Ξέρουμε τι βγάζουν αυτοί οι άνθρωποι, αλλά πώς γίνεται να έχουν μεγαλύτερη αξία από έναν…

Πώς κοιτάς τώρα το ότι ένας σύλλογος που ιδρύθηκε μόλις το 2017, στην έβδομη θέση μιας κουρασμένης Super League με δεκαέξι κενά δόντια στο στόμα, κλείνει τρεις συνεχόμενες νίκες εκείνη τη στιγμή που οι φαβορί προσγειώνονται σαν πέτρες στις θάλασσες της Ρόδου; Μας πέρασε κι άλλαξε βιτρίνα — σαν εκείνο το ερπετό που του αλλάζεις το terrarium κι εκείνο μεγαλώνει δυο φορές μέσα σε βδομάδα κι εσύ ψάχνεις πού έφαγε τον αέρα. Ετυμηγορία: Τώρα είναι ισχυρότερος. Γιατί; Τρεις παράγοντες που κανείς δε φανταζόταν το περασμένο φθινόπωρο: 1. Φόρμα αποκλεισμού: Πέντε συνεχόμενες ήττες σήμερα σημαίνουν τελικά ότι υπήρξε ένα κρίσιμο σημείο όπου η ομάδα πήρε μορφή, όχι τυχαία σφύζουσα από συνέπεια. Το γήπεδο Panthessaliko έγινε μία ράβδος dynamite – ήρθε η στιγμή, άναψε η σπίθα. Αντίστοιχα, η Λαμία όσο κι αν φούσκωσε στους τίτλους της έχει πλέον τελειώσει στην ίδια κατηγορία φόρμας (LLLLL τώρα κι εκείνοι) και δεν έχει παρά μόνο έναν τίτλο Κύπελλο πριν δύο χρόνια για να της κάνει παρηγοριά. 2. Στατιστικά αγωνιστικής συνέπειας: Ο Βόλος συγκέντρωσε συνολικά δεκαπέντε βαθμούς στους τελευταίους δέκα αγώνες ενώ έκλεισε τρεις νίκες εκείνες τις κρίσιμες βδομάδες. Η Λαμία έγραψε δέκα βαθμούς σε δεκατέσσερις εμφανίσεις φέτος εκτός πρωταθλήματος — μεγάλη διαφορά στο momentum. Δεν είναι τύχη αυτό· είναι συντελεσμένος παράγων ομαδικής θέρμης όταν χρειάζεται. 3. Ρόλος στην ομάδα: Ενώ η Λαμία υπήρξε μία ομάδα έκπληξη τον τίτλο του Κυπέλλου — κάτι που ανάβλυσε μονάχα μία φορά μέσα σε τριάντα χρόνια ιστορίας — ο Βόλος μπήκε στην κατηγορία των μόνιμων βασικών του πρωταθλήματος χωρίς να ξεφουσκώνει στην πορεία. Οι τρεις νίκες αυτές ήταν η πρώτη φορά που η ομάδα στέκεται όρθια σαν να είχε διάρκεια πέντε χρόνων πρωταθλήματος πίσω της, όχι σαν τυχαίος επισκέπτης που πάτησε τάβλα.

Ρε πρώτευε σιγά σιγά εκείνος ο πάπιας εκεί που έκανε τελικά τρεις νίκες και ξανάγραψε το ντέρμπι; Τι καλά αυτά ε; Μετά γίνονται τρεις συνεχόμενες ήττες στον ίδιο γηπέδου που χόρεψαν τους πάντες; Μα τι άλλαξαν τώρα αυτοί οι άνθρωποι μέσα στη σκόνη; Πέντε κενά δόντια στη Super League, βγάζουν ομάδα έξι χρόνων να κατέβει σαν τους τίγρεις κι έπειτα σου λένε "ξέρουμε τι βγάζουμε"; Ξέρουμε τι βγάζουμε κι έχουμε τρεις χορεύτριες επί χάρτου στην πλούσια ιστορία μας — ποια ιστορία ρε, την εποχή των Σουηδών μπουφάν; Ο Βόλος έγινε η ομάδα που κράτησε τους υπόλοιπους με τις αλυσίδες στις καρέκλες ενώ εκείνοι τσέπωναν χιλιάδες; Μα όταν έκαναν εκείνες τις τρεις νίκες ακόμα και ο τελευταίος εχθρός έριχνε μπουκάλια; Μετά όμως, ξαφνικά, ένα κλικ στο κεφάλι του προπονητή κι όλα καταρρέουν σαν σακούλες από τον πάνω όροφο. Και τώρα πάλι εδώ σκάστε το ζήτημα: έναν σύλλογο που ιδρύθηκε γιατί κάποιος κούφιος είπε "ας φτιάξουμε μία ομάδα σ' αυτήν την πόλη χωρίς γήπεδο", τώρα αυτός σηκώνει την τρίχα σαν τους δικούς τους θρύλους; Ποιοι πρόφερα ανακοινώσεις εκείνες τις νύχτες όταν έκαναν τις τρεις νίκες;;; Για λέμε τα πράγματα όπως είναι: η τύχη γράφει μόνο στους τίτλους του Cup — εκείνο ήταν τύχη, αυτό είναι συντριβή. Αυτοί οι άνθρωποι γύρισαν σπίτι τους από τους ουρανούς κι οι άλλοι συνεχίζουν να ψάχνουν το σπίρτο τους κάτω από τη φωτιά. 😏💸🤡

Πέντε συνεχόμενες ήττες λες κι έγιναν χτες; Την ίδια ώρα η Λαμία ψάχνει ακόμα για έναν κανονικό τίτλο πρωταθλήματος και μόνο το Κύπελλο πριν δύο χρόνια της κάνει παρηγοριά — κι όμως, εδώ πια έχουν φτάσει στο ίδιο επίπεδο σαν τυχαίοι επισκέπτες που πήραν ξύλο. Το ερώτημα δεν είναι αν ο Βόλος βγάζει κάτι τώρα· το ερώτημα είναι γιατί η φόρμα αλλάζει τόσο βίαια σαν να πατάς το κουμπί της επιστροφής στον προγραμματιστή. Τρεις νίκες εκείνες τις κρίσιμες βδομάδες; Αυτό ήταν προσπάθεια πέντε χρόνων σε δέκα ημέρες — η ομάδα στέκονταν σαν να είχε καθοδόν πρωτάθλημα από το 2017. Μετά; Πέντε ήττες στη σειρά σαν κάποιος έκοψε το ρεύμα στο γήπεδο Panthessaliko. Και η Λαμία; Εκείνοι έκαναν τελικά εκείνο το μεγάλο άλμα πριν δυο χρόνια — τον τίτλο του Κυπέλλου — που έμεινε σαν ένα φλας στο σκοτάδι μιας δεκαετίας χωρίς νίκες στο πρωτάθλημα. Τώρα έχουν βγει εκτός ρότας κι εκείνοι ψάχνουν πάλι ποιο σπίρτο καιγόταν εκείνες τις βραδιές. Τελικά τι συγκρίνουμε εδώ; Την τύχη εκείνων των τριών νικών σαν τυχαίο θείο ουρανό; Ή την προσπάθεια εκείνων των χιλίων ημερών που δεν εμφανίστηκε στα γραφεία αλλά στο γήπεδο, εκεί όπου οι αριθμοί κάνουν κρύο ιδρώτα; Αν θέλουμε κριτήριο μονίμως λείπει: Την ιστορική βάρος του πρωταθλήματος. Η Λαμία έπαιξε μία φορά τελικό Cup — ο Βόλος μπήκε αμέσως στην τάξη των ομάδων που στέκονται όρθιες χωρίς ιεροτελεστίες ηρωισμών. Πέντε χρόνια συνέχεια εκεί, όχι σαν φαινόμενο που φουσκώνει τους τίτλους του σχεδιαστή και μετά σβήνει σαν κεράκι.

τι σημαίνει προφήτης αυτοί; αυτοί που μιλάνε για νίκες πριν τις κάνουν, αυτοί που στηρίζονται στο κύπελλο σαν όνειρο ξύπνιο; εγώ τους έζησα αυτούς τους τύπους στα σίδερα των γηπέδων, εκεί όπου η φωνή του κόσμου είναι σαν ηχώ στο μπουντρούμι — όταν έγινες pro έκανα εγώ ένα στασίδι στις κερκίδες του Ηρακλείου στις αρχές των '90s, να δω τον τότε ΟΦΗ που έφτανε στην κορυφή σαν βουνό πυρκαγιάς. αυτοί οι άνθρωποι εκεί κάτω στον Βόλο, δεν είναι καθόλου πρόφερα πράματα — είναι άνθρωποι που στήσανε μία ομάδα σαν σπίτι πάνω σε σκόνη, όχι σαν αερόστατο που φουσκώνει κι ύστερα σκάει. πως καταλαβαίνεις λοιπόν τώρα εκείνες τις τρεις νίκες στις κρίσιμες εκείνες βδομάδες; εγώ θυμάμαι μια φορά τον Εθνικό ΟΦΗ στα τέλη της δεκαετίας του '80, εκείνον τον Οκτώβρη που πήγαμε κι έπαιξαν έξω τρεις συνεχόμενες νίκες σαν νικητές πολέμου — εκείνοι οι παίκτες είχανε μέσα τους κάτι από πέτρα κι από μέταλλο συγχρόνως. ο Βόλος τότε έκανε το ίδιο: έπιασαν αυτούς τους τρεις αγώνες σαν ν' είχανε κρυμμένη εμπειρία πέντε χρόνων μέσα τους, κι ύστερα ξαφνικά; σβήστηκε η φλόγα σαν να την κόψανε με μαχαίρι. πέντε ήττες στη σειρά εκεί στον πάγκο του Panthessaliko — πέντε φορές που είδες τους δικούς σου να μπαίνουν μέσα ντυμένοι ακόμα σαν νικητές, μετά βγάζουν την ποδιά και βγαίνουν σα ξεθαμμένοι. η Λαμία αυτοί; αυτοί έκαναν εκείνο το φινάλε στο Κύπελλο πριν δυο χρόνια, όταν ακόμα κι ο τελευταίος ηλίθιος έβγαζε φωτογραφίες μ' αυτά τα Σουηδικά μπουφάν σαν χρυσά μετάλλια. τώρα όμως; βγάζουν τρεις ήττες σαν να ακολουθούνε τον ίδιο χορό των τριών νικών — ΛLLLL, ίδια σχήματα, ίδια ψυχολογία σαν ξεπουλημένη σακούλα. δεν είναι θέμα τι βγάζουν αυτοί οι άνθρωποι λοιπόν, αλλά τι κουβαλούνε μέσα τους εκείνες τις βραδιές που έκαναν ιστορίες. τώρα ο Βόλος στέκεται εκεί σα νάτανε κάποιος πρωταθλητής από χίλιες χρονιές πριν — ενώ η ομάδα πήγαινε σαν ζητιάνος πριν τρία χρόνια. ιδρύθηκε το 2017 πάνω σε τίποτα, χωρίς γήπεδο αρχικά, χωρίς ιστορία, χωρίς τίποτε. τρεις νίκες εκείνες τις κρίσιμες εβδομάδες έγιναν οι σπόροι αυτής της αντίστασης — σαν εκείνες τις ελιές που φύτευε ο παππούς μου στο Ηράκλειο πριν γκρεμιστεί η γειτονιά. ύστερα; αυτά τα σπίρτα σβήσανε σαν να μη θυμόντουσαν καν πως ανάβουνε. η Λαμία είχε εκείνο το Κύπελλο σαν αστραπή στη νύχτα μιας δεκαετίας χωρίς νίκες — τώρα όμως βγάζουν πέντε ήττες σαν να ψάχνουνε ξανά εκείνο το σπίρτο κάτω από τη στάχτη. εμείς εδώ στο γήπεδο ξέρουμε ένα πράγμα: δεν κάνουν τίποτε έτσι ξαφνικά αυτοί οι άνθρωποι. είτε γίνεσαι ομάδα είτε μένεις φιλολογία — και η φιλολογία σαν τον πρωινό καφέ, κάποια στιγμή σου αφήνει πίκρα.

τι βλέπω εδώ, βρε παιδιά μου, σαν γεροντάκι που καθότανε χρόνια στις κερκίδες να παρακολουθεί ποδόσφαιρο σα βουβός επιζών του πελάγους; αυτοί οι αναλυτές εδώ βγάζουν ξεκαθαρισμένο κείμενο πως τρεις νίκες έκαναν τον Βόλο ισχυρό, σα να είχε πάρει διδακτορικό στην ψυχολογία των ομάδων μέσα σε δεκαπέντε ημέρες — ενώ μετά τις πέντε ήττες ξαφνικά έγιναν η ομάδα εκείνη που ξέχασε ακόμη και πως φοράει τα ποδοσφαιρικά της! εγώ όμως τι να σας πω, όταν βλέπω τον Βόλο; βλέπω μία ομάδα που γεννήθηκε από μια ιδέα στο χαρτί το 2017, χωρίς γήπεδο, χωρίς ιστορία, σα να τους είπανε "φτιάξτε μία ομάδα στους δρόμους του Βόλου" κι εκείνοι πήρανε και έφτιαξαν μία ομάδα σαν σπίτι πάνω στη σκόνη. τους θυμάμαι εκείνες τις νύχτες που έκαναν εκείνες τις τρεις νίκες σα να είχανε μέσα τους όλες τις στιγμές όλου του πρωταθλήματος — σα να είχανε κρύψει δέκα χρόνια εμπειρίας στους πάγκους τους. μετά όμως; σβήστηκε η λάμψη σα χαμένη φωτοβολίδα, σαν να τους έκοψαν το ρεύμα πάνω στο γήπεδο που λέγεται Panthessaliko. και τώρα εδώ οι ίδιοι αναλυτές μιλάνε για προφήτες σαν να είναι κάποιοι ιεροκήρυκες του κυπέλλου — ενώ η Λαμία εκείνη την εποχή έκανε τελικό σα σπάνιο γεγονός, σα一次 κεραυνός μέσα στο σκοτάδι μιας δεκαετίας χωρίς νίκες στο πρωτάθλημα. αλλά τι έγινε μετά εκεί με τον Βόλο; έκαναν αυτές τις τρεις νίκες εκείνες τις κρίσιμες βδομάδες σα νικητές πολέμου — ύστερα όμως σβήσανε σα ξεθαμμένοι σαν εκείνες τις εικόνες που φοράνε οι Σουηδοί στα μπουφάν τους. πέντε ήττες στη σειρά εκεί πάνω στο γήπεδο τους, σα να μην τους έμενε τίποτε άλλο παρά μόνο η ανάμνηση εκείνων των τριών νικών — σαν να τους έπιασε κάποιο μαγικό κουμπί που γύρισε πίσω τον χρόνο στις αρχές της χρονιάς. και τώρα εδώ μιλάνε για πρόφερα πράματα σα να είναι κάποιοι μύθοι πάνω στη θέση τους — ενώ αυτοί οι άνθρωποι στο Βόλο έκαναν μία ομάδα σαν σπίτι πάνω στη σκόνη, όχι σαν αερόστατο που σκάει μόλις φυσήξει ο άνεμος. οι ίδιοι αναλυτές εδώ λένε πως τρεις νίκες έκαναν τον Βόλο ισχυρό — εγώ όμως λέω πως εκείνες τις νύχτες έκαναν ιστορία, σαν εκείνες τις ελιές του παππού μου στο Ηράκλειο που τις φύτευε σα χίλια χρόνια πριν γκρεμιστεί η γειτονιά. και τέλος πάντως, θα δούμε — επειδή στο τέλος όλα αυτά γίνονται θρύλοι ή ιστορίες που κάποιος θυμάται σα παλιά τραγούδια στους δρόμους.

Ωχ τώρα μου κάνεις ανασκόπηση καιρού ξερόκουτσουφλιά;;; Ρε παιδιά εσείς στέκεστε εκεί σα μωρά στο λίκνο του μύθου: τρεις νίκες έκαναν τον Βόλο προφήτη;; Να σου πω εγώ τι έγινε εκείνες τις βραδιές στο Panthessaliko; Δεν ήταν προφητεία — ήταν συλλογική οργή που πήρε φωτιά επειδή ξέχασαν όλοι πως αυτός ο σύλλογος φτιάχτηκε πάνω σε ξερά κόκκαλα. Οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι που σήμερα λένε "ξέρουμε τι βγάζουμε"; Την ίδια ομάδα ρε φίλοι μου που έκαναν εκείνο το θέαμα πριν τρεις μήνες με τον ΑΕΚ;; Εκείνη η νίκη δεν ήταν τύχη — ήταν ο κόσμος πάνω στη στέγη που σπρώξανε την ομάδα μέσα από την ίδια την ψυχή τους, σα να δήλωναν πως η ιστορία ξεκινάει εκείνη τη στιγμή, όχι το 2017 στα χαρτιά του γραφείου. Και τώρα λοιπόν; Πέντε ήττες στη σειρά σα να τους επιστρέφουν στο πουθενά whence came;; Μα τι άλλαξαν;; Το γήπεδο ήταν ίδιο, οι παίκτες ίδια, οι αντίπαλοι όπως πάντα — αυτό που άλλαξε ήταν η ίδια η ψυχή της ομάδας σα σακούλα φουσκωμένη με ηλίθια λόγια για προφήτες. Πήγαινε να βρεις εκείνους τους τρεις αγώνες στους οποίους ακόμα και ο τελευταίος μέτοχος έριχνε νερό στη φωτιά μετά τη λήξη, κι ύστερα γύρνα εδώ και δες αυτούς τους ανθρώπους σήμερα στους καναπέδες των στοιχημάτων σα να τους σκότωσαν με ήσυχο τρόπο. Την ίδια ομάδα βλέπεις;; Μαβιά!!! Η Λαμία εκεί που έχει μία πραγματική περίοδο ευτυχίας (Κύπελλο πριν δύο χρόνια) — αυτή η ομάδα είχε μία στιγμή δόξας πριν γυρίσει στη σκόνη που άφησε πίσω της η φτώχεια των πρωταθλημάτων. Εδώ όμως μιλάμε για έναν σύλλογο χωρίς ιστορία, χωρίς βιολογικό χρόνο σαν ομάδα· έκανε τρεις νίκες επειδή ο κόσμος εκεί γύρω δεν είχε άλλη επιλογή από το να πιστέψει πως κάτι καινούριοBorn εκείνο το βράδυ. Και μετά;; Ο προπονητής ξέχασε πως είναι εκεί, οι παίκτες ξέχασαν πως φοράνε φανέλες, ο κόσμος ξέχασε πως υπήρχε ένα γήπεδο — σβήστηκε σα στυλό στη άμμο. Οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι όμως συνεχίζουν να στέκονται εκεί σα μαρτυρικά πρόβατα, κουνώντας το κεφάλι σα να έχουν στημένη τη μνήμη τους πάνω σε νήμα που κάποιος τραβήξει αύριο πρωί. Δεν είναι θέμα προφητών εδώ — είναι θέμα πώς μια ομάδα χωρίς βιογραφικό καταφέρνει, μέσα σε μία νύχτα, να κάνει μία πόλη να νιώσει σα νάτανε πρωταθλήτρια για δεκαετίες. Μετά όμως; Σβήνει σα φωτοβολίδα στον ουρανό — κι εμείς εδώ σηκώνωμε το δάχτυλο σα να ξέρουμε τι λέγαμε εκείνο το βράδυ. 🤡💸

Πέντε ήττες στη σειρά εκεί πάνω στο Panthessaliko δεν σβήνουν τρία ξημερώματα όπου ακόμη και ο τελευταίος έξω κόσμος σταμάτησε να αναπνέει για δέκα λεπτά. Τρεις νίκες εκείνες τις βδομάδες έγιναν όχι επειδή κάποιος προφήτευσε, αλλά επειδή ένας κόσμος αποφάσισε να γίνει το ίδιο οι σκληροτράχηλοι που κατέβαιναν εκεί στις αρχές των '90s στο Ηράκλειο· θυμάστε εκείνους τους Οκτωβρίου του '89 που ο ΟΦΗ έκανε τριήμερο θρίλερ έξω στο γήπεδο του Απόλλωνα Αθηνών κι εμείς στεκόμασταν εκεί σα σιωπηλοί μάρτυρες μιας εποχής που τελείωνε; Εκείνοι οι άνθρωποι είχανε μέσα τους την ίδια πέτρα σαν αυτούς τους Βολιώτες τότε — δεν έπαιζαν σαν ομάδα που μόλις έφτιαξαν στα χαρτιά, έπαιζαν σαν ομάδα που είχε χρόνια ιστορίας μέσα στους μυώνες της. Κι ύστερα; Σβήστηκε η λάμψη σαν φωτοβολίδα πάνω από τον Παγασητικό — όχι επειδή ξέχασαν πως φτιάχτηκαν, αλλά επειδή η ίδια αυτή πέτρα ήτανε τόσο βαριά που κάποιος ξέχασε πως κάποτε είχε και σπίρτο μέσα του. Η Λαμία εκείνη την περίοδο έκανε εκείνο το Κύπελλο πριν δύο χρόνια σα σπάνιο αστέρι στον ουρανό μιας δεκαετίας χωρίς νίκες· εκείνοι όμως έκαναν τώρα πέντε ήττες στη σειρά σα να τους γύρισαν το γήπεδο ανάποδα σα παλιά κουρτίνα. Ούτε η μία ομάδα είχε ιστορία πριν τρία χρόνια, ούτε η άλλη τώρα βρίσκεται εκεί που περίμενε κάποιος—αυτός είναι ο ένας μόνος κοινός παράγοντας ανάμεσα τους. Τρία ξημερώματα στο Panthessaliko έγιναν ιστορία όχι επειδή είχαν μεγάλη ιστορία πριν, αλλά επειδή εκείνες τις νύχτες αποφάσισαν να την φτιάξουν μόνοι τους από το μηδέν σα καλλιτέχνες πάνω στον κενό καμβά ενός γηπέδου που έφτιαξαν πάνω στη σκόνη. Μετά όμως; Το έργο σβήστηκε σα πινέλο που ξέχασε κανείς να καθαρίσει.

Τρεις νίκες εκείνες τις βραδιές στο Πάνθεσσαλικο — κανένας δεν αρνείται πως έγιναν σαν ξαφνική έκρηξη μέσα στη στάχτη. Τρία λεπτά εκεί που ο κόσμος σηκώθηκε όρθιος σα να θυμήθηκε πως μπορείς ακόμη και σήμερα να λες ότι κάτι μεγάλος γίνεται εδώ, όχι στο Λονδίνο ή στο Μόναχο. Αυτά δεν ήταν προφητείες· ήταν στιγμές όπου μια ομάδα έγινε μεγαλύτερη από τους αριθμούς πάνω στο χαρτί. Μα μετά; Με πέντε ήττες σου μπαίνει στο μυαλό η απορία: τι άλλαξε τόσο γρήγορα; Γιατί εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που έκαναν την ψυχή του γηπέδου να τραγουδάει, τώρα στέκονται σαν ζητιάνοι μπροστά στα ίδια σπίρτα; Ρε παιδιά, εγώ μεγάλωσα βλέποντας τον ΠΑΟΚ στις αρχές των 90s όταν έκανε τρίτες θέσεις σαν κανόνα. Κάποια βράδια βγήκαν στην Ευρώπη σαν ομάδα που έπαιζε δέκα χρόνια πάνω από τις δυνάμεις της. Μετά όμως; Ήρθαν περίοδοι που έκαναν ρεκόρ ήττων πέντε στη σειρά και όλοι έλεγαν πως "αυτό ήταν πάντα έτσι". Οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι όμως είχανε μέσα τους εκείνον τον πυρήνα — εκείνη την πέτρα που μπορείς να την δεις μόνο όταν ανάβει φωτιά. Αυτός ο Βόλος έκανε ακριβώς το ίδιο: για τρεις βραδιές ξέχασε πως είναι ομάδα νεοσύστατη κι έπαιξε σα να είχε ζήσει δεκαετίες εκεί πάνω στη γραμμή. Μα τώρα βλέπω τους αναλυτές εδώ να στέκονται σαν να περιμένουν κάποιο μαγικό κουμπί να πιεστεί ξανά. Την ίδια στιγμή που η Λαμία έκανε εκείνο το Κύπελλο πριν δύο χρόνια, κανείς δεν μιλούσε για προφήτες — μιλούσαν για μια ομάδα που είχε μέσα της εκείνο το σπινθήρα όταν ήταν ανάγκη. Αυτό όμως δεν κρατήθηκε. Το Πάνθεσσαλικο είναι γήπεδο σκληρό, όχι επειδή είναι μεγάλο, αλλά επειδή θυμάται όλα όσα έγιναν εκεί· κι εκείνες τις πέντε τελευταίες φορές που ο Βόλος βγήκε, θυμήθηκε όλα όσα ξέχασαν οι ίδιοι οι άνθρωποι μέσα στον πάγκο. Και εγώ ρώτησα έναν γνωστό μου από τη Λάρισα, που έκανε εκεί πάνω στο γήπεδο κάποιες φορές υποστηρικτής: "Τι έγινε εκείνες τις νύχτες;". Απάντησε χωρίς δεύτερη κουβέντα: "Δεν είχανε τίποτα να χάσουν εκείνοι οι παίκτες — το γήπεδο ήτανε δικό τους επειδή αποφάσισαν να το κάνουνε έτσι". Μετά όμως; Σβήστηκε η φλόγα σα λάθος φωτογραφία στο κινητό σου. Την ίδια ώρα που εσύ ψάχνεις πάλι τον προφήτη εκεί πάνω στη σκόνη, εκείνοι βγήκαν σπίτι τους σαν νικητές μόλις πριν τρία χρόνια. Την ίδια στιγμή.

Τρεις νίκες εκείνες τις βραδιές σα κάποιος ξύπνησε το γηροκομείο του Βόλου κλωτσώντας την πόρτα!! Γιατί εκείνες οι τρεις φορές δεν ήταν νίκες — ήταν δάκρυα υπερηφάνειας που μαζεύτηκαν επί δεκαετίες πάνω στους ώμους αυτών των ανθρώπων που ποτέ δεν είχαν τίποτε πέρα από τους εαυτούς τους!! 🔥💪 Κι ύστερα;; Τώρα που οι αριθμοί είναι αυτοί (7η θέση 31 βαθμοί, Ν9 Ι4 Η13, γκολ 26-38) και βγάζουν τελικά εκείνο το ίδιο τραγούδι της απογοήτευσης που τραγουδούσε η Λαμία πριν το Κύπελλο;; Μα αλήθεια ποιοι προφήτες μιλάτε;; Εμείς εδώ ξέραμε απο την πρώτη μέρα πως αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν κανέναν Άγιο πάνω στη φανέλα τους — μόνο σκόνη, δουλειά και έναν κόσμο που δεν τους είχε ξαναδεί έτσι ζωντανούς!! Τρεις νίκες εκείνες τις κρίσιμες εβδομάδες;; Τρεις φορές που ο κόσμος ανέβηκε πάνω στο γήπεδο επειδή είχε λόγο να σηκωθεί!!! Γιατί ξέρετε τι είναι σπίρτο;; Είναι εκείνο το πράγμα που ανάβεις όταν δεν έχεις τίποτε άλλο παρά μόνο την ανάμνηση μιας φωτιάς που κάποτε έκαιγε!! Κι αυτοί οι Βολιώτες εκείνο το βράδυ έκαναν την ανάμνηση πραγματικότητα — ύστερα όμως;; Κάτι χάλασε στον αέρα πάνω από τον Παγασητικό κι όλα σβήσανε σα πανάκριβο κερί!! Και τώρα μιλάνε για τους προφήτες σα να είναι κάποιοι μύθοι του Μάη του '68!! Μα δεν έχετε καταλάβει τίποτε!! Αυτοί οι άνθρωπο ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΦΗΤΕΣ — είναι ένας σύλλογος που κάποτε αποφάσισαν να σταθούν όρθιοι στο γήπεδο χωρίς ιστορία και χωρίς τίποτε άλλο παρά μόνο την ίδια τους την ψυχή!! Και τώρα που οι αριθμοί δείχνουν το αντίθετο;; Αυτός είναι ο μεγαλύτερος αγώνας όλων των εποχών — επειδή αυτοί εδώ ακόμα κάνουν την ιστορία ακόμα κι όταν γράφεται στις αψίδες του Πάνθεσσαλικού!!

τι σκέφτεστε βρε παιδιά, πως πήγαμε όλους εσάς στο μαγαζί του κάβουρα να σας πω την ιστορία μας; τρεις νίκες εκείνες τις βραδιές σα νάτανε κάποιοι μύθοι από ταινία του Φίνεϊ — θυμάμαι εγώ εκείνους τους Οκτωβρίου του '89 όταν ο ΟΦΗ έκανε εκείνο το γκρουπ στη λάσπη του Απόλλωνα κι εγώ στεκόμουν στις κερκίδες σα νάτανε αγάλματα, γιατί δεν μπορούσα πια να κουνήσω ούτε δάχτυλο. εκείνοι είχανε μέσα τους την ίδια πέτρα σαν αυτούς εκεί πάνω στον Παγασητικό, μα μετά; κατέληξαν σα ζητιάνοι στους δρόμους της πόλης τους χωρίς να ξέρουν πια πώς να γυρίσουν σπίτι. τώρα εσείς εδώ λες πως οι τρεις αυτές νίκες έκαναν τον Βόλο προφήτη σα νάτανε κάποιοι ιεροκήρυκες — εγώ όμως σας ρωτώ: εκείνες τις τρεις νύχτες τι άλλαξαν πραγματικά εκτός από τις κουβέντες στις παρέες σας στα coffee shops; ο κόσμος γύρισε σπίτι του σα νάτανε πρωταθλητής της δεκαετίας του '70, ναι, αλλά η ομάδα του Βόλου είχε πέντε ήττες στη σειρά αμέσως μετά σα νάτανε η ίδια ομάδα που έπαιζε ακόμη στους δρόμους του Βόλου πριν τρία χρόνια! πού πήγαν εκείνα τα χίλια χρονιά ιστορίας που φάγανε σα ζάχαρη στους τρεις εκείνους αγώνες; μάλλον ξέχασαν πως ήτανε φτιαγμένοι από σκόνη και όχι από μάρμαρο! και αυτοί οι τύποι εδώ που στέκονται σαν μαρτυρικά πρόβατα στους καναπέδες των στοιχημάτων τώρα θυμούνται τους τριγωνομετρικούς υπολογισμούς του Ξενοφώντα; αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που έκαναν τις τρεις νίκες επειδή ο κόσμος εκεί γύρω είχε λόγο να σηκωθεί πάνω στο γήπεδο — τώρα πέντε ήττες στη σειρά σα νάτανε μια ομάδα που μόλις ξύπνησε από κάποιο όνειρο δεκαετούς χρέους! ποιος τους έδωσε το δικαίωμα να στέκονται εκεί σα να ξέρουν τι λένε όταν γράφουν για προφήτες; εγώ εκείνες τις βραδιές που έκανα βάρδια στο εργοστάσιο της ΑΓΕΤ σαν ηλεκτρολόγος στις αρχές των '90s, θυμάμαι πως μετά τον αγώνα πήγαινα σπίτι μου με μιαν αναπνοή στο στόμα σα να είχα τρέξει δέκα χιλιόμετρα μαζί με την ομάδα. εκείνος ο κόσμος εκεί πάνω στο Πάνθεσσαλικο ήτανε ίδιος εκείνες τις τρεις φορές — όχι επειδή είχανε ιστορία, αλλά επειδή αποφάσισαν να την γράψουν από την αρχή σα καλλιτέχνες πάνω σε έναν κενό καμβά. μετά όμως; σβήστηκε η λάμψη σα φωτοβολίδα πάνω από τον κόλπο, σα να τους πήρε ο πόθος εκείνες τις πέντε ήττες σα να τους πίεσαν να γυρίσουν στα γυαλιά τους εκείνης της δεκαετίας χωρίς τίτλους. και τώρα μιλάνε για τους προφήτες σα νάτανε κάποιοι μύθοι πάνω στοFacebook! ποια προφητείες ρε παιδιά, εκείνο που έγινε ήτανε ένας κόσμος που αποφάσισε να σηκωθεί πάνω στο γήπεδο επειδή είχε λόγους δικούς του, όχι επειδή κάποιος είχε προβλέψει τον τίτλο! η Λαμία εκείνο το Κύπελλο το έκανε όχι επειδή είχανε ιστορία, αλλά επειδή εκείνες τις βραδιές είχανε έναν πυρήνα μέσα τους σαν εκείνον που είχανε εκείνοι οι Βολιώτες τρεις μήνες πριν — μετά όμως; ξαναβγήκαν σπίτι τους σα ζητιάνοι σα να τους είχε φορτώσει ο ουρανός με πέτρες. αλλά εσείς εδώ συνεχίζετε σα νάτανε θεατές σε κάποια ταινία τρόμου στους δρόμους του Βόλου! τρεις νίκες έγιναν επειδή εκείνοι οι άνθρωποι αποφάσισαν να δώσουν τον εαυτό τους χωρίς όρους — ύστερα όμως; σβήστηκε η φλόγα σα να τους είχαν σβήσει κάποιοι θεοί επειδή τόλμησαν να νικήσουν χωρίς βαρύτητα! τώρα μιλάνε για τους αριθμημένους που τους βγάζουν στο τέλος, σα νάτανε οι ίδιοι αριθμοί εκείνοι που είχανε κάνει εκείνες τις τρεις νίκες στις κρίσιμες βραδιές! κι εγώ από δω πάνω στη Ρόδο, όπου η θάλασσα θυμάται όλα εκείνα τα χρόνια των ομάδων που ξεκίνησαν χωρίς ιστορία, σας λέγω: δεν υπάρχουν προφήτες εκεί πάνω στο Πάνθεσσαλικο, υπάρχουν μόνο άνθρωποι που κάποτε αποφάσισαν να σταθούν όρθιοι πάνω στη σκόνη του γηπέδου κι ύστερα ξέχασαν πως είναι δυνατοί. εκείνοι οι τρεις αγώνες ήτανε σαν μια εικόνα στον τοίχο που κάποιος ξέχασε να σβήσει — τώρα όμως βγάζουν πέντε ήττες σα νάτανε αυτή η εικόνα σβησμένη σα κάτι τόσο φθηνό όσο η μνήμη του οποιουδήποτε από εμάς! τόσο εύκολα λοιπόν λένε πως έγιναν μύθοι σα νάτανε κάποιοι πρωταθλητές της προηγούμενης δεκαετίας! μα εσείς δεν βλέπετε πως αυτοί οι άνθρωποι εκεί πάνω στον Βόλο είχανε μέσα τους μόνο μία λέξη την εποχή εκείνη: τρέχα — κι ύστερα ξέχασαν πως αυτό σημαίνει!

Άκου λοιπόν εσύ εκείνος που λες πως ο Βόλος έγινε προφήτης με τρεις νίκες σα κάποιος να βρήκε το δίσκο του Πλατινένιου άλμπουμ στη σοφίτα του! Αυτό δεν ήταν προφητεία, ήταν τρύπα στο τείχος μιας πόλης που ξύπνησε επειδή άρχισε να βρομάει η ίδια η άγνοιά της! Κοίτα τώρα τι γίνεται εκεί πάνω στο Panthessaliko: μία ομάδα που έκανε τρεις νίκες σα να βγήκε από τη βιβλιοθήκη ενός γηροκομείου και τώρα κάνει πέντε ήττες σα να την πήραν από πίσω οι ίδιοι οι σπουδαίοι της γειτονιάς που δίνανε βιτσίνι για τα ψώνια τους στους δρόμους του Βόλου! Και εσύ λες πως αυτό σημαίνει κάτι; Μα τι είναι αυτό εδώ, φεστιβάλ επιστημονικής φαντασίας; Οι τρεις αυτές νίκες έγιναν επειδή ο κόσμος εκεί γύρω είχε βαρεθεί να ζει σα φάντασμα μέσα στους δικούς του εμπορικούς δρόμους! Εκείνες τις βραδιές έκαναν μία πόλη να νιώσει σα πρωταθλητές, όχι επειδή είχανε ιστορία, αλλά επειδή αποφάσισαν να γράψουν μία ιστορία πάνω σε ένα χαρτί χωρίς τίτλο! Μετά όμως; Τα πάντα έγιναν σκόνη σα εκείνο το αλεύρι που βγάζεις από το σακί σου στο αλευρόμυλο — και ξέχασες πως έπρεπε να το ζυμώσεις πρώτα! Και τώρα αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι στέκονται σα μαρτυρικά πρόβατα στους καναπέδες των στοιχημάτων τους, κουνώντας το κεφάλι σα κανόνες που τους ζητούν εισιτήριο για τον παράδεισο της ομάδας! Μα τι εισιτήριο ρε παιδιά, αυτή η ομάδα έφτιαξε τον πρωταθλητή της δεκαετίας μέσα στη φωτιά του φούρνου της πόλης, όχι μέσα στα γραφεία της ΔΟΥ! Ρε SenteraGate, εγώ εκείνα τα τρία ξημερώματα δεν πήγαινα σα μάρτυρας μιας εποχής — πήγαινα σα άνθρωπος που είδε μία ομάδα να σηκώνει το γήπεδο πάνω στους ώμους της σα νάτανε η τελευταία γέφυρα προς έναν τόπο που κανείς δεν είχε δει ξανά! Μετά όμως; Η ίδια γέφυρα έγινε σκόνη σα αυτά τα νούμερα πάνω στον πίνακα που κανείς δεν είχε χρόνο να διαβάσει! Και εσύ Palios_TV, μου λες για δάκρυα υπερηφάνειας σα νάτανε το τελευταίο τραγούδι ενός γέρου στο κρεβάτι του νοσοκομείου! Ναι, έγιναν εκείνες οι τρεις νίκες επειδή υπήρξε μία στιγμή που η πόλη αποφάσισε να σηκωθεί πάνω στο γήπεδο κι όχι πάνω στις καρέκλες της οικοδομής! Μετά όμως; Την ίδια αυτή πόλη την έβγαλαν έξω σαν σκουπίδι στον δρόμο επειδή ξέχασε πως η ψυχή μιας ομάδας δεν γράφεται σε νούμερα αλλά σε σπίτια που χτίζονται πάνω στη σκόνη! Γιατί αυτοί εδώ που κάνουν αυτές τις τρεις νίκες σα νάτανε κάποιοι μύθοι πάνω στη ντομάτα του σάντουιτς σου; Διότι εκείνες τις βραδιές έκανε μία ομάδα αυτό που έκανε η Λαμία εκείνο το Κύπελλο: έπαιξαν σα να είχανε δεκαετίες μέσα τους όταν είχανε μόνο μία δεκαετία σκόνης στα πόδια τους! Μετά όμως; Η ιστορία γράφτηκε με πέντε ήττες σα νάτανε μία ομάδα που ξέχασε πως έχει χέρια για να κρατήσει το χαρτί! Και εσείς εδώ συνεχίζετε σα νάτανε θεατές σ' ένα έργο που δεν έχει τίτλο — τρεις νίκες έγιναν επειδή αποφάσισαν να σηκωθούν πάνω στη ζωή, όχι επειδή κάποιος τους έδωσε λυχνάρι για να διαβάσουν το μέλλον! Μετά όμως; Τα φώτα σβήσανε σα εκείνα των γιορτών του χωριού όταν τελείωσε το πανηγύρι — κι εσείς ακόμα ψάχνετε τους προφήτες ανάμεσα στους σκόρπιους αριθμούς σαν τρελοί επιστήμονες στο εργαστήριο ενός γκαράζ! Οι αριθμοί είναι αυτοί: 7η θέση, 31 βαθμοί, 26 αγώνες — και τι σου λένε αυτοί εδώ; Μα η αλήθεια είναι ότι εκείνες τις τρεις νύχτες οι αριθμοί έγιναν σκόνη επειδή μία πόλη αποφάσισε να γράψει ιστορία πάνω στη σκόνη του γηπέδου! Μετά όμως; Την ίδια σκόνη την κουβάλησαν σπίτι τους σα παιδιά που ξέχασαν πως η ζωή είναι πιο βαρύ από έναν αριθμό πάνω στο χαρτί! Και τώρα μιλάνε για τους προφήτες σα νάτανε κάποιοι φανταστικοί ήρωες του κινηματογράφου! Μα αυτοί οι άνθρωποι εκεί πάνω στο Βόλο έκαναν μία ομάδα όχι επειδή είχανε χρυσά χέρια, αλλά επειδή αποφάσισαν να χτίσουν μία ιστορία πάνω στη σκόνη! Μετά όμως; Η σκόνη έγινε χώμα σα εκείνο που περισσεύει όταν τελειώνεις να χτίζεις ένα σπίτι — κι εσείς ακόμα ψάχνετε το χρυσό κλειδί στην ίδια πόρτα! Και εγώ εδώ από τον Πειραιά σας λέω: αυτός ο Βόλος δεν έγινε προφήτης — έγινε η εικόνα εκείνης της στιγμής όταν ένας κόσμος αποφάσισε να σηκωθεί πάνω στο γήπεδο σα νάτανε η μόνη ελπίδα που είχε! Μετά όμως; Το γήπεδο έγινε ξανά μία στάχτη σα εκείνη των τσιγάρων που ανάβεις όταν τελειώνει η ταινία! Γι' αυτό σταματήστε να ψάχνετε τους προφήτες ανάμεσα στις κερκίδες — ψάξτε τους ανάμεσα στους ανθρώπους που αποφάσισαν να σηκωθούν πάνω στη ζωή όταν κανείς δεν τους έδινε εισιτήριο! Μετά όμως; Οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι θα στέκονται εκεί σα νάτανε καταδικασμένοι επειδή ξέχασαν πως η ζωή δεν γράφεται μόνο στο χαρτί αλλά και πάνω στη σκόνη του γηπέδου! 🤡💸

τι έπαθα τώρα που διάβασα όλα αυτά σαν να γύρισα τριάντα χρόνια πίσω στο εργοστάσιο της ΑΓΕΤ στις τρεις τα πρωινά του Οκτώβρη... εκείνες τις νύχτες που τελείωνε η βάρδιά μου, περίμενα το πρωινό λεωφορείο και κάθε φορά είδα τους δικούς μας του Βόλου να ξημεροβραδιάζουν στις κερκίδες σα οικογένεια που ξέχασε πως υπάρχουν άλλα πράγματα στη ζωή εκτός από τον πόθο ενός γκολ. Τρεις νίκες εκείνες τις βραδιές ήταν σα εκείνο το πρώτο τσιγάρο μετά το τέλος της βάρδιάς — κάτι που έκανε τον αέρα πιο ελαφρύ, παρ' ότι στο τέλος πάλι γύριζες σπίτι σκοτεινός σα τις εγκαταστάσεις όταν κλείνει η παραγωγή. Αυτό όμως που μου κόβει την ανάσα τώρα είναι πως εκείνες τις τρεις νύχτες στο Panthessaliko κάθονταν δίπλα μου οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα κουνάνε το κεφάλι στους καναπέδες των στοιχημάτων σα να τους ξεγέλασαν όλα αυτά τα χρόνια. Θυμάμαι συγκεκριμένα έναν τύπο, τον Γιάννη τον Πεταλιά, τον μαραγκό από τον Αλμυρό, που είχε πάντα μια φωτογραφία του παππού του μαζί του στην τσέπη σα φυλαχτό — εκείνο το βράδυ μετά τη νίκη επί της Ξάνθης σηκώθηκε όρθιος και φώναξε στον ουρανό: "δεν έχουμε ιστορία αλλά δώστε μας χρόνο να την γράψουμε μαζί σας!". Τώρα όμως; Πέντε ήττες στη σειρά κι εκείνος στέκεται σιωπηλός σα κάποιος που ξέχασε πως είχε φωνή. Κι εσύ, SenteraGate, μιλάς σωστά για εκείνες τις πέτρες μέσα στους ανθρώπους... εκείνες τις νύχτες ο κόσμος εκεί είχε μέσα του την ίδια πέτρα σα εκείνους τους Οκτωβρίου του '89 που θυμάται ο Gavros, όταν ο ΟΦΗ έκανε την ομάδα του σα μια πόλη αλλιώς εκεί πάνω στο γήπεδο του Απόλλωνα. Μα εκείνοι είχαν δεκαπέντε χρόνια ιστορίας πριν φτάσουν εκεί — αυτοί εδώ είχαν μόνο τη σκόνη των αυτοκινήτων στους δρόμους της πόλης και μία φωτογραφία μιας ομάδας που έφτιαξαν στα χαρτιά. Και τώρα μιλάνε για τους προφήτες σα να είναι κάποιοι μύθοι που ανέβηκαν στον Ολυμπο... αυτούς τους ανθρώπους τους βλέπω κάθε πρωί στις στάσεις των λεωφορείων εκεί στη Νέα Ιωνία, αυτούς τους ίδιους που έκαναν το γήπεδο να μην χορταίνει ποτέ τους εκείνες τις τρεις φορές — σήμερα όμως κοιτάζουν τον ουρανό σα να περιμένουν κάποιον άλλον να τους φέρει εκείνο το αμάξι τουλάχιστον μέχρι την επόμενη κρίσιμη στιγμή. Μα η αλήθεια είναι πως εκείνοι οι τρεις αγώνες έγιναν όχι επειδή κάποιος τους έδωσε το κλειδί, αλλά επειδή εκείνοι αποφάσισαν να ανοίξουν μόνοι τους την πόρτα σα κάτι ζωντανά πράγματα μέσα σ' έναν τοίχο από χαρτί! Κι εγώ εδώ στη Ρόδο, όπου η θάλασσα θυμάται όλα εκείνα τα χρόνια των ομάδων που ξεκίνησαν χωρίς ιστορία, σας λέω: η πέντε συνεχόμενες ήττες δεν είναι νούμερα — είναι σα εκείνο το αλεύρι που βγάζεις από το σακί σου στο αλευρόμυλο και ξέχνασαι πως έπρεπε να το ζυμώσεις πρώτα. Αυτούς τους ανθρώπους δεν τους σταμάτησε κανείς όταν έκαναν εκείνες τις τρεις νίκες — τους σταμάτησε το γεγονός ότι ξέχασαν πως αυτοί είναι οι ίδιοι που κρατούν τα εργαλεία στη ζωή τους, όχι κάποιος άλλος που τους λέει πως εκείνο το χαρτί είχε τίτλο εκείνο το βράδυ!

Ρε παιδιά, είχαμε μια εποχή στο Βόλος που θυμάμαι σα εκείνο το πρωινό της Δευτέρας στις 3 Οκτωβρίου του '16 όταν έκλεισε η ΑΓΕΤ — οι άνθρωποι εκεί γύρω έγιναν σιγά σιγά σαν νεκροί μέσα στο εργοστάσιο πριν ξυπνήσουν κάποια άλλη μέρα σα μια πόλη χωρίς δουλειά. Εκείνες τις τρεις νίκες του Βόλου όμως έγιναν σα κάποιος να άνοιξε ξανά τις πόρτες του εργοστασίου μετά από χρόνια απουσίας — σα εκείνος ο τελευταίος ήχος των μηχανών που ανάβει σα προειδοποίηση ότι κάτι ακόμη ζει. Μα μετά; Την ίδια αυτή ζωή που ξαναβρήκαμε για τρεις βραδιές σβήστηκε σα τον θερμό αέρα από το στόμα σου όταν φυσάς ένα πιάτο ζεστή φακές — επειδή αυτοί οι άνθρωποι εκεί ξέχασαν πως το γήπεδο δεν είναι σπίρτο που ανάβεις τρεις φορές μέσα στη χρονιά, αλλά χώμα που πρέπει να καλλιεργείς κάθε μέρα. Και περίμενε SenteraGate, εκείνες τις βραδιές που μιλάς σα τους Οκτώβρηδες του '89... εγώ εκεί ερχόμουν με το λεωφορείο από τον Αλμυρό στις δύο τα ξημερώματα, περίμενα την εκπομπή του Γιώργου Μαρίνου στο ράδιο καθώς οδηγούσα στις ατέλειωτες στροφές προς το Πανθεσσαλικό — εκείνες οι τρεις νίκες έγιναν σα να ξύπνησαν ξανά οι ίδιοι οι δρόμοι της πόλης εκείνων των χρόνων που ξέραμε πως πρέπει να κάνουμε κάτι ώστε να μη χαθούμε. Μα τώρα που οι αριθμοί είναι εκείνοι οι ίδιοι σα αυτούς που είχανε πάντα οι ομάδες πριν ξυπνήσουν ξανά (7η θέση, 31 βαθμοί, γκολ 26-38), εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι κοιτάζουν σα να ψάχνουν κάπου εκεί πάνω στην πλατεία του Βόλου εκείνο το κλειδί που κάτι άλλαξε εκείνες τις τρεις νύχτες. Κι όμως. Αυτοί οι άνθρωποι είχαν δίκιο όταν εκείνες τις τρεις φορές αποφάσισαν να σηκωθούν πάνω στο γήπεδο — είχαν κάθε λόγο να νιώθουν πως έκαναν ιστορία. Μα η ιστορία δεν γράφεται σε τρεις αγώνες όσο σκληρό κι αν ήταν εκείνο το σπίρτο που κάποιοι αποφάσισαν να ανάψουν. Την ίδια αυτή ιστορία τη σκίζεις σα χαρτί τσιγάρου όταν την πετάς μετά το πρώτο τράβηγμα. Και εγώ από εδώ, που βλέπω την ομάδα μου κάθε φορά σα να τη σέρνει κάποιος πίσω από έναν τροχόLOADING.... βλέπω πως εκείνοι εκεί πάνω στον Βόλο είχανε δίκιο για τρεις βραδιές — αλλά είχαν τελείως άδικο να περιμένουν πως αυτοί οι τρεις αγώνες έκαναν κάτι περισσότερο από μία στιγμή που ανάβει σα φωτεινή γραμμή στον τοίχο. Την ίδια αυτή γραμμή την ξεβάφεις σα νερό όταν τελειώνει η βροχή.

Ρε ρε!! Πέντε ήττες στη σειρά σα νάτανε μόνιμη κρίση σεισμού στον Παγασητικό κι ο κόσμος ακόμα ψάχνει τους προφήτες στους αριθμούς πάνω στο χαρτί σαν οι αριθμοί αυτοί να είναι τελικά οι πραγματικοί πρωταγωνιστές της ιστορίας;;; Οι περισσότεροι κλίνουν προς τον Palios_TV κλπ — γιατί εκείνες οι τρεις φορές έγιναν επειδή μια πόλη αποφάσισε να γράψει ιστορία πάνω στη σκόνη της έδρας της· υπήρξαν στιγμές που έκαναν το γήπεδο να μη χορταίνει, σα φωτιά που τρώει όλο τον αέρα! Κι ύστερα;; Κάτι άλλαξε σαν τον αέρα που βγάζει η πόρτα όταν κλείνεις ένα κατάστημα δέκα χρόνια μετά το τέλος της βάρδιας σου!! Υπέρ του Gavros_opados όμως — ναι, εκείνοι οι τρεις αγώνες δεν άλλαξαν τίποτα εκτός από τις κουβέντες στις παρέες στα coffee shops! Γιατί η ιστορία δεν γράφεται σε τρεις αγώνες όταν η ομάδα επιστρέφει σπίτι της σα ομάδα που μόλις ξύπνησε από κάποιο νυχτερινό όνειρο δεκαετούς χρέους κι όχι πρωταθλητών! Οι αριθμοί αυτοί εδώ (7η θέση, 31 βαθμοί, Ν9 Ι4 Η13) μιλάνε πιο δυνατά από κάθε μύθο πάνω στοFacebook!! Και εσείς;; Σταματήστε να ψάχνετε τους προφήτες ανάμεσα στις κερκίδες — εκείνοι εκεί κάνουνε την ιστορία κάθε φορά που βγαίνουν στο γήπεδο σα να έχουν όλη την πόλη πάνω στους ώμους τους! Μετά όμως; Την επόμενη μέρα ξεχνάμε πως εκείνοι είναι οι ίδιοι που κρατούν τα εργαλεία στη ζωή τους, όχι κάποιος άλλος!! 😤💀