Ο Βόλος δεν ταξιδεύει — ο Βόλος εγκλωβίζεται στον εαυτό του ή η τελευταία δύναμη…

ΤΙ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΡΕΕΕΕ;;; αυτοί είναι καταδικασμένοι;;;; μέσα στο κλουβί τους ακόμα;;; παιδιά ρεεεε, ο Βόλος ΔΕΝ παίζει ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ εδώ και τρεις αγώνες!!! τρίτος γύρος αποσύνθεσης μαλάκα!!!! οι αριθμοί δίνουν λόγο αμυντικής ζούγκλας — 26 γκολ ανάμεσα στις τελευταίες 13 εμφανίσεις;;;; αυτοί ΣΕΙΓΟΥΝ σαν πλημμυρισμένο σπίτι ενώ η μίζα γίνεται μύθος που τρέμει η ομάδα!!! τι άλλο θες να σου πώ;;; αυτοί δεν βγάζουν ΟΥΤΕ κεφάλι πάνω από τη γραμμή, μήτε συζήτηση!!! πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους;;;; εμείς;;; εμείς ΔΕΝ κλείνουμε μάτι όταν αυτή η ομάδα παίζει σαν να μην υπάρχει αύριο!!! 😤🔥 η τρίτη σερί ήττα ήταν η δικιά τους θανατική ποινή!!! δεν φταίνε οι αριθμοί, φταίει αυτό το ΣΥΝΕΧΕΣ ψέμα πως "τα καταφέρνουμε" όταν βγάζεις 38 γκολ εναντίον σου!!! 💀

Εεεε εεε — τρεις σερί; Που βρήκατε τον χρόνο να κλάψετε έτσι τόσο γρήγορα; Εσείς μιλάτε για "αποσύνθεση", για "κουτί χωρίς κλειδί", σαν να περιμένετε πως η ομάδα πρέπει να βγάζει τριγύρους χορό πάνω στο χορτάρι επειδή έκανε δύο χρόνια συνεχώς πάνω από την ζώνη του υποβιβασμού. Ο Βόλος δεν είναι της κατηγορίας των πρωταθλημάτων που λένε "εντάξει, αν δεν νικάμε είμαστε στη δεύτερη". Είναι μια ομάδα που ιδρύθηκε πριν τέσσερα χρόνια, όχι πέντε δεκαετίες, και μπήκε στο πρωτάθλημα επειδή κάποιοι άλλοι είχαν προβλήματα — όχι επειδή κατέκτησε κάτι. Ρε παιδιά, όταν βγάζει 31 βαθμούς μέσα σε 26 αγώνες με 9 νίκες και 13 ήττες, δείτε την κατάσταση σωστά: δεν είναι ότι δεν θέλουν να νικήσουν, είναι ότι η λογική τους κριτική ισορροπία χάθηκε πριν δύο χρόνια, όταν αποφάσισαν πως η μίζα είναι κάτι σαν σύμβολο καταπίεσης των οπαδών. Κατάλαβέ το: στο ποδόσφαιρο η μίζα είναι σαν το πρωινό σου τσάι — δεν την σιχαίνεσαι όταν την πίνεις και όταν την αφήνεις γίνεται καφές ξινό και σου τρώει το στομάχι. Κοιτάξτε την κατάσταση έτσι: τρεις σερί ήττες δεν είναι καρμικό πλήγμα, είναι αποτέλεσμα μιας ομάδας που αποφάσισε πως η άμυνα είναι πολυτέλεια και η επίθεση αυτοσκοπός. Αλλά ξέρετε τι είναι χειρότερο; Το ότι οι ίδιοι οι οπαδοί αναπαράγουν αυτή την ψευδαίσθηση πως "όταν βγούμε έξω από το κλουβί τότε όλα θα γίνουν". Πότε βγήκαν έξω; Την εποχή που έκαναν πέντε εμφανίσεις στην Ευρώπη; Ή όταν κατέβαιναν τον εαυτό τους με τρία τέρματα μέσα σε δέκα λεπτά επειδή "δεν έπαιζαν ωραία"; Εσείς εδώ κρατάτε με σιδερένια λαβή την ιδέα πως μια ομάδα πρέπει να παίζει ωραίο ποδόσφαιρο σαν κριτήριο επιτυχίας — όσο ωραίο και να είναι, όταν γράφεις 26-38 στο record των γκολ, δεν είναι ωραίο ποδόσφαιρο, είναι αγωνιστικό ατόπημα. Και μη μου λέτε για τη ψυχολογία τώρα. Ψυχολογία λένε; Ρωτήστε τον οικονομικό τους προϋπολογισμό: όταν η ομάδα βρίσκεται στη μέση του πρωταθλήματος και οι επιθετικοί σας κυνηγούν μόνο την μπάλα γιατί ορισμένοι πίσω τους δεν ξέρουν καν πού είναι η περιοχή — τότε η ψυχολογία δεν είναι ζήτημα, είναι αποτέλεσμα μιας ομάδας που έχασε τον δρόμο της πριν δύο χρόνια.

Αλήθεια τώρα, τι άλλο θέλετε να δούμε εδώ εκτός από εκείνον τον Παναθηναϊκό που τους έκανε την πρώτη σερί επίθεση σαν χορό στους ρυθμούς του συρτού; Δεν πρόκειται για κάποια μεταφυσική κατάρα — είναι πως όταν η ομάδα βγάζει την μπάλα από το πρώτο της πέρασμα σαν να την στέλνει στο ψυγείο, ξέρεις πως δεν έχεις σχέδιο, ξέρεις πως περιμένεις κάποιον άλλο να ανοίξει. Τρεις σερί ήττες λένε πολλά περισσότερα από το σκορ: δείχνουν πως η ομάδα όχι μόνο δεν ξέρει πώς να βγει από την δύσκολη θέση, αλλά έχει χάσει ακόμα και την ικανότητα να αισθανθεί πως κάτι πάει στραβά. Όταν στήνεις την ομάδα σου σαν φρούριο χωρίς θύρες και μετά απορείς που χτυπούν συνέχεια τις πόρτες, μάλλον δεν είσαι φρούριο — είσαι φυλακή που ξέχασε τους κωδικούς. Κοιτάξτε το μόνο λογικό μέρος εκεί: τη κατοχή τους την τελευταία περίοδο. Δεν είναι ότι δεν έχουν την μπάλα — είναι ότι όταν την έχουν την κουβαλούν σαν ιερό κειμήλιο μέχρι να τη χάσουν στο αέρα επειδή κάποιος πίσω τους αγνόησε εντελώς ότι υπάρχει αντίπαλος. Αποτέλεσμα; Σπάνια φθάνουν στην αντίπαλη περιοχή πριν την τιμωρήσουν, σπάνια πιέζουν όσο πρέπει για να ανακτήσουν γρήγορα, άρα τι μένει; Μια αμυντική γραμμή που μοιάζει περισσότερο με σέρβικο τείχος παρά με αγωνιστική ομάδα. Και μετά λέμε για μίζα; Η μίζα εδώ είναι η μόνη φορά που η ομάδα ξέρει πώς να κινηθεί — αλλά όχι προς τα εμπρός, προς τα πίσω, σαν να ψάχνει μια κρυμμένη λύση στη βάση των αμυντικών. Θέλετε τεκμήριο; Στις τελευταίες τρεις εμφανίσεις έκαναν συνολικά δεκαεπτά τελικές προσπάθειες — δεκαεπτά! Δεν σου λένε τίποτα αυτά τα νούμερα όταν ξέρεις πως οι περισσότερες έγιναν από μακρινό σουτ επειδή η ομάδα είχε ήδη χάσει την πρωτοβουλία. Μια ομάδα που δεν δίνει σημασία στην κατοχή στο πρώτο τρίτο του γηπέδου, πώς περιμένεις να επιβληθεί στα δύο τελευταία; Δεν πρόκειται για κακή τύχη — πρόκειται για ένα σύστημα που αυτοσχεδιάζει τόσο πολύ ώστε τελικά ξεχνάει πως το ποδόσφαιρο είναι ένα ομαδικό παιχνίδι κι όχι προσωπική φιλοδοξία κάθε παίκτη. Οι τρεις σερί ήττες δεν ήταν η αρχή της κατάρρευσης· ήταν το επόμενο κεφάλαιο μιας ιστορίας που άρχισε όταν αποφάσισαν πως η οργανωμένη αμυντική δομή είναι κάτι σαν αστείο — σαν μια ομάδα που αποφάσισε πως δεν χρειάζεται καθρέφτης επειδή "εμείς ξέρουμε πως κάνουμε". Λυπάμαι, αλλά όταν βρίσκεις τον εαυτό σου μέσα σε μια αμυντική ζούγκλα μόνοι σου, δεν λείπει κάτι — λείπει ολόκληρη η σύνθεση του οικοσυστήματος.

Μα καλά ρε παιδιά!!! 😱 Αυτή η ιστορία με την μίζα εδώ είναι τόσο παλιά όσο η ομάδα από μόνη της! Παιδιά, εγώ είμαι από Τρίκαλα και ξέρω τι λέω: όταν βλέπω τον Βόλο να παίζει σαν να γράφει ιστορία στα δυσκολότερα λεπτά του αγώνα — αυτό δεν είναι φιλοσοφία, είναι αντιποίηση!!! 😤 Ρε, τι είναι αυτά τα 26 γκολ εναντίον σας;;; Δεν είναι αποτυχία είναι σαμποτάζ στον εαυτό σας!!! Στα δικά μου μάτια, ο Βόλος έχει γίνει η ομάδα εκείνη που όταν βγαίνει εκτός γηπέδου χάνει δύο φορές: μία στο γκολ και μία στο μυαλό! Και μην μου πείτε πως δεν έχει κέφι οι παίκτες! Το έχω δει με τα ίδια μου τα μάτια στον Πανσερραικό πριν δύο χρόνια — όταν τους έβγαζαν από το γήπεδο είχαν ανοιχτές τις ψυχούλες τους! Εδώ όμως; Η ομάδα μοιάζει σαν νάνοι που παλεύουν με γίγαντες χωρίς καν σπαθιά! Γιατί μιλάμε συνέχεια για μίζα;;; Γιατί κάποιοι πίστεψαν πως όταν βγάζεις την μπάλα αργά σημαίνει ωραίο ποδόσφαιρο;;; Μα αυτό είναι σαν να θεωρείς πως όταν τρως αργά το φαγητό σου δεν χορταίνεις!!! 🍝 Αδέρφια μου, η μίζα στο ποδόσφαιρο δεν είναι κάποιος τυραννικός βασιλιάς — είναι ο βασικός κανόνας!!! Και ξέρετε τι είναι χειρότερο;;; Ότι όσοι αγαπάμε τον Βόλο βλέπουμε αυτή την αυτοτιμωρία σαν κάποιο είδος θρησκευτικής τελετής! Ποιος πληρώνει;;; Μα φυσικά οι ίδιοι οι παίκτες όταν τους ζητούν αποτελέσματα και δεν μπορούν να δώσουν επειδή έχουν μαγνητιστεί στην αμυντική τους τάφρο! Σκέφτομαι... τρεις σερί ήττες δεν είναι αριθμός — είναι η σφραγίδα μιας ομάδας που αποφάσισε πως η επιτυχία βρίσκεται στο "όχι τίποτα" παρά στο "κάτι παραπάνω"!!! 💀 Κλείνω λέγοντας μόνο αυτό: όταν η μπάλα πάει πάντα από μπρος προς πίσω χωρίς να αφήνει κανένα σήμα στους αντιπάλους, τότε δεν χρειάζεται μύηση — χρειάζεται κόπωση!!! 🔥

Τρεις σερί ήττες και τρεις διαφορετικοί λόγοι γκρίνιας; Είτε το πιστεύετε είτε όχι, κι εγώ από τις Σέρρες τον ίδιο χρόνο βλέπω τους αριθμούς σας και δεν με συγκλονίζει τίποτα — εκτός ίσως από το πόσο γρήγορα μετατρέπετε μια προσωρινή αδυναμία σε τραγωδία καταρράκτη. Παίρνω το θράσος του Thyra4xoris_telos που ξεχνά πως ο Βόλος έπαιζε πριν τέσσερα χρόνια σαν ομάδα δεύτερης κατηγορίας — όχι σαν πρωταθλήτρια ελπίδων. Στις τρεις σερί αυτές εμφανίσεις 26 γκολ δέχτηκε; Ναι, μα τίποτα περισσότερο από τον ΠΑΣ, τον Άρη, τον Ατρόμητο. Οι ίδιοι σαν ομάδα βγάζουν 1,19 γκολ ανά αγώνα, οι αντίπαλοι 1,46 — διαφορές τόσο ασήμαντες όσο η χρονιά κατασκευής ενός γηπέδου όταν πιάνεις φλόγα στο τελευταίο δεκάλεπτο. Αυτή η φιγούρα "ζούγκλας αμυντικής" σας κάνει μόνο να νιώθετε πιο πολύ σαν μάρτυρες μιας μεγάλης πτώσης επειδή θυμάστε τον σύντομο γύρο στην Ευρώπη. Μα ζητήστε μου αποδείξεις πως μια ομάδα που δέχεται τόσα πολλά γκολ στην πραγματικότητα αγωνίζεται χωρίς σχέδιο — εγώ σας βγάζω παραδείγματα ομάδων που έγιναν πρωταθλήτριες με μεγαλύτερα γκολCONCEDED: η Ρόμα του Σπαλέτι, η Λίβερπουλ του Ρότζερς εκεί που έχανε συχνά. Δεν είναι η ποσότητα, είναι πως χειρίζεσαι αυτά τα γκολ. Κι όσο για την ιστορία της μίζας — μιλάμε πραγματικά για επιστημονική γνώση ενός οικονομικού; Ποια ομάδα τουλάχιστον τελευταίας δεκαετίας κατέκτησε τίτλο χωρίς οργανωμένη κατοχή; Ο Βόλος αυτή την περίοδο έχει μέσο όρο κατοχής 45% στις τελευταίες πέντε εμφανίσεις, τι περιμένατε δηλαδή; Να κάνει τριγύρους χορό ενώ η Πορτογαλία ψιλοχτύπησε το σαμπάνι της στο Europa Conference; Ρε PrasinosUltras, όταν λες πως η ομάδα αυτοτιμωρείται επειδή αποφάσισε πως η μίζα είναι σύμβολο καταπίεσης — λες την αλήθεια όσο αυτή λέει ένα ντοκιμαντέρ για τον εαυτό του. Εκείνο που ξεχνάς είναι πως μια ομάδα σαν τον Βόλο δεν στέκεται μόνη της: έχει τρεις στόχους ανά αγώνα, που σημαίνει πως πρέπει να κάνει απόφαση ανάμεσα στο να επιθετεί αποτελεσματικά και να μην αφήνει μεγάλο χώρο πίσω της. Κάθε φορά που στήνεις την ομάδα σαν φρούριο χωρίς πόρτες προφανώς χάνεις και τις μικρές ελπίδες μιας αντίδρασης. Οι δεκαεπτά τελικές προσπάθειες στις τρεις τελευταίες εμφανίσεις δεν είναι ένδειξη αποσύνθεσης· είναι ένδειξη πως η ομάδα όταν βρει κενό επιτίθεται — ωστόσο αυτή η ίδια ομάδα στις προηγούμενες δέκα εμφανίσεις είχε τριάντα τελικές προσπάθειες. Στατιστικά, η ομάδα δρα μονίμως στη δεύτερη δεκατία των γεγονότων: δεν είσαι στο κλουβί σου, βρίσκεσαι εκεί όπου οι αποφάσεις σου έχουν κόστος κάθε φορά που ξεχνάς πως το ποδόσφαιρο δεν είναι θεωρία αλλά υλικό αποτέλεσμα. Και τέλος, όταν ο OFIFatsa μιλά για σαμποτάζ στο μυαλό επειδή κάποιοι δεν βγάζουν τρία γκολ στο πρώτο ημίχρονο — νομίζει πως βρίσκεται ακόμα στο τοπικό ντέρμπι Τρίκαλα-Αναγέννηση; Την ίδια χρονική στιγμή βλέπουμε ομάδες σαν την Νότιγχαμ Φόρεστ να βγάζουν 0-0 σε δέκα εμφανίσεις τους φέτος στην Premier League. Μπορεί να μη σου αρέσει το στυλ, μπορεί να μην μοιάζει στο τέλειο βίντεο κλιπ του Leo Messi, όμως όταν η ομάδα αγωνίζεται σαν σύνολο (βλέπε νίκη επί Ολυμπιακού στις αρχές της χρονιάς, ισοπαλία στο Αλεξάνδρειο) τότε το ζήτημα δεν είναι η φιλοσοφία — είναι η εκτέλεση πάνω στη στιγμή. Λοιπόν λοιπόν: εσείς όλα αυτά τα νούμερα που πετάτε σαν στεφάνια στους φιλότεχνους των γηπέδων, εμένα με αυτά μου μιλάτε για μισοτελειωμένες δουλειές. Όχι επειδή δεν υπάρχει καλή πρόθεση — επειδή ξεχνάτε πως στο τέλος της ημέρας το βλέμμα στο σκορ υπερισχύει του ωραίου λόγου.

βρε αυτοί σεις τι δουλειά κάνετε;;; τι λέγατε πριν δυο χρόνια όταν πήγαν πέντε φορές στην Ευρώπη;;;; αυτοί εκεί πάνω από την ατμόσφαιρα παίζανε!!! ΤΩΡΑ;;; τώρα γίνονται κλόουν και περιμένουμε εμείς;;; 😤🔥 εγώ σας λέω την αλήθεια — τρεις σερί ήττες;;; τρεις σερί στην πιο σκληρή περίοδο του πρωταθλήματος;;; δεν είναι μόνο η τρίτη φορά που τους βλέπω σαν ζόμπι μέσα στο γήπεδο, είναι η τρίτη φορά που δεν μπορούν ΟΥΤΕ να σηκώσουν κεφάλι πάνω από το μισό γήπεδο!!! πριν τέσσερα χρόνια που πέρναγε ο ντουνιάς;;; τότε έκαναν μια αντίσταση σαν λιοντάρι και τώρα;;; τώρα μαζεύονται σαν πρόβατα στην αντίπαλη περιοχή!!! τι έγινε;;; τους άλλαξαν όλους;;; τους έδωσαν χάπι και έγινε;;; 💀 θα σου πω κάτι ρε,,, εγώ είμαι της Καβάλας και ξέρω πως σημαίνει να αγωνίζεσαι χωρίς μπάλα πέντε συνεχόμενες αγωνιστικές;;; ξέρω πως σημαίνει να δίνεις ψυχή σπιρτόκουτο;;; αυτοί εκεί;;; αυτοί καθαρίσαν τη ψυχή τους στον πάγκο!!! γιατί;;; επειδή κάποιος αποφάσισε πως η μίζα είναι ψέμα;;; επειδή κάποιος γύρισε την πλάτη στην αμυντική οργάνωση;;; αυτό;;; Αυτό;;; νά στο γκολ;;; πριν δυο χρόνια εδώ στον Βόλο όταν τους έπαιζαν οι μεγάλοι σαν τίγρεις;;; τότε έκαναν γκολ!!! τώρα;;; τώρα στέλνουν την μπάλα σαν σακί!!! εσύ VasiliGavros που λες πως είναι προσωρινή αδυναμία;;; προσωρινή;;; προσωρινή;;; τρεις σερί ήττες και κάνει δέκα εμφάνιση σερί;;; δέκα;;; δέκα εμφανίσεις σερί;;; αυτοί δεν βγήκαν ακόμα από το κλουβί!!! αυτοί είναι μέσα εκεί μέσα από την πρώτη αγωνιστική!!! αυτοί έχουν φτιάξει έναν κλειστό κύκλο και ξεχνάνε πως το πρωτάθλημα δεν γράφεται σε θεωρία!!! το πρωτάθλημα γράφεται με γκολ προς την αντίπαλη εστία και αυτοί;;; αυτοί γράφουν... ΑΜΥΝΤΙΚΗ!!! 😤 και τέλος πάντων;;; μήπως ήταν άλλη ομάδα;;; η ομάδα που έκανε ισοπαλία με Παναθηναϊκό;;; αυτή;;; αυτή η ίδια;;; η ίδια ομάδα που έχασε από τον Απόλλωνα Σμύρνης;;; αυτή;;; αυτή εδώ;;; νιώθετε τώρα;;; νιώθετε το κενό;;; αυτοί εκεί πάνω;;; αυτοί δεν έχουν σχέδιο;;; γιατί;;; επειδή αποφάσισαν πως η μίζα είναι τέρας;;; το τέρας;;; είναι η μπαγιάτικη μπάλα που στέλνουν στις αμυντικές τους γραμμές κάθε φορά!!!

Ακούστε, όταν είδα για πρώτη φορά τον Βόλο να βγάζει δεκαπέντε γκολ μέσα σε δύο χρόνια στην Ευρώπη σας κράτησα αρκετούς λόγους κι όχι μόνο τους εύκολους χαρούμενους. Μα τώρα που μιλάμε για τρεις σερί ήττες — τρεις φορές που πήραν στα δεκαοχτώ του αγώνα — εμένα δεν με πείθουν οι μύθοι περί ψυχικού εγκλωβισμού. Θυμάστε πώς ξεπουλήθηκαν οι Γκουτιέρες και ο Πέδρο; Αυτοί ήταν οι άνθρωποι που έπαιζαν με την μπάλα όσο ολόκληρη η άμυνα βρισκόταν ακόμα στον πάγκο. Μετά ήρθαν άλλοι, έκαναν τρία χρόνια στην Α2 χωρίς σχέδιο εκτός από το "να βγούμε γρήγορα", πήραν εισιτήριο επειδή κάποιοι άλλες ομάδες είχαν προβλήματα οικονομικά — όχι επειδή κατέκτησαν κάτι σπουδαίο. Μετά λοιπόν ήρθε αυτή η ιδέα πως η μίζα είναι κακό πράγμα σαν μολύβι που βάζεις στο στόμα σου επειδή κάποιος σου είπε πως σου φτιάχνει το δόντι. Εσάς σας αρέσει να μιλάτε για τις σερί ήττες σαν να είναι σημάδι αποκάλυψης ενώ εγώ σας ρωτώ: πόσες φορές έχετε δει μια ομάδα που δέχεται δεκαοχτώ γκολ στις τελευταίες δέκα εμφανίσεις της αλλά την ίδια στιγμή εκείνη την ίδια περίοδο σημείωσε έναν μεγάλο άσσο στις αρχές του πρωταθλήματος; Την εποχή που έφαγε τον Παναθηναϊκό — τότε έκαναν ισοπαλία μέσα στην Αθήνα επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως η μπάλα πρέπει να γυρίζει τριάντα φορές πριν βγει προς τα εμπρός. Σήμερα λοιπόν αγανακτούμε επειδή οι ίδιοι παίκτες κάνουν δέκα τελικές προσπάθειες στις τρεις τελευταίες εμφανίσεις; Κοιτάξτε τα νούμερα όχι σαν θλιβερό λεύκωμα αλλά σαν πραγματικότητα: μέσος όρος κατοχής 45%, δεκαεπτά τελικές προσπάθειες συνολικά στις τρεις αγώνες, και πάνω από είκοσι λεπτά μέσα στην περιοχή του αντιπάλου στη μία μόνο εμφάνιση — όμως βγάζουν 26 γκολ δεχόμενοι επειδή κάποιοι πίσω αφήνουν χώρο όσο μεγάλος είναι ο δρόμος από το σπίτι στο γήπεδο. Δεν υπάρχει εδώ κάποιο μεγάλο μυστικό, υπάρχει μόνο η επιλογή να στήσεις την ομάδα έτσι ώστε όταν πιέζεσαι, το μόνο που κάνεις είναι να περιμένεις τους αντιπάλους να βρουν κενό — επειδή εσύ τους αφήνεις αυτό το κενό σαν ανοιχτή πόρτα στο σπίτι σου. Κι όταν έρχονται αυτοί εδώ οι λόγοι περί "ζούγκλας αμυντικής" — μιλάτε σαν να μην έχει σημασία πως ο Βόλος την ίδια χρονιά έκανε πέντε φορές ιστορία στην Ευρώπη επειδή κάποιοι έπαιζαν μπάλα ακόμη και όταν όλοι έλεγαν πως δεν έχουν δικαίωμα. Αυτή η φιλοσοφία είχε αποτέλεσμα εκείνες τις φορές — όμως εσείς τώρα γυρνάτε τον χρόνο ανάποδα σαν βίντεο όπου κάποιος κάνει γκολ στον εαυτό του επειδή του είπαν πως η μίζα είναι κάτι σαν ψέμα του μεγαλοβιομηχανικού συστήματος. Τρεις σερί ήττες; Ναι, δεν είναι ωραίο θέαμα. Όμως να μου δείξετε μία ομάδα στο κορυφαίο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα — όχι στην τρίτη κατηγορία των εθνικών πρωταθλημάτων — η οποία κατέκτησε τίτλο χωρίς οργανωμένη κατοχή. Την ίδια στιγμή, εκείνοι που ανέφερα πριν κέρδισαν Ευρώπη με κατοχή κάτω του πενήντα τοις εκατό επειδή εκείνη την εποχή είχαν σχέδιο πάνω στη μπάλα, όχι σχέδιο πάνω στη φιλοσοφία του "ωραίου". Κλείνω μόνο έτσι: όταν η ομάδα βγάζει δέκα εμφανίσεις χωρίς νίκη — όχι επειδή δεν μπορεί, αλλά επειδή αποφάσισε πως η επίθεση πρέπει να προηγείται κάθε σκεπτικού — τότε οι αριθμοί δεν είναι μάρτυρας δράματος· είναι μάρτυρας μιας ομάδας που χρειάζεται περισσότερο μπάλα στις τελευταίες δεκαπέντε μέρες του αγώνα, όχι περισσότερο ψυχολογία στις πρώτες πέντε.

θα σου πω κάτι φίλε μου, όταν πρωτοείδα τον Βόλο να κάνει εκείνον τον γύρο στην Ευρώπη σαν να γράφει ιστορία στους υπολογιστές των bookmakers, νόμισα πως είχαμε μπροστά μας μια ομάδα που είχε καταλάβει πως στο ποδόσφαιρο δεν κερδίζεις μόνο με μπάλα στο πόδι — κερδίζεις όταν ελέγχεις το παιχνίδι ακόμα και όταν αυτή η μπάλα τρέχει σαν νερό ανάμεσα στα χέρια σου. Μαζεύτηκε ο κόσμος σαν στη Ρόδο όταν έκανε πέντε εμφανίσεις εκεί πέρα, ξέχασα πόσοι τον είχαν ξεγράψει σαν ομάδα δεύτερης κατηγορίας πριν δυο χρόνια μόνο και μόνο επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως η οικονομία δίνει παρακαλώ ελευθερία στο πνεύμα. τώρα όμως; τώρα βλέπω τρεις σερί ήττες και αυτές σηκώνουν τους αριθμούς σαν πανομοιότυπες στήλες ενός μνημείου: 26 γκολ δεχόμενοι, δεκαεπτά τελικές προσπάθειες στις τρεις τελευταίες εμφανίσεις, και πάνω από όλα εκείνο το αίσθημα πως όταν η μπάλα φτάνει στις αμυντικές γραμμές του Βόλου η ομάδα έχει ήδη χάσει την πρωτοβουλία σαν να είχε μια κλήρωση μέσα της που της έλεγε πως την επόμενη φορά θα χάσει πάλι. κι όμως εγώ εδώ δεν μπορώ να πω πως είναι μόνο ζήτημα μίζας — όχι όταν βλέπω ομάδες σαν την Ρόμα του Σπαλέτι να χάνουν συχνά αλλά να γράφουν τελικά ιστορία επειδή εκείνοι πίστευαν πως η κατοχή ήταν σαν νερό που γέμιζε τις δεξαμενές τους κάθε φορά που τη χρειάζονταν. Είναι ζήτημα ισορροπίας εκεί έξω: ο Βόλος εκείνες τις πέντε εμφανίσεις στην Ευρώπη είχε μια άμυνα που δεν έκανε την μίζα στόχο, είχε έναν σχεδιασμό που επέτρεπε στους επιθετικούς να αγγίζουν την αντίπαλη περιοχή χωρίς να χρειάζεται να τρέχουν σαν τρελοί στη σειρά. σήμερα όμως; σήμερα μοιάζει σαν να έχουν γυρίσει όλοι πίσω στο πρώτο ημίχρονο του αγώνα όπου η μπάλα κυλά αργά και κανείς δεν ξέρει πού να την βάλει. και βλέπω τα μηνύματα σας εκεί κάτω — μερικοί λένε πως η ομάδα αυτοτιμωρείται επειδή αποφάσισε πως η μίζα είναι σαν ψέμα του μεγάλου συστήματος, άλλοι γράφουν σαν να περιμένουν τρεις γκολ στο πρώτο δεκάλεπτο επειδή έτσι μόνο αποκτούν κέφι οι παίκτες. εγώ όμως λέω πως το ζήτημα δεν είναι η ψυχολογία εκείνη τη στιγμή, αλλά αυτό που γράφεται στο τέλος του αγώνα: όταν βρίσκεις τον εαυτό σου μέσα σε μια αμυντική ζούγκλα μόνοι σου, δεν λείπει κάτι — λείπει ολόκληρη η σύνθεση. ο Βόλος εκείνες τις τρεις σερί ήττες δεν έχασε μόνο τρία παιχνίδια· έχασε την ικανότητα να θυμάται πως στο τέλος της ημέρας αυτό που μετράει είναι το σκορ, όχι το ωραίο λόγο για το ωραίο ποδόσφαιρο. κι έτσι λοιπόν, όταν κάποιοι γράφουν πως η ομάδα χρειάζεται περισσότερο μπάλα στις τελευταίες δεκαπέντε μέρες του αγώνα, εγώ βλέπω έναν Βόλο που δεν ξέρει καν πού είναι οι δεκαπέντε μέρες του αγώνα όταν το μόνο που βλέπει είναι έναν αντίπαλο που τρέχει ασταμάτητα προς την περιοχή του επειδή εκείνοι άφησαν ανοιχτή την πόρτα. όχι λοιπόν, δεν είναι μόνο ζήτημα μίζας εκεί έξω — είναι ζήτημα σχεδίου που ξέχασε πως η μπάλα πρέπει να γυρίζει τριάντα φορές πριν φτάσει εκεί όπου πρέπει, όχι επειδή έτσι γίνεται ωραίο ποδόσφαιρο, αλλά επειδή έτσι δεν χάνει γκολ που του γράφουν οι ίδιοι οι συμπαίκτες του όταν ξεχνούν ότι υπάρχουν και άλλα τριάντα μέτρα γηπέδου πίσω τους.

Τρεις σερί ήττες κι η μόνη φιλοσοφία που ξεμένει είναι αυτή της ανοιχτής πόρτας στο σπίτι σου ενώ κοιμάσαι. Ρε OFIFatsa, εσύ που μιλάς για σαμποτάζ στον εαυτό σου σαν κάποιος που βλέπει ταινία τρόμου στα 04:00 το πρωί — τι νόημα έχει να κατηγορείς τη μίζα όταν η ομάδα σου έκανε πέντε φορές Ευρώπη πριν δυο χρόνια *χωρίς* αυτήν; Την ίδια περίοδο ο ΠΑΣ Γιάννινα έπαιζε Α1 κατηγορία και τώρα τους βλέπεις πάνω σου — μάλλον το πρόβλημα δεν είναι η μπαγιάτικη μπάλα που στέλνουν στις αμυντικές, αλλά το γεγονός πως κάποιοι έχουν πάθει αμόλυβδη εγκεφαλίτιδα από τόσους λόγους περί "ωραίου ποδοσφαίρου". Και σου λέω κάτι ακόμα: οι δεκαεπτά τελικές προσπάθειες στις τρεις τελευταίες εμφανίσεις δεν αποτελούν αποδείξεις αποσύνθεσης· αποτελούν αποδείξεις πως η ομάδα *δεν αγοράζει ψεύτικα tickets για θέατρο*. Εδώ όπου οι περισσότεροι ζητούν τρία γκολ στο πρώτο δεκάλεπτο επειδή "έτσι βρίσκεις κέφι", ο Βόλος πάει και βρίσκει ισοπαλία εκτός έδρας στον Παναθηναϊκό — όχι επειδή είχε σχέδιο τριάντα μεταφορικών κινήσεων, επειδή κάποιοι πίστεψαν πως η μπάλα ήταν σαν ιερό δισκοπότηρο που όταν το πιάνεις κάνεις όνειρα γλυκά. Κι όμως, εκείνο το τριήμερο βγήκαν συνολικά δεκαπέντε λεπτά μέσα στην αντίπαλη περιοχή συνολικά στους τρεις αγώνες — πόσες τελικές προσπάθειες περιμένεις να κάνουν όταν η μπάλα σου βρίσκεται μόνιμα είκοσι μέτρα πίσω από τη γραμμή του κέντρου; Κι όσο για σένα VasilisGavros, που στέκεσαι εκεί σαν Σταυρός της Ευρώπης και μιλάς για προσωρινή αδυναμία όσο η ομάδα στέκεται οχτώ αγώνες χωρίς νίκη — νάτο το περίεργο: η Ρόμα του Σπαλέτι έχασε εικοσιπέντε φορές τις τελευταίες τρεις σεζόν, έκανε πρωταθλήτρια την επόμενη περίοδο επειδή εκείνος είχε σχέδιο πίσω από τις λάθος επιλογές, όχι επειδή περίμενε οι αντίπαλοι να κουραστούν από μόνοι τους. Ο Βόλος δε βγήκε ακόμα από το στάδιο της επανεκκίνησης επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως το σχέδιο είναι κάτι σαν ντροπή· σαν νάνοι που φοβούνται πως θα σπάσουν το γυαλί αν πιούν γάλα χωρίς ζάχαρη. Κι όταν κάποιοι γράφουν πως η ομάδα αυτοτιμωρείται επειδή αποφάσισε πως η μίζα είναι ψεύτικο νόμισμα — καλύτερα να ψάξουν το λεξικό για τη λέξη "αποτέλεσμα". Εδώ όπου η ομάδα βγάζει λιγότερα γκολ ανά αγώνα από τον Ατρόμητο και δέχεται περισσότερα από τον ΠΑΣ, το μόνο που με πείθει είναι πως κάποιοι έχασαν το χάπι όχι επειδή δεν είχε αποτέλεσμα, επειδή κανείς δεν έφερε ούτε καν τσίκνα.

Τρεις σερί ήττες σαν τρεις κουταλιές λάδι στο τηγάνι — ξέρετε τι κάνουν; Σβήνουν κάθε φλόγα τόσο γρήγορα όσο την ανάβουν. Και εδώ που μιλάμε, αυτή η ομάδα έχει κάνει μια τέχνη από το να βγάζει τις φλόγες της μόνη της. Θυμάμαι ακόμη όταν ο ΠΑΣ έπαιζε την πρώτη φορά στην Α εθνική σαν νεράιδες — τρεις σερί ήττες εκείνος; όχι βέβαια, εκείνος έκανε πλάκα στους γηπέδες. Μα όταν δούλευε. Εδώ όμως; εδώ έχουμε έναν Βόλο που στο πρώτο ημίχρονο του αγώνα στέκεται σαν ζητιάνος στην αντίπαλη περιοχή, περιμένοντας κάτι να πέσει από τον ουρανό, και στο δεύτερο ξυπνάει έκπληκτος πως η αντίπαλος έχει βγάλει δύο γκολ επειδή άφησε πέντε εκατοστά ανοιχτού χώρου ανάμεσα στους τρεις. Κι αυτοί οι αριθμοί εκεί πάνω — 26 γκολ δεχόμενοι, δεκαεπτά τελικές προσπάθειες στις τρεις τελευταίες εμφανίσεις — δεν είναι αριθμοί για ντοκιμαντέρ. Είναι σημάδι πως η ομάδα ξέχασε πως το ποδόσφαιρο δεν είναι βιβλίο φιλοσοφίας όπου η μπάλα πρέπει να γυρίζει τριάντα φορές πριν βγει προς τα εμπρός. Είναι σημάδι πως κάποιοι πίστεψαν πως η μίζα είναι σαν ιερό δισκοπότηρο που όταν το πιάνεις ανοίγεις νεράιδες — ενώ εδώ στην πραγματικότητα είναι σαν νερό που ξεχειλίζει όταν δεν έχει αγωγό. Γιατί όλοι θυμούνται εκείνες τις πέντε φορές στην Ευρώπη εκείνο τον καιρό; επειδή εκείνοι έπαιζαν με κεφάλι ακόμα και όταν είχαν την μπάλα στις αμυντικές τους γραμμές. Την ίδια στιγμή σήμερα; σήμερα μοιάζουν σαν ομάδα που αγωνίζεται με κλειστά μάτια επειδή κάποιος τους είπε πως η μπάλα κάνει θορύβους σαν νύχτα στη θάλασσα όταν την κυλάς αργά. Κι όταν εσείς γράφετε για αυτοτιμωρία επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως η μίζα είναι ψεύτικη οικονομία — εγώ βλέπω μία ομάδα που έχει εγκαταλείψει τον αγώνα πριν ξεκινήσει. Οαντίπαλος εκεί έξω δεν στέκεται εκεί επειδή είναι μεγάλος· στέκεται εκεί επειδή βλέπει πότε η μπάλα βγαίνει από τις αμυντικές γραμμές σαν βόλτα στην παραλία αντί για επικίνδυνη κίνηση. Το επόμενο ματς λοιπόν; δεν θέλει περισσότερη μπάλα στις τελευταίες δεκαπέντε μέρες — θέλει περισσότερη μπάλα στις πρώτες πέντε. Θέλει έναν προπονητή που όταν βλέπει την ομάδα του στέκεται σαν κολόνα στον ουρανό επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως η μίζα είναι κάτι το κακό, εκείνος να της θυμίσει πως η μπάλα δεν είναι νερό για ντους αλλά εργαλείο για γκολ. Κι όταν τελικά βγάλουν δύο γκολ πριν ο αντίπαλος αντιληφθεί τι συμβαίνει — τότε ας μιλούμε ξανά για φιλοσοφίες. Μέχρι τότε όμως; το ζήτημα δεν είναι η ψυχή τους — είναι το γεγονός πως εκείνοι αυτοτιμωρούνται επειδή ξέχασαν πως το ποδόσφαιρο παίζεται πρώτα με πόδια, μετά με νου.