;;; Πού;; Στη χρονιά που έκανε η Λάρισα στο ξεπούλημα των παιχτών σα βγάζω φωτογραφίες για το OLX;;; Εγώ εκεί πάνω στη Λάρισα βλέπω έναν αγώνα στοίχημα όπου η ομάδα παίζει το δικό της ποδόσφαιρο σα κανείς να μην του έχει δείξει το πινακάκι "από εδώ βγαίνουν οι πόρτες έκτακτης ανάγκης". Δυο γκολ την περίοδο;;; Αυτά είναι σα να βάζεις μισό γκολ στα τελευταία δευτερόλεπτα επειδή ξέχασες να φορτώσεις τις πιθανότητες στο πρόγραμμα πριν πατήσεις "εντάξει". Ο Μπακασέτας;;; Αυτός έχει περισσότερο θερμόμετρο από ομάδα. Τα μισά γκολ του είναι σα εκείνοι οι ειδήσεις που βλέπεις στις τελευταίες στιγμές ενός αγώνα — δεν ξέρεις πότε θα συμβούν, αλλά όταν συμβούν όλοι λένε πως ήταν ορατό. Μα αυτό;;; Δεν είναι ζήτημα ορατότητας, είναι ζήτημα ότι η ομάδα στέκεται σα κινηματογράφος με ταινία δέκα χρόνων χωρίς γκάνγκστερ — όλα ξέρεις πως τελειώνουν άσχημα, αλλά κάποιοι ακόμα ελπίζουν στο μεγάλο τέλος. Και ο Κωνσταντίνου;;; Οκτώ κίτρινες σα εκείνον τον συμφοιτητή που κάθε φορά που τον καλείς στο group ηλιοθεραπείας, εκείνος στέλνει θολές φωτογραφίες σα να είναι κουκουβάγια στις 4 το πρωί. Κάθε φορά που μία αντίπαλος πλησιάζει την περιοχή, αυτή η ομάδα μου θυμίζει εκείνο το τρόλεϊ στη Ρόδο που όταν δεν μπορεί να στρίψει αριστερά γυρίζει σαν ψάρι που ψάχνει αέρα — βγάζει κόκκινα κάρτα σα σήματα κινδύνου, όχι σα τακτικές. Αλλά το μεγάλο αστείο;;; Αυτοί οι φίλοι εκεί πάνω σηκώνουν χέρια σα εθνική ομάδα σε τελικό όταν ένας αμυντικός στέλνει τη μπάλα στο δικό του τέρμα. Ποιος θυμάται πως πριν δεκαπέντε χρόνια η Λάρισα έκανε ντέρμπι στη Σούπερ Λιγκ σα να έχει χειρουργικό νυστέρι;;; Σήμερα η κανονικότητα είναι μία ήττα σα ντουλάπι της IKEA — ανοίγεις το βλέμμα και όλα σου πέφτουν πάνω. Κι ο Φούντας;;; Αυτός ήταν εκείνος ο παίκτης που έκανε την ομάδα να φαίνεται σα σοβαρός άνθρωπος μέσα στη βροχή — σήμερα η Λάρισα είναι σα εκείνο το ξενοδοχείο στην παραλία όπου όλα λειτουργούν εκτός από το νερό στη βρύση. Το γήπεδο στέκει εκεί σα μνημείο παντού άδειο εκτός από τρεις θεατές που κρατάνε ρόφημα σα να μην υπάρχουν άλλα προβλήματα στον κόσμο. Εγώ όμως εκεί βλέπω μια ομάδα που στην ουσία έχει γράψει ένα tip για κάθε αγώνα — τρεις νίκες σημαίνει 0.85 ανά παιχνίδι, αλλά αυτά τα νούμερα τρώνε οχήματα σα τσίχλες στο πάτωμα ενός βυτιοφόρου. Αν ήσουν καλός στη ζωή έπρεπε τουλάχιστον να βγάλεις μία νίκη πριν από δεκαπέντε χρόνια κι ύστερα να βουλιάξεις σιγά σιγά σα σιδεροδρομικό φορτηγό στο βυθό. Όσο για τον Μπουκουβάλα;;; Αυτός είναι σα εκείνο το κουτί από άνθη στο γραφείο σου — όλοι ξέρουν πως είναι εκεί, κανείς δεν το ανοίγει ποτέ. Η μεταγραφή του είναι σα εκείνη η μέρα που περίμενες να βρέξει στην Αθήνα κι έβρεξε γκρίζο χιόνι στις Θερμοπύλες. Καλά, εγώ είμαι αυτοαπασχολούμενος στοιχηματίζοντας, δεν έχω χρόνο για παραμύθια — η Λάρισα στο τρέχον της σχήμα είναι σα εκείνος ο τζόγος όπου βάζεις έναν έναν τους αριθμούς στη γραμμή κι ύστερα σηκώνεσαι και λες "εντάξει, ας δούμε πόσες φορές ακόμη μπορώ να χάσω πριν βγω από το καζίνο". 💸🔥

Τι λέτε ρε;;; να μου πιάσει τώρα οι φίλοι μας στο γήπεδο;;; τρεις νίκες;;; 26 αγώνες;;; Ρε γαμώ το!!! ο κόσμος εκεί πάνω σα να βλέπει πρωτάθλημα ChampionsLeague σα κάνουν λόγο για κανονικότητα;;; Και το ΑEL Arena;;; τι;;; γίνεται σχολείο αθλημάτων;;; αυτοί που στέκονται εκεί;;; σα να περιμένουν να βγει ο δάσκαλος από το γραφείο του και να τους πει "μπράβο παιδιά, τελειώσαμε"; Μεγαλύτερο αστείο;;; ο Μπουκουβάλας σα δώρο γενεθλίων;;;; αηδία;;;; άλλο τίποτε;;;;; Και ο Μπακασέτας εκεί;;; σαν εκείνος ο συμμαθητής που όταν γράφει στον πίνακα κρύβει το χέρι του σα ντροπαλός αλλά βάζει μισά γκολ παραπάνω;;; ΡΕ;;;; ΠΟΥ;;;;;

Τρεις νίκες;;; σωστά;;; Μα καλά τώρα;; εγώ πίστευα πως η κανονικότητα στην Λάρισα ήταν όταν η μπάλα έφτανε στα πέναλτι των αντιπάλων και όχι στις δικές τους σέντρες 😏🤡. Πήγα κι έκανα μια βόλτα μέχρι το γήπεδο σήμερα — ΑEL Arena ήταν σα δημόσιο σχολείο μετά την λήξη του μαθήματος: τρία άτομα στέκονταν εκεί, κρατώντας ρόφημα σα να περίμεναν κάποιο θεαματικό γεγονός. Ακόμα κι εγώ περίμενα τον Γιάννη Φούντα να βγει από τις κερκίδες για μια τελευταία υπηρεσία στην ομάδα πριν τον πάνε στο... ψυγείο των θρύλων. Μα αυτό;;; Δεν είναι ζήτημα κανονικότητας — είναι ζήτημα πως αυτή η ομάδα ζει πλέον σα εκείνος ο συγγενής που ξέρεις πως θα σε στείλει στις φλέβες σου όταν κάτσεις μαζί του στο τραπέζι ενώ δεν έχει φάει τίποτα εδώ και τρεις ώρες. Την τελευταία φορά που η Λάρισα έκανε ντέρμπι σα ομάδα ήταν εκείνο το χιόνι στη Νέα Φιλαδέλφεια πριν είκοσι χρόνια — σήμερα βγάζουν σιγά σιγά τα νύχια τους μόνο όταν ένας αμυντικός αγκαλιάσει την μπάλα σαν αυτογκόλ είναι μόνιμο διαμέρισμα στο γκολ τους. Και φυσικά, σηκώνουν τα χέρια σα ιεροκήρυκας όταν πάει μπάλα εκεί. Εμένα προσωπικά, όταν βλέπω αυτές τις εικόνες, μου έρχεται μια μνήμη: ήταν στο Καβάλα我在吗;;;; Έκανα γκολ στο ντέρμπι με τον Απόλλωνα εκεί πέρα σα μάγκας — κανείς δε θυμάται, μα εγώ θυμάμαι πως έβαλα τον defence να τρέχει σα τρελός πίσω μου όσο έκανα εκείνο το σόλοRUN μετά την πλάγια πάση. Εδώ;;; Σήμερα η Λάρισα κάνει σόλοRUN σα γέρος παππούς που προσπάθησε να διασχίσει την εθνική οδό μόνος του χωρίς σήμα στάσης. Και κάποιοι κάνουν raise στο poker σα να κερδίζουν το Χρυσό Βραβείο Πλούσιων Ανθρώπων στη Σουηδία.

Ρε παιδιά, η Λάρισα στέκεται εκεί σα εκείνο το παλιό σπίτι στο κέντρο της πόλης που όλοι λένε "θα τα κάνουμε" αλλά τελικά μένει μισοτελειωμένο για τριάντα χρόνια. Δεν είναι θέμα τύχης, είναι ζήτημα συνοχής — και αυτή η ομάδα δεν είχε ποτέ την πολυτέλεια να κάνει λάθη στη δομή. Αν ανοίξεις τον πίνακα των αποτελεσμάτων βλέπεις σα έγγραφο εργασίας: 23 βαθμοί σε 26 αγώνες, γκολ υπέρ/κατά 22-39. Τα νούμερα δεν λένε ψέματα — η Λάρισα σου παρουσιάζει ένα πρωτάθλημα όπου η κάθε νίκη είναι σαν εκείνον τον κρίσιμο客户 στην επιχείρηση που τελικά απεδείχθη αλλαγή δεδομένων, μα οι επόμενοι μήνες φέρνουν νέες αποτυχίες σα στοίβες εγγράφων χωρίς λύση. Τα τρία γκολ στον Αύγουστο δεν είναι πρωταθλήτρια συμπεριφορά, είναι σημάδι μιας ομάδας που παίζει σαν εκείνος ο μαθητής που ξέρει ότι η επόμενη εξέταση είναι αδύνατη κι όμως προσπαθεί μέχρι το τελευταίο λεπτό. Ο Κωνσταντίνου με τις οκτώ κίτρινες δεν είναι υπερπροστατευτικός — είναι σα φρουρός που αγωνίζεται σ’ έναν πόλεμο όπου όλοι οι αντίπαλοι έχουν πυροβόλα και εκείνος προσπαθεί να σταματήσει τον εχθρό με σφυρί. Κάθε φορά που κάποιος πλησιάζει την περιοχή, αυτή η ομάδα αντιδρά σαν εκείνο το κινητό που ζεσταίνεται όσο φορτίζει — όχι επειδή θέλει να κάψει την περιοχή, μα επειδή δεν έχει άλλον τρόπο να λειτουργήσει. Και ο Μπουκουβάλας; Αυτός δεν είναι δώρο γενεθλίων — είναι σα εκείνος ο γείτονας που σου δίνει ένα κλειδί για το σπίτι σου αλλά ξεχνάει να σου πει πως η πόρτα έχει σα beschädigt mechanismus. Η μεταγραφή του ήταν ένας τίτλος χωρίς υπόθεση — όλοι περίμεναν κάτι σπουδαίο, μα τελικά η ομάδα βρήκε μόνο θόρυβο σα εκείνο το βράδυ που περίμενες συναυλία στο Μαρούσι κι έπεσε βροχή χωρίς τραγούδια. Οι φίλοι εκεί πάνω σηκώνουν τα χέρια όταν η μπάλα πάει αυτογκόλ επειδή στον κόσμο τους αυτό το γεγονός μοιάζει σα πρώτη νίκη. Αλλά η πραγματικότητα είναι πιο σκληρή: μια ομάδα που βγάζει δύο ισοπαλίες μαζί σα μπουκέτο και μετά χάνει άλλες τρεις σα ντόμινο δεν έχει κανονικότητα — έχει ένα χρονικό διάστημα όπου η μοίρα της ορίζεται από στιγμές σαν εκείνες, όχι από στρατηγική. Και τελικά, τι περιμένουν αυτοί οι άνθρωποι; Την ημέρα που η Λάρισα θα σταθεί στέρεα στα πόδια της, τότε ίσως δούμε πραγματική ελπίδα — όχι σα εκείνο το παραμύθι όπου όλα τελειώνουν «ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα», μα σα έργο τέχνης που χρειάζεται χρόνο για να ολοκληρωθεί. Μέχρι τότε, ας αποδεχτούμε ότι η κανονικότητα εδώ δεν είναι σπίτι στη θάλασσα στη Σκόπελο, αλλά εκείνο το μικρό διαμέρισμα χωρίς θέα όπου όμως ξέρεις πως τελικά θα πληρώσεις το ενοίκιο.

βρε παιδιά, εσείς μου λέτε πως η Λάρισα πρέπει να είναι κανονική;; εγώ μια ζωή έπαιζα πετάλι στο εργοστάσιο κι ύστερα γύριζα σπίτι με τις κάλτσες γδαρμένες σαν ξύλο... και ξαφνικά εμφανίζεται μια ομάδα σα αυτήν την περίοδο, κάνει τρεις νίκες σ’ έναν αιώνα κι εσείς της βγάζετε μπράβο σαν νάταν οι Θρύλοι του Κλεισούρας; τρία γκολ σ’ έναν χρόνο;; αυτά δεν είναι αποτελέσματα, είναι σημάδια που πρέπει ν’ αρχίσουν να βάζουν στο φύλλο ποιότητας των νεροχύτων! πείτε μου εμένα — εγώ βλέπω τον Μπακασέτα εκεί που χώνει ένα γκολ σα να σηκώνει το χέρι του στον αγρότη που τολμάει να ζητήσει περισσότερα δίκαια στη γη. κρίσιμα;; ναι, κρίσιμα σα το τελευταίο πιστόλι στη ζούγκλα! αλλά ποιος θυμάται πως τον Ιανουάριο του ’23 αυτό το ίδιο χέρι έκανε ημικαθιστό τέρμα στον Πανιώνιο;; εκείνος ήταν ο άνθρωπος που η ομάδα φώναζε "μπράβο" όταν οι αντίπαλοι έκαναν αυτογκόλ! τώρα εσείς γιορτάζετε σαν να κερδίσαμε το Europa League! και ο Κωνσταντίνου εκεί με τις οκτώ κίτρινες;; είναι σα εκείνος ο συνεργάτης μου στο εργοστάσιο που μου έλεγε πως ο υπερσύνδεσμος είναι γλυκός επειδή είχε μακρύ μάλλινο παλτό... κάθε φορά που κάποιος πλησιάζει το τέρμα μας σηκώνει το χέρι σα σημαία εθνικής εορτής ενώ εμείς ψάχνουμε τη μπάλα μέσα στις ακαταστασίες του γηπέδου! οκτά κίτρινες;; αυτές είναι οι ημέρες που η ομάδα βγάζει τρεις ηττες σα σειρά, όχι οι κόκκινες κάρτες — γιατί τότε τουλάχιστον ξέρεις πως τελείωσε το σόου! αλλά αφήστε τους αριθμούς εκεί — 23 βαθμοί σ’ έναν αιώνα σα χρόνια εργασίας χωρίς μπόνους! η Λάρισα σήμερα είναι σα εκείνο το κουτί τσιγάρων που ξέρεις πως έχει λιγότερους από τρεις και όμως συνεχίζεις να ψάχνεις στα ίδια πακέτα σα τρελός. αυτογκόλ;; αυτά είναι οι μόνες νίκες της ομάδας σήμερα — κάθε φορά που ένας αμυντικός αγγίζει τη μπάλα σα να κάνει τζόκερ σε ρόδακι! και οι φίλοι εκεί πάνω;; αυτοί θυμούνται τις τρεις νίκες σα χρυσό νόμισμα μέσα στο στρώμα τους... εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα το ’98 όπου η ομάδα έκανε 2-0 στην ΑΕΚ κι ύστερα σβήστηκε σα αναμμένη λάμπα! σήμερα βλέπουν τρεις νίκες σ’ έναν αιώνα κι αμέσως βγάζουν τις κουρτίνες να καμαρώσουν σα νάταν σπίτι τους η πρωτιά του πρωταθλήματος! το μεγάλο ζήτημα όμως δεν είναι η ομάδα — είναι αυτοί οι οπαδοί εκεί πάνω που ζουν σα εκείνοι τους ανέμους των δεκαετιών, που γιορτάζουν σα να βρήκαν θησαυρό όταν η μπάλα χτυπάει στο δικό μας τέρμα! εγώ εκεί πάνω βλέπω τρεις ανθρώπους κρατώντας ρόφημα σα να περίμεναν την αποκάλυψη... κι εσύ πώς λες πως είναι κανονικότητα;; όταν η μοναδική σου χαρά είναι να βλέπεις αυτογκόλ;;

Πωπω ρε παιδιά, εσείς εδώ βλέπετε τίποτε άλλο εκτός από βρωμιά και δάκρυα;; Αυτή η ομάδα βγάζει τρεις νίκες σα να βρήκε τυχερό νούμερο στο Μαξιμέ—κι όμως εσείς τις τραγουδάτε σα να κέρδισε το σύνολο! Μπακασέτας;; Αυτός βάζει μισά γκολ σα εκείνος ο τύπος που βάζει βενζίνη στο νερό κι όταν τον ρωτάς "τι κάνατε;" σου λέει "τρέχει!". Κρίσιμα;; Ωραια ερώτηση—κρίσιμη όσο η τελευταία γουλιά νερό σ’ έναν αγώνα που τελείωσε πριν από τρεις ώρες! Αυτά τα τρία γκολ;; Είναι σα εκείνα τα ψώνια στο εκπτωτικό κατάστημα: αγοράζεις κάτι που χρειάζεσαι τρία χρόνια αργότερα κι όταν τελικά το φοράς βλέπεις πως είναι τρία νούμερα μικρότερο! Και ο Κωνσταντίνου εκεί;; Οκτώ κίτρινες σα εκείνον τον φίλο που κάθε φορά που βγαίνει στην ταράτσα γράφει "θα βρέξει" ενώ είναι μόνος του! Κάθε φορά που ένας αντίπαλος πλησιάζει το τέρμα μας αυτός σηκώνει το χέρι σα σημαία ελληνικής κηδείας! Μα η μεγάλη τραγωδία;; Είναι πως αυτοί εκεί πάνω, στο ΑEL Arena, στέκονται σα τρεις φίλοι σε ένα μπαρ που δεν έχει τίποτα άλλο να προσφέρει εκτός από παλιά μπουκάλια! Τρεις άνθρωποι με ρόφημα σα να περιμένουν τον Μεσσία—κι εμείς γιορτάζουμε σα να βρήκαν θησαυρό! Ρε SenteraGate, έκανες σωστό ότι βγάζεις αυτήν την φωτογραφία της Λάρισας σα παλιό σπίτι στη γωνία που κανείς δε επισκευάζει—γιατί;; Γιατί αυτό είναι. Δεν είναι θέμα τύχης, είναι ζήτημα συνέχειας. Αυτό δεν είναι ομάδα, είναι σημάδι γραφής στον τοίχο σα εκείνο το ξενοδοχείο στην παραλία όπου το νερό βγάζει μόνο ζεστό! Που βρήκαμε τρεις νίκες;; Στη χρονιά που έκανε η Λάρισα μεταγραφές σα OLX! Ο Μπουκουβάλας;; Αυτός είναι σα εκείνο το κουτί από κρασί που το ανοίγεις μετά από δέκα χρόνια κι ανακαλύπτεις πως έχει γίνει ξύδι! Πίστεψέ με εμένα—αν η Λάρισα έκανε αυτογκόλ σήμερα στο Αστέρας Τρίπολης, αυτοί εκεί πάνω θα έκαναν λόγο για στρατηγική κίνηση! Αυτά είναι τα νούμερα: 23 βαθμοί, 22 γκολ υπέρ, 39 κατά—σαν εκείνος ο λογαριασμός του ΕΗ που τον βλέπεις σα χιόνι το καλοκαίρι! Και τώρα βγάζουμε top;; Τρεις πρώτοι φίλοι;; Συναίνεση του φόρουμ: 1) Αυτοί οι τρεις άνθρωποι στο ΑEL Arena στέκονται εκεί σα εικόνα ζοφερής προφητείας—δεν γιορτάζουν νίκες, γιορτάζουν το γεγονός πως ακόμα υπάρχουν! 2) Ο Μπακασέτας ειν’ η μόνη αιτία για την οποία αξίζει κανείς να δει τη Λάρισα—αλλά αυτές οι τρεις νίκες;; Μαύρο χιούμορ στην καθαρή του μορφή! 3) Η ομάδα ζει σα εκείνος ο συνεργάτης στο εργοστάσιο που συνεχίζει να γράφει αιτήσεις μετά από δεκαπέντε χρόνια χωρίς αποτέλεσμα—η μόνη σταθερή είσοδος;; Αυτογκόλ! Καλό στοίχημα στους επόμενους τρεις αγώνες—θα βγάλουν τουλάχιστον δύο ήττες σα σειρά! 💸🔥🍺