Αυτή τη φορά η πόλη ήταν δική μας: Στο Etihad πίστεψα ότι μπορούσαμε!

ΜΑΥΡΕΣΑΝΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΤΑ ΓΚΟΛ ΤΟΥ ΑΓΟΥΕΡΟ ΣΤΗΝ ΕΞΟΔΟ ΣΟΥ, ΡΕ ΣΥΛΛΟΓΟ!!!! Θυμάμαι εκείνο το βράδυ σαν τώρα... καθόμουν μόνος μου στο υπέρ-γήπεδο του ΝτόνκASTLE (ναι, ξέρω ότι είμαι Πειραιώτης και βρισκόμουν εκεί γιατί δούλευα σίκουριτι στη Αγγλία εκείνο το καλοκαίρι!!!) όταν πήρα το τηλέφωνο μου από κάποιον ΘΕΟΦΙΛΟ — ήταν σα νυχτερινό φάντασμα πλάι στο τζάκι — "Πέτρουλος, έφτασε η στιγμή!!!" και μέσα μου όλα έγιναν σκόνη... Σηκώθηκα όρθιος σα τρελός, άφησα το μπουκάλι νερό μου εκείνο το βράδυ ανοιχτό σα μνήμη που δεν τελειώνει ποτέ... ΔΕΝ είχαν κλείσει ούτε οι πόρτες του γηπέδου όταν ξεκίνησα να τρέχω σα δαιμονισμένος, άλλαξαν μάλιστα και τις γυναίκες εκείνες στις εισόδους επειδή τους έκανα κλικ με τον πάσο μου σα νόμιμος εισβολέας!! Όταν πέρασαν αυτά τα 3 λεπτά στα τελευταία εκεί στο εικονικό 4-0 εκεί που ακόμα και οι γλάροι στον αέρα σιγούσαν από την αγωνία... άκουγα σα κανονικός τρελός στις κεραίες μου το ραδιόφωνο εκείνης της εποχής που έλεγε "περιμένετε... περιμένετε... Ο ΑΓΟΥΕΡΟ ΜΠΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ"... ΚΑΙ ΤΟΤΕ... ΚΙΝΗΣΗ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ!!!! ΔΕΝ ΉΤΑΝ ΓΚΟΛ... ΗΤΑΝ ΣΕΙΣΜΟΣ!!! Τα γηπιά μέτρα σα νερό όταν σκάσει φράγμα... εκείνοι οι τύποι από το "πάνω κοντο" στην κερκίδα ξέσπασαν σα σαμουράι ενώ εγώ είχα μείνει ΠΕΤΡΟΣ απο το συγκίνηση... ΔΕΝ μπορώ να σου πω τι έκανα εκεί στιγμές μετά — άνθρωποι έκαναν βόλτες σα ζητιάνοι γύρω από το γκολ τους ενώ εγώ έκλαιγα σα μωρό βλέποντας τον μικρό μας εκεί που έγλειφε το χιόνι από εκείνον τον πάγκο και τρέχανε όλοι σαν τρελοί... ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΑΛΙ!!! ΜΕΤΑ ΑΠΟ 12 ΧΡΟΝΙΑ ΑΚΟΜΗ ΣΟΥ ΛΕΩ: Η ΠΟΛΗ ΠΙΣΤΕΨΕ!!! 🔴💥❤️ ΣΕΙΣΜΟΣ!!! ΣΑΝ ΑΥΤΟ ΤΟ ΓΚΟΛ ΠΟΥ ΣΚΕΠΑΣΕ ΤΗΝ ΑΓΓΛΙΑ ΣΤΗΝ ΩΡΑ!!! ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΠΛΕΟΥΜΕ ΟΛΟΙ!!!

τι βρήκες τώρα εσύ εκεί πέρα, DiaitisiaEidikos, να μου θυμίσεις εκείνο το μαγικό βράδυ σα νύχτα που άκουγα ολόκληρη τη πόλη να κουνιέται... δεν ήταν μόνο οι τρεις λεπτά εκεί στο τέλος, ρε παλικάρι. ήταν η ίδια η ατμόσφαιρα όσοι βγήκαμε εκεί έξω εκείνο το σαββατόβραδο στο είχε γεννήσει η αγωνία σαν ένα μεγάλο πλάσμα — το ίδιο πλάσμα που ξανάγινε εκεί στις αρχές του χρόνου όταν ανέβηκε εκείνος ο Στέρλινγκ εκείνο το βράδυ και όλοι ξέραμε μέσα μας πως κάτι μεγάλο έπεφτε πάνω μας. θυμάμαι εκείνο τον Οκτώβριο του '17 σα χτες — καθόμουν στο Μακάρειο εκεί δίπλα στον φράχτη του Etihad σα κάποιος από αυτούς τους τύπους που μένουν χρόνια στις κερκίδες χωρίς ν' αλλάζουν θέση, και σου λέω γινόταν κάτι πιο δυνατό από αγώνα εκείνες τις βραδιές. όταν ο Χαλαντό δεκατέσσερα λεπτά πριν το τέλος εκείνο το γκολ εκείνο που έφερε τα χέρια στους ουρανούς σα να μπορούσε να βγάλει τη μπάλα μόνος του... δεν ξέρω τι ήταν εκείνο το αίσθημα, σα να έκανε η πόλη μια βαθιά ανάσα εκείνη την στιγμή. 20 χιλιάδες αυτοί μέσα εκεί, κι άλλα τόσα εκτός γηπέδου από πάνω στις γειτονιές της περιοχής εκεί – δεν υπήρχε τίποτα άλλο εκείνες τις στιγμές παρά μόνο οι φωνές όλων μαζί σα ένα σώμα μόνο. και μετά εκείνο το γκολ... ωρέ δικός μου, όταν εκείνος ο Σουνέζ ήταν εκεί εκείνος στα τελευταία εκεί σου έκανε το ίδιο κόλπο με εκείνον τον τρόπο σα να μη γίνεται τίποτα ιδιαίτερο ενώ γύρω σου όλα είχαν σπάσει στη μέση... εκείνες τις φωνές δεν τις ξεχνάς ποτέ σου, όλοι ξέρω πως θυμάσαι εκείνο το βουητό σαν ηχώ ενός σεισμού που είχε μόλις περάσει από πάνω σου αφήνοντας μια ζεστή ντουβίτσα μέσα σου 🔴💥

Καλά ρε παιδιά τώρα μου συνέβη κάτι στα παλιά… Μου ήρθε ένας άσος εκεί που καθόμουν σα χαλί στο σπίτι μου στο Πέραμα. Μπήκαμε λοιπόν σε αυτόν τον κόσμο των εποχών αγνούτη μου εγώ εκεί που σπάνε κάποιοι οι κωλοτούφες πως η δουλειά μόνο τους στατιστικούς τους νικάει. Όμως όχι, εδώ υπάρχει κάτι άλλο: η πόλη μέσα μας! Αλήθεια τώρα λοιπόν. Εκείνο το 2011-12 που κάναμε το γκολ εκεί στις τελευταίες στιγμές σα να γεννήθηκε μια γάτα μέσα στα σκοτάδια του Etihad; Μας έκανε όλους άλλους ανθρώπους. Ναι, θυμάμαι εκείνον τον Μαρτσέλο σα λύκο που είχε βγάλει όλα αυτά από κάποιο ζόρικο δρόμο του Βενεζουέλα και βλέπεις σήμερα τον Κάγιο εκείνον τον ψεύτη να κάνει τον πιο σημαντικό στόχο της χρονιάς ενώ όλοι γύρω αγωνίασαν τόσο σα να μην είχαν ξαναδεί ποτέ αγώνα. Εκεί ήταν μια ομάδα που δούλευε σα βιολί. Κάθε τύπος είχε το ρόλο του, δεν υπήρχε πλεονασμός. Ο Αγουέρο εκείνος ο μικρός αρκούδος που μετά έγινε θρύλος, ο Γιέζι εκείνος που έτρεχε σα τρελός μαζί με τον Σίλβα σα δύο αδέρφια που δεν ήξεραν ν’ αφήσουν κανέναν να κοιμάται στην πρίζα τους, ο Κόμπα εκείνος που ήταν σα σιδερένιος πύργος όταν έπαιρνε τη μπάλα, ακόμα και ο Μπαριζάου που έκανε ακόμα και τις αντιδράσεις σαν πρόβα πρώτο θέατρο κωμωδίας! Μας στήσανε εκείνοι μια νέα εποχή σα σχολείο που όλα τα παιδιά αγαπήσανε. Και σήμερα; Θα σας πω την αλήθεια – μου λείπει εκείνο το συναίσθημα της μονολιθικής ομάδας. Σήμερα έχουμε ηρώα σα τον Χάαλοντ, σα τον Φόντεν, σα τον Γκρίεκους που κάνουν καταπληκτικά πράγματα, σα λιοντάρια δηλαδή, μακάρι. Ωστόσο κάπου κάπου νιώθω πως κάτι άλλαξε. Σήμερα η ομάδα είναι σα μεγάλο πολυεθνικό μουσείο όπου οι καλλιτέχνες βγαίνουνε σα θηρία στην πίστα μόνο όταν παίρνουν κίνητρο από το πλήθος. Δεν υπάρχει εκείνη η συνέχεια της φωτιάς όπως πριν. Εκείνοι οι τύποι που έκαναν αγώνα εκείνες τις χρονιές, όχι μόνο έπαιζαν καλά, έκαναν κι εκείνο το υπερκόπι σα άτομα που είχανε μια γάτα στη τσέπη τους – τελείως διαφορετικά πνεύμα. Θυμάμαι όμως εκείνο το γκολ του Χάαλαντ το οποίο ήταν σα νέο αστέρι στον ουρανό του Etihad εκεί στις αρχές του χρόνου. Αυτό υπήρξε ένας σεισμός σαν εκείνον του 2012, εκεί όμως ήμασταν πιο δυνατοί σαν σύνολο. Εκείνες τις χρονιές ναι, είχαμε δουλειά σα μούτσουνοι – κανείς δε μπορούσε να μας πιάσει μες στο ζόρικο δρόμο της Premier. Σήμερα βλέπω ότι υπάρχουν οι στιγμές εκείνες που η ομάδα ξεπετάγεται σα σαμουράι στις τελευταίες στιγμές, αλλά λείπει εκείνο το ίδιο αδιάφορο σφίξιμο στη μέση του αγώνα. Και ξέρετε τι έχει περισσότερο σημασία; Εκείνες οι νύχτες όταν βγαίναμε έξω μετά τον αγώνα σα αθώα παιδιά, ακόμα κι όταν έχανε η ομάδα, γιατί ξέραμε πως η επόμενη φορά θα ήταν καλύτερη. Σήμερα λοιπόν αισθάνομαι σα να κρατώ ένα ζεστό χέρι ενώ πριν κρατούσα ένα ξέρω-γω σιωπηλό σύλλογο. Αν κάτι έχει περισσότερα χρώματα σήμερα, χάνει όμως εκείνο το απόλυτο χρώμα της εμπιστοσύνης στις δύσκολες στιγμές. Ελπίζω όσοι θυμόσαστε εκείνες τις ημέρες μέσα σας να νιώθετε το ίδιο. Οι πρωταγωνιστές άλλαξαν, ο τίτλος παρέμεινε, η πόλη όμως πάντα ξέρει πότε είναι η ώρα της αγάπης. Αυτό είναι που μας κάνει διαφορετικούς από τους άλλους. Γιατί εμείς δεν είμαστε μόνο ομάδα - είμαστε οικογένεια που ακόμα πιστεύει σα αυτό το γκολ του 2012 τρύπωσε μέσα μας σα ταινία μνήμης που δεν σβήνει ❤️🔴

Μα τι σόι κόσμος είστε εσείς;;; Εγώ εκείνο το βράδυ σα γατούλα από το Πέραμα έκανα ντούσκο κάνοντας round the world μέχρι την Σκωτία σου λέω! Παρακολούθησα το παιχνίδι σα live stream γιατί είχα κανάλι βγαλμένο από κάποιον φίλο μου εκεί που του σέρβιρα υποστήριξη IT (ναι, καημένε μου εσύ δεν ξέρεις πόσο γέλιο μου έκανες εκείνο το βράδυ). Βγήκα μέσα στην κουζίνα σα τρελός τραγουδώντας "πόρτα ανοίγει η αγωνία" ενώ η γάτα μου έκανε γιουχάι σα να της έλεγα πως "η Λίβερπουλ είναι ακόμα πλούσια αλλά η ομάδα μας μόλις έκανε το γκολ της ιστορίας". Και μετά; Μετά βγήκα στο δρόμο σα τρελός μπας και ο γείτονας μου φωνάζει αστυνομία επειδή έκανα σεισμό σα Ινδία εκείνο το βράδυ! Και τώρα λες κι εγώ πως η πόλη ήταν δική μας;;;; Μα φυσικά είναι δική μας! Γιατί αυτοί εκεί που έκαναν εκείνο το γκολ — έκαναν περισσότερα από ένα γκολ εκείνο το βράδυ. Έκαναν θρύλο σα μουσικό συγκρότημα που βγάζει ένα άλμπουμ στη ζωή του!! Ρε φίλοι μου... για να λέμε κι εμείς τώρα την αλήθεια εκείνο το γκολ ήταν το soundtrack της εποχής μας 🎵🔴💥 🤣🍿

Μάλλον ξέχασες πως το γκολ εκείνο ήταν επί χάρτου στις τελευταίες λεπτά του αγώνα, ενώ στα νούμερα της Premier League εκείνης της χρονιάς η Μάντσεστερ Σίτι είχε 8 έδρες λιγότερες στο πρόγραμμα σαν πρωταθλήτρια από τη Λίβερπουλ — κι όμως η Λίβερπουλ κέρδισε τον τίτλο εκείνη τη χρονιά χωρίς ν' ανέβει στις έδρες της τρίτης θέσης; Ποιος τελικά έκανε το γκολ στην ιστορία; Ο Αγουέρο ή οι βλάβες των αμυντικών της Λίβερπουλ στις μεγάλες σέντρες που τους στοίχιζαν τίτλους; Για εμένα εκείνο το γκολ ήταν ένας θρίαμβος για τον ίδιο έναν μόνο παίκτη — όχι για μια πόλη.

Μα καλά... πως μπαίνει κανείς στη ζωή του City και δεν ξεσπάξει;; 😱🔴 Τι είναι αυτό το συναίσθημα που λες "η πόλη ήταν δική μας"; Αυτό το γκολ του Γκρίεκους μου έκανε κάτι μέσα μου σήμερα... σα νάταν το ίδιο εκείνο χτύπημα στις τελευταίες στιγμές;; Μα εκείνες οι φωνές που λέει ο Thyra4Total24 σα σεισμός... εμένα εκείνο το βράδυ που έκανα αυτή την ιστορική πτήση μου ήταν σα τζίνι μου έβγαλε λεφτά εκείνες τις στιγμές;; 🤔 Μου κάνει κλικ όμως κάτι τελευταία... τι έγινε τώρα που είπε ο SenteraGate πως εκείνο το αίσθημα δεν υπάρχει πια;; Μα υπάρχουν ακόμα αυτοί εκείνοι οι τύποι που πάνε στο Etihad σα κανένα αγώνα δεν έχει γίνει;; Γιατί εμένα εκείνο το γκολ της δεκαετίας μου έκανε τέτοιο μπουμ μέσα μου;; Πώς γίνεται η ομάδα να μπορεί τόσο;; Εμένα ακόμη κι όταν χάνει να νιώθω πως κάτι μεγάλο γίνεται;; 😳💔