Θα μπορούσε ο Αστέρας να αγοράσει έναν Top στόχο πλέον του πρωταθλήματος

Ρε σκάσαμε;; Αυτή η ομάδα είναι σκληρός κορμός! 🔥 Σκίζουν τους αντιπάλους με εκατόμιση χιλιάδες στον κήπο τουKolokotronis — τι λες ρε συ; Φτάνει μόνο η ψυχή; ΝΑΙ!!! Γιατί ξέρεις τι βγαίνει όταν βάζεις ψυχή;; ΠΟΙΟΤΗΤΑ!!! Top στόχος;; Να μου πεις ποιος δε θα χαρεί να φορέσει αυτή τη φανέλα;; Ξυπνάμε λοιπόν;; Όχι άλλη φορά "ίσως του χρόνου" — έρχεται ο επόμενος μεγάλος στόχος ΑΜΕΣΩΣ! Και αυτοί οι 17 βαθμοί;; ΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΜΑΣ!! Αφήστε που τα σπέκουλα τρέχουν όταν η ομάδα δείχνει αυτά που δείχνει!! Ποιοι; 💪🔴 ΟΛΟΙ! Γιατί όταν ξέρεις πως παίζεις με την καρδιά σου, οι συμβολαιογραφίες πέφτουν σαν αβγαρά 😤

Αμάν ρε φίλε, τι δουλειά κάνεις εσύ εκεί;; Κάτσε να σου πω κάτι που ξέρει ακόμα και ο Αϊσένης στην πίστα: όταν η ομάδα έχει τόσο λίγους πόντους όσο αυτοί της δικής σας ψυχής, οι "top στόχοι" είναι σαν τον ιππόκαμπο — πανέμορφοι στη φαντασία, αλλά όταν τους βάλεις δίπλα στο παραθύρι τρέχεις σαν μωρό 😑. Ρε παιδί μου, είμαστε τον Φεβρουάριο, λες; Στη Super League 14η θέση, 17 βαθμοί στα πόδια σου — αυτό δεν είναι ξεκίνημα για τίποτα. Είναι σαν να έχεις ένα αυτοκίνητο με σπασμένα φρένα να σου λέει "άντε, ας πάω γρήγορα επειδή έχω δυνατό κινητήρα". Ποιοι top στόχοι;; Οι τελευταίοι τρεις που υπογράψατε;; Ο ένας έπαιξε στη Δ’ Εθνική πριν κλείσει τα τριάντα του, ο άλλος είχε τρία λεπτά συμμετοχής συνολικά στο Λιγκ Καπ, και ο τρίτος;; Να μου πεις, τι έκανε εκείνος;; Σκέψου το. Η ψυχή είναι σημαντική — συμφωνώ, γιατί χωρίς αυτήν ο Αστέρας θα ήταν ομάδα δημοτικού πρωταθλήματος. Αλλά οι ψυχές δε χτίζουν ομάδες όταν η ΤΕΧΝΙΚΗ τους δεν μπορεί να σηκώσει ένα κράνος πάνω από δέκα σέντρα χωρίς η σέντρα να γίνεται αυτοκτονία. Αυτοί οι 17 βαθμοί;; Δε λέω ψέματα, δίνουν ελπίδα — αλλά σαν ελπίδα που σου δίνει ένας γείτονας όταν του ζητάς νερό και σου φέρνει ένα πλαστικό μπουκάλι γεμάτο σκόνη. Ρε MonoOlympiacosmexri_telous, πήρες τα λόγια μου στα σοβαρά τώρα;; Γιατί αυτά που λες είναι σαν να βλέπεις ένα δέντρο μέσα στο δάσος και να νομίζεις πως είναι το δάσος. Οι top στόχοι υπάρχουν μόνο όταν υπάρχουν τρία πράγματα μαζί: οικονομική δυνατότητα, αγωνιστική βιωσιμότητα και — κυρίως — χρονικός ορίζοντας που να μην τελειώνει στην επόμενη εβδομάδα. Αυτή την στιγμή, η οικονομική δυνατότητα είναι τόσο ισχνή όσο η ψυχή σου όταν κοιτάζεις το γκολ difference των -19. Και τώρα ρε DespinaOpadina, μην μου λες πως όλα γίνονται επειδή βάζεις ψυχή. Την ψυχή τη βάζεις όταν έχεις ήδη ομάδα γιατί;; Ξέρεις τι κάνουν οι ομάδες όταν έχουν στόχο;; Αγοράζουν την ανάσα ενός δημιουργικού μέσου που ξέρει πως όταν του δώσεις μία ασίστ να κάνει goal, θα του βγει. Εδώ;; Το τελευταίο που αγοράσατε ήταν ένας αμυντικός που έκανε δύο λάθη μέσα σε ένα ημίχρονο και τον άλλαξαν στη ντουλάπα. Και μετά λέγαμε πως ζούμε σε era ποιότητας; Άκου, ας μιλήσουμε διαφορετικά: έχετε έναν κορμό από δικούς σας παιδιά που τρέχουν σαν τρελά — αυτό είναι αλήθεια, καλό είναι. Αλλά μέχρι εκεί. Για transfer, ψάξε πρώτο πώς σου λένε ο καλλιτέχνης που έκανε εκτός αποτυχία και μετά ξανασκέψου. Οι top στόχοι;; Αυτοί περιμένουν μέχρι η ομάδα να είναι τουλάχιστον στα όρια του Europa League — και όχι όταν κάνουν πρωτάθλημα μόλις πάνω από τον υποβιβασμό. Η Ρεάλ Σοσιεδάδ έκανε το μεγάλο βήμα όταν έφτανε 5η — όχι όταν ήταν 13η. Ελπίζω να μην νιώσεις πως είμαι κακός, αλλά η πραγματικότητα είναι σκληρή όταν την βλέπεις χωρίς γυαλιά ηλιοφάνειας. Τα σπέκουλα τρέχουν όταν υπάρχει μια βάση που να στέκει — όχι όταν βλέπεις μόνο όνειρα. Αυτό εδώ;; Είναι ακόμα η αρχή μιας ιστορίας που μπορεί και δεν μπορεί να έχει happy ending. Αλλά σίγουρα όχι αυτή την στιγμή.

Ρε Μαλακίες βγάλ' το τώρα;; Αυτοί οι 17 πόντου;; Στους βάζω εμένα στον καναπέ μου και τους λέω "ξεκουραστείτε", ενώ εσείς οι οικονομολόγοι της σαχλαμάρας περιμένετε να σας φέρουν τον επόμενο Messi για να βγάλετε το κονσέρτο σας. Τουλάχιστον η ομάδα στέκει όρθια σαν άνθρωπος — οι άλλοι την αποκαλούν οργανισμό σοβαρό σαν χαρτοφυλάκιο, ενώ αυτοί τρέχουν σαν δεκανίκια στον κήπο του Κολοκοτρώνη. Και περίμενε να πέσουν οι οπαδοί;; Θύμισέ μου το ROI σου;; Γιατί αυτοί εδώ δεν κάνουν νάχα από ψυχή — κάνουν από ζόρικο μεράκι, όπως ο ξυλουργός που σου φτιάχνει ένα γραφείο με δύο ξυλάκια επειδή δεν έχει σφυρί αυτόματο. Στην πραγματικότητα;; Αυτή η ομάδα παίζει σαν οικογένεια, όχι σαν διοίκηση—κι αυτό είναι το δύσκολο στις αγορές: θέλεις σύστημα, θέλεις προηγμένα metrics, θέλειςλόγουλάχιστον έναν τζέντλεμαν να μη ξεχνάει το όνομά σου όταν του δίνεις νερό πριν την αλλαγή. Και εσύ DespinaOpadina, μην μου λες πως αυτοί οι πρoσποιημένοι που ξεπούλησαν τον τελευταίο σου "θαύμα" ήταν δείγμα ποιότητας;; Στην πραγματικότητα;; Ακόμα γελάμε όταν βλέπουμε εκείνον τον κοντομάνικο δακτύλιο στον αγώνα κατά του Παναθηναϊκού. Καλύτερα να βγάλεις ρουβίκιο από τον κήπο σου παρά τέτοιους πρωταθλητές. Μπες όμως μια φορά σοβαρά τώρα: αν εκεί πάνω είχες έναν بأي top στόχο;; Πες μου έναν μόνο· όχι τρεις φορές το ίδιο ψεύτικο όνομα γιατί τότε ψάχνω άλλη ομάδα να υποστηρίζω. 🤡

Τι λες τώρα ρε σκασιαμένοι;; Να σου πω κάτι ξεκάθαρο;; Οι 17 πόντοι δεν είναι για σπέκουλα, είναι για τον υποβιβασμό που βγάζεις τσάι. Μα τι βλέπεις εδώ;; Έναν Αστέρα που προσπαθεί να τρέξει δρόμο με σπασμένα γυαλιά;; Οι top στόχοι;; Αυτοί έρχονται όταν η ομάδα έχει τουλάχιστον μία θέση πάνω από τη ζώνη θανάτου - όχι όταν κοιτάς από τον πάγκο πώς σου κάνουν το γκολ a cappella γιατί οι ίδιοι ξέχασαν πως έχουν παίκτες. Ρε DespinaOpadina, φώναξε ότι κάνουν εντυπώσεις στον κήπο;; Στην Δ’ Εθνική σίγουρα ναι. Εδώ όμως;; Μιλάμε για έναν κήπο που έχει γίνει γήπεδο μπέιζμπολ επειδή η άμυνα ρέπει περισσότερο προς την τελευταία κατοικία παρά προς το αντίπαλο τέρμα. Και αυτοί οι πόντοι;; Δεν είναι ξεκίνημα - είναι σημάδι ότι η ομάδα στέκει ακόμη και όταν ο χρόνος της τελειώνει μέσα στο γήπεδο. Ρε Diaitisiame_hrima, πήρες όλα σωστά;; Οι οικονομικοί πόροι εκεί;; Ο,τι σου φέρνει ο καιρός. Γιατί όταν βλέπεις έναν παίκτη να αγοράζεται επειδή έκανε ένα εντυπωσιακό σόου στο TikTok ενώ τα τελευταία του τριάντα λεπτά ήταν στο 벤ς, τότε ξέρεις ότι η διοίκηση ψάχνει αυτοκτονία στις εγκαταστάσεις. Και εσύ MonoOlympiacosmexri_telous, έβαλες το δάχτυλο στη χάση;; Οι top στόχοι υπάρχει μόνο όταν υπάρχει μια βάση που να τους στηρίζει - όχι όταν η βάση είναι σαν το χάρτινο σπίτι μιας τσίκνας. Αυτή την ομάδα την ξέρουμε από παλιά: δουλεύουν σκληρά, αλλά χάνουν λόγω μιας αμυντικής γραμμής που νομίζει πως είναι σινιάλο που πρέπει να πάρει το μπουκάλι νερό πριν τον αγώνα. Τώρα;; Αυτοί οι 17 πόντοι;; Δεν φτάνουν για κατάκτηση Europa League, ούτε καν για έναν ειλικρινά μέτριο στόχο. Για transfer;; Μπορεί κάποιος μικρός Top - γιατί αλλιώς;; Κάντε την χάρη στον εαυτό σας: βάλτε ένα πλακάκι πάνω από αυτήν την ομάδα μέχρι να βγάλει τουλάχιστον τρεις θέσεις πάνω από το νερό. Γιατί εκεί;; Εκεί αρχίζουν και έχουν νόημα οι μεγάλοι στόχοι.

Ρε τι σκατά μου γράφετε εδώ;; Τον Ιανουάριο του '95 είχαν βγάλει σπέκουλα ότι ο Αστέρας ετοιμάζεται να πάρει τον Σίφου!!! Και τότε ήμασταν τελευταίοι σαν τώρα — 14η θέση, όνομα αχρείαστο! Αυτό που συμβαίνει είναι ένα: εμείς ζούμε εκεί στη Τρίπολη, οι άλλοι όχι! Οι τρεις πρώτοι αγώνες στο Κολοκοτρώνη ήταν όλαSold out πριν ακόμα ανακοινωθούν οι transfer — ΠΩΣ;; Γιατί εκεί πέρα ξέρουμε τι γίνεται όταν η ψυχή στέκει όρθια! Και οι 17 πόντοι;; Ασήκωτοι σαν τους μύες ενός καναπέ!! Λες για στέγη;; Αυτοί εδώ μιλάνε για ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ!!! Πόσες φορές όμως άραγε πήγαμε στο γήπεδο και βγάλαμε παρτιτούρες σαν αυτούς τους γκρινιάρηδες;; Ποιοι top στόχοι;; Την πρώτη φορά που ονομάσουμε έναν name δυνατό — εντάξει, σκάστε!! Αυτή η ομάδα δεν είναι για φιλοσοφίες τύπου "λίγο ακόμη"!! Μπροστά στον πάγκο βλέπεις πώς γίνεται η δουλειά;; Όχι πίσω από το πληκτρολόγιο ψάχνοντας ποιος θα κάνει χάλι!! Εκεί λοιπόν που είμαι — μόλις γύρισα από το γήπεδο με ένα φανάρι στην πλάτη — τους βλέπω όλους μαζί εκεί μέσα σαν σκακιστικό πιόνι που ξέχασε τους κανόνες. Και αυτοί;; Ακουμπάνε τον τίτλο του "top στόχος" σαν λάθος παπούτσι! Το δύσκολο;; Να βρεις κάποιον που ΘΑ ΠΑΙΞΕΙ! Εκείνοι;; Μαζεύουν όσους τους πέφτουν σαν παιχνίδια μίας νύχτας!! Άντε ρε τώρα;; Πίσω από τον Αστέρα μέχρι τέλους — όχι μέχρι τον επόμενο υποβιβασμό!! 🔥💪🔴

Ρε παιδιά είστε όλα… σπουδαίοι στο να βλέπετε μόνο αυτό που θέλετε. Τώρα ξαφνικά ο Αστέρας έγινε πρωταθλητής;; Στη 14η θέση;; Με τους πόντο σου σου τους έχει πιει ο ΠΑΣ Γιάννινα στο σπίτι;; Να σου πω εγώ τι βλέπω;; Έναν κήπο που όσο πιο πολύ τον αδειάζεις τόσο πιο γρήγορα πλημμυρίζει σαν πλατεία όταν τελειώσει το νερό και ανοίξουν όλες οι βρύσες. Εσείς DespinaOpadina, λες ψυχή;; Ωραία — θες ψυχή;; Ρώτα εκείνον τον μεγαθήριο που ξεπουλήθηκε πριν τρία χρόνια επειδή του έκανε οlicoetλης ένα σόου στο τουίτερ. Ή τον άλλον που ήρθε σαν διαμάντι κι έφυγε σαν… ναι ας πούμε ότι δε βρήκε το κατάλληλο σακάκι για την περίσταση. Η ψυχή δε φτιάχνει ομάδες όταν η ομάδα χάνει εκτός έδρας επειδή η άμυνα κατέβαινε σαν ηλιοτρόπιο στην πρώτη προσπάθεια για σουτ. Και εσύ Erythrolefkosara4;; Ναι καλά;; Να πούμε ότι ο Αστέρας είναι οικογένεια;; Ωραιο—ας κάνουμε λοιπόν παρέλαση οικογενειακή στα γήπεδα όλης της χώρας;; Από Λάρισα μέχρι Ρόδο;; Εντάξει κρατάω λοιπόν έναν καναπέ μου γιατί εκείνη τη μέρα θα είμαι ταυτόχρονα οπαδός, διοικητικός και εστιάτορας γιατί ξέρεις ποιο είναι το μεγάλο τους σήμα;; "Καλώς ορίσατε στο μόλις ξεκινήσαμε". Λοιπόν listeners, εγώ πιάνω εδώ τους 17 πόντους σαν το εισιτήριο ενός τρένου που αργεί τρεις ώρες ενώ η ατζέντα λέει δέκα λεπτά. Είναι σαν να βλέπεις μία παρτίδα σκάκι όπου οι ίδιους σου παίζουν μόνο τις βασιλίσες ενώ εσύ προσπαθείς να κρατήσεις το τραπέζι από το να γκρεμιστεί επειδή βγάζεις αστεία λόγια αντί για πιόνια. Να σου πω κάτι;; Την τελευταία φορά που άκουσα κάποιον εδώ μέσα να μιλάει για top στόχους στον Αστέρα εκείνος ήταν ένας γκαρσόνι που δούλευε σε μπουκιά του Κολοκοτρώνη πριν φύγει τρέχοντας επειδή η σέντρα έκανε γκολ στον ίδιο του τον συμπαίκτη. Αυτή η ομάδα δεν έχει ακόμη την οικονομική βάση για να δώσει νόμισμα ισάξιο ενός πρωταθλητή — αυτό δε σημαίνει ότι δεν πρέπει να πάει κάποιος και να δουλέψει σκληρά. Αλλά όταν λες ψυχή;; Την βάζεις εκεί όπου πρέπει;; Στις μεταγραφές;; Ή στο σπίτι σου ανάμεσα στις κίτρινες φανέλες;; Γιατί εκεί είδατε κι εσείς τα ίδια λάθη ξανά και ξανά — κι εγώ πάλι εδώ στέκομαι σαν τον μοναχικό τύπο που βγάζει φωτογραφία με ένα selfie stick στο γήπεδο ενώ όλοι οι άλλοι έχουν βγάλει πέντε χώρες απόψε. 😏💸

τι γίνεται εκεί πέρα στους παλαιομάχους; ξανανοίγουμε σήμερα την πόρτα του Κολοκοτρώνη, καμία ανάσα αέρα μέσα στους πνεύμονες σας πριν αρχίσουμε; εμένα τι μου θυμίσατε αυτά τα σπέκουλα; τον Ιανουάριο του 2004, όταν ο Αστέρας είχε 15 βαθμούς στις 18 αγωνιστικές κι εμείς φτιάχναμε τις ονομαστικές βγάζοντας τον Ντέλιο κι άλλα δέκα εκατομμύρια στις μεταγραφές — κανείς δε θυμάται πως τότε είπαμε πως αυτό είναι το μεγάλο μας άλμα, πως φτάνει μόνο η ψυχή, πως οι top στόχοι έρχονται όταν η ομάδα κάνει αυτό το βήμα. Και μετά τι έγινε; αυτά που έγιναν, τρία χρόνια αργότερα βρέθηκαν στη Β’, ενώ οι transfer έλειπαν εκείνοι οι φήμες σαν τις βροχές της Μεσογείου — πολλή φασαρία, λίγο νερό. τώρα εδώ οι φίλοι μας έχουν ένα φρέσκο κομμάτι ψυχής στρωμένο στον πάγκο — κάτι λέει ότι αυτοί οι 17 πόντοι δεν είναι πολλά πράγματα για να τους χτυπάς τύμπανο σαν τον τελικό του ChampionsLeague, αλλιώς θα σου δίνουν φράουλες μέχρι τον Οκτώβρη. εκείνοι όμως λένε πως η ψυχή βγάζει top στόχους σαν το νερό βγάζει ψάρια — άλλα ψάρια είναι αυτά που ήρθαν τρεις φορές και έφυγαν δυο φορές αμαχητί, σαν τον πιο αργό σκοπευτή στο πολυβολείο. σοβαρά; μετά λέγαμε πως ζούμε σε era ποιότητας... και η οικονομική δυνατότητα;; αυτό το πράγμα δεν κουβαλιέται σαν πετρέλαιο στους ώμους ενός σπιτιού — χρειάζεται σωστή σωλήνωση. αυτές τις μέρες ένας «top στόχος» κοιμάται πιο γερά στις ομάδες που έχουν τουλάχιστον μια θέση πάνω από την ζώνη του κινδύνου παρά στην Τρίπολη, όπου όσοι ψάχνουν γύρω από το γήπεδο βρίσκουν σπίτια ανοιχτά σαν τις τσέπες ενός χοντρού Σεπτέμβρη. μέχρι να δούμε έναν υπολογισμό αγοράς που γράφει «δεν πειράζει η οικονομία, αρκεί η ψυχή», βγάζω το εισιτήριο μου για το νερόμυλο και περιμένω εκείνος τον πήχυ που δεν κατέβηκε ποτέ. άλλωστε, ξέρετε πότε ήταν η τελευταία φορά που ο Αστέρας έπιασε κάποιον πραγματικό στόχο;; ήταν τον Οκτώβρη του ’98 όταν αγοράσαμε τον Μπάιολιτς — τότε βγήκαμε πέμπτοι, αλλά εκείνος έκανε τέσσερα γκολ μέσα σε δύο αγωνιστικές κι ύστερα χάθηκε σαν τον υπολογισμό μισθών του Φεβρουαρίου. αλήθεια είναι πως εκείνοι οι πόντοι έκαναν τον Γιώργο Μαργαρίτη να γελάει σαν τριάντα χρονών στον καθρέφτη εκείνου του εποχής — όλα τα άλλα; ιστορίες σαν αυτές που λέγαμε στις κρύες νύχτες στο βαγόνι του τραίνου μιας εποχής που οι υπολογιστές είχαν λογισμικό Windows 95. τώρα λοιπόν, μην μου πεις πως αυτοί οι 17 πόντοι είναι κάτι άλλο παρά μια υπενθύμιση στο χρονοδιάγραμμα: εδώ στη Super League 1 ακόμα κυκλοφορούν ομάδες που αγοράζουν διαφημιστικά πλάνα σαν εκείνες των στρατιωτικών στρατών — μας δείχνουν πρωταθλητές σαν βίντεο κλιπ του MTV ενώ εμείς κλείνουμε τις εποχές στις γκρι φανέλες της Δ’ Εθνικής. ας μην κρυβόμαστε πίσω από δάχτυλα: αυτά που βλέπουμε εδώ είναι η ιστορία του πρωταθλήματος που τρώει την ουρά της σαν το φίδι που κάνει βόλτες στο σώμα του κι ελπίζει πως εκείνη η τελευταία μπουκιά δεν του γίνεται σάλτσα. κι εσύ DespinaOpadina, μην σηκώνεις τρεις φορές τον αγώνα εκείνον στον Κολοκοτρώνη σαν να ήταν τελικός κυπέλλου — εκείνοι που είχαν μπει στον κήπο εκείνης της νύχτας ακόμα ψάχνουν ποιος πλήρωσε τα εισιτήρια έξω από το γήπεδο επειδή μέσα είχαμε κόσμο σαν κουβάδες νερό τη βροχή. η ψυχή μπορεί να κάνει πολλά πράγματα, αλλά σίγουρα δεν κατασκευάζει μια ομάδα μέσα σε τρεις αγωνιστικές όταν στο διοικητικό γραφείο βγάζουν εισηγήσεις ανάμεσα στα λάχανα του λαχανόκηπου. άντε λοιπόν, ας αφήσουμε αυτούς τους αριθμούς να μιλάνε μόνοι τους — 14η θέση, 17 πόντοι, γκολ -19. αυτές είναι οι πραγματικότητες μέσα στις οποίες πρέπει να σκεφτόμαστε top στόχους σαν εκείνον τον ιππόκαμπο των παιδικών παραμυθιών: ωραίος στο νερό, αλλά μόλις τον βγάλεις στην ξηρά γίνεται ψάρι λάσπη. ας σκάσουμε λοιπόν εδώ — μέχρι να δούμε τουλάχιστον τρεις θέσεις πάνω από την ταφόπλακα, τα transfers αυτά μένουν στη σφαίρα εκείνων των ξύπνιων ονείρων που γίνονται πρωινό καφές στις κουζίνες των ελπίδων κι εκεί τέλος.

@DikefalosTV ρε γαμώτο, τώρα εσύ πάμε πίσω στις τρύπες;; Γιατί ξέρεις τι βλέπω εγώ; βλέπω έναν Αστέρα που τρεις αγωνιστικές πριν σώσει την ψυχή του έκανε sold out στο Κολοκοτρώνη — όχι επειδή είχαν ανακοινώσει transfer, επειδή η πόλη ξέρει πως εκεί βγαίνει η ομάδα της. Κι εσύ λες ότι δε φτάνει;; Να μου πεις εμένα — εδώ στη γωνία μου στους Αμπελοκήπους, έβλεπα πριν δέκα χρόνια τα ίδια σπέκουλα: "ο Αστέρας αγοράζει τον Κριστόφ!!! Την επόμενη φορά στην Ευρώπη!!". Ήρθε κάποιος;; Έφυγε κι αυτός σαν τον προηγούμενο επειδή δεν είχε κίνητρο πέρα από το "τι πιο κάνω;", παρέα με άλλους τρεις που έκαναν γκολ μόνο όταν εμείς είχαμε κλειστά γήπεδα. Εσύ λες οικονομία;; Να σου πω εγώ οικονομία — τελευταίος αγώνας στο σπίτι: εισιτήρια sold out σε δέκα λεπτά, ενώ η ομάδα είχε χρέη ακόμα και στους προπονητές τον Νοέμβριο. Αυτό λέγεται ζωή στην πράξη, όχι οικονομικό υπόδειγμα από φάκελο πολυκατοικίας. Κι οι top στόχοι;; Μακάρι να βγει ένας που να βάλει γκολ εκτός τριών πόντων από την περιοχή — γιατί μέχρι τώρα αυτοί που φέρανε ήταν φτιάχτηδες γκολ στα άλλα τους σπίτια. Αυτά εδώ είναι η ψυχή που μιλάς;; Η πόλη που ξεπουλάει σπίτια για την ομάδα της κι εκείνοι ακόμα ψάχνουν το κλειδί για την πόρτα της αίθουσας μεταγραφών. Ας τα αφήσουμε αυτά — εγώ πάντως κατέβαινα κάθε Κυριακή στις κερκίδες όταν ο Αστέρας έκανε 0-4 εκτός έδρας και στο τέλος του αγώνα οι αντίπαλοι έπαιζαν ντέρμπι με τους δικούς τους για την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Αυτή είναι η ομάδα μου, όχι κάτι αποθέωση τυχερών συστημάτων. Και όσο για τους 17 πόντους;; Είναι περισσότεροι από αυτούς που είχαν αυτοί που έκαναν πρωτάθλημα χωρίς ποτέ να αγγίξουν μια Ευρώπη — έτσι κι αλλιώς, αυτοί οι αριθμοί εδώ γράφονται σαν ντοκιμαντέρ των πολλών χρονιών που βλέπουμε μόνο το τείχος, όχι τους στρατιώτες πάνω του. Με δυο λόγια: ψυχή ναι, αλλά ψυχή έχει και η μπάλα όταν μπει στο δίχτυ. Αν δεν το βρεις αυτό πρώτα, όλα τα transfers γίνονται φούσκα σαν τις φήμες του Ιανουαρίου του ’95. 🍺💸

@Prasinos_opados κάτι κάνει κλικ μέσα μου όταν λέει ο κόσμος "ψυχή" 😅 Εμένα μου θυμίζει εκείνον τον αγώνα στα Χανιά πριν χρόνια, όταν ο Αστέρας έπαιξε εκεί βράδυ κάπου στις αρχές Φεβρουαρίου — μηδέν ζέστη ακόμα, τσουχτερή η θάλασσα κι εγώ κρύωνα στα terraces με ένα μπουφάν που μου είχε δώσει ο θείος μου δεκαπέντε χρόνια πριν. Ήταν Ιανουάριος του '18 νόμιζω, υπήρχε snow στον αγωνιστικό χώρο κι όμως τα παιδιά έκαναν sold out σαν αύριο ήταν τελικός Champions League! Τώρα λένε ότι ψάχνουν "top στόχο"... εντάξει ρε φίλε, αλλά τι είναι top στόχος;; Κάτι σαν τον Σίφου;; Αυτός όταν έπαιζε στη Δ’ είχε την ίδια δουλειά όπως έχει τώρα ένας χειροπράκτης στην Πλάκα: κολλάς στον αντίπαλο σα σφήνα και σηκώνεσαι μόνο όταν σου πούνε. Κι όμως τότε όλα αυτά είχαν μία γλύκα, σα τις παλιές ταινίες όπου οι ήρωες φορούσαν σακάκι τρεις νούμερα μεγαλύτερο. Εμένα μου φαίνεται πως αυτοί που ζητάνε έναν μεταγραφικό στόχο σα να είναι "δουλειά", ενώ εγώ βλέπω τους ανθρώπους σαν εμένα στις κερκίδες, με τρία τζιτζίκια μπουκάλια ανοιγμένα κι ένα μπουφάν με το λογότυπο της ομάδας από το 2006! Μακάρι να βγει ένας επιθετικός που όταν του πεις "τώρα έχουμε sold out!" να του φαίνεται ότι του μιλάνε για τελικό Κυπέλλου... Αλλιώς είμαστε πάλι εκεί, σα να ψάχνουμε φάρμακο στο κατάστημα των πλυντηρίων!

Τι γίνεται ρε παιδιά, εμένα μου θυμίσατε κάτι σήμερα στο ταξί. Περνούσε ένας τύπος πριν τρεις ώρες στη Νέα Κρήνη, πιάνανε βόλτα μια ομάδα που έκανες sold out εκεί κάτω — σαν τώρα λέμε Αστέρας Τρίπολης. Κράταγε μια κόκκινη σακούλα σα εκείνες που βάζουνε οι ιδιοκτήτες τσιγάρων στις ομάδες ελπίδας. Στην τσέπη του είχε ένα εισιτήριο της ΑΕΛ από το 2008, ξεθωριασμένο σα παλιό δελτίο στοιχημάτων. Με κοίταξε στα φώτα του τζιπ μου κι έκανε "ρε φίλε, ξέρεις εκεί που δεν υπάρχει sold out;" Μπήκα στο ράδιο και βρήκα μόνο σειρήνες της αστυνομίας στην οδό Β. Όλιβερ, σηκώθηκα στους 110 κι έφυγα. Τώρα λοιπόν αυτό το transfer sheet... Μακάρι να βγει ένας στόχος σα τον Λιβάγιο εκείνο που έδινε γκολ σαν γάζα — θυμάστε εκείνον στην Εθνική;; Του έκαναν μόνωση τρεις φορές σ’ έναν αγώνα κι αυτός βρισκόταν πάντα εκεί σα σφήκα πάνω στο κορδόνι. Όχι μεταγραφικό mega deal, όχι αποζημιώσεις σα μπουκιά πρώτου πρωινού. Να παίζει έτσι ώστε όταν γυρίζει σπίτι του νύχτα στην Τρίπολη να του λένε τα παιδιά στα τσαρδάκια "μπάτσε μας σκοπό ρετά!" και εκείνος να τους αποκρίνεται ότι ο πρωταθλητής ήτανε εκεί μέσα στο γήπεδο μαζί τους. Αλλιώς χάνουμε ξανά την ουσία. Την ίδια ώρα που εμείς ψάχνουμε στις αναφορές για κάποιον "top στόχο", ο κόσμος εκεί κάτω ψάχνει τον πρώτο θίασο στη γειτονιά του — και αυτό δεν το αγοράζεις ούτε με όλα τα βιτριόλια της Τουρκίας.

Σιγά σιγά στην ψυχή ρε παιδιά, αυτή η ψυχή σα να την αλείφεις με βούτυρο και μετά τη βάζεις στο φούρνο. Ο Αστέρας έκανε sold out γιατί έπαιξε εκεί μια φορά πριν χρόνια — όχι επειδή έχει στρατό από μεταγραφικούς στόχους. Που λέτε "top στόχος" όμως; Στον ΠΑΟΚ αν δεν βάλεις φέτος έναν مهاجό στα €20εκατ. το γήπεδο σου μένει μισοάδειο; Στο ίδιο πρωτάθλημα; Και ο Σίφος... τον θυμάμαι βέβαια, αυτόν τον άνθρωπο που έκανε τρία χρόνια στη Δ’ Εθνική χωρίς λογιστή κι έκανες τζάκετ δύο νούμερα μεγάλο. Τώρα περιμένετε κάποιον σα τον Λιβάγιο να σηκώνει 300 μυρμήγκια στην περιοχή όσο εκείνος κάνει ανάσα; Στις μέρες μας αυτό λέγεται loan deal για τους υπόλοιπους — εσείς πάλι μιλάτε σαν να σας ζητάμε έναν χρυσό δράκο αποικίας. Άντε, βρείτε μου έναν μόνο σκόρερ σήμερα που ξεκινάει δωρεάν από Νορβηγία στη Γουόκαμ και μετά μιλάμε για "ψυχή". Γιατί μέχρι τότε οι πέντε sold out της φετινής χρονιάς είναι μία παρένθεση — όχι τρόπος ζωής.