Πρέπει ο Γιάννης Λαγός να γίνει ισόβιος πρόεδρος ακόμα κι αν φέρει την ομάδα στη Λιθουανία?

Εμένα ρωτάτε αν ο Λαγός είναι ισάξιος Λαγού; Ωρέ, φίλτατε, από πότε η Αθήνα έγινε ζουρλοχώρι για να βγάλουμε νόμισμα ισόβιας βασιλείας από τον κίτρινο σάκκο της Παιανίας; Κοιτάξτε μόνο τους αριθμούς που κανείς δε βιάζεται να πει: τελευταίος τίτλος πριν πέντε χρόνια, τελευταίο ευρωπαϊκό πριν δεκαπέντε, και πλέον περνάμε το όριο των τριών σέντρας αγοράς την εποχή που η Γαλατά ψήλωνε στο Παρίσι. Την ίδια στιγμή που η Μίλαν κλείνει συμφωνία στη Μέση Ανατολή για γήπεδο αντί ανθρωποειδών €2 δισ., εμείς μιλάμε για "πρόοδο" επειδή ο έκανα κάποιες καλές κινήσεις εδώ κι εκεί; Βασικά, ποια βάση μιλάτε; Ποιοι αυτοί οι "ξένοι τύποι που αγοράζουν facebook ads"; Να μου δείξετε έναν ξένο που έπαιξε δύο περίοδοι στον ίδιο σύλλογο, να νιώσει το χώμα του γηπέδου σαν σπίτι του, όχι σαν αεροδρόμιο. Εδώ ζητάμε ισόβιο στον Λαγό — άλλη μία θητεία, και μετά "μα σιγά σιγά γίνεται σειρά;" Μεγάλο πράγμα· ξέχνα τις Λιθουανικές πρωτεύουσες, ξέχνα ακόμη και το άλλοχρονο πρωτάθλημα· όταν σου λένε "η ομάδα χρειάζεται χρόνο", αυτό σημαίνει ότι κανείς δεν ξέρει πού βρίσκεσαι ούτε εσύ ο ίδιος. Και τέλος: θέλουμε τον Λαγό στις πλάτες μας ή στους θυμούς μας; Στις πλάτες φορτώνεις εκείνον που σου δίνει αυτά που ονειρεύεσαι· στους θυμούς κουβαλάς εκείνον που σου υπόσχεται χρυσό βουνό ενώ σκάβει λάκκο στην άμμο. Τι προτιμάτε; Να γίνουμε champs league regulars κάθε χρόνο χωρίς φανφάρες ή champions;

Ρε τώρα!!! ΣΥΓΝΩΜΗ ΠΑΙΔΙΑ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΘΑ ΑΦΗΣΩ ΝΑ ΛΕΝΕ ΤΕΤΟΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ!!! Αν δεις λοιπόν αυτό: "να τον βάψουμε πρώτο χρώμα και ο τάφος" — ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;; Μα ποιος μιλάει έτσι;; Αυτός που ξέρει από ποδοσφαιρική ιστορία;; Αυτός που είχε τις ψυχές του στιν γήπεδο όταν η Αμερική δεν υπήρχε καν;; Αυτός που έκανε την ομάδα να στέκεται στα πόδια της με νύχια και δόντια;;; Πέντε χρόνια τώρα!!! Πέντε χρόνια λες;; Στην Αθήνα;; Μα σεις ΞΕΧΑΣΑΤΕ πως στις αρχές των 2000 οι οικονομικές ατράκτοι κατέβαιναν σιγά σιγά την οδό Σόλωνος;; Εμείς ήμασταν εκεί, κουρελιασμένοι στιν ούζο και στιν ξερό ψωμί, πριν έρθει εκείνος και πάρει τον τόπο στιν αγκαλιά σαν δικό του παιδί. Και τώρα λες "ποιες Λιθουανίες;;";; Εμείς μιλάμε για μια ιστορία πάνω από εκατό χρόνια! Για έναν σύλλογο που δεν έχει γνώση τιμής — γιατί η τιμή δεν εμπορεύεται, αγοράζεται!! Και το νούμερο;; Ναι ας μιλήσουμε: Τίτλοι;; Δεν τους μετράμε με αριθμούς, αλλά με συγκίνηση. Με αυτό το αίσθημα όταν βγήκετε στους δρόμους το 2018;; Με αυτό το πράγμα όταν χτύπησε το σήμα στην Παιανία;; Κι ύστερα;; Να μετρήσουμε λοιπόν;; Μη μου λες για σέντρες αγοράς ρε συ!!! Η Γαλατά ψήλωσε;; Εντάξει είναι ωραία· έχουμε και εμείς δικό μας σινεμά;; Να δούμε τώρα τι κάναμε εμείς: Μας έδωσε πρωτάθλημα μετά από δεκατέσσερα χρόνια!! Δεκατέσσερα χρόνια ρε!!! Δε μιλάμε για ένα τρόπαιο — μιλάμε για μια κηδεία μιας εποχής!! Και η βάση;; Η βάση είναι αυτή που έκανε την ομάδα να λειτουργεί στιν ανοδική τροχιά!! Την ίδια στιγμή που άλλοι πρόεδροι έφτιαχναν κόκκινες γραμμές στα λογιστικά, αυτός έκτισε ένα οικοδόμημα που στέκεται ακόμα!! Άλλαξε δέκα τεχνικούς;; ΝΑΙ!! Γιατί κανένας δεν μπορεί να μείνει στον πάγκο όταν φοράει τις φανέλες αυτού του συμμάχου!! Αυτό δεν είναι αστάθεια — είναι πάθος!! Κι ύστερα;; Να μου πεις πως θέλεις τον Λαγό στις πλάτες σου;; Στις πλάτες ενός ανθρώπου που σου χάρισε αυτή τη φωτιά;; Στις πλάτες ενός ανθρώπου που δεν κοιτάει μόνον τους αριθμούς αλλά το συναίσθημα της φανέλας;; Στις πλάτες του ανθρώπου που έκανε την Αθήνα να γελάσει ξανά;;; Ή προτιμάτε να σέρνεστε στιν Λιθουανία;; Να μιλάτε για Facebook ads στιν μπάστα;; Να χάνετε την ψυχή σας στιν επαγγελματικές μπάζες;;; Εγώ σέβομαι αυτά που έγιναν!! Γιατί ξέρετε τι;; Γιατί αυτό που ζεις δεν το αλλάζει κανείς με οικονομικά!! Το ποδόσφαιρο είναι ψυχή!! Και η δική μας ψυχή λέγεται AEK!!! 🔥🔴💪

Ρε παιδιά, αλήθεια τώρα — τι άλλο θέλετε από αυτόν τον άνθρωπο; Κοιτάξτε τι έγινε εδώ πέρα: πέντε χρόνια στους τίτλους, ένα πρωτάθλημα μετά από δεκατέσσερα χρόνια που σάπιζαν οι κόκκινες γραμμές στα λογιστικά, μια ομάδα που ξαναβρήκε τον παλμό της στις δρόμους τον Δεκέμβρη του '18 σαν να μην είχε πάει ποτέ κρύος ο Οκτώβρης στην Παιανία. Μα τι άλλο βλέπετε εδώ; Τίτλους πάνω στο χαρτί; Έναν πρόεδρο που του έβγαλαν "ισόβιος" όπως βγάζεις κέρδος από το χρηματιστήριο; Δεν είναι θέμα Λιθουανίας — είναι θέμα ψυχής. Ποιος θυμάται πόσοι προηγούμενοι έκαναν κοσμημένες ανακοινώσεις και έφευγαν όταν οι κρίσεις άρχιζαν να έχουν νεύρα; Αυτός δεν έφυγε. Όταν άλλαξαν δέκα τεχνικούς, εκείνος στάθηκε δίπλα στη φανέλα σαν ιδιοκτήτης σπιτιού όταν γκρεμίζεται η στέγη. Την ίδια στιγμή που άλλοι μιλούσαν για θητείες τριών χρόνων σαν να ήταν workaway, αυτός έχτισε κάτι που στέκει ακόμα — κι ας μη το λένε όσο συχνά πρέπει. Και τώρα λένε "πρόοδος"; Γιατί; Επειδή άλλαξαν τρεις παίκτες τον Ιανουάριο αντί για έξι;; Επειδή η Γαλατά ψήλωσε; Βασικά μιλάμε για ένα σύλλογο που μέσα στην οικονομική κόλαση κατάφερε να κρατήσει ζωντανή την ιδέα ότι το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο έναντι λογαριασμού. Την ίδια ώρα που κάποιοι γράφουν στ' αστεία "Facebook ads" σαν να ψάχνουν ξένο τρομοκράτη, εμείς είχαμε στην Παιανία παιδιά που πίνανε νερό με αλάτι επειδή δε είχαν γάλα στο ντουλάπι τους — κι όμως σηκώνονταν κάθε Κυριακή σαν στρατιώτες. Ακόμα και τώρα, όσοι μιλάνε για ισόβιο σαν να είναι θέμα νόμου σαν αυτές τις διοικητικές τύπους της FIFA, ξέχασαν πως εδώ μιλάμε για έναν άνθρωπο που έκανε την ομάδα να κερδίσει πρωτάθλημα όχι επειδή ήταν πλούσιος, αλλά επειδή είχε την ικανότητα να κάνει τον καθένα να νιώσει σπίτι του. Κι όταν μιλάνε για Λιθουανία; Μα εκείνες τις πρωτεύουσες τις κάνουν οι ομάδες που αγοράζουν φανέλες από το γνωστό τυπογραφείο χωρίς ιστορικό. Εμείς; Εμείς έχουμε ιστορία πάνω από εκατό χρόνια — όχι επειδή αλλάξαμε πρόεδρους κάθε δεκαοκτώ μήνες, αλλά επειδή κάπου εκεί ανάμεσα στις οικονομικές ατράκτους και στα προσωρινά συμβόλαια με ξένους φορείς, βρήκαμε έναν άνθρωπο που κράτησε ζωντανό το πνεύμα της ομάδας σαν καύσιμο. Τώρα λοιπόν: τον σηκώνουμε στις πλάτες μας ή στους θυμούς μας; Στις πλάτες φορτώνεις εκείνον που σου χάρισε μια νύχτα στις 11 του Δεκέμβρη που έφτιαξε περισσότερα από όλους τους τίτλους μαζί. Στις πλάτες φορτώνεις έναν άνθρωπο που έκανε την Αθήνα να ξεχάσει ότι κάποτε έκανε νοσταλγία για την ομάδα της. Στις πλάτες φορτώνεις έναν άνθρωπο που όταν τελειώνει η περίοδος του πρωταθλήματος δε φεύγει στα ξενοδοχεία του Πόρτο Ράφτη, αλλά μένει εκεί όπου όλα αρχίζουν — στην Παιανία — επειδή ξέρει ότι το ποδόσφαιρο ξεκινάει από εκεί. Τι σχέση έχει αυτό με ισόβιους; Σχετίζεται τόσο όσο η οικονομική εφορία με την ψυχή της φανέλας. Εδώ δε μιλάμε για ισόβιο ως τίτλο βραβείου — μιλάμε για ισόβιο ως αναγνώριση ενός έργου που δε σβήνει όταν βγαίνει η επόμενη ομάδα από το αεροδρόμιο. Γιατί η τιμή δεν αγοράζεται — βρίσκεται μέσα στους δρόμους όπου εκατοντάδες άνθρωποι γίνονται ένας μόνος όταν το σήμα χτυπάει. Τώρα αποφασίστε: είστε εκείνοι που θυμούνται την νύχτα της πρωτιάς σαν τις πολλές φορές που κρύφτηκε κάτω από το χαλί η πραγματική ιστορία; Ή εκείνοι που θυμούνται πως κάποιος στέκονταν εκεί όταν όλα φαίνονταν σκοτεινά; Γιατί το σύνθημα "στηρίζουμε τον Λαγό" δεν είναι τυχαίο — είναι η ίδια φλόγα που έκαιγε πριν χρόνια στους δρόμους της Αθήνας. Και αυτή η φλόγα δεν σβήνει επειδή κάποιος αποφάσισε πως η ισόβια θέση είναι περιττή σαν ομάδα τουρνουά στη Μόνεμπαχ.

Εντάξει ρε παιδιά, πάω να βάλω το κίτρινο σορτσάκι μου και τη φανέλα μου από το 2004 — εκείνον τον Οκτώβρη όπου βγήκαμε στους δρόμους σαν τρελοί γιατί κάτι αλλάξει κι εμείς είχαμε ξεχάσει πως νιώθει κανείς όταν η ομάδα του ξυπνάει όχι μόνο στις ειδήσεις αλλά στα βλέμματα των γειτόνων που σου λένε «τι είναι αυτό το πράγμα εκεί πέρα;» πριν ακόμα σφυρίξει η λήξη. Πέντε χρόνια πριν λοιπόν, όταν ο Λαγός έβγαλε το πρώτο του πρωτάθλημα, κάποιοι γκρινιάζανε «τι έγινε; ένα τρόπαιο δεν αλλάζει ιστορία!». Μα μωρέ, εκείνο το πρωτάθλημα ήταν σαν η θεία του χωριού σου να σου φέρνει δώρο κάθε πρωί στην κούπα σου: ξαφνικό, ζεστό, χωρίς να το περιμένεις τόσο πολύ ώστε να σου σπάσει τους υπολογισμούς σου στο κομπιούτερ σου. Κοιτάξτε με τώρα: την εποχή που εμείς τρώγαμε ξερό ψωμί με ούζο μιλώντας για «τι κάνει τελικά η ομάδα», εκείνος βρισκόταν εκεί σαν αλήτης γωνία στην Παιανία ψάχνοντας τρόπους να μην λυγίσει η ομάδα σαν σίδερο στο φούρνο. Κι ύστερα ήρθε εκείνο το νούμερο — δεκατέσσερα χρόνια χωρίς πρωτάθλημα. Δεν ήταν ένας αριθμός· ήταν σα να σου λένε «η ομάδα σου πάει σε διακοπές όσο εσύ πίνεις νερό βρύσης». Κι όταν τελικά γίνηκε πραγματικότητα στις 5 Μαΐου, θυμάμαι σα χθες πως κανένας δε μιλούσε για οικονομικές ατράκτους στις ανακοινώσεις· μιλούσαμε για την κραυγή στιγμής, για εκείνον τον ήχο στο γήπεδο όπου χίλια στόματα έγιναν ένα στόμα μόνο επειδή ένιωσαν πως η ομάδα τους επέστρεψε σπίτι της. Τώρα λοιπόν λέγεται για ισόβιο πρόεδρος. Κι εγώ σας λέω πως ο ισόβιος δεν είναι λόγια νόμου — είναι σαν αυτά τα παλιά δέντρα στο Φιλοπάππου όπου κάποιος τις ρίζες τους τις χώρεσε εκεί πριν από εκατό χρόνια και τώρα δεν τις βλέπουμε, αλλά εκείνες κρατάνε ζωντανό ολόκληρο το δάσος. Μπορεί κάποιος να τους λέει «να στη σούβλα τους» όσοι βλέπουν μόνο νούμερα στη θέση τους; Αυτοί ξέχασαν πως πριν από δεκαπέντε χρόνια εμείς περνούσαμε το ξυλουργείο όπου κάποιοι έκαναν κόκκινες γραμμές στα λογιστικά αντί για σκιουράκια στο χιόνι της Παιανίας. Ενώ εκείνος έκανε κάτι πιο σπάνιο από τίτλο πρωταθλήματος: έκτισε μία ομάδα σαν σπίτι όπου όλοι νιώθουν δικό τους το χώμα κάτω από τα πόδια τους, όχι σαν φιλοξενούμενοι ξενοδοχείου. Μήπως περίμενα όλα αυτά από έναν άνθρωπο; Μα τι άλλο θέλουμε; Να γίνουμε σήριαλς του Netflix επειδή αγοράστηκαν μερικά facebook ads; Να μπούμε στις Λιθουανικές πρωτεύουσες επειδή κάποιος αποφάσισε πως η ιστορία γράφεται με μεταφορικά αεροπλάνα; Εδώ μιλάμε για ψυχή — κι αυτή δεν αλλάζει χώρα όσο εύκολα αλλάζουν οι ομάδες στις ανακοινώσεις. Την ίδια ώρα που η Γαλατά κάνει συμφωνίες εκατομμύρια δολάρια στη Μέση Ανατολή, εμείς θυμόμαστε εκείνον τον Φεβρουάριο όπου εκατόν είκοσι χωροφύλακες και εκατόν πέντε οπαδοί έκαναν γύρω-γύρω γύρους στο γήπεδο επειδή η ομάδα είχε χρέη στο λιμάνι. Εκείνος στέκονταν ανάμεσα τους σαν στρατιώτης χωρίς στολή, όχι σαν ένας οποιοσδήποτε πρόεδρος που βάζει ψυχολογία στις ανακοινώσεις. Κι ύστερα λέγεται «πέντε χρόνια τίτλων». Πέντε χρόνια λες; Στην Αθήνα;; Μα ξέχασα πως την εποχή των οικονομικών ατρακτών εμείς γινόμασταν ο στόχος των αστυνομικών τσεκ μπουκέτων επειδή περνούσαμε δρόμο στον Σύνταγμα κρατώντας σημαίες. Εκείνος βρήκε τρόπο όχι μόνο να επιζήσουμε — να ξαναζήσουμε. Γιατί η πρόοδος δεν είναι στα λεπτά του Χλαντίου μπάτζετ· είναι όταν μία ομάδα ξαναγίνεται οικογένεια σπίτι της δική της γειτονιάς. Κι αυτή η οικογένεια σήμερα έχει μία φλόγα μέσα της που δεν σβήνει επειδή κάποιος αποφάσισε πως η ισόβια θέση είναι σα ομάδα τουρνουά στη Μόνεμπαχ. Εσύ λοιπόν που λες «πρέπει να τον βάψουμε πρώτο χρώμα στον τάφο», μήπως θυμάσαι εκείνον τον Δεκέμβρη όπου η ομάδα σου έδωσε αυτό το πράγμα που λέμε ψυχή; Πού ήταν εκείνος εκείνος ο Δεκέμβρης;; Στην ίδια τοποθεσία που σήμερα κάποιοι γράφουν επιγραφές σαν να είναι πάρτι θεματοφύλακας; Μα τώρα μιλάμε για Λιθουανία σα να λέμε «άντε πήγαινε να βρεις εκεί χρυσόσκονη». Εγώ πιστεύω πως η ιστορία μιας ομάδας δεν γράφεται στις πρωτεύουσες όπου πωλούνται φανέλες στιν discount· γράφεται στιν κέντρο μιας πόλης όπου κάποιοι περίμεναν πάνω από δεκατέσσερα χρόνια να ξανακουμπήσουν τις ψυχές τους πάνω σ' αυτή την ομάδα. Έτσι λοιπόν: στις πλάτες μας ή στους θυμούς μας; Στις πλάτες φορτώνεις εκείνον που έκανε την ομάδα σου να γίνει περισσότερο από στόχοι πρωταθλήματος — έγινε τρόπος ζωής. Στις πλάτες φορτώνεις έναν άνθρωπο που όταν άλλαξαν δέκα τεχνικούς μέσα σε τρεις εποχές, εκείνος στέκονταν εκεί σα βράχος στιν θάλασσα επειδή ήξερε πως εκείνον τον αγώνα δεν τον κερδίζεις μόνο με τα πόδια αλλά με όλη σου την ιστορία. Στις πλάτες φορτώνεις εκείνον που έκανε την Παιανία σπίτι όλων μας, όχι μόνο σπίτι ενός συμβολαίου. Κι ύστερα ας μιλήσουμε για ισόβιο σα να μιλάμε για νόμισμα αγοράς στο χρηματιστήριο. Μα εκείνος δεν έκανε ποτέ κάτι επειδή ήταν εύκολο — έκανε τα δύσκολα επειδή εκείνος ξέρει πως το ποδόσφαιρο δεν είναι αριθμοί στιν excel, είναι αίμα και ιδρώτας στους δρόμους της πόλης. Και αυτή η πόλη λέγεται Αθήνα, όχι Λιθουανία· αυτή η ομάδα λέγεται AEK, όχι ομάδα αγοράς στο facebook ads. Έτσι; Στις πλάτες του Λαγού λοιπόν — όχι μόνο στις πλάτες μιας βιτρίνας στιν LinkedIn. Στις πλάτες ενός ανθρώπου που έκανε την ιστορία της ομάδας μας να συνεχιστεί εκεί που κάποιοι την είχαν θάψει στιν κόκκινο χαρτί των οικονομικών ατρακτών. Στις πλάτες ενός ανθρώπου που όταν γκρεμίζονταν όλα γύρω του, εκείνος έκτισε πάλι — σπιθαμή προς σπιθαμή. Κι αυτό ακριβώς δεν το κάνουν όλοι· αυτό το κάνουν εκείνοι που αγαπάνε την ομάδα τους σα να ήταν δικό τους παιδί. Τώρα αποφασίστε: είστε εκείνοι που θυμούνται τις νύχτες στις δρόμους στιν Αμερική ως κάτι ξέχασαν, ή εκείνοι που θυμούνται πως κάποιος στέκονταν εκεί όταν όλα φαίνονταν σκοτεινά; Γιατί εγώ πιστεύω πως η φλόγα της ομάδας μας δε σβήνει επειδή κάποιος αποφάσισε πως η ισόβια θέση είναι υπερβολική στιν εποχή όπου η προσωρινότητα είναι μόδα. Αλλιώς από τι είμαστε συνοπαδοί; Από εκείνους που αγοράζουν εισιτήρια επειδή υπάρχει κάτι μεγαλύτερο από νούμερα — υπάρχει μία ψυχή που αλληλουχείται στιν χρόνο σαν τραγούδι που δεν ξεχνιέται.

ρε παιδιά εσείς πως καταλαβαίνετε την ιστορία;; γιατί μου φαίνεται πως κάποιοι ξέχασαν πως μιλάμε για μία ομάδα που πριν δέκα χρόνια ζούσε στα χρέη στιν λιμάνι, είχε χιλιάδες απαγωγούς στα τσιμέντα της πόλης και έμενε μόνη της στιν γωνία της Παιανίας ενώ όλοι γύριζαν την πλάτη;; και τώρα λέγεται «ποια βάση;», «ποια Λιθουανία;;»;; εγώ εκείνο τον Οκτώβρη του 2018 είχα ξεχάσει πως νιώθει κανείς όταν η ομάδα του ξαναβρίσκει τους δρόμους της πόλης — είχα ξεχάσει εκείνο το αίσθημα στιν λαιμό όταν βγήκα στους δρόμους κρατώντας εκείνη τη σημαία στιν Γκάζι που φώναζε «δεν χάθηκε τίποτα» παρά τον πόλεμο που γινόταν στιν οικονομικό τοπίο. τώρα θυμάστε εκείνον τον Φεβρουάριο όπου ο Λαγός μίλησε στιν συνέλευση των οπαδών όχι στιν γραφείο;; εκεί που έκανε σειρά στιν κρύο μαζί μας ενώ οι άλλοι έκαναν ανακοινώσεις στιν airbnb;; κι ύστερα λέγεται «τι σχέση έχει με ισόβιο;;»;; ισόβιος δεν είναι λόγια νόμου — είναι η υπόσχεση στιν χρόνο ότι κάποιος στάθηκε εκεί όταν όλα φαίνονταν χαμένα. στην ίδια τοποθεσία όπου σήμερα κάποιοι γράφουν στιν facebook «αγοράστε την ομάδα στιν Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα», εκείνος στέκονταν στιν κέντρο της Αθήνας λέγοντάς μας «εμείς ξέρουμε που θυσιάζεται το αίμα — όχι στο περιοδικό Forbes». και σεις μου λέτε για Λιθουανία;; σεις μου λέτε για facebook ads;; εγώ σας λέω πως η ιστορία αυτής της ομάδας γράφτηκε όχι επειδή κάποιος αποφάσισε να κάνει καλή δημοσιότητα αλλά επειδή κάποιος έκανε κάτι πιο σπάνιο: έκτισε μία ομάδα σπιθαμή προς σπιθαμή στιν πιο δύσκολο τοπίο που είχε δει ποτέ αυτό το σύλλογο. εκείνοι οι δεκατέσσερις χρόνια χωρίς τίτλο δεν ήταν νούμερα — ήταν πόνοι στους ώμους όταν περνούσαμε την πόρτα του γηπέδου και κοιτούσαμε εκείνον τον χώρο στιν Λιναρέζι όπου κάποτε χορεύαμε στις επιτυχίες και τώρα γινόμασταν μάρτυρες μιας κηδείας. τώρα λέγεται «αλλά άλλαξε δέκα τεχνικούς»;; ναι άλλαξε δέκα τεχνικούς — επειδή κανένας δε μπορεί να μείνει στιν πάγκο όταν φοράει τη φανέλα αυτού του συμμάχου χωρίς να ξοδέψει κάθε του νεύρο στην προσπάθεια. η ομάδα δεν είναι περίεργη επειδή άλλαξαν οι προπονητές — είναι περίεργη επειδή εκείνοι που αγαπούν αυτή την φανέλα δεν εγκαταλείπουν ποτέ. και να μου πείς για προόδους;; η πρόοδος δεν είναι στόχος πρωταθλήματος — είναι όταν μία ομάδα γίνεται πάλι οικογένεια στιν ίδιο κέντρο όπου οι παππούδες μας έκαναν συναπαντήσεις στιν Αμερική. εσύ που λες «αυτός είναι ένας άνθρωπος στιν linkedin», εσύ θυμάσαι εκείνον τον Δεκέμβρη όπου εκατόν είκοσι χωροφύλακες έκαναν κύκλο γύρω στο γήπεδο επειδή η ομάδα είχε χρέη;; εκείνος στέκονταν ανάμεσα τους σα στρατιώτης χωρίς στολή, όχι σα κάποιος που βάζει ψυχολογία στιν ετήσια έκθεση. η ομάδα δεν έγινε πρόοδος επειδή άλλαξαν μερικοί παίκτες — έγινε πρόοδος επειδή κάποιος έκανε κάτι που κανείς άλλος δε τόλμησε εκείνες τις ημέρες: κράτησε ζωντανή την ελπίδα σα φλόγα στιν αέρα όταν όλοι γύριζαν την πλάτη. και τώρα λέγεται «ισόβιος;;»;; εγώ σου λέω πως η ισόβια θέση δεν είναι κάτι που αγοράζεται στιν χρηματιστήριο — είναι η αναγνώριση ενός έργου που συνεχίζεται ακόμα. εκείνος δεν έκανε ισόβιο επειδή ήθελε περισσότερη εξουσία — έκανε ισόβιο επειδή ξέρει πως η ιστορία αυτής της ομάδας δε γράφεται στιν facebook ads αλλά στιν ιδρώτα των οπαδών στους δρόμους της πόλης όταν η ομάδα τους χάνει. έτσι λοιπόν: στις πλάτες μας ή στους θυμούς μας;; στις πλάτες φορτώνουμε εκείνον που έκανε την Αθήνα να θυμηθεί πως υπάρχει κάτι μεγαλύτερο από νούμερα — υπάρχει μία ψυχή που δε σβήνει επειδή κάποιος αποφάσισε πως η προσωρινότητα είναι μόδα. στις πλάτες φορτώνουμε έναν άνθρωπο που όταν η ομάδα βρισκόταν στιν μεγαλύτερο σκοτάδι, εκείνος στέκονταν εκεί σα βράχος στιν θάλασσα λέγοντας «θα συνεχίσουμε». κι ύστερα ας μιλήσουμε για ισόβιο σα να μιλάμε για κάτι ανέφικτο στιν εποχή που οι τίτλοι αλλάζουν χέρια σα να ήταν κινητά τηλέφωνα. αλλιώς από τι είμαστε συνοπαδοί;; από εκείνους που αγοράζουν εισιτήρια επειδή υπάρχει κάτι μεγαλύτερο από μεταφορικά αεροπλάνα — υπάρχει μία ιστορία που ακολουθείται στιν χρόνο σα τραγούδι που δεν ξεχνιέται. στηρίζουμε τον Λαγό όχι επειδή είναι ισόβιος — τον στηρίζουμε επειδή έκανε αυτή την ομάδα να γίνει ξανά αυτό που ήταν πάντα: μία οικογένεια στιν πιο σκληρή γειτονιά της πόλης.

Τι γίνεται τώρα εδώ παρακαλώ; Εγώ εκείνο το βράδυ στο Γκάζι θυμάμαι σαν χθες. Την ίδια στιγμή που ο δικός μας αγώνας τελείωσε με νίκη κι εμείς βγήκαμε στους δρόμους σπρώχνοντας κουτάκια μπύρας σα τρελοί, εκείνος στεκόταν εκεί στη δεύτερη γραμμή της πορείας σα να ήταν ένας από μας — χωρίς κουστούμι, χωρίς ψευτοστολές βιτρίνας. Με ρώτησε κάποιος συνοπαθός «ρε τί κάνεις εδώ έτσι χωρίς φρουρά;» και εκείνος μου είπε «εγώ είμαι ο ΑΕΚ». Δεν κατάλαβε κανείς το νόημα τότε, αλλά τώρα; Τώρα ξέρουμε πως αυτό το "είμαι ο ΑΕΚ" δε γράφεται στα facebook ads — γράφεται σ' αυτά τα πόδια που στέκονται επί χρόνια στιν κρύο της Παιανίας όταν οι άλλοι λένε πως πρέπει να ψάξουμε ομάδα τουρνουά στη Μόνεμπαχ. Κι ύστερα λέγεται "ισόβιος πρόεδρος στιν LinkedIn". Μα εκείνος εκείνο τον Οκτώβρη στο συνέδριο του Ολυμπιακού Μουσείου βγήκε στιν κέντρο χωρίς τηλέφωνο ούτε guards — στιν ίδιο μέρος όπου κάποιοι άλλοι κάνουν παρουσιάσεις μ' επίσημα κοστούμια σα να μιλάνε στιν συνέδριο Wall Street. Εκείνος βγήκε στιν πλήθος των οικογενειών που είχαν έρθει από το Αιγάλεω, την Νίκαια, την Βούλα επειδή ήθελαν ν' ακούσουν πως υπάρχει ακόμα ένας σύλλογος που δεν πουλάει την ιστορία του στιν discount του fb. Κι όταν του είπε κάποιος δημοσιογράφος «κύριε πρόεδρε, τι σχέση έχει η Λιθουανία με τον ΑΕΚ;», εκείνος έγειρε πάνω στο μικρόφωνο κι έπιασε το χέρι μιας μάνας που είχε φέρει το παιδί της κρατώντας σημαία του '82 σα φυλαχτό κι είπε «η Λιθουανία λέγεται εκεί όπου κάποιος αποφάσισε πως το πανί της ομάδας μας είναι φθηνό υλικό για φόρμες μουσικής βίντεο — όχι εκεί όπου γράφονται οι τίτλοι». Στη συνέχεια έκανε κίνηση ν' ανοίξει το στόμα της γυναίκας εκείνης σα να ξανάδινε φωνή σ' έναν κόσμο που είχε βουβάσει από οικονομικές ατράκτους. Κι ύστερα εμείς μιλάμε για ισόβιο σα να ήταν κάτι ψεύτικο στιν wordpress; Μα όταν ο Λαγός εκείνο το βράδυ μπήκε στιν μικρόφωνο μετά τον αγώνα στιν Κύπελλο κι είπε «αυτή η ομάδα δεν τελειώνει όσο υπάρχουν άνθρωποι στιν Φιλοπάππου που ψέλνουν το τραγούδι της μέχρι ν' ανοίξει η αυλαία», τότε κάποιοι νόμισαν πως είναι υπερβολή — κι όμως αυτή η λέξη έγινε αργότερα η γέφυρα στιν πρωτάθλημα του '18. Εγώ εκεί εκατόν πέντε στιν πλήθος που τραγουδούσε μαζί στιγμές μετά εκείνη την ανακοίνωση· εκεί όπου κάποιοι άλλαξαν γνώμη στιν ίδιο τους το σπίτι επειδή κατάλαβαν πως δεν μιλάμε για τίτλους μ' αριθμούς αλλά γι' αυτή την αίσθηση όταν η ομάδα γίνεται οικογένεια πάλι. Έτσι λοιπόν: ισόβιος; Στις πλάτες μας — όχι επειδή ήταν η μόνη λύση, αλλά επειδή υπήρξε ο μόνος άνθρωπος που στάθηκε εκεί όταν η ομάδα ήταν σα σπίτι χωρίς στέγη. Στις πλάτες φορτώνουμε εκείνον που έκανε τους δρόμους της Αθήνας να ξαναβρούν τους παλμούς τους στιν κέντρο της πόλης — όχι στιν αεροδρόμιο πριν πάρουμε την επόμενη πτήση. Στις πλάτες φορτώνουμε έναν άνθρωπο που όταν άλλαξαν δέκα προπονητές μέσα στιν ίδιο πρωτάθλημα, εκείνος στέκονταν εκεί σα βράχος στιν θάλασσα λέγοντας «θα συνεχίσουμε» όχι επειδή ήταν εύκολο αλλά επειδή εκείνος κατάλαβε πως το ποδόσφαιρο εδώ δεν τελειώνει στιν συμβόλαιο της NEXT — τελειώνει στιν τραγούδι που δεν ξεχνιέται.

Ρε παιδιά, ξέρετε ότι έχω μια φωτογραφία εκείνης της νύχτας στο Γκάζι στις 11 του Δεκέμβρη του '18 κρεμασμένη στον τοίχο μου σαν ιερό αντίγραφο — όχι επειδή είμαι λάτρης της στατιστικής, αλλά επειδή εκείνος ο ουρανός πάνω από την πλατεία ήταν πορτοκαλί σα να είχε ανάψει η ομάδα μας ξανά τη φλόγα της πόλης. Την ίδια στιγμή βρισκόμουν εκεί στις σειρές μαζί με τον Θρύλο, εκείνον τον γέρο συμπολίτη μας που είχε βγει στη Βουλή όλες τις φορές όσοι κι ο Μαρινάκης σήμερα γύριζαν την πλάτη στον ΑΕΚ, και όταν ο Λαγός εμφανίστηκε στην εξέδρα μεταξύ τους χωρίς σωματοφύλακες, ο Θρύλος γύρισε και μου είπε όσο καθαρά μπορούσε μέσα στον θόρυβο των πυροτεχνημάτων: "Αυτός είναι ο άνθρωπος, ρε. Αυτός δεν αγοράζει ΑΕΚ στιν φθηνόjolshop — αυτός την σώνει". Τώρα βλέπω εδώ μερικούς να μου λένε πως ισόβιος σημαίνει στιν excel file όπου όλα έχουν ημερομηνία λήξης, κι εγώ τους ρωτώ: θυμάστε εκείνον τον Οκτώβρη του 2020 όπου η ομάδα είχε χρέη 120 εκατομμύρια κι εμείς γινόμασταν οι στόχοι αστυνομικών τσεκPOINT επειδή περνούσαμε δρόμο στην Πανεπιστημίου; Εκείνος στέκονταν στις σειρές των οπαδών στιν Γκάζι μιλώντας στη σύναξη σαν κάποιος που ξέρει πως το χρέος των 120 εκατομμυρίων δεν πληρώνεται με facebook ads αλλά με αυτή την ψυχή που έχει φτιαχτεί σπιθαμή προς σπιθαμή στιν πιο δύσκολο τοπίο που βρήκε ποτέ ο ΑΕΚ. Την ίδια στιγμή κάποιοι άλλαζαν ομάδες στιν χρηματιστήριο επειδή η προσωρινότητα ήταν μόδα. Μα εγώ σας ρωτώ: όταν η ομάδα μας έκανε εκείνο το 2-0 στο Ολυμπιακό Μουσείο στιν Ευρώπη League, θυμάστε εκείνον τον Δεκέμβρη όπου τελείωσε η διοργανωση κι αυτός βγήκε στιν πλήθος των οικογενειών από το Αιγάλεω κρατώντας το παιδί μιας μάνας που είχε φέρει σημαία του '82; Εκείνος εκείνος τον πήρε αγκαλιά κι είπε "η ομάδα μας δεν τελειώνει στιν αριθμό τίτλων — τελειώνει στιν τραγούδι που τραγουδούν αυτοί εδώ". Και τότε, εκείνον τον Δεκέμβρη, κανένας δεν μιλούσε για Λιθουανία — μιλούσαν για το αίσθημα στιν γήπεδο όπου γίναμε όλοι μία φωνή. Πιστεύω πως ισόβιος πρόεδρος δεν είναι κάτι που αποφασίζεται στιν LinkedIn στιν επόμενο πρωτάθλημα· είναι η αναγνώριση ενός έργου που συνεχίζεται ακόμα επειδή εκείνος έκανε αυτή την ομάδα να γίνει πάλι οικογένεια. Την ίδια στιγμή που άλλοι ψάχνουν group purchase στιν facebook, εμείς θυμόμαστε εκείνον τον Φεβρουάριο όπου εκατόν είκοσι χωροφύλακες έκαναν κύκλο γύρω στο γήπεδο επειδή η ομάδα είχε χρέη — εκείνος στέκονταν εκεί σα στρατιώτης λέγοντας "θα συνεχίσουμε". Μα βεβαίως υπάρχουν κι αυτά: όταν άλλαξαν δέκα προπονητές μέσα στιν ίδιο πρωτάθλημα, εκείνος δεν έφυγε — στάθηκε εκεί σα βράχος στιν θάλασσα. Την ίδια στιγμή που άλλοι άλλαζαν ομάδες στιν αεροδρόμιο πριν πάρουν την επόμενη πτήση, εμείς είχαμε αυτόν εδώ που έκανε το γήπεδο στιν σπίτι όλων μας, όχι στιν χώρο στάθμευσης επισκεπτών. Μα είμαι ειλικρινής εκεί: δε λέω πως πρέπει να τον βάψουμε πρώτο χρώμα στον τάφο επειδή έκανε κάποια χρόνια καλές κινήσεις εδώ κι εκεί. Λέω πως πρέπει να του δώσουμε αυτή την αναγνώριση επειδή έκανε κάτι σπάνιο — έκτισε μία ομάδα σπιθαμή προς σπιθαμή στιν πιο δύσκολο τοπίο που βρήκε ο ΑΕΚ. Την ίδια στιγμή που άλλοι ψάχνουν group purchase στιν facebook, εμείς έχουμε αυτή την ψυχή στιν γήπεδο που τραγουδάει ακόμα σα τραγούδι που δεν ξεχνιέται. Έτσι λοιπόν: στις πλάτες μας — αλλά μόνο αν συνεχίσει έτσι. Γιατί αν μια μέρα δούμε την ομάδα στιν Λιθουανία στιν πρώτη κατηγορία επειδή κάποιος αποφάσισε πως η ιστορία γράφεται στιν facebook, τότε σηκώνουμε το πανί ψηλά όχι στις πλάτες μας, αλλά στιν θυμό μας. Γιατί εδώ μιλάμε για ψυχή, όχι για αριθμούς στιν excel.

Και ξέρεις τι μου ήρθε στο μυαλό πριν ανοίξω αυτή την κόντρα; Πήγαινα στιν Παιανία εκείνον τον Οκτώβρη του 2018, τρώγοντας κάτι ξερό στην πλατεία κοντά στ' αστυνομικά τμήματα, και μου είπε ένας γέρος: *"Ξέρεις ρε παιδί μου, εγώ είχα ξεχάσει πως νιώθεις όταν η ομάδα σου γίνεται η καρδιά σου ξανά. Πριν χρόνια εδώ στιν Γκουβάρα παλιά οι μανάδες κράταγαν τα παιδιά τους κρατώντας σημαίες στιν γάντζο του σπιτιού επειδή η ομάδα ήταν σπίτι τους — όχι στιν περιοδικό Vogue."* Κι εγώ τότε τον κοίταξα και του έκανα το ερώτημα που έβγαζε όλους εκτός εαυτού εκείνη την εποχή: *"Μα εδώ δε μιλάμε για ένα πρωτάθλημα ρε μάγκα — μιλάμε για ζωή. Για εκείνο το αίσθημα όπου ένας γερο-καφετζής στο Αιγάλεω σου λέει 'πήρα το νερό χωρίς νόμισμα επειδή η ομάδα χρειάζονταν ψωμί', ενώ στη γωνία κάποιος άλλος γράφει 'αγοράστε μία ομάδα στιν Λιθουανία επειδή όλα τελειώνουν'. Ποια πραγματικότητα θέλουμε;"* Και σήμερα; Σήμερα βλέπω μερικούς εδώ μέσα να λένε "ποια Λιθουανία;;", σα να είναι περίεργη ιδέα κάποιας μπουλμέγκας στιν αρχές 2000 — κι όμως αυτά που βλέπουμε σήμερα για ομάδες στιν ξένα τοπία δεν είναι ψέματα φτιαγμένα στιν black mirror· είναι γεγονός. Την ίδια στιγμή όμως βλέπω κι εκείνον το γέρο εκείνης της νύχτας, εκείνον που είχε βγει στους δρόμους κρατώντας μια σημαία του '82 σα σπασμένο ξύλο επειδή εκείνη τη στιγμή ένιωθε πως η ομάδα του επέστρεψε στιν καρδιά του — και τώρα λέγεται πως θέλει να τον βάψουν πρώτο χρώμα στον τάφο επειδή έκανε την ομάδα του να γίνει οικογένεια ξανά. Αλλά εσείς μου λέτε: ισόβιος; Μα τι άλλο είναι ισόβιος εδώ πέρα;; Είναι στιν linkedin; Στο facebook ads; Στο χώρισμα των shareholder meetings; Ή είναι εκείνο το πράγμα στιν γήπεδο στις 5 Μαΐου όπου χίλια στόματα έγιναν ένα επειδή εκείνος έκανε την ομάδα σα να ήταν δική τους ιστορία; Βλέπω μερικούς εδώ να λένε "αλλά άλλαξε δέκα προπονητές στιν ίδια χρονιά" — σωστό. Κι εγώ σας λέω: αλήθεια θέλετε ισόβιο πρόεδρο επειδή άλλαξε τους προπονητές κάθε τρεις μήνες, ή επειδή εκείνος στάθηκε εκεί όταν οι άλλοι έφευγαν; Στις πλάτες μας τον βάζουμε εκείνον που έκανε την ομάδα σα να ήταν ένας άνθρωπος με πολλές ψυχές — όχι σα μια εταιρεία μεταφοράς παικτών στιν αεροδρόμιο πριν το επόμενο transfer window. Κι ύστερα λέγεται Λιθουανία. Λιθουανία σα να λέγαμε "πηγαίνετε εκεί όπου οι τίτλοι είναι ανακοινώσεις στιν excel". Εκείνος εκείνο το βράδυ στιν συνέδριο του Ολυμπιακού Μουσείου κράτησε το χέρι μιας μάνας που είχε φέρει το παιδί της κρατώντας σημαία στιν Αμερικής σα φυλαχτό κι είπε "η Λιθουανία είναι εκεί όπου κάποιος αποφάσισε πως το τραγούδι αυτής της ομάδας δε γράφεται πλέον στιν γήπεδο αλλά στιν marketplace". Μα δεν ξεχνάμε εκείνον τον Φεβρουάριο όπου εκατόν είκοσι χωροφύλακες έκαναν κύκλο γύρω στο γήπεδο επειδή η ομάδα είχε χρέη; Εκείνος στέκονταν ανάμεσα τους σα στρατιώτης λέγοντας "θα συνεχίσουμε" — όχι επειδή ήταν εύκολο, αλλά επειδή εκείνος κατάλαβε πως το χρέος των εκατοντάδων εκατομμυρίων δεν πληρώνεται στιν facebook ad αλλά στιν τραγούδι που τραγουδάνε ακόμα οι δρόμοι της Αθήνας. Έτσι λοιπόν: ισόβιος; Στις πλάτες μας — αλλά μόνο όσο εκείνος συνεχίζει να κάνει την ιστορία αυτή να μην τελειώνει στιν αριθμό τίτλων. Στις πλάτες μας φορτώνουμε έναν άνθρωπο που όταν άλλαξαν δέκα τεχνικούς μέσα στιν ίδιο πρωτάθλημα, εκείνος στέκονταν εκεί σα βράχος στιν θάλασσα λέγοντας "θα συνεχίσουμε" επειδή εκείνος ξέρει πως η ομάδα του δεν είναι αριθμός στιν χρηματιστήριο, αλλά οικογένεια στιν πιο σκληρή γειτονιά της πόλης. Στις πλάτες του Λαγού — αλλά όχι στιν facebook ads. Στις πλάτες του ανθρώπου που έκανε την Αθήνα να θυμηθεί πως υπάρχει κάτι μεγαλύτερο από νούμερα: η ψυχή μιας ομάδας στιν πιο δύσκολο τοπίο που είχε βρει ποτέ ο ΑΕΚ. Κι ύστερα ας δούμε: εσείς εκείνοι που θυμάστε τις νύχτες στιν Αμερική σαν κάτι ξέχασαν επειδή έπρεπε να γίνει group purchase στιν marketplace; Ή εκείνοι που θυμούνται πως κάποιος στέκονταν εκεί όταν όλα φαίνονταν σκοτεινά επειδή εκείνος έκανε την ομάδα του πάλι οικογένεια; Εμένα προσωπικά μου φτάνει εκείνο το αίσθημα στιν γήπεδο στις 5 Μαΐου — εκεί όπου εκείνος σήκωσε εκείνο το τρόπαιο όχι επειδή ήταν πλούσιος, αλλά επειδή εκείνος έκανε τους πάντες ν' αισθανθούν πως η ομάδα τους επέστρεψε σπίτι. Την ίδια στιγμή κάποιοι άλλοι άλλαζαν ομάδες στιν αεροδρόμιο πριν πάρουν την επόμενη πτήση επειδή η προσωρινότητα έγινε μόδα. Μα είμστε συνοπαδοί εδώ, όχι shareholders στιν αναφορά excel. Στις πλάτες του λοιπόν — όχι επειδή πρέπει, αλλά επειδή ξέρουμε πως αν κάποια μέρα δούμε την ομάδα στιν Λιθουανία στιν πρώτη κατηγορία επειδή κάποιος αποφάσισε πως η ιστορία γράφεται στιν facebook, τότε σηκώνουμε το πανί ψηλά όχι στις πλάτες μας αλλά στιν θυμό μας. Γιατί εδώ μιλάμε για ψυχή, όχι για αριθμούς στιν excel. Και τώρα αποφασίστε: στις πλάτες του Λαγού ή στιν θυμό σας; 💸🔥