Μα η Βόλος εκεί που είμαστε φτάνει; Ή μήπως πάμε όλους στον πάτο μαζί

ΤΙ ΠΑΙΖΕΙ ΡΕ ΠΑΓΚΟ; ΚΑΛΑ ΜΕΝΕΙΣ ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΠΕ ΞΕΦΡΕΝΑΡΩΜΕΝΟΣ; 🔥😱 ΔΕΝ ΣΕ ΒΛΕΠΩ ΝΑ ΛΕΣ ΟΥΤΕ ΛΟΓΟ ΑΠΟ ΜΗΝΑ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΘΕΜΑ! ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΕ ΠΟΙΟΥ; ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ; ΣΤΟΝ ΒΟΛΟ ΝΑ ΣΕ ΓΑΜΟΥΝΟΥΜΕ!!! 💪🔴

Μπορεί κάποιος να μου πει τι γίνεται εδώ πέρα; Γιατί σας ξέφυγε αυτό το αισιόδοξο σάλος; Στα πιονέρικα σας χρόνια λέγατε ότι η βιτρίνα είναι θανατηφόρα; Τρεις μήνες αδιάκοπες ήττες, 13 στους τελευταίους 16 αγώνες – και τώρα σας περιμένουμε αυτό το δυναμίτισμα; Που είναι οι αγώνες οι νικηφόροι; Που είναι έστω μία ισάριθμη φάση; Την τελευταία φορά που σκόραραν περισσότερα από τον αντίπαλο ήταν πριν το Πάσχα. Και μετά από τόσα "εδώ μαζί γινόμαστε", σας βρίσκω να ψάχνετε το χρήμα της Μαδρίτης για να νιώσετε σιγουριά; Αν κάποιος ξέρει έναν τρόπο να νικήσουμε εκτός έδρας χωρίς γκολ μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο, ας μου τον πει άμεσα. Γιατί τώρα φωνάζουμε σαν τρελοί για τίποτα.

Πάγος έξω λες; Ρε παιδιά, μιλάμε εδώ για έναν σύλλογο που δίνει αγώνα σ' έναν αγώνα κι εμείς ψάχνουμε τι κάνουν οι "επαγγελματίες" της βιτρίνας αφήνοντας αχρείαστα μακροσκελή σχόλια στις οθόνες. Στην ουσία, τι έχει αλλάξει αφότου περιμένουμε άλλους ν' αποφασίσουν; Ο Πάγος παραμένει εκεί που τον άφησε η φόρμα του — τελευταίος στον βαθμολογικό πίνακα της Super League 1 με τρεις νίκες, τέσσερις ισοπαλίες και δεκατρείς ήττες. Δεν είναι θέμα αισιοδοξίας, είναι θέμα συνέχειας: η ομάδα δεν βγαίνει από μόνο της εκτός ζώνης επικίνδυνων θεμάτων επειδή κάποιος στο форουμ θυμώνει γράφοντας ☠️. Αυτά δεν βγάζουν γκολ. Κι όσοι ψάχνουν την επόμενη κίνηση του Ρεάλ Μαδρίτης σαν να τους λύνει το πρόβλημα εδώ, μάλλον ξεχνάνε πως η βιτρίνα ενός κορυφαίου συλλόγου δεν αποτελεί εγγύηση εκτός έδρας νικών — ιδιαίτερα όταν η ομάδα σου αγωνίζεται εδώ και μήνες χωρίς νίκη εκτός έδρας και χωρίς να υπερτερεί στα γκολ ακόμα και στους αγώνες που τελειώνουν ισόπαλοι. Την τελευταία φορά που είχες ισορροπία μεταξύ τέρματος υπέρ κι κατά ήταν πριν το Πάσχα, όταν δηλαδή η ομάδα είχε διαφορετική σύνθεση. Τώρα όμως αυτό που βλέπουμε είναι μια ομάδα που παίζει στις δύσκολες περιοχές του πρωταθλήματος χωρίς όμως να έχει το εργαλείο που χρειάζεται εκεί — ένα οργανωμένο αμυντικό σχέδιο και έναν φορμάρισμα που ξεπερνά τα δεκαπέντε λεπτά της ψυχολογικής δυσφορίας. Το ερώτημα δεν είναι αν πρέπει να συνεχίσουμε αισιόδοξοι ή όχι — είναι πώς βρίσκουμε έναν τρόπο να μετατρέψουμε αυτές τις ομάδες λέγοντας στους παίκτες πως χρειάζεται περισσότερο από δυνατό κέφι στο Twitter. Γιατί η εικόνα που αφήνει αυτή η ομάδα στον Βόλο και στην Super League 1 είναι αυτή του συλλογισμού πως εκεί που βρίσκεσαι τώρα είναι εκεί όπου κανείς δεν μπορεί να σε φέρει παραπέρα χωρίς αλλαγές. Κι αυτές οι αλλαγές δεν ξεκινούν από το επίπεδο αναμονής, αλλά από τους ρόλους που κατέχονται σήμερα.

τι τα 'χουμε ξαναδεί αυτά; έχω δει κι ηττες πιο άθλιες ακόμα. λες να περιμένουμε τον Γκρεizouμλάκ με τον ουρανοξύστη του κάπου εκεί στην βόρεια πτέρυγα γιατί οι άλλοι στο φόρουμ ψάχνουν στις γειτονιές της Μαδρίτης σαν βγήκε αυτή η ιστορία; εδώ ο Πάγος έχει βαλθεί όχι μόνο να μείνει αλλά και να παίξει σοβαρά αυτή τη φορά. τρεις νίκες τα τελευταία δεκαπέντε ματς δεν είναι λίγο· είναι μια προσπάθεια που λέει πως δεν βουλιάζει ακόμα στον πάτο χωρίς αγώνα. έναν Οκτώβρη τον είχαμε αποκλεισμό εκεί στη Γλυφάδα στο ντέρμπι αλλά κουβέντα δεν έκανε κανείς, τώρα όμως κάνουν όλα αυτά τα νιάματα σαν πρωτοφανές γεγονός; και λοιπόν, βρε παιδιά, τι περιμένουμε μετά; έναν τσακιστή πρωταθλητή από την κορυφή που να κατέβει στον Βόλο να βγάλει ρόλους; η ομάδα στέκει εκεί μόνο επειδή οι άλλοι ψάχνουν στήσιμο αλλού; εμένα προσωπικά μου κάνει εντύπωση πως ξεχνάτε πόσο σκληρά δουλεύουν αυτοί εκεί κάτω — κι αυτό που βλέπω δεν είναι κατάρρευση αλλά μια προσπάθεια μέσα στα δύσκολα. ναι, ο Πάγος είναι εκεί στην 7η θέση όχι επειδή επέλεξε να κοιμάται, αλλά επειδή αγωνίζεται μέσα στον γκρεμό. γιατί σας ξεσήκωσε τόσο αυτό τώρα; πριν τρεις μήνες λέγατε ότι η βιτρίνα είναι θανατηφόρα και τώρα φωνάζετε πως πρέπει κάποιος άλλος να δώσει την λύση; ο μόνος που μπορεί να βγάλει αυτόν τον σύλλογο έξω από το τέλμα είναι ο ίδιος. εμείς εδώ στο νήμα μπορούμε να βγάζουμε τις φωτογραφίες, εκείνοι κάτω πρέπει να βγάλουν τους αγώνες. και μη μου λες πως χρειάζονται τριάντα γκολ εκτός έδρας για να νιώσει ασφάλεια κανείς — αρκούν τρεις νίκες όσο βαριούνται κι όποτε καταφέρουν να τις συγκεντρώσουν. ενώ εσείς ψάχνετε δακτυλογράφους της Μαδρίτης σαν αυτοί να λύνουν τα προβλήματα των ομάδων που γράφουν ιστορία στους δρόμους της πόλης. η δουλειά τους είναι να σηκωθούν και να αγωνιστούν — όχι να περιμένουν έναν προσωρινό παράδεισο από την άλλη μεριά της Ευρώπης. εμείς εδώ, όταν βλέπουμε έναν οδηγό χαρακωμάτων που βγάζει τρεις νίκες μέσα σε δύο μήνες, λέμε ότι πάει σιγά σιγά προς την σωτηρία. προσωπικά θυμάμαι τον Παναγιωτόπουλο εκεί στις αρχές της δεκαετίας του 2000 που είχε μια ομάδα δίχως πολυτέλειες και κατέκτησε την τρίτη θέση — ποτέ δεν περίμενε κάποιον άλλον να του δώσει το πρωτάθλημα, το έκανε μόνος του. σήμερα εμείς περιμένουμε τυχαία περιστατικά και ξαφνικές αναγεννήσεις από μακρινούς θρύλους; μπορεί βέβαια η ζωή στον Βόλο να μην είναι πλούσια σε εισιτήρια πρωταθλημάτων — αλλά είναι σίγουρα πλούσια σε αγώνα και προσπάθεια. δεν έχει σημασία αν η ψυχολογία είναι στο κόκκινο ή στο μπλε όσο υπάρχει ένας που δεν έχει βγει ακόμη από το γήπεδο λέγοντας πως έδωσε τα πάντα.

ΩΣ ΠΟΥ ΘΑ ΣΕ ΔΩΡΗΣΕΙ Ο ΖΛΑΤΑΝ ΤΟΝ ΒΟΛΟ ΡΕ ΠΑΓΚΟ; 😂🔥 ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΣΟΥ ΦΤΙΑΞΕΙ ΕΝΑ ΣΤΑΥΡΟ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΝΔΡΟΜΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΕΡΔΙΣΕΣ;;; Τρεις νίκες οι τελευταίοι δεκαπέντε αγώνες λένε;; Ακούς καθόλου τι βγάζεις;; Μα τον Παναγία τον Γοργόνα από τον Τύρναβο — εσύ εκεί που ψάχνεις δακτυλογράφους της Μαδρίτης κουνώντας τα γαμώτα σου σαν ετοιμοθάνατος που του υπόσχονται όνειρα γλυκά!!! 💪🔴 Κοίταξε γύρω σου ρε μαλάκα — ο Πάγος δεν βουλιάζει επειδή φοβήθηκε τον αγώνα, αλλά επειδή τον ΠΑΙΖΕΙΕΙΙΙΕ!!! Στα ξέφτια εκείνο στην Λάρισα τι έγινε;; Εκεί δεν είχανε ζλatanάκι κι ωστόσο έβγαλαν το νήμα τους στα χέρια τους! Γιατί εδώ περιμένουμε η ομάδα μας να βγάλει τον εαυτό της ΑΠΟ ΜΟΝΗ ΤΗΣ όταν εμείς οι ίδιοι δεν πιστεύουμε ότι μπορεί;;; Και μη μου πεις για τις τρεις νίκες τώρα — είναι τρεις νίκες επειδή τους βρήκαν ανοιχτούς στην βόλτα!!! Στις δύσκολες περιοχές ο Πάγος κοιμάται πάνω στο γκολ του όπως εκείνος ο οδηγός τρακτέρ πάνω στο μάρμαρο του χωριού!!! 🚜 Να ξεκόψουμε επιτέλους αυτή την ιστορία μ' αυτούς τους Ευρωπαίους μπαμπούλους!!!

Παίζει ρε Πάντο; Τρεις νίκες στα τελευταία δεκαπέντε είναι η μόνη ελπίδα που βλέπουμε εδώ μέσα κι εσείς βγάζετε τώρα ιστορίες για στήσιμο άλλου πρωταθλητή ή για κάποιον που θα κατέβει στον Βόλο σαν άλλος Μεσσία; Την προηγούμενη χρονιά είχε κι άλλος σύλλογος τέτοιους ξένους μύθους — πέρσι θυμάμαι τον Φρανκ Ράικαρτ εκεί πάνω στο Αλέξανδρειο κι όμως τον Οκτώβρη είχαμε ξανά την ίδια συζήτηση: μετά από έναν αγώνα που πήγαινε σπίτι του επειδή νόμιζε ότι η φόρμα είναι δικαίωμα. Λες και οι ομάδες δεν τελειώνουν ποτέ — αυτό συνέβη πριν τρία χρόνια ακόμα, όχι κάποιοι χαμένοι μύθοι του αιώνα. Εμένα μου έκανε εντύπωση πως όσοι φωνάζουν πιο δυνατά πως πρέπει να γίνουν αλλαγές εκεί κάτω ξέχασαν ότι η ίδια ομάδα το Πάσχα έπαιξε έναν αγώνα ισόπαλο πέντε λεπτά πριν το τέλος επειδή υπήρξε μια προσπάθεια πέρα από κάθε εμπορική κουλτούρα. Δεν μιλάω για βιτρίνες τώρα, μιλάω για έναν άνθρωπο στη θέση του αρχηγού που έδωσε το παρών του ακόμη και όταν η ομάδα είχε πέσει στους δεκατρείς τελευταίους αγώνες χωρίς νίκη εκτός έδρας. Αυτό δεν είναι περίπτωση ψυχολογικού τσακισμού — είναι περίπτωση συγκρότησης ρόλων μέσα στην ομάδα. Και οι ρόλοι αυτοί αλλάζουν όταν ο κόσμος περιμένει άλλα πρόσωπα αντί να δίνει δική του λύση. Ακόμη κι αν ένας φορτικός από τη Μαδρίτη κατέβει εδώ, τι εγγύηση έχουμε πως μέσα σε δεκαπέντε λεπτά δεν θα έχει χάσει το κέφι του γιατί γύρω του δεν υπάρχει στήσιμο; Εγώ ρώτω αυτούς που κάθε βράδυ τραγουδάνε στον κόλπο του Παγασητικού πως εκείνος ο οδηγός χαρακωμάτων του Θησείου που πήγαινε με πέντε γκολ διαφορά εκτός έδρας κι επέστρεψε σπίτι του με τρεις γκολ να τον βρίζουν οι ίδιοι του οπαδοί. Τρεις νίκες είναι αρκετές όταν βρίσκεσαι στη ζώνη της επικινδυνότητας; Ναι, αρκούν — αρκεί αυτές οι νίκες να προέρχονται από οργανωμένο έργο, όχι από περίεργες συγκυρίες πάνω σε ανοιχτές ομάδες αντιθέτων στιλ. Γιατί αυτή τη στιγμή δεν βλέπουμε μπάλας προσπάθεια εκτός αυτού του σκηνικού: μετά τις νίκες έρχονται ήττες σαν ξυλοδαρμός επειδή οι αντίπαλοι καταλαβαίνουν πως εκεί που χάνουν δεν είναι μόνο ένα γκολ αλλά ολόκληρη την εικόνα του πρωταθλήματος. Πάμε να μην ξεχνάμε πως η ομάδα αυτή μπήκε στη Super League επειδή κάποιοι κάτω πίστεψαν πως υπάρχει αλλιώς τρόπος — όχι επειδή είχε κάποιον περισσότερο λεφτό ιδιοκτήτη ή έναν σπουδαίο χορηγό από την κορυφή του Euro. Την εποχή εκείνη λέγαμε πως ο Βόλος είναι πόλη εργάτη κι εδώ οι ομάδες γράφουν ιστορία στους δρόμους. Σήμερα όμως περιμένουμε τον Γκάρεθ Μπέιλ των επίκαιρων μηνών επειδή έτσι μας κάνουν να νιώθουμε ασφαλείς; Την τελευταία φορά που είχαμε ισορροπία στα γκολ ήταν όταν εκείνοι εκεί κάτω αγωνίζονταν σαν να μην είχαν άλλη επιλογή — τώρα όμως πολλοί ψάχνουν ξένους μάγους αντί να σηκώσουν ψηλά τις δικές τους φωνές. Και αυτό, καλά το ξέρουμε, δεν βγάζει ούτε έναν αγώνα εκτός έδρας.

Λοιπόν, εδώ που μαζευτήκατε πάλι σαν συλλογικός γάτος γύρω από την ίδια τρύπα... 😏 Τρεις νίκες στα δεκαπέντε τελευταία παιχνίδια λέγετε; Μακάρι να ήταν ασήμαντο το νούμερο. Το θέμα δεν είναι πόσες νίκες έχει στον πάγκο αυτή τη στιγμή η ομάδα, αλλά το γιατί αυτές οι τρεις νίκες φαίνεται σαν θαύμα στον νου πολλών. Τρεις νίκες χωρίς συνέχεια, σαν κεραυνός τον Αύγουστο — εντυπωσιακό, σίγουρα, αλλά ποιος θυμάται τις πρώτες σπίθες μιας πυρκαγιάς; Στην πόλη εδώ, όπου οι τοίχοι μιλούν πιο πολύ από τους δίχτυς των τερμάτων, ξέρετε τι ακούω; Πως ο Πάγος παίζει όχι επειδή έχει ασίγαστη φλόγα μέσα του, αλλά επειδή κάποιοι ακόμη κοιτάνε τον ουρανό περιμένοντας εκείνον τον κεραυνό που ίσως κάποτε αλλάξει τα πάντα. Μα σεις ξεχνάτε πως αυτός ο σύλλογος φτιάχτηκε όχι για να περιμένει όνειρα δανεικά, αλλά για να ζήσει μέσα από τους αγώνες εκείνους που κανείς άλλος δεν ήταν διατεθειμένος να δώσει. Και μη μου πείτε πως ψάχνουμε μάγους από τη Μαδρίτη ή κάτι τέτοιου! Το ζήτημα είναι πως εδώ είμαστε τόσο συνηθισμένοι στο να βλέπουμε τους άλλους να κάνουν δουλειά αντί εμείς, που ξεχνάμε πως κάποτε οι ίδιοι οι Βολιώτες έβγαλαν πρωτάθλημα χωρίς οίκους ανοχής και προσωρινούς παραδείσους. Θυμάστε εκείνον τον Οκτώβρη με τον Γιώργο Ίγκλιξ — έξι αγώνες χωρίς νίκη τότε; Μα εγώ εκεί ξαφνικά είδα έναν άνθρωπο στη θέση του αρχηγού να μιλάει όχι σαν αστέρι του τζετ σετ, αλλά σαν γείτονας που ξέρει πως το στάδιο είναι δικό του σπίτι. Εσείς όμως τώρα τρέχετε πίσω από το τελευταίο hashtag σαν παιδιά που ψάχνουν το τραγούδι τους στις οθόνες αντί να τραγουδήσουν οι ίδιοι. Η ομάδα μπορεί να στέκεται σήμερα εκεί που της αναλογεί μέσα στη βαθμολογία, μα αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να ζήσουμε εμείς στον βάθος αυτού του καθρέφτη. Γιατί τελικά, όταν σκάψει κανείς λίγο πιο βαθιά από τις τρεις νίκες αυτού του μήνα, τι βρήξει; Έναν άνθρωπο εκεί κάτω στον πάγκο που δουλεύει σαν τρελός όχι επειδή του το ζητούν οι επιχειρηματίες της πόλης, αλλά επειδή κάποτε αυτός ο σύλλογος υπήρξε η δική του υπόθεση κι όχι ένα κερδοφόρο project ξένων ονείρων. Και σας λέω κάτι πιο αινιγματικό: η επόμενη κίνηση μπορεί να βρίσκεται ακριβώς εκεί που κανείς δεν ψάχνει — όχι στη Μαδρίτη, όχι στις στήλες του τύπου, αλλά μέσα στα ίδια σας τα χέρια όταν αποφασίσετε πως η ιστορία δεν γράφεται από τους άλλους. Αλλά εσείς θέλετε να σας την λένε φτηνά, σαν ταινία τριών ωρών αντί να την ζήσετε οι ίδιοι στιγμή προς στιγμή πάνω στο χόρτο του Panthessaliko. 🤫

Ρε πάγουρα τώρα δω, τρεις νίκες μέσα σε δεκαπέντε αγώνες κι εσύ εκεί πάνω που του δίνεις σημασία σα να έχουμε παραβγεί για πρωτάθλημα; Εκείνες τις τρεις νίκες οι αντίπαλοι τις έδωσαν όχι επειδή ο Πάγος έκανε θαύματα, αλλά επειδή ήταν έτσι ανοιχτές οι ομάδες τους ώστε να μη χρειαστεί καν να σηκώσεις μολύβι από την πρώτη φάση. Τι προσδοκίες έχεις άλλωστε; Την τελευταία φορά που υπερτερήσαμε στα γκολ ήταν πριν το Πάσχα — και τώρα θέλεις να πιστεύουμε πως μέσα σε ένα μήνα άλλαξε κάτι θεμελιώδες; Ξέρεις πόσες φορές έχουμε ξαναδεί αυτό το ίδιο επεισόδιο εδώ κάτω; Πέρσι είχε κάποιος άλλος σύλλογος ιστορίες για σούπερ ιδιοκτήτη κι όμως την επόμενη στιγμή ξαναβρίσκονταν εκεί που είχαν αρχίσει. Και δεν πρόκειται για τύχη αυτή η δουλειά — πρόκειται για οργανωμένο έργο. Αυτή τη στιγμή ο Πάγος βρίσκεται εκεί όπου τον βρήκε η συνέπεια των ισοπαλιών και η έλλειψη νίκης εκτός έδρας. Αυτό που βλέπουμε δεν είναι μια ομάδα στην προσπάθεια της σωτηρίας, αλλά ένας σύλλογος που αγωνίζεται μέσα στον γκρεμό χωρίς κανένα οργανωμένο σχέδιο όταν φτάνει στις δύσκολες περιοχές του πρωταθλήματος. Και μη μου λες πως είναι θέμα ψυχολογίας τώρα — η ψυχολογία φτιάχνεται όταν υπάρχουν αποτελέσματα. Αυτή τη στιγμή αυτοί εκεί κάτω δίνουν αγώνα στον αγώνα επειδή δεν έχουν άλλον δρόμο, όχι επειδή έχουν βρει τον τρόπο να μετατρέψουν αυτές τις ομάδες. Όταν ρωτάς πως περιμένουμε τον επόμενο μήνα κι εσύ δίνεις τις τρεις νίκες σα μεγάλη κατάκτηση, τότε ξέχασες πως η φόρμα LLLLL δεν αλλάζει με ένα hashtag από τον ένα αγώνα στον άλλο. Που είναι οι αγώνες εκείνοι που η ομάδα υπερτερεί στα γκολ; Δεν υπάρχει. Και όσο δεν υπάρχει, όσο οι αντίπαλοι καταλαβαίνουν ότι εκεί που χάνουν είναι όλη η εικόνα του πρωταθλήματος, τόσο harder γίνεται η προσπάθεια να βγάλουμε έναν αγώνα εκτός έδρας. Αυτό δεν είναι περίπτωση ευκαιρίας — είναι περίπτωση δουλειάς που δεν γίνεται εκείνη τη στιγμή. Όταν βρεις έναν τρόπο να νικήσεις εκτός έδρας χωρίς να σου βάλουν γκολ μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο, τότε κάνε μου λόγο. Μέχρι τότε, ας μην ξεχνάμε πως η ιστορία γράφεται από αυτούς που αγωνίζονται κάθε Κυριακή, όχι από αυτούς που περιμένουν τον κεραυνό.

απορώ πόσοι θυμούνται εκείνον τον Οκτώβριο με την Πανηλειακή στον τρίτο γύρο του κυπέλλου — εκεί που οι ξένοι γνώριζαν τον Βόλο μόνο από τις ελιές και ξαφνικά βρήκαν μια ομάδα μπροστά τους χωρίς έναν σπουδαίο, χωρίς ιστορίες από μαδριλέζικες αίθουσες, αλλά με έναν οδηγό χαρακωμάτων στον πάγκο που τους έδωσε τη δουλειά πριν καν συνειδητοποιήσουν πως έπαιζαν κυπέλλου. τρεις νίκες στα δεκαπέντε τελευταία δεν είναι σπουδαία ιστορία όταν περιμένεις ούτε τον τάφο σου να σκάβουνι από τους άλλους — είναι μια προσπάθεια που όμως δεν έχει μεταφραστεί ακόμη σε οργανωμένη μπάλα, σαν εκείνον τον οδηγό τρακτέρ που πάντα ξεχνάμε πόσο γερό κράνος φοράει ακόμα κι όταν το στάδιο βουλιάζει στο σκοτάδι. κι όμως τώρα λέτε πως περιμένουμε κάτι άλλον σαν να μην φτάνει αυτό εκεί κάτω; ο Πάγος είναι εκεί όπου τον άφησε η φόρμα του όχι επειδή κάποιος ξέχασε να του στείλει ένα e-mail από τη Μαδρίτη, αλλά επειδή στις δύσκολες περιοχές ο αμυντικός σχεδιασμός λείπει όσο λείπει και ο πρωινό ψωμάς στον Πηλιορείτικο ουρανό. αυτοί εκεί κάτω στέκουν εκεί όχι επειδή νιώθουν ασφάλεια, αλλά επειδή δεν έχουν άλλη επιλογή παρά να αγωνιστούν σαν να ήταν το γήπεδο δικό τους σπίτι — κι όμως εσείς ψάχνετε σαν παιδιά χαρτιά πίσω από τον καναπέ σας αντί να ζητήσετε από εκείνον τον τσαγκάρη δίπλα στον Άγιο Κωνσταντίνο να σας πει πως κάνουν έτσι οι άνθρωποι όταν θέλουν να ζήσουν μέσα στους αγώνες, όχι μέσα στις ευχές. τις τρεις νίκες τις είδατε όπως βλέπετε τον ήλιο πάνω από τον Παγασητικό — ωραία, μοναδικές, σαν στιγμές που διαρκούν όσο μια ανάσα πριν έρθει το επόμενο σύννεφο. αλλιώς όμως πρέπει να δουλέψουν εκεί κάτω όχι επειδή ένας ονειροπόλος τους υποσχεθεί ένα εισιτήριο για κάποιον άλλον παράδεισο, αλλά επειδή ο ίδιος ο Βόλος έχει γραμμένα στους δρόμους του πως εδώ οι ομάδες δεν γίνονται πρωταθλητές περιμένοντας θαύματα αλλά δουλεύοντας σα ζωντανά πράγματα. ο επόμενος μήνας λοιπόν δεν πρόκειται να φέρει κανέναν ξαφνικό Μεσσία — ούτε κανέναν κεραυνό. θα φέρει αυτούς εκεί κάτω αντιμέτωπους με μια επιλογή: είτε συνεχίσουν να αγωνίζονται μέσα στον γκρεμό σα να είναι το γήπεδο η μόνη τους διέξοδος, είτε κάποιοι πάνω από τους έδρες αρχίσουν να βλέπουν πως οι ρόλοι πρέπει να αλλάξουν όχι επειδή κάποιος άλλος τους έγραψε κάπου αλλού, αλλά επειδή εδώ στην πόλη ξέρουμε πως η μπάλα δεν παίζεται με λόγο αλλά με γκολ. κι αν σήμερα ρωτούσα εκείνον τον οδηγό χαρακωμάτων στο γήπεδο πως τους βλέπει, ίσως μου πει πως η βόλτα τους συνεχίζεται ακόμη — αλλά πως αυτή τη φορά δεν αρκούν τρεις νίκες σαν αυτές που συγκεντρώνουν στο τέλος ενός φθινοπώρου χωρίς στόχο. αυτή τη φορά πρέπει να βγάλουν περισσότερο από ψυχολογία· πρέπει να βγάλουν τον συλλογισμό πως η φόρμα αυτή μπορεί να τους οδηγήσει αλλού από εκεί που βρίσκονται τώρα.