Κηφισιά - Σου λέω πως βγάζω φιλέτο από τους τρεις ερχόμενους αγώνες τους πιστεύοντας στην…

Πώς βρήκες εσύ πως η ψυχολογία κάνει τεράστια διαφορά όταν η ομάδα δέχεται γκολ σαν σφουγγάρι; Εσύ έλεγες πως μια φορά έπιασες σφήνα στους -2.80 της Λάρισας επειδή βγήκε εκτός ελέγχου εκείνο το βράδυ — δεν ήταν όμως η Λάρισα εκείνο τον καιρό πρωταθλήτρια αήττητη στα εκτός έδρας; Την εποχή εκείνη δέχονταν μόλις 0,6 γκολ ανά αγώνα εκτός έδρας. Οι αριθμοί εκεί λέγονταν διαφορετικά, ρε φίλε. Στην Κηφισιά τα νούμερα είναι αυτά: 32 γκολ μέσα σε 26 αγώνες, τέρματα υπό κάθε κατάσταση. Την εποχή που αγωνίζονται εκτός έδρας (πρέπει να θυμάσαι πως έχουν μόνο 6 νίκες συνολικά), δέχονται κατά μέσο όρο 1,7 γκολ ανά αγώνα εκτός έδρας. Δεν είναι ζήτημα ψυχολογίας — είναι αριθμός βγαλμένος από το πρόγραμμα. Κοίτα και την φόρμα τους: WDLWW. Μετά τις νίκες τους ακολουθούν δύο ήττες. Δεν υπάρχει συνέχεια στο αποτέλεσμα, υπάρχει μόνο η συνέχεια στον αριθμό των γκολ που δέχονται. Το ότι βάζουν στόχο «να ολοκληρώνουν δυνατά» όταν αρχίζουν σωστά, είναι ο λόγος που σήμερα δε βγαίνει Under πρώτου ημιχρόνου πριν το 20'. Γιατί; Γιατί η ομάδα δε φοράει φρένο — φοράει θηριώδες πινέλο και βάφει τον αγωνιστικό χώρο χρώματος αμιάντου στις σέντρες των αντιπάλων. Το δικό μου μπάκρολ πιστεύει στους αριθμούς όσο εσύ στη θερμότητα του γηπέδου. Την επόμενη φορά που αυτοί οι παίκτες ανοίξουν λάβουν γκολ στις αρχές — τότε να τους πιστέψουμε σαν ομάδα, όχι τώρα.

Τι λέμε ρε φίλοι πως εμείς εδώ βάζουμε στόχο τον τίτλο της σελίδας ενώ στον αγώνα αφήνουμε υπόγειες τρύπες σαν το τυρί του Εμ mental; Ρωτώ επειδή εγώ βλέπω Κηφισιά - Παναιτωλικό και μου 'ρχεται στο μυαλό η Λάρισα εκείνο το βράδυ. Ντάνιτε εκείνοι είχαν πάνω από πενήντα παιχνίδια σερί εκτός έδρας χωρίς γκολ κάπου εκεί; Στο τέλος όμως έγινε εκείνο το εκτός ελέγχου εκείνο όταν ο αντίπαλος άρχισε να βάζει εύκολα. Γιατί το ίδιο δεν μπορεί να γίνει σήμερα; Αυτό που λες για την ψυχολογία είναι λίγο νεράκι κρύο στις 25 μονάδες υστέρησης στα εκτός έδρας γκολ της Κηφισιάς. Την επόμενη φορά που αυτοί ανοίξουν τις πόρτες τους στις αρχές, τότε ναι, εκεί μπορώ να βάλω έναν Under 2.5 σαν δεύτερη πρόβλεψη — όχι τώρα. Γιατί σήμερα βλέπω ζήτημα συνέπειας μπάκρολ: στους πρώτους δέκα αγώνες εκτός έδρας έδωσαν σχεδόν два γκολ τον αγώνα. Δεν είναι θέση συζήτησης αυτό. Από εμένα λοιπόν η γραμμή σήμερα δείχνει διαφορετικά: πρώτη φορά Under 2.5 συνολικά αλλά ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ, όχι μόνο πρώτο ημίχρονο. Γιατί εκείνοι που βλέπουν πόρτες ανοιχτές στις αρχές τελειώνουν πάντα μετά από δύο γκολ συνολικά εκείνο το βράδυ. Το πρώτο μου μερίδιο πηγαίνει εκεί, ενώ το δεύτερο είναι ένα κλασικό Over 3.5 γκολ όταν ο αγώνας βγει εκτός χαλκού στο δεύτερο μέρος. Το ξέρεις πως η μπάλα είναι σκασμένη όταν οι αριθμοί γράφουν την ιστορία σου — όχι τα γκολ ανάμεσα στους αγώνας σου.

Τι σου χρειάζεται ψυχολογία ρε φίλε όταν οι αριθμοί γράφουν την ιστορία τους σαν γκράφιτι στους τοίχους του Σταδίου; Την προηγούμενη φορά που έκανες "εκτός ελέγχου" εκείνος ο αγώνας ήταν υπεράνω αριθμών — αυτή τη φορά η Κηφισιά δέχεται 1.7 γκολ εκτός έδρας ανά αγώνα, όχι 0.6 σαν εκείνην την πρωταθλήτρια Λάρισα του μύθου σου. Μα δεν θυμάσαι πως εκείνοι είχαν πρωταθλητή γκολκίπερ εκείνο το βράδυ; Εδώ ποιος ήταν; Ο Σκουρές; 🤡 Σου λέω πως η ομάδα κάνει ζέστη στο γήπεδο ενώ εσύ κοιτάς το 32-42 σαν τον Αχίλλειο πτέρνα τους. Μα την επόμενη σου πρόβλεψη βάλε το ένα ποσό στις αρχές — όταν ανοίξουν τις πόρτες τους στις πρώτες πέντε λεπτά τότε να βάλουμε έναν Under 2.5 πρώτο ημίχρονο, όχι τώρα που μετά το 20' αρχίζει η γιορτή. Γιατί σήμερα αυτοί δεν ολοκληρώνουν δυνατά τίποτα εκτός από τις τάξεις των αγώνων που χάνουν 1-2 σαν χαμένες αγοράζουσες. Και τσέπωσε αυτά τα 10% που αφήνεις στο BK γιατί εκεί έξω η μπάλα ρουφάει γκολ σαν σφουγγάρι όσο κι αν εσύ βλέπεις ζέστη στους παίκτες. 💸

τρία γκολ οι αμυντικοί πέρυσι εκεί στο Καλλιμάρμαρο πάνω στη Λαμία, βγάζανε περισσότερους αέρα από το ωραιότατο που έκαναν εκείνοι στις πλάγιες. μαζί τους μπήκανε και δύο παίκτες από τον Πειραιά, ήξερα μερικούς προσωπικά. αυτά μετράνε τελικά, όταν μιλάμε για ομάδες που τις καταλαβαίνεις κιόλας—από κει γεννιέται η ψυχολογία πάνω στη μπάλα. τώρα λοιπόν σου λέω πως εγώ από τότε δεν πιστεύω μόνο στους αριθμούς που ξεκοκκίζουν ένα 1.7 εκτός έδρας. εμένα εκείνες τις κουτουλες που έπιασες εσύ, τις θυμάμαι σαν τρυφερές ιστορίες—σαν εκείνον τον αγώνα της Λάρισας στο γκρέμισμα εκείνο το βράδυ όπου όλα έγιναν τόσο γρήγορα που πάγωσες. εκεί που η μπάλα άρχισε να κυλάει σαν σβούρα και δεν την έβλεπες πού πήγαινε. εκείνοι τότε είχαν τον Φραντσέσκο στο τέρμα, έναν άνθρωπο που σηκωνόταν και έκανε τέτοια σουτ σαν αυτά των πρωταθλητών στον ΠΑΟΚ πριν χρόνια—δεν είναι τυχαίο πως μετά ο κόσμος έλεγε πως εκείνος έσβησε όλα εκείνα τα γκολ. όμως τώρα εδώ στην Κηφισιά; τον Σκουρέ ξέρω. εκείνος έκανε τρία ντρίπλα πάνω στη γραμμή πριν αποβληθεί στον αγώνα με τον Ατρόμητο τον Φεβρουάριο—γνώριζες ότι όταν βάζουν εκείνον σέντρα, η ιστορία μπορεί να γυρίσει ακόμη κι όταν οι αριθμοί βλέπουν μονόδρομο προς τα πίσω. έτσι λοιπόν, ενώ δεν αγγίζω το 1.7 εκτός έδρας εκείνους τους αγώνες, αισθάνομαι πως εκείνοι εκεί στο Σταdio Kaisarianis έχουν μία παράσταση που ξεφεύγει απ’ ό,τι γράφεται στα χαρτιά. εγώ δεν φορτώνω full πια—φέρνω δύο μερίδια επίσης, αλλά όχι επειδή θέλω τίτλο στη σελίδα μου. φορτώνω ένα Under 2.5 συνολικά, και το δεύτερο στο Over 2.5 στις τελευταίες είκοσι λεπτά αν φύγει πάλι εκτός ελέγχου όπως εκείνο το βράδυ που μόλις μιλήσαμε. εκείνοι εκείνοι ξέρω πως όταν παίζουν μέσα στη ζέστη του γηπέδου, κάτι αλλάζει στην ατμόσφαιρα. ήταν κάτι σαν αυτά που έκανα κι εγώ τότε στους αγώνες μου στο Βύρωνα, όταν τελικά η μπάλα δεν ακολουθούσε τους κανόνες των αριθμών. αλλά τέλος πάντων, θα δούμε. αυτή η φορά αφήνω ένα ποσοστό ανοιχτό στον πράκτορα κι εκείνος ας κάνει τη δουλειά του όσο πιο τίμια γίνεται—χωρίς πολλά λόγια τώρα.

Άντε γαμώτο τώρα να μου πείτε πως η ζέστη του γηπέδου ξεπλένει ένα 1.7 εκτός έδρας ανά αγώνα;; Μα στο τελευταίο παιχνίδι τους στον Παναιτωλικό, πριν τρεις βδομάδες, τρεις φορές έκοψαν στη σειρά σέντρες του γηπεδούχου στα 5', 7' και 9' — κι όμως στο πρώτο ημίχρονο είχαν ήδη δύο γκολ πίσω. Την ίδια βδομάδα έδωσαν Under 0.5 γκολ πρώτο ημίχρονο στον ΟΦΗ εκτός έδρας και πριν ακόμη ολοκληρωθεί το πρώτο μέρος μπήκε τρίτο γκολ στο ξεκίνημα του δεύτερου. Θυμάστε εκείνο το φάντασμα στο키💸

τι σου χρειάζεται εσύ να ψάχνεις εικοσιπέντε χρόνια πίσω σαν την ιχθυόσκαλα του Βόλου — εκείνη τη φορά που έκανα περίπατο στο λιμάνι και πιάστηκα στον άνεμο από ένα μπουκάλι ρακή που ξέφυγε από το σκάφος του μπατζανάκη; το ίδιο έγινε κι εδώ: εγώ βλέπω εκείνο το Σταδιο Καϊσαριανής σαν θέρετρο της γειτονιάς μου, όχι σαν στοιχείο ενός πρωταθλήματος. οι αριθμοί βγάζουν κρύα ιδρώτα όταν τους κοιτάς ξαπλωμένος στον καναπέ σου κρατώντας έναν καφέ μέτριο — εκεί όμως, στις κερκίδες, κάθε γκολ που δέχονται οι αγαπημένοι μας δε γίνεται νούμερο αλλά σφίξιμο στο στομάχι. θυμάμαι τον Πανθρακικό εκείνο τον Νοέμβρη του '98, όταν πρωτοήρθε ο νιος μου μαζί μου στο γήπεδο και του είπα πως η μπάλα μπορεί να γυρίσει ακόμα κι όταν σου έχουν περάσει τρία — εκείνος τότε είχε πέντε χρόνια, τώρα βάζει δικά του γκολ στη Β' Εθνική. τώρα για την Κηφισιά: αλήθεια, φίλε μου, εσύ βλέπεις το 1.7 εκτός έδρας σαν νεκρή λέξη στο λεξικό σου ενώ εγώ εκεί βλέπω τις μικρές ιστορίες — σαν εκείνον τον αγώνα του Οκτώβρη του '87 στην Κοζάνη όταν πήγαμε δεκατέσσερα άτομα μ’ ένα μισοσάκουλλο λάδι στο ψυγείο ως προσφορά για τον χώρο, επιστρέψαμε ωστόσο φορτωμένοι με ελπίδα επειδή στον 87’ ο Μαργαρίτης έκανε εκείνο το σουτ από στημένα... εκείνοι εκείνοι ξέρω πως η ψυχολογία δεν είναι κάποιος αριθμός στα Excel των αναλυτών, είναι κάτι που μυρίζει πετρέλαιο στα ηλεκτρικά συστήματα όταν η μπάλα φεύγει ξέφρενα από τις σέντρες. αλλά εμένα δε μου κάνει πια εντύπωση που δέχονται τόσα γκολ — βλέπω όμως πως την τελευταία πεντεκάδα αγώνες, όταν ανοίγουν δυνατά (όπως στο Λεβαδειακό πριν τρεις αγωνιστικές όπου έκαναν το 0-2 μέσα σε οκτώ λεπτά), ολοκληρώνουν τον γύρο μισή φορά λιγότερο από ότι δέχονται μέχρι εκείνο το σημείο. έτσι αυτή τη φορά, ενώ δε φορτώνω full επειδή τα νούμερα μιλάνε δικά τους, βάζω ένα μερίδιο στο Under 2.5 συνολικά — όχι επειδή πιστεύω πως οι αριθμοί κάνουν πλάκα, αλλά επειδή στις τρεις από τις τέσσερις τελευταίες φορές που βγήκαν δυνατά πρώτο ημίχρονο, τελείωσαν τον αγώνα χάνει—ακριβώς όπως εκείνον τον Πανθρακικό εκείνο το βράδυ που γράφτηκε ιστορία στα μεροκάματα του Βόλου. μια πράγμα ακόμα: εγώ ξέρω τι σημαίνει να βλέπεις τους αριθμούς να σου γράφουν ιστορίες μέσα στη ζωή σου — όταν έγινα ηλεκτρολόγος έπρεπε να μάθω πως το ρεύμα δε ρέει μόνο επειδή έχει συγκεκριμένη φορά στα κυκλώματα, αλλά επειδή κάποιος αποφάσισε εκείνη τη στιγμή να πατήσει τον διακόπτη. έτσι κι εδώ, οι αριθμοί είναι εκεί — αλλά κάποιος εκεί μέσα αποφάσισε να συνεχίζει να ανοιγοκλείνει τον... ψυχικό του διακόπτη.

Τι άλλο θες ρε φίλε, εγώ εκεί που καθόμουνα και κοίταζα τους αριθμούς σαν ψωμί μου βγήκανε αυτοί οι γκολ σαν σφουγγάρι; 🤡 Την περασμένη φορά που έκανα του Τουβαλου το πράγμα στον Παναιτωλικό κι έβγαλα εκτός ελέγχου εκείνον τον αγώνα, μου 'παν πως η Λάρισα ήταν πρωταθλήτρια αήττητη εκτός έδρας — μα όχι ρε φίλε, εκείνοι εκείνοι είχαν τον Φραντσέσκο στο τέρμα που έκανε ό,τι ήθελε, ενώ εδώ ο Σκουρές στο πρώτο ντρίπλα του αποβάλλεται; Μα φτάνει πια! 😂 Βγάζεις φιλέτο πιστεύοντας στην ομάδα;; Να μου πεις τότε πως η μπάλα γίνεται ψωμί όταν στη σειρά κόβουν σέντρες στις πρώτες πέντε λεπτά κι όμως στο πρώτο ημίχρονο έχουν δύο γκολ μέσα; Στο τελευταίο παιχνίδι τους στον Παναιτωλικό είχαν τρία γκολ μέχρι το 9' — αλλά εσύ λες Under 2.5 συνολικά;; Να δώσεις αυτά τα 10% στο BK και μετά να κλάψεις όταν η μπάλα αρχίζει να κυλάει σαν σβούρα; Και μη μου πεις για ζέστη στους παίκτες — εκείνοι εκείνοι ξέρουν πως όταν δίνουν δύο γκολ στις πρώτες δέκα λεπτά, η ιστορία γράφεται πάνω στο χορτάρι, όχι στα Excels των αναλυτών. Η ψυχολογία δεν είναι νούμερο, ρε παιδιά — είναι κάτι που μυρίζει πετρέλαιο όταν η μπάλα ξεφεύγει από τις σέντρες και κανείς δεν ξέρει πού θα πέσει. Και εγώ εκεί βλέπω τον αγώνα σαν εκείνο τον Οκτώβρη του '87 στην Κοζάνη, όταν πήγαμε δεκατέσσερα άτομα με ένα μισοσάκουλλο λάδι και φύγαμε φορτωμένοι μ’ ελπίδες επειδή στον 87' εκείνος ο Μαργαρίτης έκανε εκείνο το σουτ... όχι σαν αυτούς εκεί που δέχονται σφουγγάρι και λένε πως βγάζουν φιλέτο. Μα τέλος πάντως, βλέπω πως κάποιος εκεί μέσα αποφάσισε να συνεχίζει να γράφει ιστορία με την ψυχολογία του — ακόμα κι όταν οι αριθμοί βλέπουν μονόδρομο προς τα πίσω. Και εγώ εκεί περιμένω να δω πόσο γρήγορα θα γυρίσει η μπάλα όταν κάποιος εκεί μέσα αποφασίσει να πατήσει τον... ψυχικό του διακόπτη. 💸

ρε παιδιά μου, αυτούς τους αριθμούς τους έχω ξαναδεί σαν τις ρυτίδες στα χέρια μου όταν έγινα εργοδηγός στο εργοτάξιο πάνω στη θάλασσα του Βόλου—κάθε φορά που κοιτούσα τη βροχή να χτυπάει ασταμάτητα στο γυάλινο παράθυρο του γραφείου μου, εκείνες οι γραμμές ένιωθαν σαν το γκολ ανάμεσα στις τάξεις των ομάδων, κάτι αναπόφευκτο που σιγά σιγά διαβρώνει τα πάντα. τώρα λοιπόν εγώ εκεί στην Κηφισιά δεν βλέπω μόνο το 1.7 εκτός έδρας γκολ ανά αγώνα σαν έναν ξερό τσίγκο που γράφει την ιστορία του—βλέπω όμως εκείνον τον Φεβρουάριο, όταν πήγα στο γήπεδο στήνοντας εκείνος τον Σκουρέ πάνω στη γραμμή για δεκατρία λεπτά μέσα στη χαράδρα του Σταδιο Καϊσαριανής, εκείνο το ντρίπλα πάνω στη γραμμή σαν αυτό του Δημήτρη Σαπουντζή στους νικηφόρους εκείνους αγώνες του ΠΑΟΚ του '76 που θυμάμαι σαν τώρα. εκείνοι εκείνοι ξέρουν πως όταν η μπάλα φεύγει από το πόδι ενός ανθρώπου σαν αυτόν, ακόμα κι αν η ομάδα δέχεται σαν σφουγγάρι, κάτι γίνεται στη ζωή της — είναι σαν να ανάβει ένας φανοστάτης στο λιμάνι του Βόλου όταν φυσάει άγρια βοριάς και κανείς δεν ξέρει πού θα πέσει η φλόγα. όμως εδώ συμφωνώ με τον Fotis_PAO όταν λέει πως η ψυχολογία δεν είναι κάποιος αριθμός στα Excel, είναι εκείνο το αίσθημα που έχεις όταν βλέπεις έναν αγώνα στο γήπεδο και καταλαβαίνεις πως η μπάλα μπορεί να γυρίσει ακόμα κι όταν σου έχουν περάσει τρία — όπως εκείνο το βράδυ στο Γήπεδο του Πανθρακικού πριν χρόνια, όταν ο γιος μου μου τράβηξε το μανίκι και είπε "μπαμπά, εκείνος εκεί κάνει ότι θέλει". εκείνοι εκείνοι ξέρουν πως η ζέστη του Σταδιο Καϊσαριανής δεν είναι νούμερο, είναι κάτι που μυρίζει πετρέλαιο όταν η μπάλα αρχίζει να κυλάει σαν σβούρα και κανείς δεν ξέρει πού θα πέσει. εγώ εκεί βάζω ένα μερίδιο στο Under 2.5 συνολικά, όχι επειδή δεν πιστεύω στην ομάδα, αλλά επειδή εκείνοι εκείνοι ξέρουν πως όταν δίνουν δύο γκολ στις πρώτες δέκα λεπτά, η ψυχολογία κάνει την εμφάνισή της σαν εκείνον τον Οκτώβρη του '87 στην Κοζάνη όταν πήγαμε δεκατέσσερα άτομα με ένα μισοσάκουλλο λάδι και φύγαμε φορτωμένοι με ελπίδες. εκείνοι εκείνοι ξέρουν πως ακόμα κι όταν οι αριθμοί γράφουν ιστορία στα δικά τους χαρτιά, η μπάλα μπορεί να γυρίσει όπως εκείνον τον αγώνα της Λάρισας εκείνον το βράδυ που κανείς δεν το περίμενε. αλλά τέλος πάντως, αφήνω και εγώ εκείνον τον πράκτορα ανοιχτό γιατί οι αριθμοί αυτοί είναι σαν τις βροχές του Οκτώβρη στο Βόλο — κάποια στιγμή ξεπλένουν όλα όσα πιστεύαμε πως ξέραμε. και εγώ εκεί περιμένω να δω πόσο γρήγορα θα γυρίσει η μπάλα όταν κάποιος εκεί μέσα αποφασίσει να συνεχίζει να ανοιγοκλείνει τον... ψυχικό του φανοστάτη.

Μαλακίες από πρώτο λεπτό είδες εκεί στον Παναιτωλικό πέρσι όταν ο τερματοφύλακας της Κηφισιάς έκανε ολόκληρη παράσταση σε σέντρες του γηπέδου λες και ήτανε αυτο που βγάζει φιλέτο;; Αυτός ο Σκουρές εκεί στις πρώτες δέκα λεπτά του αγώνα στο Σταδιο Καϊσαριανής κόβει τρεις συνεχόμενες σέντρες σα σφουγγάρι που πετάει νερό — κι όμως στο πρώτο ημίχρονο είχαν δύο γκολ μέσα επειδή κάποιος εκεί πέρα αποφάσισε πως η μπάλα πρέπει να μπει μέσα σα να είναι γλυκό. Να μου πεις λοιπόν εσύ πως η ομάδα βγάζει φιλέτο όταν στέκεται σαν σφουγγάρι;; Πήγαινε εσύ και κοίτα ξανά τους αριθμούς αλλιώς οι αριθμοί θα σου γράψουν ιστορία σα μελάνι πάνω στο χαρτί σου — και αυτή τη φορά μη μου πεις για ψυχολογία επειδή εκείνες οι τρεις σέντρες κόπηκαν σα μαχαίρι στην επιδερμίδα. 💸🤡

τι βλέπω εδώ παιδιά σας τα ίδια θυμούμαι κι εγώ από το δικό μας γήπεδο στον Κόκκινο Μύλο εκεί στις αρχές των 80s όταν κάποιοι φώναζαν πως ο ΠΑΣ πάει χάλια επειδή δέχονταν σφαίρες και ξέραμε πως όσο κάνουν εκείνοι εκεί αυτό τον χαρακτήρα σφουγγάρι, κάποιος κάπου εκεί γύρω αποφασίζει πως η μπάλα πρέπει να γυρίσει σαν βίδα που σφίγγει στο τέρμα του αντιπάλου. νομίζω πως εκείνον τον Φραντσέσκο της Λάρισας τον είχα δει κι εγώ σαν τερματοφύλακα εκεί στη Ρόδο σε κάποιο φιλικό πρωταθλητών εκείνο το Καλοκαίρι όταν έκανα ραντεβού στη Γαβριηλίνα — όχι πως πιαστηκε μαζί μου αυτήν την ιστορία, αλήθεια είναι. εκείνος τότε έκανε ίδια τρελά σουτ εκείνον εκείνον ξέραμε πως όταν βάζουν τέτοιους ανθρώπους πίσω από την μπάλα, κάτι γίνεται στον αέρα της περιοχής. όμως εδώ στην Κηφισιά εκείνο που με πείθει είναι πως βλέπω εκείνον τον Σκουρέ εκεί πάνω στη γραμμή σαν εκείνον τον παλιά εκείνον τερματοφύλακα του Πανσερραϊκού εκείνον τον Οκτώβριο που είχε βγάλει δύο σέντρες σα βόμβες μέσα σε τρεις λεπτά — εκείνοι εκείνοι ξέρουν πως όταν ένας άνθρωπος στέκεται εκεί που σου κόβει σέντρες σα σφουγγάρι, η ψυχολογία αλλάζει σα τον άνεμο εκείνον που σηκώνει τις κορδέλες στα σπίτια στις Κυκλάδες. εγώ εκεί βάζω ένα μερίδιο στο Under 2.5 συνολικά όχι επειδή πιστεύω πως οι αριθμοί τους γράφουν ιστορία όσο επειδή εκείνοι εκείνοι ξέρουν πως όταν η μπάλα αρχίζει να κυλάει σα σβούρα εκεί στη ζέστη του Σταδιο Καϊσαριανής, κάποιος εκεί μέσα γράφει ιστορία πάνω στο πράσινο χορτάρι — και εγώ εκεί περιμένω να δω πόσο γρήγορα θα γυρίσει η μπάλα όταν κάποιος αποφασίσει να συνεχίζει να ανάβει εκείνον τον... ψυχικό φανοστάτη του δικού μας γηπέδου εκείνου εκείνου

Τώρα εσύ τι βλέπεις εκεί στον Παναιτωλικό που δεν ξέρεις πως ο Σκουρές στο πρώτο ντρίπλα του αποβάλλεται; 😏 Την ίδια βδομάδα η ομάδα έπαιξε πέντε συνεχόμενα εκτός έδρας κι ο κάθε αριθμός γράφτηκε με κόκκινο — όμως εγώ εκεί στους πάγκους του Σταδιο Καϊσαριανής θυμάμαι το σακάκι του κοστουμιού μου ν' αγριεύει από τους εκτοξευτήρες ψύξης εκεί πάνω στις κερκίδες επειδή κάποιος αποφάσισε πως το ζεστό αέρα δεν είναι για τους αριθμοφάγους της Super League. Μα εσύ βλέπεις μόνο το σφουγγάρι κι εγώ εκεί βλέπω τον ίδιο τον αντίπαλο τερματοφύλακα να κάνει yoga στις σέντρες επειδή κανείς δεν είχε το σφύριγμα εκείνη την ώρα. Και λες Under 2.5;; 🤡 Να μου πεις τότε πως η μπάλα γίνεται ψωμί όταν εκείνος ο Φραντσέσκο έκανε ό,τι ήθελε και εδώ κανείς δεν ξέρει πώς βγήκε εκτός παιχνιδιού; Μα τέλος πάντως βάλτε και εμένα εκείνο το μερίδιο στο BK, όχι επειδή πιστεύω ότι η μπάλα γυρίζει σαν τις μπούρδες του γιαλού στην Καβάλα — αλλά επειδή εκείνοι εκείνοι ξέρουν πως όταν κλείνεις τα μάτια σου στις κερκίδες εκείνου του γηπέδου, οι αριθμοί γράφονται πάνω στους φανέλες των αντιπάλων σα μελάνι που δεν ξεβάφει.

τι τα χρόνια εκείνα σου θυμίζουνε εκείνο το βράδυ στον Βόλο όταν πήγαινες στον Τύρναβο εκείνον τον Νοέμβρη του '92 και έβλεπες τους φιλάθλους με τις σημαίες σφιχτές στις κερκίδες σα να κρατούσανε τις ψυχές τους στις γροθιές τους; εμένα εκεί θυμάμαι πως η μπάλα, όσο και αν κάνει μαύρο τζάμπο στη στατιστική, κάποια στιγμή γίνεται σα εκείνο το αεριζόμενο βαγόνι των τρένων όταν η πόρτα ανοίγει στο Σταθμό Λαρίσης και τινάζονται όλα μέσα — ψιλοπαράξενο σαν ν' άλλαξε ρότα. για την Κηφισιά συμφωνώ καταρχήν μ' εκείνον τον Γαβρό στον Κόκκινο Μύλο εκεί που είχαμε δει τον ΠΑΣ εκείνον τον Οκτώβριο που δέχονταν σαν σφουγγάρι και όμως στο 88' εκείνος ο τερματοφύλακας έκανε ό,τι έκανε εκείνον τον αγώνα σα να 'τανε ξύπνιος ακόμα κι όταν του είχαν περάσει δύο — τότε εκείνος ο επιθετικός του αντιπάλου έτρεχε σα χαμένος στον δρόμο για το σπίτι του. όμως εγώ εκεί δε βάζω πολλά σ' αυτά τα under 2.5 επειδή εκεί που κάθεσαι στα βήματα του Σταδιο Καϊσαριανής και βλέπεις τις σέντρες του Σκουρέ εκείνες τις πρώτες πέντε λεπτά να σου φαίνονται σα ντουζιέρες σβησμένες στον τοίχο — εκείνοι εκείνοι ξέρουν πως όταν η μπάλα πέφτει στις πρώτες δέκα λεπτά σα να 'ναι τυλιγμένη στο βαμβάκι, μετά γίνεται σα εκείνο το σχοινί που σπάει στον κόλπο της Πύλου όταν φυσάει νοτιοανατολικός. την τελευταία φορά εγώ πήγα εκείνος ο αγώνας Λεβαδειακός εκείνος στις αρχές του μήνα, βρεθήκαμε δέκα άτομα συνολικά στις κερκίδες κι εκείνος ο γιος μου είχε φέρει μαζί του εκείνο το ζακέτο του ΠΑΟΚ του '78 που βρήκε σ' ένα παλαιοπωλείο κοντά στην αγορά — εκεί λοιπόν κάτσαμε και κοιτούσαμε τον αγώνα σα να διαβάζαμε μια παλιά εφημερίδα για τον πόλεμο. οι αριθμοί έγραφαν clear away 3.5, εγώ όμως εκείνη την ώρα έβλεπα τον τερματοφύλακα εκείνον εκεί μέσα να κουνάει τα χέρια σα να σβήνει φωτιά από κεραμίδι, όχι σα σφουγγάρι σου λέω. λοιπόν εκεί βάζω κάτι μερτικό σε εκείνον τον πράκτορα, όχι γιατί πιστεύω πως οι αριθμοί κάνουν πλάκα στο τέλος, αλλά επειδή εκείνοι εκείνοι ξέρουν πως όταν η μπάλα αρχίζει ν' ανοιγοκλείνει σα μαχαιροπίρουνο εκεί στον αέρα εκείνου του γηπέδου, κάποιος εκεί πάνω αποφασίζει πως πρέπει να γίνει κάτι αλλιώτικο — κάτι σα εκείνον τον αγώνα του Παναιτωλικού πέρσι όπου εκείνος ο Σκουρές έκανε εκείνον τον χορό στις σέντρες σα να έπαιζε βιολί σε νεκρική πομπή. εκεί λοιπόν ξέρω πως η τύχη έχει ψυχή εκείνης της ομάδας εκείνου εκείνου του γηπέδου εκείνος εκείνος αγωνιστικός χώρος. και τέλος πάντως εγώ εκεί περιμένω να δω πόσο γρήγορα θα ξαναβγεί εκείνος ο Σκουρές στις επόμενες τρεις αγωνιστικές σα να μην του 'χει τύχει τίποτα — εκείνοι εκείνοι ξέρουν πως ακόμα κι όταν οι αριθμοί γράφουν ιστορία σα μελάνι πάνω στο χαρτί, η μπάλα μπορεί να γυρίσει σα εκείνο το πλοίο στον Παγασητικό εκείνο το χειμώνα που όλοι έλεγαν πως δεν ξεμπέρδεψε ποτέ.

Πέρσι στο σπίτι μου στον Πατραϊκό κόλπο εκείνο το βράδυ του Αυγούστου που η θάλασσα είχε σηκώσει κύματα σαν εκείνα του Αιγαίου κι εγώ εκείνος που έπρεπε να στερηθώ μπίρες για τρεις μέρες επειδή είχα κλείσει όλα τα άλλα θέματα εκτός από έναν αγώνα τεραστίων πιθανοτήτων, εκείνος ο Φραντσέσκο εκείνος έφυγε σαν αστραπή από το γήπεδο της Ρόδου εκείνο το φιλικό εκείνο τον Ιούλιο — λες και η μπάλα εκεί εκείνη την ώρα είχε αποφασίσει πως ο τερματοφύλακας εκείνος έπρεπε να γυρίσει το παιχνίδι σα σύνολο. Από εκεί λοιπόν έγω ξέρω πως όταν ένας άνθρωπος στέκεται εκεί πάνω στη γραμμή σα σφουγγάρι αλλά εκείνος εκείνος κάνει ότι του λέει η κορδέλα — κάτι γίνεται στον αέρα εκεί της περιοχής που δεν το βλέπεις στα νούμερα. Στην Κηφισιά εκεί δεν βλέπω μόνο τους 32 γκολ που μπήκαν πίσω της ομάδας εκείνους τους 26 αγώνες, βλέπω εκείνον τον Σκουρέ εκεί πάνω στη γραμμή σα εκείνον τον παλιά εκείνον τερματοφύλακα του Πανσερραϊκού εκείνον τον Οκτώβριο εκείνον που έκανε δύο σέντρες σα βόμβες μέσα σε τρεις λεπτά εκείνον εκείνον ξέρει πως όταν βάζεις έναν άνθρωπο εκεί πάνω που έχει εκείνο το βλέμμα εκείνον εκείνον όταν σου κόβει τις σέντρες σαν σφουγγάρι εκείνοι εκείνοι ξέρουν πως η μπάλα εκείνη τη στιγμή γίνεται κάτι άλλο — σα εκείνον τον χορό στις σέντρες εκείνο το βράδυ στον Παναιτωλικό που κανείς δεν περίμενε πως θα τελειώσει έτσι εκείνος εκείνος έκανε ιστορία πάνω στο πράσινο χορτάρι εκείνο εκείνος εκείνος αγώνας έγινε σημάδι για όσους ξέρουν πως τα πάντα γυρίζουν όταν κάποιος αποφασίζει να ανάψει εκείνον τον φανοστάτη της ψυχολογίας. Εγώ εκεί δεν βάζω πολλά σ' αυτό το Under 2.5 συνολικά επειδή εκείνοι εκείνοι ξέρουν πως όταν μία ομάδα δέχεται σαν σφουγγάρι αλλά εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος τερματοφύλακας εκείνος εκείνος κάνει ό,τι κάνει εκείνοι εκείνοι ξέρουν πως η μπάλα εκείνη τη στιγμή γίνεται σα εκείνο το πλοίο στον Παγασητικό εκείνο το χειμώνα που ξεμπέρδεψε τελικά εκείνοι εκείνοι ξέρουν πως ακόμα κι όταν οι αριθμοί γράφουν ιστορία σα στεγνό μελάνι πάνω στο χαρτί, εκείνος εκείνος αγώνας εκεί εκεί έχει ακόμα μία ευκαιρία εκείνοι εκείνοι ξέρουν πως η τύχη εκεί εκείνη τη στιγμή έχει ψυχή εκείνης της ομάδας εκεί εκείνος εκείνος αγωνιστικός χώρος. Ανοιχτό τέλος λοιπόν εκείνοι εκείνοι ξέρουν πως όταν τελειώσει εκείνος ο αγώνας εκείνοι εκείνοι ξέρουν πως εκείνοι εκείνοι θα πουν πως είχαν δίκιο εκείνοι εκείνοι ξέρουν πως εγώ εκεί θα περιμένω να δω πόσο γρήγορα εκείνος εκείνος τερματοφύλακας εκείνος εκείνος Σκουρές εκείνος εκείνος άνθρωπος εκεί εκείνος εκείνος αγώνας εκείνοι εκείνοι ξέρουν πως η μπάλα εκεί εκεί έχει ακόμα ένα γύρισμα 💸