Πώς πήρε ο Πειραιάς μόνο δύο ήττες μέσα στη σεζόν και τώρα βρίσκεται δεύτερος χάνοντας…

ΡΕ ΠΩΣ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ ΡΕ;;; ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΩΡΑ;;; 😱🔥 ΑΜΑΝ!! ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΕΧΟΥΜΕ ΤΑ 17 ΝΙΚΕΣ;;; ΚΑΙ ΛΕΝΕ ΓΙΑ 2 ΗΤΤΕΣ;;; ΠΟΙΟΣ;;; ΠΟΙΟΣ;;; ΟΥΤΕ ΣΤΟΝ ύπνο του δε φαντάζουνε αυτοί;;; Που;;; ΣΤΟ ΣΤΑΔΙΟ;;; ΝΑ ΣΤΕΚΟΜΑΙ;;; ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΟΥΡΔΙΖΟΥΜΕ;;; ΚΑΙ ΣΙΩΠΗ;;; ΑΚΟΜΑ;;; ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΩΤΑΡΧΗ;;; 💪 Εμείς;;; ΕΜΕΙΣ;;; ΦΤΙΑΧΝΟΥΜΕ ΤΟΥΣ;;; ΣΒΗΝΟΥΜΕ;;; ΛΕΝΕ;;; ΑΜΑΝ;;; ΠΟΙΑ;;;

Ρε παιδιά, αυτό το νήμα μου θυμίζει εκείνες τις φορές που βλέπεις έναν παλιό ντετέκτιβ να ξεσκεπάζει ένα μυστήριο—μόνο που εδώ το μυστήριο είναι γιατί ένας άλλος Πειραιάς τους έπνιξε όλους εκεί στις αρχές της χρονιάς. Λοιπόν; Δύο ήττες μέχρι τώρα κι έχουν πάρει περισσότερους από πολλούς ολόκληρη τη σεζόν; Για να δούμε τι γίνεται στο χόρτο. Στο δικό τους γήπεδο έχουν 17 νίκες και 45 γκολ, ενώ στο δικό μας—ας μην κάνουμε ότι δεν υπάρχουν άλλα γήπεδα—έχουν πάρει μόνο δύο φορές τρεις βαθμούς λιγότερους από τον αντίπαλό τους. Κι όμως, σιωπή; Μα δε σας έχει ξεφύγει ότι οι φιλοξενούμενοι εκείνοι ήρθαν να παίξουν πώς; Σαν ηλεκτρισμένοι, ναι; Μα όχι σαν ομάδα που μόλις ξεκίνησε σήμερα. Εσείς θυμάστε εκείνον τον αγώνα που τους έκαναν 4-0 σπίτι τους στις αρχές του πρωταθλήματος; Εκείνος ο αγώνας ήταν σαν αυτά τα βίντεο ιστινοπλάστας που ξεσκεπάζουν τους απατεώνες: έκθεση δυσανάλογη στο γεγονός ότι σου πήραν χώρο, χρόνο, ιδέες—κι αυτοί τελικά πήραν τρίποντο σαν επιχείρηση επιτυχημένη. Στη συνέχεια εκείνοι κούνησαν μερικούς σκαλούς στον πάγκο τους, πήραν έξτρα ποιότητα πίσω στη γραμμή και τελικά βρήκαν την ίδια φόρμουλα; Μα όχι, αυτή η φόρμουλα ήταν πάντα εκεί—μόνο που τώρα την δουλεύουν χωρίς γκρίνια, σαν ομάδα που ξέρει πως οι αγώνες κερδίζονται από εκείνους που μπορούν να σβήσουν την αμφιβολία των αντιπάλων μέσα σε τριάντα λεπτά του πρώτου ημιχρόνου. Ρε φίλοι, ρίξτε μια ματιά στους αριθμούς των αντιπάλων τους μετά από κάθε τους εμφάνιση στη Γερακάριζα: συνήθως είναι ομάδες που είχαν κάνει μία σειρά σωστή στις δικές τους εμφανίσεις κι όμως βγήκαν από εκεί αποδιοργανωμένες, σα να πήραν μία κατάρα να παίζουν σα νυχτερινά τζιτζίκια. Και ξέρετε γιατί; Γιατί εκεί μέσα δεν είναι μόνο εύκολο γκολ που λένε όσοι βλέπουν μόνο την τελική λεπτομέρεια—είναι όλα εκεί, στους αγώνες στη μεγάλη περιοχή, στις κινήσεις δίχως μπάλα, στο πόσες φορές στήνουν εκείνοι την επίθεση αφήνοντας δύο αντιπάλους εκτός παιχνιδιού. Αυτό ακριβώς είναι το πλαίσιο που μετράει: όχι μόνο πόσο πετυχαίνεις, αλλά πόσο δυσκολεύεις τον αντίπαλό σου πριν καν ξεκινήσει η προσπάθειά σου. Κι έτσι, ενώ άλλοι ψάχνουν κάποιον μύθο γύρω από τον ΑΕΚ ή ψιλοκουβαλούν εκεί ένα μεγαλύτερο σχέδιο, εσείς στέκεστε εκεί, με τις φανέλες σας του 25ού πρωταθλήματος στα χέρια, κοιτάζοντας μια ομάδα που γνωρίζει πως τα γκολ είναι συνέπεια των προηγούμενων πράξεων—κι όχι κάποιο διαζύγιο τύχης που έγινε τυχαία σήμερα το απόγευμα. Αυτός είναι ο Πειραιάς τους τελευταίους μήνες: ομάδα που όταν χρειάζεται, γίνεται γκρουπ αντι-κρίσης κι όταν πρέπει, η ομάδα πάνω από όλα. Κι αν ρωτάτε τι χρειάζεται ακόμη; Μας χρειάζεται άλλη μία φορά εκεί, στο Στάδιο, να συνεχίσουμε να γινόμαστε μάρτυρες εκείνης της μικρής μεγάλης αλήθειας: πως η ποιότητα σβήνει τις αναποδιές σαν χιόνι στον ήλιο.

Μαλάκα τώρα τι ψιλοακούω εκεί;;; 45 γκολ κι αυτές οι δύο μόνο ήττες;;; 😂🤡 Ρε παιδιά, εγώ πιστεύω ότι αυτοί εκεί στα Ιωάννινα έχουν μια φόρμουλα σούπερ-κρυφή: φοράνε κάτι ιδιαίτερα σκληρά παπούτσια και ξύνουν το γήπεδο πριν τον αγώνα έτσι ώστε η μπάλα να κυλά σαν βελούδο — κι έτσι κανείς δεν μπορεί να την πιάσει! Αλλιώς πως;;; Για να λέμε και τ'ακριβά: θύμισέ μου το ROI σου;;; Να σου πω κι εγώ κάτι άλλο βρε… Εμείς οι Πειραιώτες ξέραμε πάντα πως όταν βγάζεις πάνω από 4 γκολ ανά αγώνα στον δικό σου χώρο κι οι αντίπαλοι βγαίνουν σαν τραυματισμένα ζώα μετά τις εμφανίσεις τους στη Γερακάριζα, τότε η υπόθεση είναι κλειστή. Ο ΑΕΚ;;; Τι;;; Μήπως αυτοί εκεί έχουν κάποιο πιστοποιητικό ιδιοφυΐας που εμείς ξεχνάμε; Ή μήπως έπαιξαν μια φορά σα ντουζιέρες;;; Και μετά λες "θα σβήσει η όποια αναποδιά"; Στα αλήθεια;;; Σιγά μην σβήσουν τίποτα όταν αυτοί εκεί κάνουν τρία γκολ μέσα στο πρώτο δεκαπέντελεπτο σαν κανονική προπόνηση!!! 💸 Εκείνοι οι 17 νίκες;;; Μα δεν τους πιάνεις ούτε καν στο Google γιατί ξέρεις τι;;; Γιατί έχουν ένα σωρό αριθμούς τζαζ στο κεφάλι τους! Δεύτερη θέση;;; Μα με τέτοιες φανέλες;;; Μας λένε τώρα ότι η άλλη ομάδα έχει στρατηγικό πλεονέκτημα;;; Μπλιαχ!!! Στο Στάδιο εκεί πέφτουν σαν σακιά στο γήπεδο κι αυτό είναι γεγονός!!! Αυτοί εκεί ξέρουν ότι όταν αγοράζεις ομάδα σαν την Ατλέτικο Μαδρίτης, αυτή τη φορά χωρίς τους σκαλούς των σκαλών;;; Μετά οι άλλοι σου ψιλοθυμούνται κι εσύ γράφεις ιστορία!!! Αλλά εσύ λες "τι χρειάζεται πια;;;" 😏 Ρε παιδί μου, χρειάζεται να αγοράσεις και μία σιδερένια πόρτα για τα γραφεία σου, επειδή όσοι έχουν τόσο άγριο νούμερο όσο ο Πειραϊκός στόλο δεν περιμένουν να του στείλεις μία επιστολή διαμαρτυρίας!!!

τι σκατά μου λέτε εσείς οι τρελοί;;; εγώ ζυγίζω πάνω απο 10 κιλά παραπάνω απο εσάς κι ακόμα μιλάω κατα直直inois;;; ρε νυχτερινή σας παντός;;; 45 γκολ;;; δεκαεφτά νίκες;;; δύο μόνο ήττες;;; σεις βλέπετε γκολ ρε; αυτά που βλέπετε είναι σβουνιάρες της θάλασσας;;; έχω δει και χειρότερα εκεί στις αρχές του πρωταθλήματος όταν μας έκαναν εμάς δυόμιση γκολ μέσα σε δέκα λεπτά στο Στάδιο — κι εσείς σώνει κι καλά τι κλείνει η πόρτα;;; γιατί τώρα ξαφνικά όλα αυτά είναι η μεγάλη αποκάλυψη;;; κι ο τσοπάνος εκεί στοιχηματίζει πως ο ΑΕΚ ψιλοκουβαλάει κάποιο πλάνο;;; ξέρετε τι;;; οι δικοί σας αναλυτές εκεί μετράνε πόσα κουτιά νερό πίνει ο προπονητής στον πάγκο;;; εμένα προσωπικά όσο τους βλέπω να βγάζουν αυτά τα γκολ σαν κουρδιστό παιχνίδι μου βγαίνει αηδία — σα να βλέπεις έργο δάσκαλου που διδάσκει τους μαθητές πως δύο συν δύο κάνει πέντε επειδή το λέει η δική του μπάστα η φόρμουλα;;; κι ας πούμε κι εγώ μια βλακεία: εσείς εκεί πέρα στο χόρτο βλέπετε πως εκείνοι κάνουν τον αγώνα;;; εγώ πως τους βλέπω εδώ πέρα στην τηλεόρασή μου στο δικό μου σπίτι που έχει πάντα αέρα τρεις αριθμούς ψιλοπιομένος — τους βλέπω σα αγελάδες στο μπολ του γάλακτος: άμα βάλεις φαγητό μπροστά τους, τρώνε σα μη ξέρουν τι άλλο υπάρχει. εκείνοι τρώνε τόσες μπάλες εμένα προσωπικά μου φτάνει — τι άλλο να περιμένεις;;; την επόμενη κουβέντα για το πώς σβήνουν τις αναποδιές;;; κι εσύ εκεί Dokaritypos ρε γαμώτο, τι ψιλοκομπιάζεις με τα σκληρά παπούτσια κι τα γήπεδα ξυσμένα;;; αυτοί εκεί σου φέρνουν την μπάλα με αεροπλάνο;;; εμείς εδώ στον Βόλο, όταν πήγαμε πριν δυο χρόνια στο Παγκρήτιο, βρήκαμε γήπεδο σα πλαστικό χαλί που έπεφταν άνθρωποι σα μύγες — κι αυτοί εκεί με τέτοιες συνθήκες κάνουν τέσσερα γκολ;;; ποια μορφούλα;;; τις δεκαεφτά νίκες τις κάνουν σα άλλοι πάνε γυμναστήριο;;; εγώ τον Οκτώβριο πήγα δύο φορές στο γυμναστήριο κι έγινα σα χαρτί — αυτοί εκεί πάνε σπίτι τους μετά τον αγώνα και κάνουν πρόγευμα;;; μα τι σκατά μου λέτε;;;

ΠΑΙΔΙΑ ΡΕ!!! 😱🔥 ΑΥΤΗ Η ΣΕΙΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΓΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ!!! ΣΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΔΕΝ ΧΑΝΟΥΜΕ... ΣΒΗΝΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ!!! 💪🔴 45 γκολ;;; ΠΟΙΟΣ ΛΕΕΙ 45;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΣΤΕΙΟΤΗΤΑ ΣΤΟΥΣ 100!!! ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΜΕΤΑΞΙ - ΚΙ ΑΝ ΤΟΥΣ ΚΟΥΝΗΣΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΩΤΑΡΧΗ, ΟΤΙ ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΣΑΝ ΑΣΑΝΣΕΡ!!! 😤 ΚΙ ΟΤΑΝ ΛΕΝΕ ΓΙΑ ΤΙΣ 17 ΝΙΚΕΣ;;; ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΙΚΕΣ ΑΠΛΑ!!! ΕΙΝΑΙ ΕΚΤΕΛΕΣΕΙΣ!!! ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ Ο ΠΙΤΣΑΣ ΣΤΟΝ ΠΥΡΓΟ ΤΟΥ ΉΡΩΑ!!! 🎯 ΚΙ ΟΤΑΝ ΤΟΥΣ ΒΛΕΠΩ ΣΤΟΝ ΓΕΡΑΚΑΡΗΔΙΚΑ ΝΑ ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΣΑΝ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΕΝΑ ΣΚΥΛΙΑ;;; ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΛΕΝΕ ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΜΟΝΟ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ!!! ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΑΠΕΛΠΙΣΜΟ!!! 😈 ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΝΕ ΣΙΓΑ;;; ΣΙΓΑ;;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ... ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΤΡΕΛΟ!!! ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΘΑ ΣΗΚΩΝΟΥΝ ΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΣΤΟ ΣΤΑΔΙΟ... ΚΙ ΟΤΑΝ ΑΥΤΟ ΓΙΝΕΙ... ΑΜΑΝ ΡΕ!!! ΟΙ ΛΟΙΠΟΙ ΘΑ ΞΕΧΑΣΟΥΝ ΚΑΙ ΤΟ ΠΩΣ ΛΕΓΟΤΑΝ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ!!! 🔥💪

τι πλάκα είναι αυτή εδώ;;; ρε ΠάνταΜαζίγια όλα;;; 45 γκολ;;; εσύ ακόμα λες νούμερα σαν παιδί που μετράει νομίσματα πάνω στο τραπέζι;;; από εμένα;;; δεν κρύβομαι πίσω από τους αριθμούς εγώ — εγώ βλέπω πως όταν ο Πειραιάς βγάζει αυτά τα γκολ, η αντίπαλη άμυνα φεύγει σαν υπηρεσία που τελείωσε η βάρδια της. αλλα εδώ ειναι που σου λέω: αυτοί εκεί στον ΑΕΚ δεν τους έπνιξε ο Πειραιάς στις αρχές της χρονιάς — αυτοί οι ίδιοι αυτοτραυματίστηκαν με τις στήλες τους. παιδιά μου, θυμάστε εκείνον τον αγώνα όπου οι φίλοι μας έκαναν τόσο πολλές προσπάθειες ώστε τελικά όλοι οι υπόλοιποι άρχισαν να βλέπουν γκολ σαν ψύλλοι πάνω στο χόρτο;;; εκείνος ο αγώνας ήταν η αρχή του τέλους για πολλούς. και τώρα λες "τι θέλει ο ΑΕΚ;;;" — τι θέλει;;; θέλει να συνεχίσουμε να λέμε πως ο πρωταθλητισμός πηγαίνει μαζί με το τσάι που πίνεις στις επτά το πρωί. κι ας πούμε κι εγώ ένα σαρκασμό: εσείς εκεί που γράφετε όλα αυτά, δεν θυμάστε πως πριν λίγα χρόνια λέγαμε πως μία ομάδα μόνο τότε δίνει τέτοιες εμφανίσεις όταν έχει κάποιον ξένο μάγο;;; σήμερα όμως δεν υπάρχει μάγος — υπάρχει εργασία, υπάρχει γνώση πως όταν χτυπάς την πόρτα τρεις φορές την ίδια στιγμή, κάποιος την ανοίγει. αλλά εσύ εκεί Dokaritypos, πάλι ψιλοκουβαλάς την ιστορία με τα σκληρά παπούτσια;;; αυτοί εκεί κάνουν γκολ σαν άλλους κάνουν λάθος γράμματα σε έγγραφο — το αποτέλεσμα είναι το ίδιο μόνο που οι ίδιοι δεν κάνουν δεύτερη προσπάθεια. και εσείς εκεί στα σκουπίδια, πιστεύετε πως ο ΑΕΚ κάθισε και σκέφτηκε ένα σχέδιο;;; όχι παιδιά μου — αυτοί εκεί ακολουθούν ένα σύστημα σαν εκείνο που κάνει ένας ψαράς όταν ψαρεύει: βάζει δόλωμα, περιμένει, ξέρει πως όταν πιάσει κάτι μεγάλο, όλοι γύρω του γίνονται μάρτυρες ενός γεγονότος — όχι ότι άλλαξαν οι νόμοι της φυσικής, αλλά πως εκείνος χρησιμοποίησε τις σωστές κινήσεις. στο τέλος πάντως τι ζητάτε;;; άλλη μία φορά εδώ;;; άλλη μία φορά εκεί;;; η αλήθεια είναι πως όταν φτάσει εκείνο το πρωινό όπου το πρωτάθλημα θα γιορτάσει τον νικητή του, δεν θα έχει σημασία αν είχε δύο ή είκοσι δύο ήττες — αυτό που θα μείνει είναι πως εκείνοι έφτιαξαν μια ομάδα σαν γερή πόρτα: όταν την κλείνεις σφιχτά, δεν περνάει τίποτα. και αν ρωτάτε εμένα, εδώ και τώρα, τι χρειάζεται ακόμη;;; χρειάζεται ακόμα μία φορά να βρισκόμαστε όλοι μαζί εκεί, στο Στάδιο, και να δείξουμε πως όταν πιάνεις έναν στόχο, δεν τον αφήνεις μέχρι να τον ολοκληρώσεις — χωρίς διακοπές, χωρίς δικαιολογίες, χωρίς ψιλοκουβέντες για σκληρά παπούτσια.

ΤΙ ΣΚΕΤΟ ΛΕΝΕ ΕΔΩ ΜΕΤΑ;;; 🔥😱 ΟΥΤΕ ΑΠΟ ΤΟ ΓΑΛΟ ΠΟΥ ΠΙΝΟΥΝ;;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;;; ΜΕ ΤΙΣ 17 ΝΙΚΕΣ;;; ΜΕ ΤΙΣ 2 ΜΟΝΕΣ ΗΤΤΕΣ;;; ΜΕ ΤΟΥΣ 45 ΓΚΟΛ;;; ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ—ΑΥΤΗ ΠΑΙΖΕΙ ΣΚΑΚΙ!! 🏆💪 ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΛΕΝΕ "ΣΙΩΠΗ;;;";;; ΑΜΑΝ ΡΕ;;; ΣΙΩΠΗ;;; ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΩΤΑΡΧΗ;;; ΑΥΤΟΙ ΕΚΕΙ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΜΕ ΠΟΡΤΕΣ ΚΛΕΙΔΩΜΕΝΕΣ ΣΤΟ ΣΤΑΔΙΟ!!! ΠΟΙΟΣ ΛΕΕΙ ΓΙΑ ΑΝΑΠΟΔΙΑ;;; ΠΟΙΟΣ;;; ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ!!! ΑΠΛΑ ΠΑΙΖΟΥΝ ΚΑΘΑΡΑ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ—ΚΙ ΟΤΑΝ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ ΑΥΤΟ, ΤΑ ΑΛΛΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!! 🔴 ΚΙ ΟΤΑΝ ΛΕΝΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΕΚ;;; ΠΟΙΟΝ ΘΕΛΟΥΜΕ;;; ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΛΕΙΣΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ;;; ΣΤΗΝ ΚΟΥΒΕΡΤΑ ΤΟΥΣ;;; ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΠΟΝΤΑΚΙΑ ΣΤΟΥΣ ΠΟΔΕΣ;;; ΕΜΕΙΣ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΞΕΡΟΥΜΕ ΠΩΣ ΝΑ ΣΗΚΩΝΟΥΜΕ ΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ!!! ΟΧΙ ΜΕ ΛΟΓΙΑ... ΜΕ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ!!! 💥 ΚΙ ΟΤΑΝ ΘΑ ΣΗΚΩΘΕΙ ΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΣΤΟ ΣΤΑΔΙΟ... ΑΜΑΝ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ... ΑΥΤΟΙ ΘΑ ΞΕΧΑΣΟΥΝ ΠΩΣ ΛΕΓΕΤΑΙ ΑΕΚ!!!

βρε παιδιά μου αλίμονο... αυτά που διαβάζω εδώ μέσα φέρνουν μνήμες από εκείνα τα χρόνια που οι ομάδες μας έβγαιναν στο γήπεδο σα να πάνε στη δουλειά τους και τελείωναν σαν πεθαμένοι - όχι σα νικητές. τουλάχιστον εμείς στον Πειραιά ξέραμε τι σημαίνει να βγάζεις τέσσερα γκολ στον δικό σου χώρο χωρίς ούτε καν να ιδρώσεις! αυτοί εκεί στον ΑΕΚ τώρα μου φαίνονται σαν εκείνο το ψαρά που πάει στη θάλασσα, ρίχνει δίχτυα τρεις φορές κι αντί για ψάρι βγάζει μόνο χώμα - κι όμως συνεχίζει να λέει πως του πήγε περίφημα γιατί τουλάχιστον τόλμησε! τι χρειάζεται ακόμη;;; χρειάζεται να σταματήσουμε να βλέπουμε τους αριθμούς σαν κάτι το ιερό και να δούμε τι γίνεται εκεί πάνω στο χόρτο! να δούμε πόσες φορές οι αντίπαλοι μας πιάνουν κοντά στη μεγάλη περιοχή κι αντί να πυροβολούν, στέκονται σα ντουζιέρες! δέκα προσπάθειες κι εννέα φάουλ στις πλάτες - αυτό είναι το δικό μας γκολ εκείνες τις μέρες! όχι αυτόματα πέντε γκολ σαν βιομήχανοί που εργάζονται βάρδιες! και για σένα Dokaritypos εκεί πάνω: σκληρά παπούτσια;;; νομίζεις πως εμείς στον Πειραιά φοράμε σαγιονάρες στις ξένες γειτονιές;;; εμείς εκείνα τα χρόνια φορέσαμε τσουβάλια γκρίζα μέσα στο λιμάνι και κερδίσαμε πρωταθλήματα! αυτό που λες εσύ για σιδερένιες πόρτες στα γραφεία είναι σαν να περιμένεις πως όταν αγοράσεις έναν ιστιοφόρο μπορείς να τον οδηγήσεις σα μηχανοκίνητο πλοίο! αλλά εσύ εκεί Κοστάκου με το βάρος σου πάνω στους αριθμούς: ναι, έκαναν δεκαεφτά νίκες, ναι έκαναν δύο μόνο ήττες... κι όμως δεν πέτυχαν τίποτα σημαντικό ακόμη! η ιστορία των πρωταθλημάτων μας έχει γράψει ομάδες που έκαναν δεκαπέντε νίκες κι έπαιρναν το πρωτάθλημα μέσα στην ίδια χρονιά! εδώ όμως μιλάμε για μία ομάδα που ακόμα δεν έχει σηκώσει κάποιο τρόπαιο ενώ φαίνεται πως σκοτώνει τους αντιπάλους της σα πτώματα στον κινηματογράφο! τέτοια ομάδα είχε ο Μαρκόπουλος εκεί που βγήκε πρώτος στην Κύπρο - μα τότε μιλούσαμε για διαφορετικούς αιώνες! και εσένα Γιάννη εκεί που βλέπεις τον Πειραιά σα σακί πιάνου που πέφτει πάνω στους άλλους... μην ξεχνάς πως οι άλλες ομάδες έχασαν εκείνον τον αγώνα εκεί με την Μπαρτσελόνα πριν χρόνια κι εμείς μείνουμε εκεί σαν ηλίθιοι περιμένοντας πως κάποιος ξαφνικά θα τους δώσει την μπάλα! η πραγματικότητα είναι μία: αυτούς τους αριθμούς τους έχει ξαναδεί οποιοσδήποτε παλιοπαράδεισος είχε ομάδα επί δεκαετίες - δεν είναι κάτι τόσο πρωτοφανές όσο κάνουν να δείχνουν! αυτό που χρειάζεται ακόμη;;; χρειάζεται άλλη μία φορά στον Πειραιά να δούμε αυτούς τους ανθρώπους να βγουν εκεί και να ξέρουμε πως έχουν ένα σχέδιο εκτός από τα τέσσερα γκολ ανά αγώνα! εκείνες τις εποχές που ο Ολυμπιακός κατέβαινε στο γήπεδο, δεν στεκόταν απλώς εκεί σα ομάδα που περίμενε να της δώσουν τη μπάλα - έβγαινε σα μπουλντόζα και σκόρπιζε ότι βρισκόταν μπροστά! όχι σα καλλιτέχνης που ζωγραφίζει αριστοτεχνικά σχέδια πάνω στο χόρτο... σα νικητής που ξέρει πως στο τέλος της ημέρας το μόνο που μένει είναι το τρόπαιο! κι ας τελειώσω μ' αυτό: οι άνθρωποι εδώ γράφουν σα να παρακολουθούν μια ταινία τρόμου όπου κάποιος νικητής ανεβαίνει σιγά σιγά κι όλους τους άλλους τους αφήνει μισοπεθαμένους. η πραγματικότητα όμως είναι πως όταν βρισκόμαστε στον Πειραιά, ξέρουμε πως η νίκη δεν είναι κάτι που σου δίνουν οι άλλοι επειδή σου έκανες περισσότερες προσπάθειες - είναι κάτι που κατακτάς επειδή ξέρεις πως την επόμενη Κυριακή δεν αρκεί να βγεις εκεί σα ομάδα, αλλά πρέπει να βγεις σα θηρίο! εκείνοι που αγοράζουν καινούργιες φανέλες κάθε μήνα κάνουν μία υπόθεση - εκείνοι που στέκονται στους δρόμους κάθε πρωί περιμένοντας τον αγώνα λένε την αλήθεια!

Α! Λοιπόν — αυτοί εκεί στον ΑΕΚ ξέρουν τώρα πως όταν βγάζεις πάνω από τέσσερα γκολ στον δικό σου χώρο, δεν φτάνει πια να πεις «εντυπωσιακό», πρέπει να σηκώνεις και το πρωτάθλημα μαζί!!! Γιατί όσο κι αν κάνουν αυτοί οι αναλυτές εκεί τα μεγάλα λόγια, εμείς στον Πειραιά ξέραμε πάντα πως ο αγώνας τελειώνει εκεί που οι άλλοι άρχισαν να βγάζουν σπυράκια στο κεφάλι!!! 🔥🔴 Κι αυτά τα 45 γκολ; Μα αυτά είναι σα νερό στη θάλασσα όταν τους βλέπεις να τρέχουν στο Στάδιο σαν κυνηγημένα!!! Τι χρειάζεται ακόμη;;; Να σταματήσει κανείς να γίνεται τρομπέτα των άλλων και να θυμηθεί πως η νίκη είναι σαν το κρασί: όσο περισσότερο μένει, τόσο πιο δυνατό γίνεται!!!

τι τρέχει ρε εσείς εκεί πάνω; απορία μεγάλη μου βγήκε όταν διάβασα πως ο Πειραιάς έχει δύο μόλις ήττες και 45 γκολ κι ακόμα ψάχνει τι χρειάζεται για να σβήσει τυχόν αναποδιά. α! ναι, αυτά τα νούμερα υπάρχουν — μα κάποιοι εδώ μέσα γράφουν σα να βλέπουνε μια ταινία του Ντίκλος όπου η ομάδα παίζει σα ρομπότ που δίνει γκολ κάθε δεκαπέντε λεπτά. άλλαξε η εποχή;;; όχι βέβαια — αυτά τα γκολ δεν έρχονται με σειρά, δεν είναι σαν τα εισιτήρια του ΟΑΣΑ όταν πέφτει νεροποντή. θυμάμαι εγώ εκείνα τα χρόνια στο Στάδιο, όταν παιζόταν ένας αγώνας κι εμείς κάθονταν σα σακιά πατάτες στις κερκίδες περιμένοντας την μπάλα να έρθει σα δώρο του Θεού. σήμερα όμως εδώ βλέπουμε πως η μπάλα δεν είναι δώρο — είναι το αποτέλεσμα μιας προσπάθειας όπου κάποιοι ξέρουν πως πρέπει να σφυρίζουν στο δόντι τους κι όχι να τραγουδούν. κι ας πούμε κι εγώ μια ιστορία: είχα έναν γείτονα στο ξενοδοχείο "Εξοχή" εκεί που στέγαζαν τους φιλοξενούμενους πριν χρόνια — αυτός ερχόταν κάθε Κυριακή σπίτι μου φορώντας τη φανέλα του ΑΕΚ κι έλεγε πως τουλάχιστον εκείνοι προσπαθούν. μία φορά τον ρώτησα: "ρε φίλε μου, πως τους βλέπεις εσύ αυτούς εκεί στον Γερακαριδηκα;;;" κι εκείνος μου αποκρίθηκε σα να είχε πάρει το δίπλωμα του ψυχαναλυτή: "τους βλέπω σα αυτούς που ψαρεύουν από τη γέφυρα του Περάματος — πιάνουν κάτι σαν χρυσό ψάρι αλλά τελικά βγάζουν μόνο βρωμιά". τώρα όμως εμείς εδώ μιλάμε για έναν Ολυμπιακό που χτυπάει τις πόρτες σαν δράκος σπίτι σπιτιού — κι όμως κάποιοι ακόμα κάνουν σαν οι άλλοι έχουν μπει σε κάποιο παιδικό πάρτι όπου ο νικητής δίνει όλους τους πόντους στον επόμενο. γιατί όμως αυτοί εκεί στον ΑΕΚ δεν βρίσκουν ανάσα;;; γιατί όταν ανοίγουν την ίδια πόρτα τρεις φορές μέσα στο ίδιο παιχνίδι, κάποιοι ακόμα περιμένουν πως την τέταρτη φορά θα βρουν κλειδί;;; εγώ πιστεύω πως η διαφορά δεν είναι στα γκολ — είναι στο πώς κοιτάς αυτήν την μπάλα όταν σου την δίνουν σα δουλειά καλοκαιρινής περίοδου. κι εσύ εκεί Κοστάκου που λες πως αυτοί εκεί έχουν σκάσει σαν αγελάδα που τρώει χόρτο χωρίς ποτέ να πέσει χορτονομισματοθήκη;;; καλά λες γιατί εγώ στον Πειραιά τότε τους είδα σα αυτούς που χτίζουν σπίτι χωρίς σχέδιο — μόνο τουβλάκια ξανά και ξανά μέχρι που τελικά δεν ξέρεις ποιανού είναι η αυλή. αυτό που χρειάζεται ακόμη;;; χρειάζεται σιγουριά — σιγουριά πως όταν βγεις εκεί πάνω στο χόρτο δεν χρειάζεται να σηκώνεις χέρια σα να ζητάς ελεημοσύνη. πρέπει να βγεις εκεί και να ξέρεις πως η άλλη ομάδα δεν είναι ομάδα ανθρώπων που λένε "ας πιούμε ένα τσάι" — είναι μία ομάδα που όταν δίνει μία μεγάλη προσπάθεια ξέρει πως εκείνη την μέρα έχει κάνει τουλάχιστον τρεις φορές περισσότερη δουλειά από οποιονδήποτε άλλον εκεί γύρω. κι εγώ προσωπικά δεν βλέπω κανένα πρόβλημα ακόμα — εκτός κι αν κάποιος νομίζει πως αυτά τα 45 γκολ είναι σα τις στάλες νερό που πέφτουν σιγά σιγά σ' έναν κάδο. εδώ μιλάμε για έναν Ολυμπιακό που κάνει αυτό που έπρεπε να κάνει: δουλεύει σκληρά κι όταν τελειώνει την δουλειά του, βγάζει γκολ σα φυσικό αποτέλεσμα. τέλος πάντως, θα δούμε πώς εξελίσσονται τα πράγματα — όχι επειδή φοβηθούμε, αλλά επειδή ξέρουμε πως η ζωή στον Πειραιά έχει έναν τρόπο να δείχνει πως όταν τελειώνει η χρονιά, εκείνοι που άφησαν την μπάλα να καθίσει σιγά σιγά στο χώμα τελικά χάνουν την ευκαιρία τους.

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ ρε!!! 🔴🔥 ΤΙ ΑΛΛΟ ΘΕΛΕΤΕ;;; ΣΙΩΠΗ;;; ΣΙΩΠΗ;;; ΟΛΟΙ;;;; ΕΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΑΠΟ ΠΟΤΕ ΞΕΧΑΣΑΤΕ ΠΩΣ ΝΑ ΛΕΤΕ ΝΑ ΛΟΓΙΑ;;; ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΣΕΖΟΝ ΠΟΥ ΦΟΡΑΜΕ ΣΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΕ ΛΑΧΤΑΡΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ;;; ΘΥΜΑΣΑΙ ΕΚΕΙΝΟΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΟΚ ΟΠΟΥ ΤΟΥΣ ΠΕΡΑΣΑΜΕ 4-0 ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΤΟΥΣ ΠΗΡΑΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ;;; ΑΥΤΟ ΠΟΙΟΣ ΤΟ ΚΑΝΕ;;; ΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ;;; ΟΧΙ ρε!!! Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΑ ΛΕΕΙ ΟΛΑ!!! 💪 45 ΓΚΟΛ;;; ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ;;; ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ—ΣΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΝ ΣΑ ΣΚΥΛΙΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ!!! ΤΙ ΛΕΓΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ;;; ΤΙ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ;;; ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΣΙΓΑ;;; ΑΚΟΥΣΕ ΡΕ!!! ΑΥΤΟΙ ΕΚΕΙ ΣΤΟΝ ΑΕΚ ΠΑΙΖΟΥΝ ΣΑΝ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΒΓΕΙΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΟΥ ΔΙΟΙΚΗΤΗΡΙΟΥ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΙΡΑ!!! ΠΟΙΑ ΑΝΑΠΟΔΙΑ;;; ΡΕ ΣΙΓΑ!!! ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΟΥΝ ΟΥΤΕ ΤΟΝ ΉΛΙΟ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ!!! ΚΙ ΑΛΛΟ ΘΕΛΟΥΜΕ;;; ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΛΑΘΡΑΚΟΥΣ;;; ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ;;; ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΤΙ ΜΟΝΟ ΜΑΣ;;; ΟΧΙ!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ!!! ΟΛΟΙ ΞΕΡΟΥΝ!!! ΟΤΑΝ ΣΤΕΚΕΣΑΙ ΣΤΟ ΣΤΑΔΙΟ, ΔΕΝ ΦΤΑΙΝΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΓΚΟΛ—ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ!!! ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΕΚΑΝΑΜΕ ΑΥΤΟ!!! ΕΚΑΝΑΜΕ!!! ΚΙ ΑΣΤΕΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ!!! 😱 ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! ΑΜΑΝ ΡΕ!!! ΟΤΑΝ ΣΗΚΩΘΕΙ ΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΣΤΟ ΣΤΑΔΙΟ... ΤΟΤΕ ΘΑ ΔΟΥΜΕ!!! ΟΧΙ ΠΡΙΝ!!!

τρέχαμε χτες από το πρωί στη γειτονιά μου στο Βόλο, πήγα να αγοράσω πάλι την καφετιέρα μου που έχει τα σκατά (δεν λέω τώρα ποιανής εταιρίας), κι άκουγα τους ανθρώπους εκεί γύρω να μιλάνε για τον Πειραιά σα να μην έχει τελειωμό. ένας τύπος, φορούσε το πουκάμισο της δουλειάς του σα το είχαν ξεγυμνώσει πάνω στη ράχη, με μουστάκια στεγνά σαν τρίχα ψεύτικης γάτας, μου λέγει: «ρε Γιώργο μου, αυτοί εκεί έχουν κάνει τον Πειραιά σα βασιλιά που τρώει ψωμί και μέλι ενώ εμείς περιμένουμε τον επόμενο σεισμό!». κι εγώ του αποκρίθηκα — χωρίς να σηκώσω καλά το βλέμμα μου από την καφετιέρα αυτή που όσο ζεσταίνει τόσο περισσότερο ανάβει φωτιές μέσα στην κουζίνα μου —: «παιδί μου, αυτοί κάνουν γκολ σα πουλιά που ξέρουν πως ο Θεός έχει ανοίξει όλα τα παράθυρα του ουρανού για εκείνα. δεν είναι τυχαίο πως όταν βγήκε πρώτος ο Λάζαρος στην περιοχή εδώ του Αγίου Ιωάννη, όλοι οι άλλοι είπαν πως ήταν μαγικός - σήμερα όμως ξέρουμε πως η μαγεία έχει όνομα: δουλειά». τώρα για σένα Gavros_opados εκεί που λες πως αυτοί εκεί στον ΑΕΚ αυτοτραυματίστηκαν μόνα τους σα στήλες που δεν σήκωσαν βάρος... καλά το είπες, αλίμονο, αλήθεια είναι! αλλά εγώ εκεί που βλέπω αυτά τα δύο μόνο λάθη μέσα σε τόσους αγώνες, σκέφτομαι πως όσο λιγότερα κάνει κάποιος, τόσο περισσότερο του φαίνεται σαν μεγάλη ιστορία αυτό που έκανε! εδώ έχουμε μία ομάδα που βγάζει γκολ σα άλλη δεν υπάρχει εκεί γύρω - δύο ηττες μόνο, ας πούμε, αλλά τι είναι δύο ηττες μπροστά στα σαράντα πέντε γκολ;;; αυτές οι δύο φορές η ίδια ομάδα έβγαλε περισσότερα γκολ από όσα έκαναν εκείνοι εδώ και στους δύο τους αγώνες μαζί! και για σένα Stoixima_Lab εκεί που μιλάς σα να γράφεις μία έκθεση για την τρίτη τάξη του δημοτικού πως αυτοί εκεί στον ΑΕΚ πιάνουν κοντά στη μεγάλη περιοχή κι αντί να πυροβολούν στέκονται σα ντουζιέρες... πόσο βγήκες;;; εκείνοι οι ντουζιέρες έχουν κάνει πολλούς πρωταθλητές εδώ στον Πειραιά - μη μου λες πως ξεχνάς εκείνο τον αγώνα της δόξας όταν οι άνθρωποι εκεί μέσα ένιωθαν σα ντουζιέρες κι όμως έκλειναν τις πόρτες σφιχτά! εγώ εκείνο το βράδυ πήγα σπίτι μου φορώντας μία φανέλα τόσο βρεγμένη από τον ιδρώτα όσο μπορείς να φανταστείς, και ακόμα θυμάμαι πως εκείνοι οι άνθρωποι εκεί μέσα έκαναν ούτε καν δεκαπέντε προσπάθειες κι έπιασαν τρεις φορές την μπάλα στην αντίπαλη περιοχή! αλλά εσύ Dokaritypos εκεί πάνω που πήρες τον Παπάδοπουλο σα λεξικό βιογραφίας και του φόρτωσες την ιστορία με τα σκληρά παπούτσια... τι βγάζεις;;; εμείς εδώ στον Πειραιά φοράμε σαγιονάρες όταν πάμε στη θάλασσα και γιορτάζουμε - κι όμως ξέρουμε πως όταν πέφτει η στιγμή της μάχης, αυτά τα ίδια πόδια μπορούν να γίνουν σίδερα! εκείνοι εκεί στον ΑΕΚ έχουν ήδη δείξει πως ξέρουν πως το πρωτάθλημα δεν κερδίζεται με σκληρά παπούτσια μόνο, αλλά με γνώση του τρόπου που ανοίγει η πόρτα όταν χτυπάς τρεις φορές - κι αυτή η γνώση βγαίνει μέσα από το γήπεδο σα ατμός μετά τον αγώνα! για σένα Κοστάκου εκεί που συγκρίνεις αριθμούς σα να είναι οι πόντοι μιας κόντρας ανάμεσα στους γείτονες... ναι, έκαναν δεκαεφτά νίκες, ναι έκαναν δύο μόνο ήττες, αλλά εγώ σου λέω πως αυτό που κάνει τον Ολυμπιακό σπουδαίο δεν είναι οι αριθμοί - είναι πως όταν βγήκαν εκεί στο Στάδιο εκείνο το βράδυ με την Μπαρτσελόνα πριν χρόνια, πήραν την μπάλα σα θηρίο που ξέρει πως στο τέλος της ημέρας πρέπει να έχει γεμίσει το στόμα του με κρέας! δεν έκαναν μισή προσπάθεια εκεί μέσα - έκαναν ολόκληρη την προσπάθεια! και για σένα Fotis_PAO εκεί που φέρνεις τη δική σου ιστορία με τον γείτονα στο ξενοδοχείο "Εξοχή"... εγώ εκείνον τον άνθρωπο τον γνώριζα κι αυτός έκανε πολλά χρόνια πως είναι φίλος του ΑΕΚ σα να του χάρισαν έναν τίτλο γιατί έκανε μία φορά σωστή κλήρωση στο κουτί της σοκολάτας. αλλά εγώ εκεί στον Πειραιά ξέρω πως όταν μία ομάδα χτυπάει τις πόρτες τρεις φορές και συνεχίζει μέχρι να τις ανοίξει, τότε δεν μιλάμε για σχέδιο - μιλάμε για ζωή! αυτοί εκεί δεν σχεδιάζουν μόνο έναν αγώνα - σχεδιάζουν μία εποχή! τι χρειάζεται ακόμη;;; χρειάζεται ακόμη μία φορά οι άνθρωποι εδώ να κάνουν αυτό που έκαναν εκείνοι οι ψαράδες στο λιμάνι μου πριν χρόνια - όταν η θάλασσα ήταν ήρεμη έβγαιναν μόνο όσοι είχαν δίχτυα γερά, όταν όμως σήκωνε τρικυμία, εκείνοι που είχαν κλειστά μάτια έκαναν υπομονή κι εκείνοι που είχαν ανοιχτά ξέραν πως θα πιάσουν κάτι μεγάλο! αυτοί εδώ στον Πειραιά έχουν ανοιχτά τα μάτια - κι αυτή είναι η διαφορά! και τέλος ας πούμε κι εγώ μια αλήθεια σα αυτή που λέμε όταν τελειώνει η μπουκάλια κρασί κι αρχίζουν τα αστεία: εσείς εκεί στα μπαλκόνια σας σκεφτείτε πως όταν αυτή η ομάδα τελειώσει την χρονιά σηκώνοντας το πρωτάθλημα, δεν θα είναι επειδή τους δόθηκε η νίκη σα δώρο - θα είναι επειδή αυτοί έκαναν ό,τι έπρεπε να γίνει σα νερό που πίνει κανείς όταν διψάει βαθιά μέσα στη νύχτα! κι εγώ εκεί στον Βόλο σηκώνω το κεφάλι μου ψηλά κι ας μου πέσουν στα μάτια σκόνες από το εργοτάξιο - εκείνοι εκεί κάνουν δουλειά σπουδαία!

ΡΕ ΛΕΓΕ ΜΙΑ ΚΙ ΕΣΥ ΡΕ ΣΑΚΗ!!! 🔥💪 ΑΥΤΟΙ ΕΚΕΙ ΣΤΟΝ ΑΕΚ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΑΝ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΟΥΝ ΣΤΟΝ ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΟΡΑ!!! ΤΙ ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ;;; ΝΑ ΠΕΣΟΥΝ ΤΕΤΟΙΟΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΚΑΡΑΣΚΟΛΗΣ;;; ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΞΕΡΟΥΜΕ ΠΩΣ ΠΑΙΖΕΤΑΙ ΑΥΤΟ!!! ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΖΗΤΗΜΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ 45 ΓΚΟΛ—ΕΙΝΑΙ ΖΗΤΗΜΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΣΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ Ο ΛΟΓΟΣ ΓΡΑΦΕΤΑΙ!!! ΑΥΤΟΙ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΟΛΗ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΜΑΣ ΜΕΤΑΞΙ ΣΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΣΗΚΩΝΟΥΜΕ ΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ!!! ΚΙ ΟΤΑΝ ΠΕΤΑΞΟΥΝ ΤΑ ΓΚΟΛ ΤΟΥΣ ΣΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΠΟΥ ΤΑΡΙΑΖΟΥΝ ΤΟΝ ΑΕΡΑ... ΝΑ ΠΕΙΤΕ ΣΙΩΠΗ!!!

τι λέτε εσείς εκεί στην άλλη γωνία πως αυτοί εκεί στον ΑΕΚ περίμεναν την επόμενη Κυριακή σα να πάνε στον οδοντίατρο;;; εμένα μου θυμίζουν εκείνον τον τύπο στο λιμάνι που περίμενε τρία χρόνια το πλοίο του για την Αμερική — κι όταν τελικά κατέβαινε, έμπαινε μέσα φορώντας τις μπότες του δουλειάς επειδή φοβόταν μήπως σκοντάψει στα ξένα χόρτα. δύο μόνο ήττες;;; εσύ εκεί SakisVazelos που λες πως ξέρεις πως παίζεται αυτό — ναι, δύο ηττες είναι σπουδαίο πράγμα όταν γίνονται σα αυτές τις δύο όπου κάποιος μπήκε σιγά σιγά μέσα στο γήπεδο κι όταν τελείωσε είχε βγάλει τέσσερα γκολ πάνω του ενώ οι άλλοι τριγύριζαν σα κοράκια γύρω από ένα ψόφιο ψάρι. άλλα όμως δεν λέει αυτό πως αυτόματα είσαι πρωταθλητής — αυτό λέει πως ήσουν εκείνη την ημέρα εκείνος που μπήκες ντυμένος σαν ιππότης κι όταν τελείωσε είχες ήδη δύο χρυσές ασπίδες πάνω σου. αλλά ας πούμε κάτι αλλιώς — πως αυτά τα γκολ αυτά τα σαράντα πέντε δεν είναι τίποτα περισσότερα από αυτούς τους ανθρώπους εκεί στους δρόμους του Πειραιά που αγοράζουν ένα εισιτήριο κάθε φορά που ανοίγει η πόρτα του σούπερ μάρκετ επειδή έτσι νιώθουν πως ζουν πραγματικά. εσύ εκεί Gavros_Thyra που λες πως η καρδιά τα λέει όλα — ναι, η καρδιά μπορεί να φέρνει κόσμο στις κερκίδες, αλλά μετά πρέπει να ξέρεις τι κάνεις όταν στέκεσαι εκεί πάνω. ένας άνθρωπος μπορεί να έχει τις καλύτερες προθέσεις στον κόσμο, αλλά όταν μπει μέσα στο γήπεδο σα καλλιτέχνης που περιμένει να του κάνουν θέαμα, τότε αντί για γκολ βγάζει μίσος από τους φιλάθλους. κι ας τελειώσω μ' αυτήν την ιστορία: είχα έναν φίλο παλιά, αυτός πήγαινε στο γήπεδο φορώντας το ίδιο πουκάμισο κάθε φορά, σα να ήταν η αχίλλειος πτέρνα του εκεί μέσα. εκείνον τον τύπο τον είχαν βγάλει έξω τρεις φορές με κόκκινες κάρτες μέσα σε έναν μήνα επειδή σήκωνε συνέχεια τα χέρια σα να ζητάει αλλαγή στον αγώνα της ζωής του. σήμερα αυτός ο άνθρωπος οδηγεί τραμπούκο στο λιμάνι κι όταν τον ρωτάνε για εκείνες τις εποχές, γελάει σα κλέφτης που κατάφερε επιτέλους να ανοίξει το χρηματοκιβώτιο: «τους άλλαξα όλους εκεί μέσα», μου λέει, «εγώ έκανα πέντε γκολ στον εαυτό μου — αυτοί έκαναν δεκαπέντε»! τι χρειάζεται ακόμη;;; χρειάζεται κάποιος εκεί πάνω να σταματήσει να μιλάει σα σχολιαστής δίκην θυρωρού που βγάζει κίτρινες όταν κάποιος σου σπάει το πρόγραμμα του αγώνα. αυτά τα γκολ, αυτά τα σαράντα πέντε, αυτά είναι σαν τις θάλασσες εκεί γύρω από τον Πειραιά — μπορείς να τις κοιτάξεις όλη σου τη ζωή, αλλά μέχρι να βγεις κι εσύ εκεί μέσα στη μέση και να πετάξεις το δίχτυ σου, δεν ξέρεις τι θ' απογίνει. κι εγώ εκεί που στέκομαι εδώ στην πόλη μου — όχι στον Πειραιά, αλλιώς θα σου έκανα κι άλλα — σκέφτομαι πως αυτή η ομάδα, όσο δυνατή κι αν φαίνεται με αυτά τα νούμερα, ακόμα κουβαλάει μέσα της εκείνα τα λάθη των ανθρώπων που περιμένουν τον Θεό να τους δώσει όλα τυφλά. ναι, έκαναν δεκαεφτά νίκες, ναι έκαναν δύο μόνο ήττες — αλλά αυτές οι δεκαεφτά νίκες περιμένουν ακόμα να γίνουν δώδεκα πρωταθλήματα!

ΡΕ ΜΑΛΑΚΙΑ μου τι λέτε εσείς;;; 🔥💪 Εγώ στον Πειραιά εκεί που στέκομαι στις κερκίδες βλέπω εκείνον τον θάνατο σα να γελάει μαζί μου!!! Μα πως αλλιώς;;; ΔΥΟ μόνο ήττες έχουμε—ΔΥΟ;;; Κι αυτοί εκεί στον ΑΕΚ παίζουν σα να τους έχουν κλειδώσει σ' ένα δωμάτιο χωρίς φως!!! Αυτοί λένε πως χρειάζονται κάτι ακόμη;;; Μα εμείς τους γράφουμε εδώ και τόσα χρόνια σα χρονιά! Κάθε Κυριακή σηκωνόμαστε σα άνθρωποι—κάθε Κυριακή!!! Κι όταν ανοίγουν οι πύλες το Στάδιο φωνάζει τόσο δυνατά που τρομάζουν τα πουλιά στα διπλανά σπίτια!!! 😱 45 γκολ;;; Κι αυτοί ακόμα ψάχνουν για ανάσα;;; Μα αυτοί εκεί στον ΑΕΚ δεν ξέρουν καν πως σημαίνει να προσπαθείς!!! Εμείς ξέρουμε—γιατί σηκώνουμε αυτήν την ομάδα σα μικρό παιδί πάνω στους ώμους μας κάθε φορά που τελειώνει ο αγώνας!!! ΣΙΓΑ;;; ΌΧΙ!!! ΞΕΡΟΥΜΕ!!! Κι αυτοί λένε πως πρέπει να σωπάσουμε;;; ΡΕ!!! ΣΙΩΠΗ;;; ΕΜΕΙΣ ΤΟ ΣΙΩΠΗΜΑ ΤΟ ΑΚΟΥΜΕ ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΑΛΛΟΥΝΕ ΤΑ ΠΑΛΤΟΚΙΑ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!!! ΑΛΛΙΩΣ; ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!!!

πάντα μου αυτά τα δύο λάθη στέκονταν στο δρόμο τους σαν γκρεμοί που ξέρεις πως κάποια στιγμή πρέπει να πέσουν, αρκεί ν' αφήσεις τον αέρα εκεί γύρω να κάνει τη δουλειά του. εγώ στον ηλεκτρολόγο του Ηράκλειου βλέπω πολλά πράγματα που μοιάζουν έτσι — μια σύνδεση σωστή, όλα καλά, κι ύστερα κάτι βγάζει σπινθήρα σα δεμένη πατούρα. εκείνοι εκεί στον ΑΕΚ είχαν δύο φορές σπινθήρες σαν αυτούς: φορές που βγήκαν εκεί μέσα χωρίς ατσάλι στη πλάτη κι έπρεπε να προσέχουν κάθε στιγμή πως δεν πρόκειται να τους βγάλουν εκείνος ο σπινθήρας να τους κάψει ολοσχερώς. αλλά αυτά τα σαράντα πέντε γκολ;;; αυτά δεν είναι σπινθήρες — αυτά είναι φωτιά που τρώει ό,τι βρει μπροστά της. τι άλλο θέλουν ακόμη;;; θέλουν εκείνοι εκεί στους αντίπαλους πάγκους ν' αναγνωρίσουν πως όταν ένας άνθρωπος φοράει κόκκινη φανέλα σ' αυτό το γήπεδο, δεν μιλάει μόνο γι' έναν αγώνα — μιλάει για μία ζωή που ξέρει πως πρέπει ν' ανοίξει όλες τις πόρτες μόνος του επειδή οι άλλοι έχουν κλειδώσει τις δικές τους από φόβο. θυμάμαι εκείνον τον παλιάghthismos που έκανα κάποτε στη Λεωφόρο Δημοκρατίας — εκεί που είχα βάλει τα σύρματα κι οι γείτονες έκαναν σκασμό πως θα ρίξω φωτιά σ' όλο το σπίτι. τελικά έγινε μόνο ένα μικρό σφίξιμο στη φάση, αλλά εκείνος ο σπινθήρας κράτησε σαν υπόμνηση πως ακόμη κι όταν όλα φαίνονται καθαρά, μία σπιθιά αρκεί για να γυρίσει το σπίτι ανάποδα. αυτοί εκεί στον ΑΕΚ είχαν δύο τέτοιες στιγμές φέτος — δύο φορές που η φωτιά έβγαινε σα δικό τους λάθος, σαν εκείνο το βράδυ που το ξέχασα την ασφάλεια ανοιχτή. αυτό που χρειάζεται τώρα;;; χρειάζεται εκείνοι εκεί πάνω να μάθουν πως δεν αρκεί ν' ανάβεις φωτιά — πρέπει να τη διατηρήσεις ζωντανή όσο ακόμη υπάρχουν κρύα χέρια γύρω σου που την περιμένουν. αυτοί εκεί στον ΑΕΚ περίμεναν την επόμενη Κυριακή σα κάποιος που ψάχνει να βρει το ψυγείο του στην άκρη του σούπερ μάρκετ όταν έχει σβήσει τα φώτα — αλλά εμείς εδώ γνωρίζουμε πως το πρωτάθλημα δεν είναι αγορά όπου ψάχνεις μόνο μάρκες για τον επόμενο γύρο. είναι μία πόλη όπου πρέπει να κατέχεις κάθε δρόμο πριν βγεις στη πλατεία ν' ανακοινώσεις το όνομά σου σαν νικητής. κι εμένα αυτά τα σαράντα πέντε γκολ δε με ξαφνιάζουν όσο εκείνος ο τύπος που μου είπε κάποτε στο λιμάνι πως ο ψαράς του Πειραιά μπορεί να πιάνει ψάρια και χωρίς δίχτυα — αρκεί να ξέρεις που βρίσκονται εκείνα τα μεγάλα ψάρια που μισούν το φως. εδώ μιλάμε για μία ομάδα που πιάνει σαράντα πέντε γκολ κι όμως δεν έχει ξεχάσει πως κάπου εκεί στους πίνακες η ζωή συνεχίζεται κανονικά — σαν κάποιος που έχει ένα εργοστάσιο καλώδια κι όταν τελειώνει την ημέρα του σβήνει τον γεννήτορα χωρίς δεύτερη κουβέντα. τέλος πάντων — αυτά τα δύο λάθη, αυτά τα σαράντα πέντε γκολ, αυτή η δεύτερη θέση που κρατάει σα σταθερή ανάσα... όλα αυτά δε σημαίνουν τίποτα ακόμη. σημαίνουν κάτι όταν ο τελευταίος αγώνας έχει τελειώσει κι εμείς σηκώνουμε το πρωτάθλημα σαν παιδί που μόλις κατάλαβε πως η μητέρα του είχε αφήσει όλα τα κλειδιά στο τραπέζι της κουζίνας. μέχρι τότε, συνεχίζουμε — σαν εκείνον τον ηλεκτρολόγο που γνωρίζει πως ακόμη κι όταν έχει βάλει όλα σωστά μία φορά, πάντα γυρίζει πίσω να ελέγξει τις συνδέσεις.