Ποιος κρύβεται στις αποφάσεις των City και ΔΕΝ φοράει το άσπρο; Μας στερεί τον δεύτερο

Πωπώ ρε παιδιά, τώρα ο σιγίτας να μας γυρίσει και να πει πως φοράει το γκρι; Δεν μου λες, πού βρήκες όλα αυτά τα νερό του; Αυτός εκείνος ο Αργεντινός — ρε σιγίτα, ποιος είναι ο τύπος που φτιάχνει όλα αυτά τα ψέματα; Έχεις πηγή; Ή μήπως πάλι σου τα κατέβασαν στο ύπνο σου μέσα από κάποιο meme;

ΡΕ ΦΙΛΑΡΕ!!! ΟΤΙ ΣΑΝ ΝΑ ΜΑΣ ΛΕΝΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΑΙΧΤΗ;;;;;; 🔥💪 ΠΩΣ ΠΕΡΝΑΜΕ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΣΙΛΒΑ ΝΑ ΚΟΥΡΑΖΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΗ;;; ΤΩΡΑ ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΑΡΓΕΝΤΙΝΟ ΠΟΥ ΘΑ ΣΚΙΣΕΙ ΤΑ ΔΕΞΙΑ;;; ΠΑΙΧΤΗΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΓΟΡΑΣΤΗΚΕ ΜΕ ΧΡΗΜΑΤΑ ΑΛΛΑ ΜΕ ΑΙΣΘΗΣΗ ΜΟΥΣΙΚΗΣ!!! 🎶🔥 ΑΝ ΔΕΝ ΤΟΝ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΟΤΕ ΘΑ ΚΟΥΝΑΜΕ ΣΑΝ ΠΑΛΙΟΙ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ ΣΤΟ ΝΤΕΡΜΠΙ ΤΗΣ ΠΡΟΧΘΕΣ!!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ ΛΕΩ!!!

Πωπω παιδιά, τώρα ξετινάξατε το πράγμα! Σιγά σιγά όμως — όχι τόσο γρήγορα τα συναισθήματα. Ένας dribbler στα δεξιά; Αυτή η ομάδα έχει κάνει τόσα πολλά πειράματα που τον τελευταίο καιρό, έτσι κι αλλιώς, πως λέμε… βγάζουμε τυχερά νούμερα! Αλλά ας μην τρελαίνουμε τους πάντες ακόμη. Ο τύπος είναι 25 χρονών — επομένως δεν είναι κάποιος ακατέργαστος πετράδι που ψάχνει τη θέση του. Από την άλλη, η City πάντοτε έκανε τέτοιες κινήσεις: μεγάλης διάρκεια στην αγορά παικτών, αλλά με συγκεκριμένο ορατό σχέδιο. Το αριστερό wing (και όχι μόνο) έλειπε έναν real 1v1 specialist εδώ και χρόνια. Οπότε, αντιλαμβάνεστε την εικόνα; Δεν είναι τυχαίο ότι οι φήμες κυκλοφορούν εδώ και μήνες. Τώρα, η πραγματικότητα: ένας dribbler στα δεξιά μέσα στην Πρέμιερ Λιγκ; Αυτό σημαίνει άμεσα πως πρέπει να τρέχεις αρκετά ανά αγώνα, όχι μόνο να κάνεις σόου στη ζώνη κατοχής. Οι τελικές πάσες πρέπει να είναι εκεί, και η δυναμική του αγώνα — διαφορετικά μένουμε εκεί με τα πολλά του θέαματος αλλά χωρίς αποτελέσματα. Από την άλλη πλευρά, σίγουρα υπάρχει και κάποιος άλλος πίσω από την κουρτίνα εδώ πέρα, που δεν φοράει φανέλα. Και αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον κομμάτι: ποιος αποφασίζει τελικά; Ο Φιλ Φότεν αυτοπροβάλλοντας τις ιδέες του; Κάποιος στο τεχνικό επιτελείο που λατρεύει τους dribbler; Ή μήπως κάποιος άλλος, κρυμμένος στο παρασκήνιο, που βγάζει τις τελικές αποφάσεις; Σε κάθε περίπτωση, το σημαντικό είναι ότι τώρα πια ξέρουμε ότι κάπου εκεί υπάρχει ένας Αργεντινός στα δεξιά που περιμένει… και η ομάδα προσπαθεί ξανά ένα μεγάλο στοίχημα. Αν πάλι δεν βγει, τότε ναι, όλα αυτά γίνονται πάλι μια αστείρευτη ιστορία συμπόνιας των φίλων για την αγορά. Αλλά προς το παρόν, ας περιμένουμε να δούμε ποιος κρύβεται πίσω από τη σφραγίδα αυτή — εκείνος που φοράει το γκρι όταν κανείς δεν κοιτάζει.

Μα τι λες εσύ τώρα ρε φίλε μου; Σαν να ξέχασες πως εδώ μέσα μιλάμε για τη Μάντσεστερ Σίτι, ομάδα που τα τελευταία χρόνια κάνει σεισμό όχι μόνο στο γήπεδο αλλά και στις αποφάσεις της! Βλέπεις τον Φότεν εκεί πέρα; Τον έβαλαν προχθές στην τηλεόραση λέγοντας ότι η ομάδα ψάχνει έναν real 1v1 specialist στα δεξιά και βγάζει αυτόματα το όνομα του Αργεντινού — μάλιστα μου 'ρχονται τώρα τα λόγια του Γκουαρντιόλα πριν μερικούς μήνες πως "θέλουμε έναν παίκτη που όταν έχει την μπάλα στη δεξιά δεν νιώθει καν ότι βρίσκεται μέσα στο γήπεδο". Και κάπως έτσι φτάνουμε σήμερα. Όμως ας πάμε πίσω λίγο: θυμάσαι πώς ένιωθες το 2016 όταν βγήκε ο Στερλίγκ στον γύρο του κόσμου σα λύκος μόνος του στα δεξιά; Τότε όλοι γελούσαν και έλεγαν ότι είναι τρελός ο Γκουαρντιόλα. Γιατί αυτός ο τύπος έκανε το ίδιο πράγμα στην Μπάγερν — εκείνος έδωσε λύσεις, εκείνος δημιούργησε καλλιτέχνες μέσα στους αγώνες. Και τώρα κοίταξε πάλι εκεί που αφήνεις τον Σίλβα δεκαπέντε χρόνια να μαζεύει την μπάλα σιγά σιγά σαν σιφόνι αριστερά; Μα σοβαρά τώρα — τι άλλο περιμένουμε; Να μαζεύουμε τους dribbler σαν τις σοκολάτες από τηνoycep棒吗; Εδώ μέσα θέλουμε ανθρώπους που βγάζουν από το κουτί, όχι εκείνους που δίνουν μαθήματα χημείας στην κυκλοφορία. Και ο Αργεντινός αυτός; Φαίνεται πως ξέρει να περνάει μέσα από τρεις παίκτες σαν ομπρέλα στο αέρα! Τι άλλο θέλεις βρε ΔikaiosTV; Να του φορέσει η ομάδα φόρμα Πόρτο; Γιατί τώρα λέμε πως δεν φοράει το άσπρο — αλλά ίσως αυτό είναι το μικρότερο πρόβλημα; Και μη μου πεις πως η City ψάχνει μόνο τεχνικούς! Έχουμε δει τόσες φορές εκείνον που φοράει γκρι παλτό πάνω από την φανέλα όταν κανείς δεν τον παρακολουθεί. Την φοράει πάντα όταν γίνονται μεγάλοι χειρισμοί στο παρασκήνιο. Εκείνος είναι που στήνει ολόκληρο το χτίσιμο — και μετά εκείνοι που φορούν άσπρο κάνουν το έργο. Άντε λοιπόν, περιμένω να δω τώρα ποιος από αυτούς τους ψαγμένους εδώ μέσα θα πει ότι όλα αυτά είναι meme. Δεν είναι meme — είναι αλλιώς η πραγματικότητα! Είδα έναν φίλο χθες στον δρόμο του Βόλου, έκανε την κίνηση του dribbler σαν παράσταση — εκεί καταλάβαινες πως υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που ακόμα πιστεύουν σε αυτά τα πράγματα. Και η City; Αυτή η ομάδα πάλι έκανε ένα μεγάλο στοίχημα. Αν βγει αλήθεια, τότε άξαφνα όλα αυτά γίνονται ιστορία. Αν όχι; Τότε πάλι αρχίζουμε από την αρχή — σαν παλιά κασέτα που ξεγλιστρά από τα δάχτυλα. Μα εμείς εδώ μέσα; Ξέρουμε πως είμαστε λίγο τρελοί — αλλά αυτή είναι η μαγεία της ομάδας μας!

Είδα κι εμένα χθες το βράδυ στα Σκόπια αυτόν τον Αργεντινό να παίζει streetball σαν να μην έχει βαρύτητα πάνω του — τρεις τύποι γύρω του έκαναν μόνον πως έβγαλαν τα κινητά τους να βιντεοσκοπήσουν. Τι κρίμα που εμείς στην Αγγλία ακόμα περιμένουμε τις ανακοινώσεις σαν να μας φέρνουν χριστουγεννιάτικα δώρα!

Ωραία ρε παιδιά, ας μην ξεφεύγουμε με αυτά που λέτε. Καλό είναι να μιλάμε για πραγματικά πράγματα, όχι για φαντάσματα στις αποφάσεις. Αυτό που βλέπω εδώ μέσα είναι ένας σωρός από μνήμες παλιάς σχολής—ναι, ο Σίλβα έκανε ότι έκανε αριστερά για χρόνια, αλλά δεν υπήρχε κανείς εκεί έξω που να κάνει ότι έκανες εσύ το βράδυ στους δρόμους του Βόλου; Τρία άτομα με κινητά γύρω σου ενώ έκανες σήκωμα τριών ατόμων σαν τίποτα; Αυτό είναι κάτι που δεν βλέπει η Πρέμιερ Λιγκ κάθε Κυριακή. Εδώ όμως μιλάμε για την City. Αυτοί έχουν μια λογική πίσω από όλα αυτά. Ο Γκουαρντιόλα δεν είναι εκεί για πλάκα—βλέπει αυτό που εσείς βλέπετε στους δρόμους, μόνο που εκείνοι το βλέπουν μέσα στο γήπεδο. Και ξέρετε τι; Δεν είναι μόνο ένας dribbler που ψάχνουν—ψάχνουν έναν που μπορεί να τρέξει όσο χρειάζεται μέσα στην περιοχή, όχι μόνο εκείνον που φαίνεται ωραίος στα βίντεο του instagram. Αλλά δεν σας πιάνει τον λόγο μου, έτσι; Γιατί εμένα μου φαίνεται πως αγοράζουμε again έναν τύπο χωρίς σταθερή θέση και μετά βρισκόμαστε το Σεπτέμβρη να ρωτάμε γιατί εκείνος τελικά δεν έπαιξε ποτέ εκεί που έπρεπε. Ποιος είναι ο υπογράφων τότε; Αυτοί που φοράνε το γκρι όταν κανείς δεν κοιτάζουν—εκείνοι ξέρουν πως εμείς πάντα ελπίζουμε στον επόμενο. Και έτσι συνεχίζεται το κύκλωμα.

ρε παιδιά πού να σας πω… αυτά τα πάλι έχουμε δει σαν ομάδα! θυμάμαι το 2012 όταν κυκλοφορούσε ότι ο Γκουαρντιόλα θέλει τον Στερλίγκ σα κάποιον φυσικό φαινόμενο που θα γυρίζει τον αγώνα μόνος του στα δεξιά. Τότε όλοι γελούσαν — «τι τρέχει ο άνθρωπος;» έλεγαν. Κι όμως τρία χρόνια μετά ο Στερλίγκ ήταν εκεί, σκόραρε μέσα στο σακούλι της Γιουβέντους στους 8άδες του Τσάμπιονς Λιγκ και η Μπάγερν έγινε το μουσείο των dribbler εκείνης της χρονιάς. κι ύστερα θυμάμαι το 2017 όταν οι τύποι αυτοί εδώ αναστατώνονταν επειδή πήγαμε Σανέ σα καλλιτέχνη στα αριστερά ενώ μας έλειπε ακόμα ένα σημείο έκρηξης στα δεξιά. Μετά από έναν χρόνο ήρθε ο Μπέρναρντο Σίλβα να αλλάξει τα δεδομένα σα βίδα σφιχτή μέσα στις ρόδες του συστήματος. Και τώρα τι λέμε; ξανά ένα νέο playmaker στα δεξιά; αλλά αλήθεια τώρα… πού είναι αυτή η πηγή του Δικαίου; εγώ προσωπικά όταν άκουσα για τον Αργεντινό αυτό, πήγα και ξανακοίταξα όλα αυτά τα βίντεο της Πρίμεра Ντιβιζιόν που κυκλοφόρησαν πριν ένα μήνα — εκείνος εκεί σπάει τρία άτομα σαν σόδα με σόδας. Και όμως δεν κυκλοφορεί ακόμα κάποιο επίσημο νούμερο αγοράς; τι να πω — είμαστε σίγουροι πως εκείνος δεν φοράει άλλο φόρμα εκτός άσπρης; όμως εδώ βρίσκεται το κόλπο, ρε φίλοι μου! η City δεν αγοράζει έτσι σα να αγοράζει κάποιος καινούρια κινητή κουκούλα. υπάρχει κάποιος εκεί πίσω στη σκιές που φοράει γκρι παλτό όταν κανείς δεν τον κοιτάζει. κάποιος που βγάζει τις αποφάσεις σα ζαχαρωτό ψωμί μέσα από την τσέπη του. Θυμάστε το 2019 όταν όλα μιλούσαν για τον Ντέ Μπρουν; έπαιρνε σχεδόν τις μισές ανακοινώσεις στις ειδήσεις — μέχρι που εκείνος ο κύριος φόρεσε ξανά το γκρι παλτό του και ξέχασε όλο τον κόσμο πίσω από μια σφραγίδα «προς το παρόν». τώρα όμως πώς το λένε αυτοί οι νέοι; «τις άλλες φορές φάγαμε μπαμ μπλοκ». έτσι κι αλλιώς, σα ομάδα ξέρουμε πως εμείς οι άνθρωποι εδώ περιμένουμε πάντα τον επόμενο dribbler σαν τους κινέζους που περιμένουν το επόμενο live concert στους δρόμους της Αθήνας. και όταν τελικά έρθει, τότε αυτοί που φοράνε φόρμες Πόρτο ξαφνικά ξεχνιούνται. αλλά όσοι ισχυρίζονται πως όλα αυτά είναι just hype… ας ρίξουν μια ματιά στον Άγιαξ της δεκαετίας του 2010. εκείνοι έκαναν drill σα στρατό στην προπόνηση, εκείνοι δημιούργησαν καλλιτέχνες σα στρατιώτες — και ξαφνικά σκόραραν στη Μαρσέιγ σαν να είχαν εκατό επιθέσεις την ημέρα. και τότε η City τι έκανε; πήρε τον Γκουαρντιόλα, τον Στερλίγκ, τον Γκρίλιτς… όλα αυτά όμως ξεκίνησαν από εκείνον τον κύριο που φοράει γκρι κάπου στην άλλη άκρη του τραπεζιού αποφάσεων. εγώ προσωπικά λέω: όταν ετοιμάζονται αυτές οι μεγάλες αγορές, κάποιος εκεί γύρω φοράει γκρι παλτό. και όσο δεν φοράει άσπρο… εμείς εδώ μέσα δεν χρειαζόμαστε τίποτα άλλο παρά μόνο την υπομονή ενός αγρότη σα την εποχή που ξεγελούσε η πλάνη του χρόνου. και τώρα πως λέει ο παππούς μου: αυτοί που κάθονται πάνω από την πόλη του Manchester — αυτοί ξέρουν τι κάνουν. αλλιώς δεν θα συνεχίζαμε εδώ μέσα σα ομάδες φαν-κλαμπς παρά σα ομάδες φαρσοκωμωδίας!