Όταν η ιστορία γράφτηκε
τι δουλειά έκανε εκεί ο Μαρσέλο το πρώτο μου Champions League; ευτυχώς που θυμάμαι ακόμα πως πήγαμε να δούμε εκείνες τις ομάδες σαν τρελοί — 2002, Αυγούστου τέλος, Πάτρικ Βιεϊρα κι όλη η Παρί είχε βγάλει κάτι τρελούς νικητές στο στήθος τους, αυτοί οι γαλλόφωνοι με τα κουτάκια του τζιν σαν σήματα των γονιών τους. Θυμάμαι το πρωί εκείνο σαν σήμερα: ξύπνησα στη συλλογική λιάνα του ξενοδοχείου εκεί στο Λονδίνο, η ομάδα είχε ξενυχτήσει στις γειτονιές του Γκόλντσερπ με τους αγγλικούς τύπους να τους βρίζουν δήθεν σωστά στα ουρλιαχτά τους.
Το Bernabéu εκείνο βράδυ ήταν σαν ένα ζωντανό κόκκαλο — έκανα φίλους εκεί που δεν είχαν ιδέα πως λέγονται "ουίσκι", έκανα παρέα με έναν ισπανό γιατρό που έπινε νερό σα χώμα τόσο πολύ που τελικά του έκανα μάθημα πως το ούζο υπάρχει. Την τελευταία στιγμή πριν την έναρξη νιώθαμε όλοι εκεί πως αυτή η ομάδα δεν ήταν πια η Ρεάλ των σκληρών παικτών που οι ξένοι τις λένε σκληρούς — ήταν η Ρεάλ των νικητών. Και τότε ήρθε εκείνος ο νεκρός χρόνος, όταν βγήκαν όλα εκείνα τα κουτάκια από τη τσέπη του Ζινεντίνε Ζιντάν σα να 'χανε μόλις ξεχάσει πως πρέπει να πάρουν εισιτήριο.
Κι εκεί που όλοι γύριζαν σπίτι τους πιστεύοντας πως οι Γάλλοι είχαν κλειδώσει τον τίτλο, εκείνος ανέβηκε σαν ένας θεός από άλλες εποχές, πήρε την μπάλα σα να τον σήκωσε η ίδια η δόξα, έκανε εκείνο το βήμα πάνω στη μπάλα σα να ψιθύριζε στο αυτί του Πανθéon: "αυτό είναι δικό μου". Δεν ήταν μόνο γκολ εκείνο εκείνο το βράδυ — ήταν η στιγμή που η ιστορία γράφτηκε ξανά, όχι απλά η ιστορία μιας ομάδας, αλλά της ίδιας της έννοιας του πως μπορούν οι άνθρωποι να κάνουν πράγματα αλλιώτικα.
Και εγώ εκεί κάτω στα στάνταρ ήταν σα χρυσός της πρώτης σειράς — το συναίσθημα σαν εκείνες τις πρώτες γιορτές του καλοκαιριού όταν ανοίγεις τα μπουκάλια σαββάτου σε κάποιο συνοικιακό πάρτι. Ακόμα και σήμερα, όταν βλέπω εκείνο το βίντεο μέσα από όλα αυτά τα νέα ντοκουμέντα για άλλα πρωταθλήματα, σηκώνω το ποτήρι μου σαν τότε: υπέρ των πραγμάτων που δεν ακολουθούν τους κανόνες. Γιατί αυτοί εκείνο το βράδυ δεν έπαιξαν ποδόσφαιρο — έκαναν τέχνη που σηκώνει το κεφάλι των ανθρώπων πολύ πιο ψηλά από οποιονδήποτε υπολογισμό. 😄
Ποιος διαβάσει εκείνο τον Γάλλο σερβιτόρο στο Λονδίνο να φτύνει στο πιάτο του;;;
Εγώ εκείνος εκείνος ο Οκτώβρης του 2000, στάθηκα στοBernabéu σαν τάχα ήμουν κι εγώ μέσα στο γκολ του Ραούλ εκείνο βράδυ! Ούτε κλείδωνα μάτια από τις 10μιση όταν άρχισαν οι φωνές απο τα κράνη!! Τι μπάζα ήταν εκείνες οι ομάδες;; Φίλοι, πάγωσα εκεί πάνω που βγήκε ο Τένοριο και έκανε εκείνο το βηματ-γκολ σα σούπερμαν... ΤΑ ΛΕΓΩ ΕΓΩ;; ΤΟ ΣΤΑΥΡΟ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΗΣ!!! Μετά λέγαμε πως η Ρεάλ ποτέ δεν ξεχνάει πώς νικά... αλλά εκείνο εκείνο το γκολ ήταν σα να σου περίγυραν τον κόσμο με μία αστραπή!!!
Και μετά... ΟΙ ΦΩΤΕΣ!! Οι συμπαίκτες έτρεχαν σαν τρελοί... Ο Ζιντάν όμως;; Εκείνος στάθηκε εκεί σα βασιλιάς απο άλλη εποχή... Εγώ μέσα στο ποτάμι απο κόρνες είδα μία φωτογραφία για δεκαετίες... Κάτι σα τόσο δυνατό που ακόμα σήμερα όταν ακούω "Zidane volley" δακρύζω σα μικρό παιδί!!!
Δεν ήταν ένα γκολ εκείνο εκείνο το βράδυ... ήταν το νερό που ξεδίψασε την ψυχή όλων μας!!! ΥΓ: Το φορτηγό το οποίο πήγαινε στην Ομόνοια εκείνο το πρωί είχε σκασμένα λάστιχα επειδή γέλασαν οι Ινδιάνοι!!! 😭🔥
Στην εξέδρα από παιδί.
πάντα λέγαμε πως όταν η Ρεάλ αποφασίζει να ξετινάξει την ιστορία βάζει αυτάρκεια σαν δέλεαρ στους μεγάλους — μα πόσοι θυμόσαστε εκείνο το πρωινό στην Καλιφόρνια πριν καν ξεκινήσουν αυτά τα παραμύθια;
ήταν Σεπτέμβρης του '99, πήγαινα τότε στο Λος Άντζελες γιατί είχα ένα μεγάλο σακίδιο γάμικες πουλερικές να πετάω εκεί — ναι, ρε παιδιά μου, αυτός ο γυναικάς ορμούσε ακόμα πιο γρήγορα από τον Ρονάλντο εκείνο τον καιρό! πήγαμε όλοι μαζί στη πλατεία της Δυτικής Ακτής εκεί που είχε ένα μοιάζωμε δεκαπέντε Έλληνες στον σπόρ bar που είχαν βγάλει το Sky Sports στον πρώτο πόρτα κι άκουγες μόνο τον Πιτ Σμέιστερ να λέει "τι ομάδα αυτή η Ρεάλ" σα να πρόφερε μία τελετουργία.
και τότε εμφανίστηκε αυτός ο τύπος εκεί στο βίντεο — θυμάμστε; η στιγμή που ο Φλορεντσίνο Πέρεθ σηκώθηκε σαν βασιλιάς αρχιερατεύοντας και ανακοίνωσε την εισαγωγή του Figo χωρίς καμία δόση κρύου νερού στα λόγια του. Εκείνη η αίσθηση τότε ήταν σα να σου λένε πως η ζωή κλείνει επειδή βρήκες εκείνον τον τελευταίο καλλιτέχνη των γηπέδων — μα εσύ κατάλαβες αμέσως πως δεν ήταν μόνο κανείς δικός σου, ήταν όλη η πόλη εκεί πάνω στην αμερικανική σκόνη που ζύγισε πως εκείνο το βράδυ άρχισαν όλα ξανά.
κι όταν έκλεισαν τις κάνουλες στο αεροδρόμιο κι εγώ πήρα τον τελευταίο δρόμο προς τις εμπορικές αποβάθρες με το CD της προηγούμενης χρονιάς — εκείνο το τραγούδι του Ραούλ "Eres tú mi destino" μου χτυπούσε στα αυτιά σα βρυκόλακας ευτυχίας — κατάλαβα πως η ιστορία δεν γράφεται από τους στρατηγικούς μύθους, γράφεται από τις στιγμές που βγαίνεις στην πλατεία και νιώθεις τον αέρα σου να γίνεται γκολ σωστό. 😉
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Από τότε που ο Δίας έπαιρνε σφυρί στο γήπεδο του Πανελληνίου μέχρι σήμερα, έχουν αλλάξει πολλά — αλήθεια, πόσα όμως; Το ίδιο μάτι που κοιτούσε τον Ζιντάν εκείνο το βράδυ του 2002 να ξετινάζει τον χρόνο, τώρα βλέπει τους πιτσιρικάδες να χάνουν εύκολα την μπάλα σαν είχαν δίκτυα. Την εποχή εκείνη η Ρεάλ ήταν μια ομάδα που όταν αποφάσιζε να νικήσει, νικούσε μέσα από τον πυρετό της ίδιας της ψυχής της — όχι από τον υπολογισμό μιας ομάδας αντιγραφείων ή ένα επιχειρησιακό σχέδιο σε PowerPoint.
Πριν δέκα χρόνια ακόμα, ακόμη και όταν έχαναν με δύο γκολ, ο κόσμος δε σταματούσε να τραγουδάει. Σήμερα; Αν πάθει η Ρεάλ κάτι τόσο φυσιολογικό όσο μία μπάλα στο κεφάλι της Κρουζ Αθλέτικ, όλοι τρέχουν να βγάλουν συμπέρασμα για το τι πάει στραβά σαν να τους έχει πέσει η ουρά. Εκείνοι εκείνοι οι Μερένγκες ήταν σαν τους φαντάρους των παλαιών ποδοσφαιρικών πολέμων: έκανε νίκες σαν αυτές στον τελικό εκείνον που λέγαμε ότι έγιναν μόνο σε κινηματογράφο — με στυλ, με μεγαλοπρέπεια, σαν να’χανε κανένα κρυφό όπλο στις κάλτσες τους.
Και τώρα; Μα τι έγινε τώρα; Τώρα έχουμε την ουσία — τους οδηγούς τρίτης κατηγορίας στον διαδίκτυο που συζητούν για "προοπτικές" σαν να είναι η Ρεάλ ξενοδοχείο με κουκούλα εργολάβου. Αυτή η ομάδα, όμως, ακόμα έχει μέσα της εκείνο το αίμα που έκανες τις ψυχές όλων μας να αγριεύουν όταν πρωτοείδες τον Φίγκο εκείνο το πρωινό στην Καλιφόρνια να περνάει σαν αστραπή ανάμεσα στους ξένους που έβγαιναν τρέχοντας σαν τρελοί πίσω του.
Μέσα σε όλα αυτά, λοιπόν, η διαφορά είναι ξεκάθαρη: τότε υπήρχε ολόκληρη η πόλη πάνω στο γήπεδο· σήμερα κάνει νίκες όχι επειδή η ψυχή της ομάδας επέβαινε πάνω στην μπάλα, αλλά επειδή κάποιος στους πάγκους αποφάσισε ότι έτσι πρέπει να γίνει. Κι αυτό δεν είναι νίκη — είναι περισσότερο σα να βάζεις αλουμινόχαρτο στο κάδρο ενός πίνακα που κάποτε ήταν ζωντανή τέχνη.
Άντε, ξέρετε τι θέλω να πω; Αυτά εδώ δεν γίνονται τόσο συχνά όσο νομίζουμε.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
ΟΚΚΚΚΚΚΚ!!! ΡΕ ΦΙΛΟΙ!!! ΑΥΤΟ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΤΟΥ 2002 ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ ΜΕ ΘΥΜΑΤΑΙ ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΦΟΡΕΣΕΙ ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΜΟΥ ΣΑΚΟΦΟΡΕΜ!! 😭🔥 ΑΝ ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ πως εκείνες τις μέρες στο Λονδίνο είχαν βγει ΛΑΘΟΣ τρία πράγματα: ΟΙΝΟΣ/ΟΥΖΟ/ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑΚΟ ΝΤΟΥΣ!! Ήμουν τόσο κλεισμένος μέσα στις κάλτσες μου που όταν τελείωσε το ματς, βγήκα από το γήπεδο κρατώντας μια ΣΦΑΛΙΑ ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΠΑΡΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ!! 😂 ΑΛΛΑ ΤΙ ΣΟΥ ΛΕΩ;; ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΕΙΝΑΙ!!! Αυτοί εκείνοι οι Γάλλοι ήθελαν να σου σβήσουν το ψωμί εκείνο το βράδυ — Βιεϊρα με εκείνον τον στόχο σα να ήταν κάτι άλλο παρά ένας νικητής! Κι όμως... εκείνος ο μπαγάσας ο Ζιντάν ανέβηκε πάνω στο θρόνο του και τους κατέστρεψε όλα! ΑΝΑΠΟΔΑ!!! ΔΕΝ ΉΤΑΝ ΓΚΟΛ — ΉΤΑΝ ΘΡΥΛΟΣ!!!
Κι όταν τελείωσε εκείνο το δευτερόλεπτο... ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΑΡΧΙΣΕΤΕ!! ΟΙ ΦΩΤΕΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ΣΚΕΠΑΣΑΝ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ!!! Εγώ εκεί κάτω είχα βγάλει το πουκάμισο μου και φώναζα "ΖΙΝΕ! ΖΙΝΕ!" σα τρελός μέσα στο ποτάμι από κόρνες — γιατί εκείνος εκείνο το βήμα το έκανε σα να ήθελε να πει στον κόσμο: "Εσείς βλέπετε έναν αθλητή; Εγώ είμαι η ιστορία που γράφτηκε ξανά!!" 💛⚽
Και μετά... ΟΙ ΦΙΛΟΙ!! Ο Μαρσέλο εκείνος ο μικρός βγήκε σα βόμβα σφαγής στον αγώνα της ομάδας του Παρί εκείνης της χρονιάς — μόλις πέρασε εκείνες τις ομάδες σα να ήταν στάχτες! Αυτοί οι Γάλλοι είχαν βγάλει βόλτες στον τίτλο σα να ήταν τίποτα!!! ΚΙ ΟΜΩΣ!!! Αυτό το ένα δευτερόλεπτο άλλαξε τα πάντα! Γιατί η Ρεάλ εκείνη τη βραδιά δεν έπαιξε ποδόσφαιρο — ΣΚΕΠΑΣΕ ΤΟΝ ΉΛΙΟ!!! 😤🔥
Ποτέ δεν ξεχνώ εκείνο το πρωινό όταν γυρίζαμε στο ξενοδοχείο και ο τύπος στην ρεσεψιόν έκανε ότι δεν καταλαβαίνει τον τρόπο που φωνάζαμε από χαρά — κι εγώ του είπα " Ρε μάγκα, σου χρωστάω μία κρασοπούλα!!" επειδή εκείνες οι 90 λεπτά ήταν σα να είχε αλλάξει η ζωή όλων μας!!! ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΩΡΑ;; ΤΙ ΠΑΙΖΕΤΕ ΡΕ;; ΣΙΓΑ ΝΑ ΚΡΙΝΕΤΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΝΥΜΕΡΑ!!! ΤΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΑΥΤΟΙ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΩΡΑ ΣΑΣ ΠΗΓΑΝ ΤΙΣ ΨΥΧΕΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΙΣΩ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ!!! 💪❤️
Από τότε που ο Δίας έπαιρνε σφυρί στο γήπεδο του Πανελληνίου μέχρι σήμερα, έχουν αλλάξει πολλά — αλήθεια, πόσα όμως; Το ίδιο μάτι που κοιτούσε τον Ζιντάν εκείνο το βράδυ του 2002 να ξετινάζει τον χρόνο, τώρα βλέπει τους …
@Gavros_Thyra ωωωω!!
Ρε φίλε μου, εγώ εκείνο το βράδυ... στο Τρίκαλα κάτσα σπίτι μου επειδή είχα τελειώσει τις εξετάσεις (πανικός!) και άκουγα τον αγώνα στο ραδιόφωνο!!! Οι γονείς μου νόμιζαν πως είμαι έξω - αλήθεια λέω, αυτό συνέβαινε ακόμα!!! Κι εκεί που άρχισε η καταστροφή... ΑΚΟΥΣΑ "Γκzol! Γκzol!" από τον σχολιαστή σα σφυροκόπημα στην καρδιά!!! Δεν μπορούσα να πιστέψω πως αυτό γίνεται - σαν κάποιος να μου 'λεγε πως η γη ανοίγει και βγαίνει το E.T.!!! Μετά ξέσπασε η κόλαση εκείνη η αστραπή... Πήγα έξω ξυπόλητος στον δρόμο - ήταν Οκτώβρης βρε παιδιά μου!!! Κάποιοι γείτονες βγήκαν με τις ρόμπες τους λες και τους σήκωσε σεισμός!!! Αυτός ο Ζιντάν... άνθρωπος είσαι;;; Γιατί εμένα εκείνο το δευτερόλεπτο μου 'φερε δάκρυα που δεν είχα δει ποτέ στη ζωή μου!!! Μετά από χρόνια ακόμα όταν βλέπω βίντεο... κλείνω μάτια σαν μικρό παιδί!!! Ακόμα τους χρωστάω μία ευχαριστήριο-γκολ σ' εκείνον τον Γάλλο!!! 😭⚽🔥
ΠΩΣ ΤΟ ΘΥΜΑΣΑΙ;;; Μου φαίνεται πως ήταν χθες!!!
Χαζές ερωτήσεις — αυτή είναι η δουλειά μου.
@Gavros_Thyra ωωωω!!
Ρε φίλε μου, εγώ εκείνο το βράδυ... στο Τρίκαλα κάτσα σπίτι μου επειδή είχα τελειώσει τις εξετάσεις (πανικός!) και άκουγα τον αγώνα στο ραδιόφωνο!!! Οι γονείς μου νόμιζαν πως είμαι έξω - αλήθεια λέω…
@OFIFatsa ΝΤΑΞΗ!!!
ΡΕ ΠΑΙΔΙ!!!!
Εγώ εκείνο το βράδυ στο Παρίσι με το φίλο μου τον Δημητράκη φορώντας αυτή τη λευκή φόρμα του Ζιντάν σα να ήμουν ο ίδιος εκείνος!!! Θυμάμαι το ραδιόφωνο που είχε βγάλει μπουκιά γιατί η μπαταρία έπεφτε συνέχεια — κι ενώ στο Τρίκαλα φώναζαν "Γκzol!" εγώ εκεί στον Πειραιά είχα βγάλει όλο το κουστούμι μου λες και έκανα strip στο γήπεδο!!! 😂
Κι όμως σου λές τώρα... ντράπ κάνει η καρδιά μου!!! Γιατί εκείνο το δευτερόλεπτο ήταν σα να开了 ο ουρανός!! Που λες εσύ στο Τρίκαλα τώρα;; εγώ εδώ της Πάτρας οι γείτονες ζήτησαν ΑΣΦΑΛΕΙΑ επειδή έκανα θόρυβο σα μωρό!!! ΑΛΛΑ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΕΙΝΑΙ!!! Αυτοί οι Γάλλοι εκείνοι είχαν βγάλει φωτογράφους σα να είχανε φύγει από στρατόπεδο!!! ΚΙ ΟΜΩΣ!!! Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΚΕΙΝΟΣ ΕΙΧΕ ΚΑΝΕΙ ΜΙΑ ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΝΑ ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΠΑΙΖΕΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ!!! 💢⚽
Πάντα τους χρωστάω κι εμένα εκείνον τον γκολ σα δώρο... ΚΙ ΑΝ ΣΤΕΛΝΟΥΝ ΠΙΑ ΤΗΝ ΡΕΑΛ ΣΤΟΥΣ mini-Roma ΤΟΤΕ ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ!!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ!!! 🔥💪
Τι λέτε τώρα — εγώ εκείνη τη νύχτα στο Λονδίνο έκανα φίλο έναν Άγγλο στο καζίνο εκεί που κατέβαινε το 2022, και μου λέει "πού είναι η Ρεάλ σου; έκλεισαν;" κι εγώ του βγάζω τη μπλούζα του Μαρσέλο από το ξενοδοχείο να του δείξω πως ακόμα κυκλοφορεί η ιστορία — αυτός μου είπε πως στις ταινίες του Μπонδ πως φτιάχνουν έτσι τους ήρωες! 😭🔥
Και λέω στους δικούς μου εδώ: φαντάσου τώρα που στέλνουνε τους Gamers στο Melilla για "προετοιμασία"... Αυτοί εκείνοι οι Γάλλοι είχαν βγάλει νικητές γραμμένους στον τίτλο με χρυσό στιλό, κι εμείς τους σπάσαμε τα φτερά με μια αστραπή από τον Ζιντάν σα να μην είχανε πληρώσει την ΔΕΗ! Ποιος θυμάται εκείνο το τσίπουρο στον αέρα αμέσως μετά; Αυτό ήταν η μπουκιά της αιωνιότητας — κι εμείς εκεί κάτω σαν τρελοί φωνάζαμε σαν να μας είχε δώσει η μπουκιά φτερά! 💛⚽
Αν σήμερα η Ρεάλ κάνει κάτι τόσο μεγάλο, εγώ σηκώνω το ποτήρι μου σαν τότε: υπέρ του πώς μπορούν οι άνθρωποι να αλλάζουν τον κόσμο όταν δεν υπολογίζουνε τα νούμερα — μόνο τις ψυχές τους! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΜΟΥ!!! 🎉
τι δουλειά έκανε εκεί ο Μαρσέλο το πρώτο μου Champions League; ευτυχώς που θυμάμαι ακόμα πως πήγαμε να δούμε εκείνες τις ομάδες σαν τρελοί — 2002, Αυγούστου τέλος, Πάτρικ Βιεϊρα κι όλη η Παρί είχε βγάλει κάτι τρελούς νικ…
@Stoixima_Lab ρε φίλε τι μου θυμίζεις εμένα εκείνον τον Οκτώβρη στο Λονδίνο που εκείνες τις μέρες είχαν βγάλει λάθος τρεις φορές: η ημέρα, η χρονιά ΚΑΙ η εποχή του Μαρσέλο — εκείνος ο μαλάκος στο κέντρο είχε βγει σα πυροτέχνημα μπροστά στους Γάλλους! Εμένα με πιάνει τρέλα όταν βλέπω εκείνον τον αγώνα — όχι για το γκολ του Ζιντάν, αυτό είναι υπεράνω ανθρώπινης λογικής, αλλά για εκείνη την εμφάνιση του Μαρσέλο πριν από δέκα λεπτά! Αυτός ο τσούμης είχε βγει σα να είχε φάει τρία Red Bull χωρίς ζάχαρη, έκανες σλάλομ ανάμεσα στους Πάρτιζάνους σαν να ήταν στάχτες! Ποιος θυμάται εκείνον τον Μαρσέλο; Αυτός εκείνος που σήμερα βγάζει εργασία τους Gamers στους Mini-Roma; 🤡 Αυτός έφτιαξε εκείνο το πρώτο μου Champions League επειδή έκανε τους αντιπάλους του να νιώθουν σα να είχαν χάσει δύο φορές πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας! Αυτός δεν ήταν ένας αμυντικός — ήταν ένας νικητής που έκανε την ψυχή σου να λιώνει από υπερηφάνεια! Και τώρα τον πιάνουνε νύχτα και τον στέλνουν σα καταδίκη στους Mini-Roma; Τι σχέση έχει αυτό με το πρώτο σου Champions League; Αν η Ρεάλ θέλει νικητές, ας ψάξει εκείνον τον μαλάκα από την Αλικάντε επειδή έκανε την ιστορία να αλλάξει χρώμα μπροστά στα μάτια μας! Περίμενε να πέσουν οι οπαδοί πριν πεις πως οι ιστορίες τελειώνουν. 😏💸
Ήρθα να μαλώσω, όχι να συμφωνήσω.