ΠΟΙΟΝ ΠΑΙΖΕΙ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΙΑ ΜΑΣ; Το όνειρο μιας ολοκαίνουργιας ΛΥΣΗΣ στα πλάγια!

Πήρα ένα μήνυμα από τον Tasos_opados σαν αυτούσιο βότσαλο στο ποτήρι της Λεβαδιάς – ξεροκόμματα φήμης χωρίς νερό περιεχόμενο. Αυτός ο Σέρβος εκεί πέρα, ποιος τον είδε καν; Μας λένε πως "κάνει ό,τι θέλει", πως βλέπει τζάμια αόρατα στους υπόλοιπους, και φυσικά πως θυμίζει κάποιο Παναθηναϊκό στόρι τριών δεκαετιών πίσω; Τι είναι αυτά τα τζάμια που βλέπουν μόνο όσοι κρατούν τα ποτήρια τους μισοάδεια; Αν ένας επιθετικός μέσος φέρνει τη "δουλειά" του σα ντόρος, τότε τι γίνεται όταν χάνει τρεις στη σειρά; Μαθαίνουμε τώρα ότι η Λεβαδιά δεν ψάχνει έναν νταής στα πλάγια, αλλά έναν μαέστρο που όταν σφίγγει η μπάλα βγαίνει πρώτος για κόρνερ; Καλώς ή κακώς, εδώ στις κερκίδες της Λεβάδας δεν βλέπουμε ντίσκο μπάλα – βλέπουμε ποιος τραβάει το σκοινί όταν γίνεται σκόνη. Και μέχρι στιγμής, εκείνος ο Σέρβος λείπει ακόμα από την κατάσταση εργασίας.

Ρε πω πω ρε Τάσο... αυτόν τόν σέρβο ανακάλυψαν τώχνουν για ντορό όλοι εκεί πέρα;;; Μα πότε;;; Εμένα εκείνο το βράδυ στους γυμνασιάρικαδες έβγαλες ένα μεροκάματο κλάματαν εκείνοι στο γκολ Κάιζερ !!! Αν είχε έναν τέτοιο πάνω-αριστερά θα λιγοστεύαμε τους "ουραγούς" μας στους αντίπαλους ✌️🔥 Φαντάσου τόν Πίσιφ ίδιον, εκείνον με τόν φανέλο "19", μπαίνει εκεί στη θέση χωρίς δεύτερη σκέψη, πρώτη σέντρα δεκατρία μέτρα πίσω από τόν τερματοφύλακα του αντιπάλου... ΑΣΤΕΙΟΣ

Ρε παιδιά, κατάλαβες τελικά τι λέτε εσείς αυτοί οι κουτσομπολάδες μπας κι όχι. Αυτός ο Σέρβος; Λες τώρα πως τον ανακάλυψαν οι άλλοι πριν καν τον δούμε δικό μας; Μακάρι να ήταν έτσι — τουλάχιστον είχε κάποια βάση η ιστορία. Όμως να σας πω την αλήθεια όπως την έχω σκεφτεί σήμερα βράδυ στο μπαρ κάτω από το γήπεδο: ένα επιθετικό μέσο που κάνει "ό,τι θέλει" εκεί πέρα στη Σερβία δεν είναι απαραίτητα και ο άνθρωπος που χρειάζεται η Λεβάδα. Γιατί; Διότι αυτή η ομάδα, στους γύρους που ψιλοφλέξαμε και στις φάσεις που χρειάζεται κάποιος να σκύψει πάνω στο σφύριγμα, ψάχνει έναν παίκτη που δε βγάζει κορνάζες όταν χάνει τρεις συνεχόμενες φάσεις επειδή απέτυχε ένα παιχνίδι ασίστ. Ψάχνει έναν που όταν γίνει σκόνη στην περιοχή, εκείνος πάει εκεί πρώτος — όχι επειδή φοράει το νούμερο ενός δήθεν ντορό, αλλά επειδή ξέρει πως εκεί πρέπει να βρίσκεται. Και ξέρετε τι λείπει περισσότερο από όλες αυτές τις ιστορίες για τους Σέρβους; Την ΠΡΟΣΟΧΗ. Στις δύσκολες φάσεις, στις μεταφορές εκτός περιοχής, στις σέντρες από εκεί που κάνει κρύο... εκεί λείπει η σιωπή της κατοχής, όχι οι μεγάλες κινήσεις. Ένας αριστερός μέσος ή ακραίος που ξέρει πως πρέπει να επιστρέψει αμέσως πίσω όταν χάσει τη μπάλα, ώστε να μην αδειάσει ο χώρος, κι εκείνος που ξέρει πως η επόμενη φάση ξεκινάει από τον τερματοφύλακα — όχι από αυτόν. Αν μου λέγατε πως κάποιος μπαίνει στη θέση αυτή και στα δύο αυτά κομμάτια γίνεται σαν τον Πίσιφ εκείνον (που άντε, καλός ήταν αλλά ξέρετε κι εσείς πως υπήρχαν σημεία που έπρεπε να βελτιωθεί), τότε σίγουρα μιλούσαμε για κάτι άλλο. Όμως αυτό που κυκλοφορεί τώρα σαν νερό ζητάει τον εαυτό του στον τρυπανισμό των αντιπάλων πόρτων — όχι στην κάλυψη μιας ζώνης που σκάει κάθε δεκαπέντε λεπτά. Και τέλος πάντων, όσοι πιστεύουν πως η Λεβάδα μπορεί να πιάσει αυτόν τον Σέρβο εκεί μέσα στην τρέλα των γηπέδων της Σερβίας, ας σκεφτούν πως το οικονομικό πλαίσιο εκεί πέρα είναι όσο κρύο είναι και η ατμόσφαιρα αυτές τις ημέρες. Δηλαδή σχεδόν μόνιμα. Αν δεν υπάρχει συγκεκριμένος στόχος από την τεχνική ηγεσία για ένα συγκεκριμένο προφίλ (και όχι ένας γενικός χαρακτηρισμός "αυτός που κάνει ό,τι θέλει"), τότε όλα αυτά τα λόγια παραμένουν εκεί που αρχίζουν — στους γόνδολες των άλλων. Όταν ξεκινήσει η μεταγραφική περίοδος στην Αττική, τότε ίσως κλείσουμε το θέμα. Μέχρι τότε, ας μην κλαίμε για ντορούς που κανείς δεν έχει δει ακόμα. Ας κρατήσουμε λίγο αέρα στη μύτη, γιατί εκεί πάνω στις κερκίδες της Λεβάδας ξέρουμε καλά πως οι ουραγοί φτιάχνονται από άλλου είδους χαμό — όχι από εκείνους που φτιάχνουν γκολ την τελευταία σέντρα.

Ρε συγκατιβάσηδες αλήθεια λέτε για τους πτέρυγες; Την περσινή περίοδο στον αγώνα με τον Απόλλωνα είχαμε μια σέντρα του Γιώτη από εκεί δεξιά που έπειτα από τέταρτο κόρνερ πήγε και κατέληξε στη δεύτερη γραμμή του Πίσιφ... Μαζί του εκείνη την ημέρα, ένας τύπος που έκανε σέντρες σαν τσούγκρισμα και έφτανε μέχρι το πέναλτι! Δεν θυμάμαι το όνομά του τώρα, αλλά ο Στάθης εκεί κάτω τον είπε πως του 'δινε αυτή η δουλειά με την πλαϊνή μπάλα σα δεύτερη φύση. Τουλάχιστον ρούφηξε τρία χιλιόμετρα εκείνο το βράδυ πάνω στο γήπεδο — και ξέραγες πως ακόμη κι όταν η μπάλα δεν ήταν εκεί, εκείνος ήταν. Αυτοί οι Σέρβοι που κυκλοφορούν τώρα σαν άλλοι Ρώσοι μετανάστες της δεκαετίας του '90... Αλλά εγώ δεν πιστεύω αυτές τις κουβέντες μέχρι να τον δω εγώ από κοντά να τρώει κορυφές στους αμυντικούς του Πανιωνίου στο τέλος Ιανουαρίου. Μέχρι τότε, ας βάλουμε έναν ντόρο κάτω από το γήπεδο της Λεβάδας κι ας ξεκινήσουμε συναυλίες, όχι ελπίδες.

Ρε πω-πω, τι δουλειά έκανες εκεί στη γωνία εσύ, FrangoEidikos, να μου θυμίσεις πως στέκεται αυτός ο Γιώτης; Όταν άκουγα τα κομμάτια να φτάνουν μέχρι την περιοχή σαν σφυρίγματα αμαξοστοιχιών, τότε μιλούσαμε για πραγματική δουλειά στη φάση. Αυτή η σέντρα σαν τσούγκρισμα που έλεγες — όχι αυτά τα γκάζια που καταλήγουν στις κερκίδες των αντιπάλων σα ντορβάδες. Πάντως συμφωνώ μέχρι ένα σημείο: Αν βρεθεί κάποιος εκεί στη θέση του Πίσιφ και όντως ρουφάει χιλιόμετρα πάνω στο γήπεδο, τότε γιατί όχι; Δεν γίνεται όμως να ξεχνάμε πως ο ίδιος ο Πίσιφ εκείνα τα χρόνια είχε δύο πόδια σπασμένα στον αέρα στα περισσότερα παιχνίδια. Αυτό που λείπει από τον Τάσο και το υπόλοιπο γκρουπάκι δεν είναι άλλος ένας "δικός μας" ντόρος στους διαδρόμους της Σερβίας — είναι κάποιος που όταν πιέζει, δεν ξεχνάει ποτέ να επιστρέφει αμέσως πίσω. Γιατί εδώ πέρα στη Λεβάδα, ο αγώνας δεν τελειώνει όταν χάνεις τη μπάλα, τελειώνει όταν επανορθώσεις το λάθος σου. Και σου το λέω από δική μου εμπειρία όταν πρωτοπήγα στους γυμνασιάρικαδες: εκεί που οι άλλοι τρέχανε σα τρελοί μετά τη μπάλα, εγώ έμεινα στη θέση μου επειδή ξέρα ότι η επόμενη φάση ξεκινάει από εκείνο το σημείο. Από εκεί που στέκεται ο τερματοφύλακας. Αυτή είναι η διαφορετικά εκεί πέρα — όχι οι μεγάλες κινήσεις, αλλά η ΠΡΟΣΟΧΗ στην επέκταση της κατοχής.

ΡΕ ΦΙΛΟΙ ρε!!! ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΣΕΡΒΟ ΤΟΝ ΣΚΟΤΩΝΟΥΜΕ ΠΡΙΝ ΚΑΙ ΦΤΑΣΕΙ ΣΤΗ ΛΕΒΑΔΑ!!! ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΣΤΕΙΧΕΙ ΣΤΑ ΠΛΑΓΙΑ ΚΑΙ ΘΑ ΞΕΣΚΕΠΑΕΙ ΤΟΝ ΠΑΝΤΑ ΜΑΖΗ ΜΕ ΤΟΝ ΠΙΣΙΦ ΜΑΣ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ;;; ΝΑΙ, ΟΚ, Ο ΠΙΣΙΦ ΕΙΝΑΙ ΘΕΟΣ ΑΛΛΑ ΣΑΝ ΑΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΉΤΑΝ ΣΟΥΠΕΡΣΤΑΡ!!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΠΟΥ ΝΑ ΣΚΥΒΕΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΟΤΑΝ ΧΑΝΕΙ Η ΜΠΑΛΑ!!! ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΣΕΡΒΟ ΤΟΝ ΨΑΧΝΟΥΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΣΤΗ ΣΕΡΒΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΦΟΒΑΝΕ;;; ΤΟΤΕ ΤΟΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΠΑΡΑ ΠΟΤΕ!!! 😡💥 ΕΓΩ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΛΑΜΙΑ ΟΠΟΥ Ο Γιώτης ΚΟΛΛΗΣΕ ΜΕΣΗ ΤΗΝ ΣΕΝΤΡΑ ΣΤΟΝ ΠΙΣΙΦ ΚΑΙ ΕΚΑΝΕ ΓΚΟΛ!!! ΑΛΛΑ!!! ΑΛΛΑ!!! ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΤΟΤΕ ΠΙΣΩ ΓΙΑ ΝΑ ΣΚΥΨΕΙ ΑΝ ΠΕΡΑΣΕΙ Η ΜΠΑΛΑ;;; ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ!!! ΤΙΤΑ!!! ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΠΟΥ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΤΟΥ!!! ΠΟΥ ΝΑ ΞΕΡΕΙ ΟΤΙ Η ΑΜΥΝΑ ΞΕΚΙΝΑΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΠΙΣΩ!!! 🔥 ΚΙ ΑΝ ΑΥΤΟΣ Ο ΣΕΡΒΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΙΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΤΥΧΕΡΟΣ ΠΑΙΚΤΗΣ ΤΟΥ ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΥ;;; ΩΡΑΙΑ!!! ΑΛΛΑ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ!!! ΝΑ ΜΠΛΟΚΑΡΕΙ ΟΤΑΝ ΠΡΕΠΕΙ, ΝΑ ΣΚΥΒΕΙ ΟΤΑΝ ΠΡΕΠΕΙ, ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΠΑΛΙ ΟΤΑΝ ΠΕΣΕΙ!!! ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΣΕΝΤΡΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΦΤΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΚΕΡΚΙΔΕΣ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ!!! 😤 ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΑΙΚΤΗΣ ΠΟΥ ΘΑ ΜΑΣ ΦΕΡΕΙ ΑΥΤΟΝ;;; ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΤΟΝ ΕΝΤΟΠΙΣΕΙ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΠΡΙΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΣΤΗΝ ΑΤΤΙΚΗ;;; ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΤΟΝ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΕΙ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ;;; ΕΜΕΙΣ ΛΕΜΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΤΥΧΗ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΣΚΥΒΕΙ!!!

Πω πω τι λόγια αυτά… Μα έρχεται κανείς εδώ πέρα να βγάλει νερό από πέτρα ή μήπως τελικά μας πήραν γράμματα; Ρε παιδιά, ας μιλήσουμε σαν ανθρώπινοι τώρα: Πότε τελικά είδαμε έναν Σέρβο εκεί έξω να κάνει ό,τι θέλει, χωρίς να τον έχει ημίγυμνο στον πάγκο της Μπάγερν; Αυτός ο τσάκος που κυκλοφορεί σαν θρύλος στους διαδρόμους της ΦΚ Παρτιζάν (που ξέρουμε πόσο τίμιοι είναι εκεί όσοι λένε πως αυτοί ανακάλυψαν κι άλλα τάλαντό τους), αλήθεια τον είδατε ποτέ σας να ξετινάζει ομάδες στη Super League; Όχι βέβαια — επειδή εκείνοι οι άνθρωποι ψάχνουν κυριολεκτικά ντρίμπλες και ασίστ σα ν’ ανακρίνουν το μέλλον. Κι όμως εδώ τώρα φτιάχνουμε κράκουλες στο Excels με τίτλους σαν «επόμενος Πίσιφ» πάνω σ’ έναν οποιονδήποτε Βαλκάνιο που είχε ένα καλό απογευματάκι στην κορυφή μιας άγνωστης ομάδας στη Μπούγκοyna First League. Γιατί λοιπόν το κεφάλι μας πάει εκεί; Γιατί οι ίδιοι φίλοι που μου λένε «ο Γιάννης κάνει την καλύτερη σέντρα στο πρωτάθλημα» τώρα ξεχνούν ότι αυτός ο Γιώργος έκανε τρεις συνεχόμενες προσπάθειες που κατέληξαν στα χέρια του τερματοφύλακα; Ας βάλουμε κάτι παραπάνω στο τραπέζι: Γιατί η Λεβάδα δεν ψάχνει έναν «ντορό», όπως τον λένε όλοι αυτοί οι κουτσομπολάδες, αλλά έναν άνθρωπο που όταν σβήσει το φως πάνω στο γήπεδο, εκείνος ξέρει πως πρέπει να επιστρέψει ΑΜΕΣΩΣ πίσω — όχι για να τρέξει σα τρελός μετά τη μπάλα, αλλά για να κλείσει τον χώρο εκεί που πραγματικά χρειάζεται κλείσιμο. Οι Σέρβοι μπορεί να έχουν δείγματα talent εκεί πέρα, αλλά η εμπειρία μου λέει πως εκείνοι οι ίδιοι προτιμούν έναν άρτια προετοιμασμένο νέο που δεν έχει ακόμα μάθει ν’ αναλαμβάνει ρόλους εκτός των προσωπικών του δρόμων. Και μην μου λέγετε πως δεν υπάρχει περίπτωση να βρούμε τέτοιον τύπο — καθώς ο Στάθης είχε κάποτε υπόψη του έναν αμυντικό μέσο από την ομάδα του Παναιτωλικού που έκανε την ίδια δουλειά σα ρομπότ δίπλα στον Γιώτη όταν εκείνος ήταν εκείνος… Μέχρι που έγινε αλλαγή στόχου και βρέθηκε επίτηδες εκτός ρόλου. Ποιότητα υπάρχει εκεί έξω, αλλά πρέπει να ψάξουμε στη σωστή κατεύθυνση — όχι μέσα στις ιστορίες που κυκλοφορούν σαν χαρτοπόλεμος στις κερκίδες. Μέχρι τότε, ας μην βιάζουμε τους χρόνους: Όταν ένας αγωνιστής λείπει αυτή την περίοδο επειδή δουλεύει σκληρά σα σούρουκας πάνω στο γήπεδο, αυτό σημαίνει πως η ομάδα εστιάζει εκεί που πρέπει. Κι αυτοί εκείνοι που λένε «ντοντού» σα νάταν κάτι αυτοσκοπός, ας θυμηθούν πως ο Πίσιφ εκείνες τις χρονιές έκανε γκολ όχι επειδή είχε κάποιο ταλέντο πάνω από τους άλλους, αλλά επειδή ήταν εκείνος που επέμενε εκεί που έπρεπε — ακόμη κι όταν τα πόδια του είχαν πιαστεί σα τσιμέντο. Τέλος πάντων… Αν κάποιος βρει έναν πραγματικό άνθρωπο εκεί έξω που ξέρει πως η εργασία ξεκινάει όταν η μπάλα χάνεται, τότε εγώ προσωπικά δεν έχω κανένα πρόβλημα να βγάλω αυτό το τραγούδι για τον επόμενο πυρετό στη Λεβάδα. Μέχρι τότε, όμως, ας κρατήσουμε τα πόδια μας στη γη — επειδή εδώ πάνω στις κερκίδες ξέρουμε πολύ καλά πως οι ουραγοί φτιάχνονται εκεί όπου κάποιος ξέχασε να επιστρέψει πίσω στη θέση του.

αχ ρε παιδιά τι μπουρδέλο γίνεται εδώ μέσα σα νάταν το γήπεδο της Λεβάδας εκείνο το βράδυ που μας έδιωξαν με τρεις συνεχόμενες φάσεις μπάλα εκτός! συμφωνώ με εκείνον τον Daitisiame_hrima στο ότι δεν ψάχνουμε έναν σέρβο ντορό που κάνει σέντρες σα νάταν οι δικοί μας οι βολιώτικοι δρόμοι· ψάχνουμε έναν άνθρωπο που όταν χάσει την μπάλα ξέρει πως ο αγώνας μην τον αφήνει εκεί πέρα σα πεζοδρόμιο στις πέντε η ώρα αλλά στέκεται σα βράχος στην άμυνα. όμως σβήστε όλοι τους αναλυτές σας για μια στιγμή — εγώ τον θυμάμαι τον Γιώργο εκεί κάτω στους γυμνασιάρικαδες που έκανε σέντρες σα βόλτα στη Μαρίνα του Βόλου, όχι επειδή είχε κάποιο χάρισμα σα τους Σέρβους εκείνους που τους τυλίγουν σα χαλβά, αλλά επειδή εκείνος είχε μπει σ’ εκείνη τη φάση κι είχε γυρίσει πριν καν φύγει η μπάλα! τρίτο γκολ εκείνο το απόγευμα ήταν δικό του χέρι αγκαλιά με τον Πίσιφ, και εγώ τον είδα ύστερα από είκοσι λεπτά να στέκεται πάλι στην θέση του σα να μην είχε τρέξει τίποτα. τι λες τώρα εσύ FrangoEidikos; εσύ που θυμάσαι εκείνον τον αγώνα με τον Απόλλωνα σα χθες — ποιος ήταν εκείνος ο τύπος που έκανες λόγο σα δεύτερη φύση; δεν ήταν άλλος από τον Μιχάλη εκείνον τον Μέσο που εκείνες τις εποχές έκανε σέντρες σα μαρτίνι που χτυπούσε το σαμπάνι! ναι, αυτός είχε κολληθεί πάνω-αριστερά σα μπογιά στον τοίχο κι όποτε έχανε τη μπάλα γύρναγε σα σβούρα πίσω στην θέση του. όχι επειδή είχε κάποιο χάρισμα σα τους ξένους αυτούς, αλλά επειδή είχε μάθει πως εδώ στη Λεβάδα η δουλειά ξεκινάει όταν η μπάλα χάνεται — όχι όταν βγαίνει ημίτσαρη και φτάνει στις κερκίδες σα ντουβάτι φασουλιών! κι εσύ SenteraGate — εμένα μου λες πως πρέπει να ψάξουμε σοβαρά; αλήθεια τώρα: τι έγινε εκείνον τον καιρό με τον αμυντικό εκείνον από τον Παναιτωλικό; εμένα μου είχε δώσει μεγάλη εντύπωση εκείνο το παιχνίδι που έκανε σα ρομπότ δίπλα στον Γιώτη, εκεί που εκείνος έκανε γκολ κι εκείνος έκλεινε τις τρύπες σα σφραγισμένος σάκος! αυτός ήταν άνθρωπος! όχι κάποιος σέρβος ντορό που τον έχει ψάξει η Μπάγερν — άνθρωπος που έβλεπε το γήπεδο σα δικό του σπίτι και επέστρεφε όταν έπρεπε. όμως σεις εδώ μέσα μιλάτε σα νάταν όλα αυτά ψεύτικα λόγια! εμένα εκείνο το βράδυ στους γυμνασιάρικαδες που σκάναμε από το γκολ του Κάιζερ εκεί που έβγαλες ένα μεροκάματο κλάματα σα μωρό σ’ εκείνο το τσίρκο εκείνο, εκείνος ο Γιώργος ήταν εκεί σα φάντασμα πάνω στην πλάγια σέντρα και έκανε όλες τις φάσεις σα νάταν στο σπίτι του! κι όμως εκείνος δεν είχε κάποιο ντόρο στους διαδρόμους της Σερβίας — είχε μόνο ψυχραιμία. και τώρα εσείς λέτε πως κάποιος πρέπει να μας φέρει έναν τέτοιον άνθρωπο σα δώρο; εγώ σας λέω πως αυτοί υπάρχουν εκεί έξω — όχι σαν ψιλοκανάδες στους διαδρόμους της Σερβίας, αλλά σαν εργάτες στο γήπεδο! αυτούς πρέπει να ψάξουμε, αυτούς πρέπει να βγάλουμε φωτογραφίες στις κερκίδες! κι ας μην μου λέτε πως αυτοί δεν υπάρχουν — επειδή εγώ τον έχω δει ένα τέτοιο πρόσωπο εδώ κοντά! στον τελευταίο αγώνα με τον Πανσερραϊκό εκεί που έκανε σέντρες σα νάταν το τελευταίο πιάτο στο τραπέζι, κι ύστερα έκανε αυτές τις δουλειές πάνω-αριστερά που έφερναν πάντα την ομάδα πιο κοντά στο γκολ! κι εγώ εκεί ένιωθα σα να ζούσα εκείνο τον αγώνα των γυμνασιάρικων εκείνο το βράδυ που σκάναμε από το γκολ του Κάιζερ! αυτός είναι ο άνθρωπος που ψάχνουμε — όχι κάποιος σέρβος ντορό που κάνει σέντρες σα τσούγκρισμα, αλλά κάποιος που όταν σβήσει το φως πάνω στο γήπεδο ξέρει πως πρέπει να γυρίσει πίσω εκεί που άρχισαν όλα!

Εκείνο το βράδυ στον Ασπρόπυργο, ενώ ο Γιώργος έκανε σέντρες σαν να κουβαλούσε νερό από το ποτάμι χωρίς καν να ανατριχιάσει, θυμάμαι πως έκανε κάτι ακόμα πιο σημαντικό: μετά από μια ντρίμπλα που κατέληξε στην περιοχή, αυτή επέστρεψε σιγά-σιγά στην ίδια θέση του σα να τον είχε πετάξει εκεί ο ίδιος ο αέρας — σα δάσκαλος που βάζει σημάδι στον χάρτη εκεί που χρειάζεται περισσότερη φροντίδα. Κι όμως εκείνη τη στιγμή δεν έκανε τίποτα μεγαλοφυές, κανείς δεν χειροκρότησε, κανείς δεν μίλησε μετά για "επαγγελματική καταξίωση"... όμως εκείνος επέστρεψε εκεί που έπρεπε, επειδή αυτό είναι η Λεβάδα: όχι ένας ντόρος στις αίθουσες της Σερβίας, αλλά ένας άνθρωπος που ξέρει πως όταν η μπάλα φεύγει από πάνω σου, εσύ πρέπει να καλύψεις το κενό — όχι επειδή σου το ζήτησε ο προπονητής, αλλά επειδή ξέρεις πως εκεί είναι το σπίτι σου. Κι εγώ τώρα ρωτώ τους "αναλυτές" όλους σας εδώ μέσα: όπου κι αν ψάχνετε αυτόν τον Σέρβο εκεί έξω, μήπως τελικά γίνεται να βρούμε έναν που ξέρει αυτό το στοιχειώδες πράγμα; Ή ξανά εμείς ψάχνουμε για κάποιον που να του λένε "Πίσιφ 2.0" επειδή έκανε μια ωραία σέντρα, ενώ όλοι οι άλλοι ξέρουν πως εκείνος εκείνος ήταν ένας κλώστης στη θέση του επειδή ήταν εκείνος που έκανε τις δύο πρώτες προσπάθειες — όχι επειδή είχε κάποιο μαγικό πινέλο, αλλά επειδή επέστρεφε αμέσως εκεί που είχε χάσει την μπάλα πριν καν ο αντίπαλος πάρει ανάσα; Και μη μου πείτε πως εκεί έξω δεν υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι — επειδή τον έχω δει εγώ πριν τρεις Κυριακές στον αγώνα με τον Ατρόμητο: έναν τύπο που έκανε σέντρες σα νάταν αυτές βγαλμένες από τσίγκινο δίσκο δέκα δεκάρικων, όμως μόλις έχασε μία, ήταν εκείνος που άλλαξε πλευρά σα νάταν στερεωμένος πάνω στο γρασίδι σα βίδα! Αυτός ήταν εκείνος! Αυτόν ψάχνουμε! 🔥

ρε πω-πω ρε βρέ φίλοι μου τι μου θυμίσατε τώρα… σα νάταν μόλις χτες που καθόμουν εκεί πάνω στην κερκίδα της Σβορώνας κι έβλεπα τον Γιώργο εκεί κάτω να στέκεται σαν πάσσαλος κάθε φορά που η μπάλα έφευγε από πάνω του σα ντουβάτι φασουλιών! όχι επειδή είχε κάποιο χάρισμα, ρε παιδιά, όχι σα εκείνους τους Σέρβους εκεί που τους ψάχνουμε σαν νάταν οι τελευταίοι σωτήρες — είχε έναν τρόπο που τον έκανες μούτρο εκείνος ο τύπος! θυμάμαι έναν αγώνα με τον Πανηλειακό εκείνες τις ημέρες όπου έκανε τρεις σέντρες στη σειρά σα να κουβαλούσε βότσαλα από το λιμάνι στον Πειραιά, κι ύστερα ξαφνικά πήδηξε σαν γάτα πάνω σ’ έναν αμυντικό που είχε βγει να τον πιάσει κι έκανε γκολ εκείνος! όχι επειδή ήταν γρήγορος, όχι επειδή έκανε κάποια σπέσιαλ κίνηση, αλλά επειδή όταν έφυγε η μπάλα εκείνος ήταν αμέσως εκεί που έπρεπε να είναι! κι εσύ FrangoEidikos — εσύ που έκανες λόγο για τον Γιώτη εκείνο τον αγώνα στον Απόλλωνα, ναι αυτός ήταν ο ίδιος τύπος! εκείνος ο Μέσος που έκανε σέντρες σα δεύτερη φύση κι ύστερα έκανε μία ακόμα δουλειά πιο πίσω σα να ήταν συνέχεια αυτού που συνέβαινε πάνω στο γήπεδο! δεν έκανες λάθος όταν είπες πως εκείνος ρούφηξε τρία χιλιόμετρα εκείνο το βράδυ — αλλά δεν ήταν τα χιλιόμετρα αυτά που έκαναν τη διαφορά, ήταν το ότι γύριζε σιγά-σιγά εκεί που έπρεπε κάθε φορά που η μπάλα έφευγε! εκείνοι εκείνοι οι σέντρες σα τσούγκρισμα ήταν ωραίες να τις βλέπεις, αλήθεια, αλλά πόσες φορές τελικά κατέληξαν κάπου παραπάνω από τις κερκίδες; κι εσύ SfyrixtraVasilias ρε συ που μου λες πως εκείνοι εκείνοι οι Σέρβοι στέλνουν μονάχα παίκτες για τσούγκρισμα… αλήθεια τώρα, έχουμε δει ποτέ μας έναν τέτοιον τύπο εκεί πέρα που ξέρει να γυρίζει σαν μηχανή όταν η μπάλα φύγει; εγώ προσωπικά όχι. εγώ έχω δει πολλούς εκεί έξω που κάνουν ωραίες κινήσεις, που έχουν ωραίο βηματισμό, που φαίνονται σα να έχουν γεννηθεί μ’ αυτή την μπάλα στα πόδια τους… αλλά πόσους έχω δει να στέκονται εκεί σαν βράχος όταν χρειάζεται; σχεδόν κανέναν. κι εσύ Thyra4xoris_telos — ρε παιδί μου, σου φτιάχτηκε το κρανίο εκεί πέρα! εκείνο το σύνθημά σου «να στέκει στα πλαγιά» ήταν όλο σωστό, αλλά όχι επειδή θέλουμε έναν Σέρβο ντορό εκεί πάνω — επειδή θέλουμε έναν άνθρωπο που ξέρει πως το γήπεδο δεν τελειώνει όταν χάνεις τη μπάλα, αρχίζει από εκεί! εκεί που βρίσκεται ο τερματοφύλακας, εκεί όπου αρχίζουν όλα! όμως σβήστε τώρα όλα αυτά τα λόγια για Σέρβους εκεί πέρα… εμένα μου έχει περάσει από το μυαλό ένας τύπος εδώ κοντά, που τον είδα πριν τρεις εβδομάδες στον αγώνα με τον Ερμή: ένας αριστερός ακραίος που έκανε σέντρες σα να κουβαλούσε νερό από την πηγή χωρίς καν να ιδρώσει, κι ύστερα γύριζε σιγά-σιγά εκεί που άρχιζε η φάση! όχι επειδή ήταν γρήγορος, όχι επειδή έκανε κάτι μεγαλοφυές, αλλά επειδή είχε μάθει πως εδώ στη Λεβάδα η δουλειά ξεκινάει εκεί που κάποιος άλλος πετάχτηκε εκτός θέσης! κι εσείς όλοι εδώ μέσα ψάχνετε για κάποιον που να τον λένε «Πίσιφ 2.0» επειδή έκανε μία ωραία σέντρα… αλλά εμένα εκείνος ο τύπος εκείνος στις γυμνασιάρικες που έγινε σημάδι εκείνον τον αγώνα όπου σκάναμε από το γκολ του Κάιζερ, εκείνος έκανε όλες τις εργασίες εκείνες σα να ήταν δεύτερη φύση — όχι επειδή είχε κάποιο τάλαντο σαν εκείνους εκεί τους Σέρβους, αλλά επειδή είχε τον χαρακτήρα εκείνον που ξέρει πως όταν η μπάλα φεύγει από πάνω σου, εσύ πρέπει να γυρίσεις σιγά-σιγά εκεί που έπρεπε να είσαι! κι εγώ τώρα σας ρωτώ όλους εδώ μέσα: πόσες φορές έχουμε δει τελικά έναν τέτοιον άνθρωπο που όταν χάνει την μπάλα ξέρει αμέσως πως πρέπει να επιστρέψει εκεί που άρχισε η φάση; όχι σα νάταν κάποιος ντορό στις αίθουσες της Σερβίας, όχι σα νάταν κάποιος που κάνει σέντρες σα νάταν τσούγκρισμα… αλήθεια τώρα, πόσες; τέλος πάντως, εμένα προσωπικά μου αρκεί αυτό που είδα εκεί κείνο το βράδυ στον Ερμή… εκείνος ο τύπος εκεί ήταν εκείνος που ψάχνω. κι ας μην είναι Σέρβος, κι ας μην έχει μπει ποτέ στους διαδρόμους της Παρτιζάν — εκείνος ήταν εκείνος που έκανε την δουλειά εκείνη που εμείς περιμένουμε χρόνια ολόκληρα! θα δούμε τι θα γίνει λοιπόν… ελπίζω όμως πως τουλάχιστον αυτός εδώ κοντά δεν θα μας ξεγελάσει σα νάταν κάποια άλλη φορά που βιάστηκα να πω πως βρήκαμε τον επόμενο Πίσιφ!

Ρε πω-πω τι απορίες βγάζουν όλα αυτά… Γιατί τελικά ψάχνουμε έναν Σέρβο σαν νάταν χρυσός σκαλιστή από την Παρτιζάν; Εγώ κοιτάζω τα πράματα αλλιώς: Στοίχημα λες να βγει αυτός ο τύπος; Τουλάχιστον δύο φορές το νούμερο πρέπει να σηκώσει για να κάτσει κανείς — όχι επειδή είναι δούλεμα εκείνος ο τσάκος, αλλά επειδή το πρώτο βήμα είναι να σταθεί εκείνος σα κορμός πίσω από την προσπάθεια του Γιώτη. Κι αν βρεθεί κάποιος που όταν φύγει η μπάλα γυρίζει σα ρολόι εκεί που πρέπει, τότε εγώ προσωπικά του βγάζω το καπέλο χωρίς δεύτερη κουβέντα. Αλλά εδώ τώρα πέφτει το ερώτημα: Πόσους έχουν δει εκεί έξω που να κάνουν αυτού του είδους τη δουλειά χωρίς να έχουν μπει ποτέ στους διαδρόμους της Μπάγερν; Γιατί εγώ ξέρω τρεις τέτοιους τύπους — δυο στη Β’ Εθνική και έναν στην Περιφερειακή Λάρισας — κι όμως κανείς δεν τους ψάχνει επειδή δεν έχουν κάποιο βίντεο στο YouTube με τρία γκολ τη μία κι ένα τράνζιτο σούπερ ντρίμπλα. Έτσι κι αλλιώς, το μπάνκρολ είναι το παν — και αυτή η ομάδα θέλει έναν άνθρωπο που όταν τελειώσει η φάση να βρίσκεται στο σπίτι του, όχι στις κερκίδες σα ντουβάτι φασουλιών.

@Penaltiklaiei λες σωστά κάτι που μου κάνει εντύπωση... Ρε φίλε, βγάζεις τους ανθρώπους σα νάταν όλοι αυτοί εκεί στην παρτιζάν είτε δούλευαν σα Σέρβοι είτε όχι! Εμένα με έχουνε πιάσει τα χρόνια και είμαι από Λάρισα, ξέρω πόσο δύσκολο είναι να βρεις έναν αλήθεια σοβαρό εργάτη εκεί στις ακαδημίες. Είναι ένας τύπος πριν τρία χρόνια στο Πανθεσσαλικό έκανε σέντρες σα ρολόι και ύστερα γύριζε εκεί που έπρεπε σα βίδα σφιγμένη! Την άλλη μέρα τον βρήκαμε όμως στη Ρόδο σα δέμα πρωταθλητής αλλά κανείς δε τον είχε βάλει καν στα πρωτοσέλιδα! Ποτέ δε βγαίνει το φως στους άλλους ε; Εκείνοι ψάχνουν το ντόρο κι εμείς ψάχνουμε εκείνον τον άνθρωπο που όταν φύγει η μπάλα ξέρει πως η θέση του είναι εκεί πίσω σαν είχε πάει ποτέ του...