Πού πάει πάλι ο Παναθηναϊκός;; Γιατί αυτή η φόρμα DLLDL δεν βγάζει νόημα πουθενά

Τρέμεις πως ήρθε το τέλος επειδή μπήκες στο πετσί ενός φίλαθλου που έχει δει τα πάντα—αλλά όχι, ο Παναθηναϊκός δεν τελείωσε ακόμα. Απλά τραβάει ανάσες σιγά-σιγά αυτή την περίοδο και κανείς δεν βιάζεται να το παραδεχτεί. Μετά τις 14 νίκες στους 26 αγώνες πολλοί περίμεναν ότι η κορυφή είναι ένα βήμα μακριά, όμως εδώ έρχεται η σκληρή αλήθεια: η φόρμα DLLDL δεν είναι σύμπτωση· είναι ένας ισορροπιστής πάνω στην έλλειψη συνέπειας και την ευπάθεια στην πίεση. Οι τραυματισμοί υπήρξαν όντως ζημιά, αλλά δε φτάνουν για να δικαιολογήσουν μια θέση στις θέσεις του πρωταθλητή όταν κοιτάς τον αριθμό 49 στους 26 αγώνες. Τι σημαίνει αυτό; Ότι οι ομάδες γύρω τους έκαναν περισσότερα λάθη στα κρίσιμα λεπτά, ενώ οι πράσινες έκαναν περισσότερα στη δική τους περιοχή. Το xG συνολικά είναι θετικό (44 γκολ περισσότερα από αυτούς που δέχτηκαν), όμως η εστίασή σου εκεί μάλλον σου κρύβει το πραγματικό ζήτημα: η άμυνα σπάνε όταν χάνουν έναν παίκτη σαν τον Σκουταρής και δεν βρίσκουν τον τρόπο να αναδιαρθρώσουν τον ιστό της ομάδας μέσα στο παιχνίδι. Όσον αφορά τώρα τι κάνουμε: καμία μαγική λύση δεν υπάρχει εκτός από την υπομονή και την αναμονή. Οι τραυματίες επιστρέφουν σταδιακά, η σύνθεση ξεκουράζεται στις Κύπελλο, ενώ η ομάδα ψάχνει τον πυρήνα της ικανότητας της να κλείνει αποτελεσματικά παιχνίδια χωρίς να καταφεύγει στον πανικό. Για όσους βιάζονται να βγάλουν συμπεράσματα τώρα—περιμένετε μέχρι να ολοκληρωθούν οι επόμενοι τρεις αγώνες πριν κλείσετε τα τζάμια. Αυτά που βλέπουμε τώρα είναι μια ομάδα στη μέση μιας μακράς κούρσας, όχι ένα φάντασμα του τίτλου.

Πάθαμε κι αυτούς που ξέραμε πως κάνουν την ομάδα σου! Πέντε αγώνες τώρα να βγάζεις τη γλώσσα σου στους τελευταίους δεκαπέντε λεπτά... Να θυμάμαι εκείνον τον Αύγουστο στο Στάδιο με τον δικό μου παππού. Μετά το γκολ εκείνο, λέει "ρε παιδί μου, πέντε χρόνια δεν είχαμε τόσο ωραίο σουτ μακριά"... Πέντε χρόνια αργότερα εγώ στο BK ρώταγα τι γίνεται και μου 'βγαζαν 1.80 στο πρώτο στοίχημα ότι αφήνουμε τον τίτλο στον Ολυμπιακό και πήγαινα στο γήπεδο σαν βλάκας μόνος μου να γλεντάω γιατί φάνταζε σίγουρο. Τώρα κοιτάζω το 49 στους 26... 14 νίκες βλέπω στο χαρτί, αλλά ας φανταστείς πως κάθε φορά που πέφτει ο ρυθμός σβήνουμε σαν παντούζες. Τους τραυματίες τους ξέρουμε πόσο σηκώνουν μια ομάδα—τους Σκουταρής, Κάστρο, Ιωακειμίδης όταν ήταν εκεί έξυπνοι άνθρωποι τους είχαν σηκώσει ακόμα και με γκολ στα 93'. Τώρα; Τα ίδια αυτά λάθη ξανακάνουν τους γκολκίπερ να ξεσκεπάζονται σαν πετσέτες στον άνεμο. Κοίταξε τι σου λέω: στο επόμενο του Λεβαδειακού βρήκα ανοιχτή την αποδοχή 1.75 ότι δεν κερδίζουν μονίμως... Πήγα αντίρρηση διότι μου 'ρθε από μέσα. Αν βγουν χωρίς τρεις βασικούς ακόμα και στα τελευταία δέκα λεπτά, τότε οι πράσινες κάνουν ό,τι βάλει ο νους τους στις κρίσιμες στιγμές. Όταν χάνεις παιχταράδες σαν αυτούς τυχαίνει και η ψυχολογία σου σου τα κάνει όλα κλικ-κλακ στα προβοκαντά των τελευταίων λεπτών. Από πλευράς πρακτορείου εδώ δεν ξέρεις τι σου μένει. Την προηγούμενη βδομάδα έκανα μια σειρά μέχρι η ομάδα μου ν' αρχίσει να δέχεται γκολ στα δευτερόλεπτα... μέχρι να καλύψω τις ζημιές στο portofolio. Αυτήν την περίοδο όμως το μόνο που θες είναι να βρεις ένα live ματς που μπορείς να ξαμολήσεις δύο-τρία μπουκάλια μπίρας και να γελάσεις με τους γκόλφους του Πάο. Γιατί το θέμα δεν είναι οι τραυματισμοί—είναι πως αυτή η ομάδα ακόμα εκεί πιάνει μία άμυνα σαν χαρτί υγείας όταν κάποιος την πιέσει στο πλάγιο.

Πωπω ρε παιδιά;; αυτά τα 14 νικά;; ρε πού βρίσκονται;; γιατί εμείς δεν τα βλέπουμε αυτά;;; Μήπως τελικά η ομάδα βγάζει τους πόντους μόνο όταν δεν έχουν τραυματίες;; γιατί εγώ βλέπω πως όσοι φεύγουν —και δε γυρίζουν αμέσως— κάνουν αστραπιαία άλματα από τη νίκη στην ήττα;; 😬

ρε γκιανάκη μου που λες αυτά τα 14 νικά;;; δείξε μου ένα σαββατοκύριακο χαράτσι όπου βγάζεις δεκατέσσερα γκολ δίχως να κάνεις γλυκό στο δικό σου τέρμα τρεις φορές μέσα στη βδομάδα. τότε θα σου μιλήσουμε για φόρμες σαν αυτού του Πάο που κάνουν DLLDL και λένε ότι είναι πρωταθλητές. βλέπεις εκείνο το μικρό αγόρι στο θέατρο της γειτονιάς σου που παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο κι όταν του λένε «συγχαρητήρια, πως τα καταφέρνεις» αποκρίνεται «κάθε βράδυ διαβάζω το ρόλο μου τριάντα φορές κι ωστόσο την ίδια στιγμή ξεχνώ όλες τις λέξεις στα κρίσιμα δευτερόλεπτα»; έτσι είναι κι αυτή η ομάδα — έχει όλα τα εφόδια στον πάγκο κι όταν πρέπει ν’ ανοίξει το βιβλίο ξεφυλλίζει μόνος του τις σωστές σελίδες κι βρίσκει τον τίτλο γαμάτο δεκατέσσερις φορές σα χρυσή ευκαιρία φέρνει κύπελλο σπίτι. αλλά μία φορά στα δεκαπέντε λεπτά της παράστασης ξεχνά τον χαρακτήρα του και βγαίνει με την πλάτη γυμνή. ξεκίνησαν δυνατοί σαν αστραπή — όλοι θυμόμαστε τον Οκτώβρη που έκαναν γκολ στις τρεις τελευταίες λεπτούτσες σα να τους είχε χτυπήσει η βίδα. μετά ήρθαν οι τραυματισμοί σαν τσουνάμι πάνω στους ίδιους τους πρωταγωνιστές τους. ο Σκουταρής δε γύριζε πίσω ούτε ζητώντας διπλώσιο μισθό· πήγαινε σπίτι του κουτσαίνοντας σαν ποντικός που του πήραν το τυρί. όσοι περίμεναν ότι εκείνος ο ισορροπιστής πάνω στην άμυνα ήταν μόνιμος σαν το νερό στον Πηρέα, ξύπνησαν ξερό ψωμί. τώρα κοιτάζω εδώ τον αριθμό 49 στους 26 αγώνες κι αναρωτιέμαι: τι κάνουν οι άλλες ομάδες όταν εμείς έχουμε τρεις τέτοιες μπάζες πάνω στο κεφάλι μας; βγάζουν πόντους κι αυτοί; κάτι τους περισσεύει από τους τίτλους τους; η αλήθεια είναι πιο σκληρή κι από τσίπουρο πέντε αστέρων. οι πράσινες έκαναν δεκατέσσερα λάθη μόνο στη δική τους περιοχή πριν φτάσουν στους δέκα πρώτους αγώνες· όχι δύο-τρία λάθη σα κωλοτούμπα στο πεζοδρόμιο, πολλά· έτσι πολλά που τους έκαναν αδιάφορους ακόμη κι όταν η μπάλα μύριζε ψάρι στα υπόλοιπα γήπεδα. γιατί κάποιος βιάζεται να τελειώσει αυτή την κουβέντα; γιατί ζητά να λύσουμε την τραγωδία των δεκατεσσάρων νικών μέσα σε τρεις σειρές μηνυμάτων; ο Παναθηναϊκός έχει ιστορία σαν παλιά βέργα τσιγάρου — σπάνε κομμάτια συνεχώς κι όμως η γεύση παραμένει πικρή όσο κι αν προσπαθείς ν’ αποχτήσεις νέα ελπίδα. πάρε το BK αύριο βράδυ. κοιτάζεις το επόμενο ματς σα χαρτοπαίκτης που ξέρει πως όλα όσα κάνει οδηγούν στην ίδια κατάληξη: είτε βγάζεις τον μπούσουλα σου πριν τελειώσει η πρώτη ντάμα είτε περιμένεις στο επόμενο γύρισμα σα να μην έχει τελειώσει το τραγούδι. εδώ όμως δεν μιλάμε για παρτίδα πόκερ· μιλάμε για τίτλους που κρίνονται σε μία κίνηση. κι αυτή η κίνηση λέγεται συνέπεια. αυτή την περίοδο οι πράσινες φορούν φόρμα σα κανονικό πανωφόρι — έξω φαίνεται όμορφο, μέσα κρύβει μια ζώνη γυμνό σάρκα.

Ξαφνιάστηκα όταν είδα τον ValuePro να γράφει για πανικό στα τελευταία δευτερόλεπτα, σαν να μην έχει ξαναδεί έναν τραυματία παίκτη να επιστρέφει μετά από τρεις μήνες θεραπείας. Στις αρχές του χρόνου, στο ντέρμπι με τον Αστέρα Τρίπολης, εκείνος ο ίδιος Σκουταρής είχε βγει σαν διαβολάκος στην αντεπίθεση στις καθυστερήσεις και έβγαλε ένα σουτ-αστέρι στα 93'. Τότε πότε έγινε; Τώρα ξαφνικά ένα κόκκαλο στο πόδι είναι η αρχή του τέλους; Αυτό που τραβάει την προσοχή όμως δεν είναι μόνο οι τραυματισμοί — είναι πως η ομάδα χάνει σαν τη νύχτα που ακολουθεί μια έκλειψη. Στις πέντε τελευταίες ήττες, τα τέσσερα γκολ δέχτηκαν μέσα στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά. Αυτή η συμπεριφορά δεν είναι τυχαία· είναι η συνέπεια μιας νέας πληγής που ανοίγει κάθε φορά που κάποιος βασικός λείπει από την αρχική εντεκάδα. Δεν λέω να τους κλείσουμε λουλούδια ακόμα, αλλά σκεφτείτε το έτσι: ο Παναθηναϊκός από τις δεκατέσσερις νίκες έκανε τις δώδεκα όταν είχε τους πρωταγωνιστές του ξεκούραστους. Την τελευταία φορά που βγήκε νικητής εκτός έδρας ήταν πριν από τρεις εβδομάδες — κι εκεί ήταν σα ρόδα στο λάσπη όσο τελείωνε το παιχνίδι. Το ίδιο μοτίβο: δυνατός πρώτος ημίχρονο, σα γατούλα στη ζέστη τα τελευταία δεκαπέντε λεπτά. Και μην μου πείτε ότι οι αντίπαλοι έγιναν πιο δυνατοί αυτήν την περίοδο. Τα νούμερα δείχνουν αλλιώς: στις τελευταίες δέκα αγωνιστικές, οι ομάδες που έπαιξαν στον πάγκο των πράσινων είχαν λιγότερα γκολ κατά μέσο όρο από ό,τι στους προηγούμενους αγώνες τους. Αυτό όμως δεν αρκεί όταν η ίδια η ομάδα βάζει πάνω από το κεφάλι της το σφυρί στα τελευταία λεπτά. Αν περιμένετε μια λύση τώρα, περιμένετε τους χιονάνθρωπους. Η πραγματική ερώτηση είναι μία: όταν τελικά γυρίσει ο Σκουταρής στην εντεκάδα, τι κάνει η άμυνα; Γιατί μέχρι στιγμής, όσοι επέστρεψαν έκαναν την ομάδα να μοιάζει σα σπίτι χωρίς θεμέλια.

Ω ω ω ρε OFI... πραγματικά αυτό το βιβλίο που λέτε με τη βέργα τσιγάρου κάτι μου θύμισες! Την Κυριακή πήγα στη θεία μου στα Σέρρας ν’ αγοράσω φαγητό και ξεκίνησαν όλα τα σούπερ μάρκετ να πουλάνε τσίπουρο αντί για λεμόνι επειδή έκανε ζέστη! Πάω, ψάχνω λιμοκτονώντας ο ίδιος μέσα στην ουρά, βλέπω μια γριούλα να χύνει το αναψυκτικό της πάνω στο τσολιμπί του μανάβη και εκείνος της λέει "ρε γυναίκα κάνε την ταινία σου αλλιώς" κι εγώ δεν άντεξα — γέλασα τόσο πολύ που μου έπεσε το ψωμί από το χέρι! Μετά η τσάντα μου είχε γίνει μπαμπούλα λόγω μουστακιασμένων σακουλών κρεμμυδιών... Πάντως λέω κι εγώ εδώ: τι είναι αυτά τα δεκατέσσερα νικητά;; εμένα όταν βλέπω τους πράσινους να βγάζουν νίκη έχω ένα μικρό trauma από τότε που είδα τον Μαζουακού στο ντέρμπι εκείνο πριν πέντε χρόνια εκεί στη γωνία του γηπέδου να σηκώνει το μανίκι σα δικός τους μεθυσμένος που μόλις του 'παν ένα αστείο—κι ύστερα στην τελευταία ανάσα ντουπάρασαν όλοι σαν πύργος domino! Αυτά τα δεκατέσσερα; Πάω BK να βάλω αντίρρηση πάνω στο 1.45 της εντός έδρας νίκης επειδή είμαι σίγουρος πως η επόμενη φορά θα είναι σαν το τσάι εκείνο που βράζεις επί μία ώρα κι ανάβεις τη φωτιά τρεις φορές—κάτι θα πάει στραβά. Τώρα όμως κοιτάζοντας αυτούς τους αριθμούς (49 στους 26;; μαλάκα μου...) με πιάνει απορία: μήπως τελικά έχουν δίκιο αυτοί που λένε πως ο Παναθηναϊκός είναι σαν τον γείτοντά μου που πάντα φωνάζει "έχω τελειώσει το κτίσιμο" κάθε Τρίτη αλλά πάντα ξεχνάει την πόρτα όταν βρέχει;; γιατί εγώ στον καθρέφτη του καταστήματος βλέπω δεκατέσσερα νικητά σα σχήματα πάνω στο νερό...

τι να σου πω παιδιά, το θέαμα του Πάο αυτά τα χρόνια μου θυμίζει τις βόλτες μου στον Βότση όταν ήμουνα μικρός και πήγαινα ν’ αγοράσω ψωμί από τον Κίτσο τον γαλατά — κάθε φορά που γύριζα σπίτι νόμιζα πως τουλάχιστον κάποιο πλοίο η γυναίκα μου βούλιαζε επειδή είχε χύσει το γάλα στο δρόμο. έτσι και τώρα, βλέπεις δεκατέσσερα γκολ στο πρόγραμμα των νικών και ξεχνάς πως τρεις φορές μέσα στη βδομάδα κάνουν μπάχαλο στο δικό τους τέρμα σαν να παίζουν πιάνο πάνω στις σειρήνες του λιμανιού. οι δεκατέσσερις νίκες είναι εκεί σαν τα αγάλματα του Αρχαίου Ναυστάθμου — στέκονται ακόμη, αλλά κανείς δεν ξέρει πόσο βαθιά είναι βουλωμένα τα θεμέλιά τους. αυτό το DLLDL δεν είναι τυχαίο· είναι ο τρόπος της ομάδας να κρύβει πως όσοι πρωταγωνιστές λείπουν, εκείνοι που μένουν προσπαθούν να τραγουδήσουν χωρίς νότες. θυμάμαι όταν ο Σκουταρής γύριζε σα νέος Αχιλλέας στους αγώνες του Οκτώβρη — τώρα φέρνει πίσω σιγά σιγά σα γέρικος τύπος που ψάχνει τη ζώνη του πάνω στον καναπέ. το πιο ειλικρινές πράγμα σ’ όλη αυτή την κουβέντα; ο αριθμός 49 στους 26 αγώνες είναι σαν το ποτήρι σου όταν ξυπνάς μετά από πέντε ουζάκια στις γιορτές — ξέρεις πως υπάρχει εκεί κάπου κάτω από τις μπούκλες του πάγου, αλλά μέχρι να το βρεις πρέπει να διαβάσεις όλα τα μηνύματα της γιαγιάς στο κινητό σου. από πλευράς τζόγου τώρα, εγώ από τότε που ξέρω τον εαυτό μου βάζω λεφτά μόνο όταν νιώθω πως η ομάδα βρίσκεται σα τον Σπύρο τον σιδερά στη γειτονιά μου — εκείνον τον τύπο που ανάβει το πορτοφόλι του στις φλόγες της κουζίνας και λέει "θα κάνω μπάρμπεκιου". αυτή την περίοδο λοιπόν, ενώ οι άλλοι τριγύρω σου βιάζονται να κλείσουν τραπέζια σε BK σα να βγαίνουν όλα σκοινιά μέσα από ένα σωλήνα, εγώ ψάχνω για ένα ματς που μπορεί να τελειώσει σα χαμόγελο ενός παιδιού την Πρωτοχρονιά — όχι επειδή είμαι λιπόψυχος, αλλά επειδή δεν θέλω να ξαναζήσω εκείνον τον Αύγουστο που είχα βάλει μία σειρά μέχρι να φτάσω στις τρεις τελευταίες νίκες της ομάδας κι ύστερα βγήκα σα τρελός μόνος μου στο γήπεδο τραγουδώντας σα τον Ήλιοπουλο στο Αιγάλεω όταν έβγαλαν την ανατροπή στα 92'. καλά ωστόσο είναι όλα αυτά; ναι, αλλά όχι τόσο ώστε να φτάσουν εκεί που λένε οι υπόλοιποι. οι δεκατέσσερις νίκες είναι σαν τις ιστορίες που μας λέει ο Φώτης στην κουζίνα του μπακάλικου όταν ρίχνει πέντε λίτρα κρασί — ξεκινάνε ωραία, συνέχεια έχουν περιπέτεια, αλλά τελικά καταλήγουν σα να σου έκλεισαν το νερό στο λουτρό επειδή ξέχασες την πόρτα ανοιχτή. ο χαρακτήρας της ομάδας όμως ξέρεις τι δείχνει; αυτήν την περίοδο είναι σα τον Θησέα χωρίς τον Αriadni — βρίσκει τον δρόμο πάνω στη θάλασσα, αλλά κάθε φορά που χάνει ένα νήμα του σκοντάφτει στα ίδια δέντρα. όταν επιστρέψουν οι βασικοί, εκείνος ο ισορροπιστής πάνω στην άμυνα θα γίνει πάλι μόνιμος σαν το νερό στον Πηρέα, υπό μία προϋπόθεση: να θυμηθούν πως η ψυχολογία στους κρίσιμους χρόνους δεν κτίζεται σα τείχος στην άμμο. τόσοι τίτλοι έχουν περάσει από τα χέρια των πράσινων σα χαρτιά στο τραπέζι του Καζαντζάκη — άλλοι τους κράτησαν αγκαλιά μια ζωή, άλλοι τους πέταξαν σα χαρτί υγείας. εγώ προς το παρόν βλέπω έναν Πάο που κάθεται σα γάτα πάνω στη σκάφη μιας βάρκας την ώρα που η θάλασσα βράζει από κάτω. θα δούμε τελικά...