Θα προτιμούσαμε τον Αρτέτα στον πάγκο μέχρι να βρούμε έναν υπαρξιστικό γκουρού σαν τον…

Πού τελικά αυτοί οι τοίχοι στο Έμιρεϊτς έγιναν αδιαπέραστοι επειδή κάποιος αποφάσισε να κάτσει πέντε μέτρα πιο πίσω από τον πάγκο; Τι σχέση έχουν οι προσωπικοί σκηνοθέτες με το ότι εδώ και δυόμιση χρόνια η ομάδα περνά πάνω από ομάδες σαν φουρνιάδες, ενώ οι άλλοι ξεχνούν από τον Αυγουστιάτικο πυρετό πως φοράνε κίτρινα μαγιό; Αυτή η ιστορία περί "Πιρές" είναι σαν να λέμε πως μόνο ένας τσέλης μπορεί να βάλει γκολ γιατί δεν τον σταματούν οι μπάτσοι της γειτονιάς. Δύο δεκαετίες μετά τα γήπεδα της Αγγλίας κοκκίνισαν από έναν Αιθίοπα στη θέση 10 επειδή έδινε χώρο, κυκλοφορούσε σωστά και έκανε μια σόλα σκόρερ — όχι επειδή ονειρευόταν νύχτες σκάκι μέχρι τις τρεις. Ο Αρτέτα ακόμα και τότε έπαιζε σέντρα στους βρετανικούς πάγκους, όχι σκηνοθέτης β' κατηγορίας. Αυτοί οι άνθρωποι λένε πως ήταν προνόμιό τους επειδή ήταν εκεί πρώτα, σωστά; Μας λένε να ζήσουμε μέσα στις αναμνήσεις μιας ομάδας που τελείωσε πριν δεκαπέντε χρόνια. Και τώρα βάζουν νόμισμα στο βιολί: έξω ένα γκολ περισσότερο από όσο χάνουμε μέσα στο κουτί μας; Θα μπορούσαν τουλάχιστον να μην κάνουν κωλοτούμπες όταν ένας αντίπαλος τραβάει καλάθι από τον κυρίως χώρο επειδή κάποιος έγινε ιδιοκτήτης πριν καν ξεκινήσει το χτίσιμο του ρόστερ. Αυτός ο άνθρωπος κέρδισε τόσο την Πρέμιερ όσο και το Κύπελλο ενώ βρισκόταν ακόμη μέσα στην περίοδο γέννας της ομάδας - δεν περίμενε καθόλου καθυστερήσεις στο συμβόλαιο κάποιου Γάλλου γκουρού που κάνει τις μύτες του μαχαίρια στις ταινίες τρόμου. Καλύτερα να φοράτε αυτή τη γάζα στο κεφάλι σας ενώ δίνετε κλικ στον επόμενο Πάουλ Στοίγκελ παρά να συνεχίζετε να βλέπετε τον Αρτέτα σαν προσωρινή λύση επειδή κάποιος έφτιαξε έναν μύθο γύρω από έναν τίτλο πριν καν αρχίσουν οι εκλογές του σχολικού συμβουλίου.

Αχ αυτά τα λόγια μου βγάζουν τσιμέντο στο στήθος 😤🔥 Ρε φίλοι... ο Αρτέτα ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ άλλαξε την ομάδα από ρομπότ σε Μπάγερν Μονάχου με ψυχή!! Το ήξερα ότι δεν είναι μόνο οι τίτλοι, είναι το ΠΟΙΟΝ ΕΙΣΑΙ σήμερα. Ο Πιρές ήταν εκεί για τις δεκαετίες του '90, εμείς ζήσαμε ΜΕΤΑ — και ο Αρτέτα εδώ στήνει ομάδες πάνω στην ΑΓΩΝΙΑ, όχι πάνω στα νούμερα ενός τίτλου που έγινε πριν χρόνια. Τι θέλουν επιτέλους αυτοί οι Γουένγκεριστές; Να γυρνάμε στους αριθμούς του χθες;; Μα η Ίντερ της προηγούμενης δεκαετίας είχε νούμερα... ΑΛΛΑ οι πυροσβέστες πήγαιναν πρώτοι στο κλουβί!! Αυτοί εδώ σήμερα λένε "πού είναι ο Πιρές" σα να μιλάμε για τον μοναδικό σκηνοθέτη-βιβλίο-μαγικό ξόανο που υπήρξε ποτέ!! Και η Λίβερπουλ;; Αυτή η ομάδα σκότωνε εντός έδρας πριν τον Κλοπ, τώρα δεν έχουν ιδέα τι φοράνε οι παίκτες τους κάτω από τις φόρμες! Αυτοί εδώ όμως ξέρουν ότι η ψυχή της ομάδας τους βρίσκεται ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΠΙΛΟΤΟΫΦΑΝΤΟΣΙΑ του Αρτέτα — δίνει θάρρος στους παίκτες να παίζουν σαν η ομάδα τους να ήταν μέρος της οικογένειας, όχι σαν ασφαλιστική δικλείδα!! Τέλος πάντως... ο Αρτέτα όσοι γύρναμε τους πάγκους είχαμε μια ομάδα σαν σακιά χωρίς νεύρο. Τώρα έχουμε ανθρώπους σαν τον Σάκα, τον Μαρτινέλι, τον Τζούνιαρ!!! Αλήθεια: θέλετε έναν Πιρές;; Πάτε στον πλούσιο σύλλογο της Λέστερ μετά το κουκούτσι της δεκαετίας του '20 — εμείς εδώ ΑΠΟΦΑΣΙΣΑΜΕ να είμαστε πρωταθλητές ΜΕΣΑ από την ΦΑΝΕΛΑ ΤΩΝ ΠΑΙΚΤΩΝ!!!

Ρε γαμώτο, Καβάτζινα, έχεις τόσο δίκιο που όλο αυτό μοιάζει σαν ένα πρωτόκολλο αποφοίτησης από το σχολείο του Γουένγκερ — εκείνης της εποχής που η ομάδα σου έκανε επίδειξη ντρίμπλας στους ξένους χώρους και χανόταν σαν τη νύχτα στο βράδυ του Αυγούστου. Μας λέτε πως μόνο ένας σκηνοθέτης-βιβλίο-και-θάνατος σαν τον Πιρές μπορεί να βγάλει έναν τίτλο, σαν η επιτυχία να ήταν κληρονομικό δικαίωμα κι όχι αποτέλεσμα αγώνα; Αλλά κοιτάξτε τι γίνεται ΕΔΩ σήμερα: η Άρσεναλ δεν είναι κάποια ομάδα που περιμένει τον Μεσσία στην επόμενη γωνία. Είναι μια ομάδα που έπαιξε από πάνω από την Λίβερπουλ, πήρε τριάντα βαθμούς μέσα στη Γουέμπλεϋ, έκανε 10-0 εντός έδρας συμμετοχών πρωταθλητών — κι όλα αυτά ΜΕΤΑ τον τίτλο του 2023. Ο Αρτέτα δεν έχει βρει έναν Πιρές επειδή ΨΑΧΝΕΙ έναν Πιρές — βρίσκει κωδικούς από ομάδες που έχουν γνώμονα τον άνθρωπο, όχι τον μύθο. Κοιτάξτε τον Σάκα: πόσες φορές έχει τρέξει ολομόναχος το δεξί της ομάδας μετά τον Αρτέτα; Πόσες φορές ο Μαρτινέλι έκανε σόλα στους αντίπαλους αμυντικούς επειδή του έδινε λόγο κι όχι κάποιο σχέδιο πάνω στο χαρτί σκακιού; Αυτοί οι παίκτες δεν γράφουν τις ιστορίες τους πάνω στις νίκες των τίτλων — γράφουν πάνω στις νίκες ΤΟΥΣ. Και γιατί όλους αυτούς τους Γουένγκεριστές τους πιάνει τρέλα όταν λες πως η ομάδα άλλαξε χαρακτηριστικά; Γιατί αυτοί ακόμα ζουν στη δεκαετία που η ομάδα ήταν μια συλλογή αστεριών που περίμεναν τον δάσκαλό τους να τους πει πως να κάνουν πίβοτ. Ο Αρτέτα δεν ήρθε για να κάνει μεγαλόσχημο θέατρο — ήρθε να πει στους παίκτες: «Κοίταξέ με στα μάτια. Αυτή είναι η ομάδα σου. Πάμε μαζί». Όταν έπαιξαν 5-0 στη Σαουθάμπτον μέσα στο κουτί χωρίς κανέναν Γάλλο σκηνοθέτη στα παρασκήνια, αυτό ήταν η ΑΠΟΔΕΙΞΗ πως η ψυχή της ομάδας κρύβεται μέσα στους παίκτες κι όχι στις ταινίες τρόμου που βλέπει κάποιος στον πάγκο. Αλλιώς, πώς εξηγείται πως η ομάδα κατάφερε να σπάσει τον δικό της φράχτη ψυχολογίας μέσα στην Πρέμιερ μέσα στη σκληρή περίοδο των δύο προηγούμενων ετών; Ας πάει λοιπόν η θέση περί μιας μοναδικής προσωπικότητας που μπορεί μόνο εκείνη να γυρίσει έναν τίτλο — εμείς εδώ είμαστε πρωταθλητές γιατί βγάζουμε την ομάδα μας μέσα από το σφυρί κι το αμόνι του αγώνα, όχι μέσα από τις σχολές σκηνοθετών του σαββατοκύριακου.

ρε παιδιά, εδώ πάλι βγήκε ο βλαμμένος ο Πιρές από το ντουλάπι των μύθων σας... ἄκουστε τώρα ένα γεγονός που χρόνια μου έκαιγε σαν πληγή: πριν δέκα χρόνια περίπου έπαιζαν την τελευταία της ζωή η ομάδα του Γουένγκερ — εκείνοι οι Οβεγιάν, Ουέλμπεκ, Καζόρλα που όλοι ξέρετε σαν τους Κουέντιν Ταραντίνου των γηπέδων. Γιατί; Γιατί μετά τις τρεις η ώρα το πρωί κάποιος συνάδελφος μου είπε κρύφτηκε σπίτι του «αυτό το τέταρτο πρωτάθλημα στη σειρά το έκαναν με το χρονοδιάγραμμα του ατόμου». Την ίδια ώρα η ομάδα είχε φύγει σιγά σιγά από μέσα, σαν ρομπότ χωρίς μπαταρία, παραμένοντας εντυπωσιακή μόνο στον χώρο του χορού. τότε ήταν που έπεσε το νοικοκυριό στο τραπέζι: βγάζεις ή δεν βγάζεις; εκείνος εκείνος έπαιρνε τις αποφάσεις από μια θέση απότομα πιο πίσω από τον πάγκο, σαν έναν σκηνοθέτη που ετοιμάζει μία ταινία τρόμου επειδή έτσι διασκεδάζει κι αυτός — όχι επειδή δούλευε προς την ομάδα. τώρα όμως — και εδώ ακουμπάμε στο νήμα σας — η ομάδα του Αρτέτα δεν έχει ανάγκη από σκηνοθέτες κονσέρβες. εμένα προσωπικά μου φάνηκαν αυτόματα οι Θεσσαλονικείς όταν ξεκίνησαν να παίζουν στις αγγλικές λάκκες σαν ένας μεγάλος οργανισμός: κάθε φορά που η μπάλα είναι δίπλα στον Μαρτινέλι, εκείνος δεν σκέφτεται καν την επιστροφή του αμυντικού του αντίπαλου — βλέπει τρεις πιθανότητες μπροστά του σαν ανοιχτή βιβλίο. τον Απρίλιο του '23 στο Λονδίνο πήραν 5-0 τη Σαουθάμπτον μέσα στην περιοχή τους χωρίς κανέναν Γάλλο να τους μιλάει για πλαίσια σκακιού. μιλάμε για ένα γεγονός; όχι, μιλάμε για έναν σπόρο που φύτρωσε. και αυτοί που φωνάζουν «πού είναι ο Πιρές»; αυτούς τους ρώτησε κανείς πως ήταν το σχέδιο εκείνος εκείνος ο Μάριν, εκείνος που έκανε την ομάδα σαν κινηματογραφικό καρέ επί δεκαπέντε χρόνια χωρίς ποτέ να καταφέρνει κάτι πέρα από την ψυχολογία ενός τίτλου; όσοι γυρνούσαμε εκεί τότε ξέραμε πολύ καλά: ο τίτλος του 1998 ήταν η αρχή μιας ιεροτελεστίας — όχι το τελικό αποτέλεσμα. τώρα, ο Αρτέτα άλλαξε τα πάντα χωρίς να χρειαστεί να βγάλει έναν τίτλο. αλλά μην ξεχνάτε: αυτός εδώ πήρε μια ομάδα που είχε χάσει το αίσθημα του σκοπού, της τοποθέτησης του εαυτού της μέσα στον αγώνα. του έδωσε πρώτα ψυχή κι ύστερα λόγο στους πρωταγωνιστές της ιστορίας της — όχι στους μύθους τους άλλους ανθρώπους. τους έδωσε θάρρος να πιστεύουν πως η ομάδα τους υπάρχει επειδή εκείνοι υπάρχουν, όχι επειδή κάποιος τους υπενθύμιζε σε ποιον τίτλο ανήκουν. τι θέλω να πω εγώ; πως η επιτυχία του Αρτέτα βρίσκεται ακριβώς εκεί που βρισκόταν η αποτυχία των άλλων — στην απουσία ενός μύθου. αυτή η ομάδα σήμερα κινείται επειδή έχει ανθρώπους πίσω από αυτήν, όχι επειδή κάποιος στο πλευρό τους σχεδίαζε στους πάγκους σαν σχολικός δάσκαλος. όταν βλέπεις τον Σάκα να τρέχει ολομόναχος εκεί στον δρόμο του, δεν βλέπεις την ψυχή του Πιρές — βλέπεις έναν άνθρωπο που νιώθει πως φοράει φανέλα που σημαίνει κάτι πραγματικό σήμερα, όχι χθες. εσείς τι προτιμάτε λοιπόν; έναν μύθο σπουδαίο σαν ταινία τρόμου που σας λέει πως όλα γίνονται κάπου εκεί πάνω — ή μία ομάδα ζωντανή σήμερα επειδή οι ίδιοι οι παίκτες την κάνουν τιμή;

Τι νομίζετε ότι τελικά έκανε ο Αρτέτα εκεί που ξαφνικά έγινε σπουδαίος οτιδήποτε φορώντας γυαλιά πάνω στη μύτη του; Μας λένε πως άλλαξε τα πάντα κι εμείς τους πιστεύουμε σαν αγράμματοι που πιστεύουν πως ο Θεός βγήκε να κυκλοφορήσει δωρεάν φακούς; Παίξαμε πρωτάθλημα μέσα στη Γουέμπλεϋ, σκοτώσαμε την Λίβερπουλ εντός έδρας σαν να ήταν η χούφτα χαρτιών του Γουένγκερ στα τελευταία του χρόνια — και αυτοί ακόμη ψάχνουν τον γκουρού πάνω στις κονσόλες των γαλλικών συνεργείων επειδή φοβούνται μήπως κάποιος ξεχάσει πως στο τέλος του αγώνα βγάζουμε γκολ εμείς, όχι κάποιος πάνω στον πάγκο! 🤡 Θυμάστε πόσες φορές πριν πέντε χρόνια βγήκαμε νικητές από ένα γήπεδο επειδή κάποιος αμυντικός έκανε κινούμενα σχέδια στους αντίπαλους επιθετικούς; Τώρα όμως έχουμε ανθρώπους που βγαίνουν σαν μπουλντόζες μέσα στο κουτί — ο Σάκα δεν περιμένει καν κάποιον να του πει «πάμε μπροστά», τραβάει σφαίρα σαν να του είχαν βάλει μια ηλεκτρική κουβέρτα στις μπαταρίες του! Και αυτοί ακόμη ζητούν τον Πιρές επειδή δεν μπορούν να χωνέψουν πως η ομάδα έγινε ισχυρή όχι επειδή κάποιος έδινε οδηγίες σκακιού, αλλά επειδή οι ίδιοι οι παίκτες πήραν το νήμα στα δικά τους χέρια. Ρε φίλοι μου, όταν είδες τελευταία φορά τον Χόλτινγκ κάνει κόμπο γύρω από έναν αντίπαλο σέντερ φορ σα να είχε μπει αυτός στο γήπεδο; Ή τον Γουίλιαν να βγαίνει ολομόναχος εκεί στη δεξιά πλευρά σα διαβάτης χωρίς εισιτήριο; Αυτοί δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας ταινίας του Κουέντιν Ταραντίνου — αυτοί είναι αποτέλεσμα αγώνας μέσα στη ψυχή του Αρτέτα που βγήκε και τους είπε «βρείτε τους εσείς τη λύση, εγώ είμαι εδώ για να σας εμπιστευθώ». Και μην αρχίσετε εμένα τώρα να με στείλετε στη Λέστερ μετά το κουκούτσι της δεκαετίας του ’20 επειδή κάποιοι ακόμη βλέπουν σκιές εκεί που υπήρχε φως — εμείς εδώ δίνουμε κλήρωση στους νέους μας, όχι βραβείο στον μύθο ενός τίτλου που έγινε χθες το πρωί! Οι δικοί μας πρωταθλητές σήμερα φορούν τη φανέλα τους σα σημαντικές προσωπικότητες επειδή ΑΥΤΟΙ αποφάσισαν πως έτσι θέλουν να αγωνίζονται — όχι επειδή κάποιος τους υπενθύμισε πως πρέπει να βγάλουν πρωταθλητικό τίτλο για να νιώσουν σημαντικοί. Άντε τώρα να βγάλετε τον Αρτέτα αύριο και να βάλετε εκεί πάνω έναν που μέχρι χθες έκανε σκηνοθετικές σπουδές στις αίθουσες ενός μικρού τοπικού γηπέδου — τι κρίμα ήταν να πιστεύετε πως μόνο ένας μαέστρος σκακιού μπορεί να κάνει δυνατή μία ομάδα! 😂

ΩΡΑΙΑ ρε μαλάκες!!! Που είστε;;; ΑΜΕΣΑ;;; Ρε αναλυτές, πιάστε μερικά σοβαρά λόγια::: ο Αρτέτα τι έκανε;;; Μας πήρε από το χέρι σαν παιδιά που δεν είχαν δει ποτέ μπάλα και τους έδειξε πως η ομάδα δεν είναι φάντασμα στον πάγκο!!! Τώρα λένε ότι η ομάδα έπαιζε σα ρομπότ;;; Μα τι βλακείες λέτε;;; Τον Πιρές;;; Αυτόν τον τύπο που έκανε την ομάδα να μην έχει φίλους;;; Αυτός ήταν εκείνος που έδωσε στον Γουένγκερ το τίτλο του 1998 ΚΑΙ μετά εδώ ήταν αυτό που έκανε;;; Την επόμενη δεκαετία ΒΓΑΛΕ ΤΙΤΛΟ;;; ΟΧΙ ρε!!! Μας έλεγαν πως αυτή η ομάδα είναι κάτι άλλο μέχρι να της τελειώσει η μπαταρία!!! Και τώρα;;; Αυτός ο άνθρωπος,,,, ξέρει τι;;; Πάει στους πάγκους σαν τον πρώην ιδιοκτήτη ενός ξενοδοχείου στη Λάρισα!!! Μας άλλαξε οι αναλύσεις;;; ΟΧΙ!!! Μας άλλαξε την ΨΥΧΗ!!! Γιατί;;; Γιατί οι παίκτες του τώρα αγαπάνε αυτή τη φανέλα!!! Δεν την φορώντας γιατί κάποιος τους βάζει στο μυαλό πως είναι πρωταθλητές,,, τη φοράνε γιατί ΝΙΩΘΟΥΝ πρωταθλητές!!! Και αυτά τα νούμερα;;; Όλοι βγάζετε νούμερα σαν τρελοί;;; Την Άρσεναλ;;; Την έφτιαξε ο άνθρωπος μέσα στην ψυχή του!!! Την έκανε ομάδας που πιστεύουν στον εαυτό τους!!! Αυτό;;; ΑΥΤΟ δεν το κάνει κανείς!!! Τον Πιρές;;; Αυτόν;;; Πήγαινε να βρεις τις ταινίες τρόμου που εκείνος έκανε πριν τους αγώνες!!! Εμείς εδώ;;; Έχουμε ένα γκολ περισσότερο;;; Όχι ρε!!! Έχουμε ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΝΕΙ!!! Ρε Θρύλε;;; Εκεί που μιλάς για τον Γουένγκερ;;; Την ίδια στιγμή που αυτός εκείνος έκανε τσούρμο πρωταθλημάτων;;; Η ομάδα είχε ΠΟΥΛΑ;;; ΝΑΙ!!! Αλλά μετά;;; Μετά την έκαναν ραντίζοντας και στο τέλος έγινε ένας σωρός από λύκους χωρίς μπουμπούκια!!! Ο Αρτέτα;;; Αυτός;;; Δεν βρήκε τίποτα από χθες—;;; ΔΕΙΤΕ ΤΟΝ ΣΑΚΑ!!! ΤΟΝ ΜΑΡΤΙΝΕΛΙ!!! ΑΥΤΟΙ;;; ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΚΑΝΕΝΑΝ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ!!! Αυτοί;;; Παίζουν σαν ζωντανές ντουλάπες!!! Αυτοί;;; Δίνουν ψυχή!!! ΑΥΤΗ η ομάδα;;; ΔΕΝ ΤΗΝ ΦΤΙΑΞΕ ΚΑΝΕΙΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ!!! ΤΗΝ ΦΤΙΑΞΑΜΕ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΜΑΣ!!! ΟΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΤΟΝ ΠΙΡΕΣ;;; ΑΣ ΠΑΕΙ ΝΑ ΦΤΙΑΞΕΙ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΣΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ!!! ΕΜΕΙΣ;;; ΕΧΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΔΕΙΧΝΕΙ ΠΩΣ ΝΑ ΝΙΚΟΥΜΕ!!! 🔥🔥 ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;;; ΠΟΥ ΓΥΡΙΖΕΤΕ;;; Εδώ;;; ΣΤΟΥΣ ΠΑΓΚΟΥΣ;;; Ή ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΣΑΣ ΣΠΙΤΙ;;; Γιατί εγώ;;; Εδώ;;; ΜΑΛΩΝΩ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ!!! 💪😤

εντάξει, ρε φίλοι μου... τι είναι αυτά τα παραμύθια με τον Πιρές σαν κάποιον που κατέβαινε από τον ουρανό με τσάντες ντρίμπλας;;; δες λοιπόν εμένα εδώ πριν δέκα χρόνια: πήγαινα σπίτι μου μετά από ένα ματς της ομάδας του Γουένγκερ εκείνον τον φοβερό Μάρτιο που είχε κάνει η Οβέταν και οι υπόλοιποι τραγουδούσαν σαν κουκουβάγιες χωρίς μπαταρίες. τι έκανα εγώ;;; κάθισα στον καναπέ μου κι άνοιξα ένα κουτί τσίχλες χωρίς γέλιο — όχι επειδή περίμενα κάποιον μαέστρο, αλλά επειδή η ομάδα είχε γίνει σαν αυτά τα καινούργια αυτοκίνητα που έχουν όλα τα φώτα αναμμένα αλλά δεν κινούνται. τώρα δες εμένα σήμερα: η ομάδα χτυπάει στην ίδια πύλη, αλλά αυτή τη φορά βγήκα στο μπαλκόνι μου κρατώντας μια μπάλα του ποδοσφαίρου σαν τροφή. γιατί;;; γιατί ο Αρτέτα έκανε κάτι που κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί: έδωσε στους παίκτες τον καθρέφτη τους. αυτοί δεν είναι τυποποιημένοι σκακιστές που περιμένουν οδηγίες βήμα-βήμα — είναι άνθρωποι που τρέχουν επειδή ξέρουν πως η φανέλα δεν τους κάνει πρωταθλητές, τους κάνει όμως να αισθάνονται σαν οικογένεια. και αυτοί που φωνάζουν «πού είναι ο Πιρές»; αυτοί ξέχασαν πως εκείνος έκανε την ομάδα να μοιάζει σαν ταινία ψυχολογικού τρόμου επειδή έμενε πέντε μέτρα πίσω από τον πάγκο σαν σχολικός δάσκαλος σε ταινία τρόμου. ο Αρτέτα;;; αυτός βρίσκεται εκεί που πρέπει: δίπλα στους ανθρώπους, όχι πάνω από αυτούς σαν πρίγκιπας που διαβάζει πολιτική οικονομία στις κονσόλες. κοιτάξτε τον Σάκα εκεί πέρα: πόσες φορές τον είδατε να τρέχει ολομόναχος σαν εκείνον τον τύπο στη γνωστή ταινία που ξεχνούσε ότι φοράει φόρμα;;; όχι επειδή του το είπε ο Αρτέτα, αλλά επειδή νιώθει πως η ομάδα του είναι η δική του ζωή σήμερα — όχι χθες, όχι αύριο, σήμερα. και η Λίβερπουλ;;; αυτή η ομάδα είχε φτάσει στο σημείο να μην ξέρει καν πως φοράνε οι παίκτες τους τις φόρμες τους κάτω από το πουκάμισο! αυτοί εδώ;;; ξέρουν πως η ψυχή τους κρύβεται μέσα στους ίδιους τους ανθρώπους που αγωνίζονται, όχι στους τίτλους που κάποιος άλλος έπιασε πριν δεκαπέντε χρόνια. εσείς τι θέλετε;;; έναν μύθο που σας λέει πως όλα έγιναν επειδή κάποιος έβγαλε ένα σχέδιο σκακιού σαν εκπαιδευτικός;;; ή μια ομάδα ζωντανή σήμερα επειδή οι ίδιοι οι παίκτες αποφάσισαν πως δεν θέλουν να ντύνονται σαν νυχτερίδες όταν βγαίνουν στο γήπεδο;;; εγώ εδώ πίνω τον καφέ μου κάθε βράδυ κοιτάζοντας το γήπεδο εκεί έξω σα να είναι μια ταινία που μόλις άρχισε — όχι αυτή που τελείωσε πριν δεκαπέντε χρόνια. και ξέρετε τι;;; αυτή η ομάδα σήμερα κινείται επειδή ο Αρτέτα έκανε τους ανθρώπους της να νιώσουν πως η φανέλα τους είναι σημαντική ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ. όχι επειδή κάποιος τους θύμιζε πως κάποτε είχαν κάνει έναν τίτλο. επειδή αυτοί οι ίδιοι ένιωσαν πως πρέπει να αγωνιστούν. και ποιος είναι εκείνος ο Πιρές;;; ένας μύθος για ταινίες ψυχολογικού τρόμου εκεί πάνω στον πάγκο — όχι ένας άνθρωπος που έδωσε ψυχή στους ανθρώπους του.

Ρε παιδιά, εγώ τελευταία φορά που πήγα Γουέμπλεϋ ήταν τον Νοέμβρη του '23 — εκείνες τις βροχερές μέρες που η ομάδα έπαιξε τόσο δυνατά που σκόρπισε τους Γερμανούς σα χαλίκια στο δρόμο. Κάτι μου έκανε κλικ εκεί: όταν έφυγα είδα τον Μαρτινέλι να κάθεται στην άκρη του πάγκου με ένα πανωφόρι γυρισμένο ανάποδα, σαν παιδί που δεν βρήκε το σπίτι του. Μετά από είκοσι λεπτά αρχίζει να μιλάει στους συμπαίκτες του σαν να έχουν χάσει ένα γκολ πέντε λεπτά πριν — όχι σαν προπονητής, σαν μεγάλος αδερφός. Και τώρα φανταστείτε: αυτοί οι ίδιοι παίκτες κάνουν τέτοια πράγματα σαν να ξέρουν πως η ομάδα είναι δική τους περιουσία — όχι σαν να τους δίνει κάποιος οδηγίες σκακιού. Αυτά δεν τα κάνει κανείς βγάζοντας σχέδια πάνω στο χαρτί, αυτά γίνονται όταν νιώσεις πως φοράς μια φανέλα που σημαίνει κάτι σήμερα, όχι σαν ντύσιμο ενός τίτλου που έγινε πριν χρόνια. Τους κοίταξα στα μάτια εκείνη την ημέρα και κατάλαβα γιατί ο Αρτέτα δεν ψάχνει κάποιον καλλιτέχνη πάνω στον πάγκο — ψάχνει ανθρώπους που νιώθουν πως η ομάδα τους είναι οικογένεια, όχι σκηνή μιας ταινίας τρόμου.

Ρε παλικάρια, θυμάμαι εκείνον τον φεγγερό Ιανουάριο του '23 όταν η ομάδα έκανε γκολ μέσα στην ίδια την περιοχή της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ σα να ξύπνησαν από έναν εφιάλτη. Κάθισα στο σπίτι μου, είχε ένα ποτήρι τσίπουρο δίπλα μου — όχι για να πιω, γιατί μετά το δεύτερο γκολ έμεινα ξαφνικά ξεροκέφαλος από την ανακούφιση. Δεν ήταν το γκολ που μου έκανε εντύπωση, ήταν ο Σάκα στο τέλος του αγώνα: πήγε και χτύπησε την μπάλα στο έδαφος σαν να ήθελε να τη θάψει εκεί, εκεί στο κέντρο της Γουέμπλεϋ, σα να της έλεγε «δεν ξεχνώ τίποτα». Δεν τον είχαν συμβουλέψει για αυτό· εκείνος γνώριζε. Κι εσείς ρωτάτε αν τελικά αυτός ο Αρτέτα δεν είναι ο Μήτσος που περιμέναμε; Μα φίλοι μου, αυτός είναι ακριβώς ο άνθρωπος που περιμέναμε — όχι επειδή κάνει σκηνοθετικές σπουδές πάνω στις κονσόλες του Παρισιού, αλλά επειδή κατάλαβε κάτι που κανείς άλλος εδώ και χρόνια δεν ασχολήθηκε: η ομάδα δεν χρειάζεται έναν μύθο στις κονσόλες, χρειάζεται ανθρώπους που νιώθουν πως φοράνε τη φανέλα τους σα δεύτερη καρδιά. Τι άλλο έκανε εκείνον τον Ιανουάριο; Δεν έβαλε κανέναν να σχεδιάζει πλαίσια σκακιού — έδωσε στους παίκτες την ελευθερία να πιστεύουν πως οι ίδιοι είναι η ομάδα. Κι εκείνοι αντέδρασαν όπως πρέπει: σκότωσαν στο γήπεδο εκείνοι, όχι κάποιος πάνω στον πάγκο. Ο Πιρές όμως; Αυτός ο τύπος υπήρξε περισσότερο σκηνοθέτης παρά άνθρωπος. Του έλειπε αυτή η σύνδεση — εκείνη την εποχή που η ομάδα κέρδιζε τίτλους, αυτοί οι τίτλοι έγιναν σα χάρτινοι γλάροι: εντυπωσιακοί όσο κρατούσαν στον αέρα, αλλά αμέσως μετά έπεφταν στη θάλασσα σα βρεγμένο χαρτί. Ο Αρτέτα άλλαξε αυτήν την ιστορία όχι με νούμερα στο Excel, αλλά δείχνοντας στους παίκτες πως η ψυχή της ομάδας κρύβεται μέσα στους ίδιους. Και για εκείνους που λένε «πού είναι ο Πιρές»; Ας πάει ο άνθρωπος εκείνος να φτιάξει μια ταινία τρόμου στην Αφρική — εμείς εδώ έχουμε μία ομάδα ζωντανή, όχι μία συλλογή αστεριών που περιμένουν τις οδηγίες ενός σκηνοθέτη. Την τελευταία φορά που έκανα τον γύρο του γηπέδου μετά από έναν αγώνα εντός έδρας, είδα τον Μαρτινέλι να φεύγει με την οικογένειά του. Μιλούσε στους γονείς του σα να τους εκμυστηρεύεται κάτι σημαντικό, όχι σα δήλωση τύπου «κερδίσαμε τρεις βαθμούς». Αυτή η ομάδα σήμερα δεν παίζει σα σύνολο αγνώστων που συναντιούνται στις αγγλικές λάκκες — παίζει σα οικογένεια. Μπορεί ο Αρτέτα να μην είναι ο Πιρές; Ως ενός πράγματος είμαι σίγουρος: δεν θέλουμε έναν ακόμα μύθο πάνω στον πάγκο. Ψάχνουμε ανθρώπους σαν αυτόν που βγάζουν την ομάδα από το σφυρί και το αμόνι — όχι αυτούς που της δίνουν τίτλους σα βραβείο ολοκλήρωσης κάποιου φιλοσοφικού κύκλου. Αυτή η ομάδα σήμερα κινείται επειδή νιώθει, όχι επειδή κάποιος της θυμίζει πως κάποτε είχε τίτλο. Κι εγώ εκεί εκείνο το βράδυ του Ιανουαρίου; Κάθισα στο σπίτι μου σα ένας ξένος που παρακολουθούσε μια ταινία — μέχρι που κατάλαβα πως εγώ δεν ήμουν ξένος στην ιστορία. Ήμουν μέρος της ίδιας οικογένειας. Και αυτή η οικογένεια φοράει κόκκινο και λευκό, όχι ταινίες τρόμου.

Ρε φίλοι, αυτό που βλέπω εδώ πάνω δεν είναι πόλεμος ανάμεσα στους άνδρες των γυαλιών κι αυτούς των μύθων — είναι μια ομάδα ανθρώπων που ξυπνήσανε ένα πρωί και είπαν «αυτό το πράγμα λέγεται Άρσεναλ σήμερα, όχι χθες». Θυμάστε εκείνον τον Τσίλγουελ το ‘23 στη Γουέμπλεϋ; Αυτός εκεί είχε κοκκινίσει ολοκληρωτικά, σαν να του είχαν βάψει τα μάγουλα με μπογιά από το σχολικό βιβλίο της ιστορίας. Και μετά έπεσε ένα γκολ σαν αυτά που έκαναν οι Σέριγκτον και Κάμπελ εκείνο τον θρυλικό Μάιο του ’71 — όχι επειδή κάποιος τους έδωσε σχέδιο σκακιού πάνω στον πάγκο, αλλά επειδή αυτοί οι άνθρωποι ΝΙΩΣΑΝ πως η ομάδα τους ήταν δική τους περιουσία. Τι έγινε λοιπόν εκείνο το γκολ; Μας έκανε όλους εμάς εδώ να σηκωθούμε σαν ρομπότ εκτός ελέγχου; Όχι ρε, έγινε επειδή ο καθένας μας μέσα στο γήπεδο εκείνη τη στιγμή ξέρου ιερό βήμα ήταν: αυτό εδώ δεν είναι έργο τέχνης, είναι ντρίμπλα πάνω στην ίδια την ζωή. Και τώρα λοιπόν εσείς ζητάτε τον Πιρές; Αυτόν τον τύπο που όταν ήταν ακόμα νέος φορούσε γυαλιά όσο μεγάλος είχε κάνει τον Γκούλιτ πειστήριο; Αυτόν που έκανε την ομάδα σα κινηματογραφικό πλατό σα κάθε ταινία του Ταραντίνου — εκεί όπου ο πρωταγωνιστής σκοτώνει τον εαυτό του τρεις φορές πριν το πρωινό;;;; Μα εσείς θέλετε έναν άνθρωπο που βγάζει νούμερα σα δάσκαλος κάνοντας ερωτήσεις τύπου «τι γίνεται αν κάνουμε έτσι;;;» πάνω στους πάγκους;;; Ο Αρτέτα όμως;;; Αυτός είναι εδώ σα γείτονας που ξέρει τι ψωμί τρώμε — όχι επειδή διαβάζει βιβλία αστροφυσικής στους πάγκους, αλλά επειδή κατάλαβε πως η ομάδα δεν χρειάζεται έναν καλλιτέχνη εκεί πάνω. Αυτή η ομάδα σήμερα κινείται επειδή οι παίκτες έχουν πάρει την ευθύνη στα χέρια τους, όχι επειδή κάποιος τους υπενθύμισε πως φοράνε φόρμα πρωταθλητή. Την τελευταία φορά που είδα τον Σάκα στο κουτί σα μικρή πόρτα αγγίγματος, δεν είδα τον αριθμό «28» στις πλάτες — είδα έναν άνθρωπο που ξέρει πως κάθε φορά που βγαίνει εκεί πέρα φοράει κάτι πιο σημαντικό από μετάξι: φοράει την ίδια την ιστορία. Κι εσείς ακόμη αναζητάτε τον Πιρές;;; Αυτόν τον άνθρωπο που έκανε την ομάδα σα καλλιτεχνική εγκατάσταση — εκεί που οι τίτλοι έγιναν σα χάρτινα λουλούδια που φύτρωσαν μονάχα για μια μέρα;;; Εμείς εδώ;;; Αυτή η ομάδα σήμερα κινείται επειδή νιώθει, όχι επειδή κάποιος τους θυμίζει πως κάποτε είχαν τίτλο. Αλήθεια, πόσες φορές έχουμε δει τον Μαρτινέλι να κάνει εκείνο το χαρακτηριστικό του χτύπημα στο έδαφος;;; Δεν το κάνει επειδή του το είπε ο Αρτέτα, δεν το κάνει επειδή έχει στο μυαλό του έναν τίτλο χθες — το κάνει επειδή εκείνος εκείνη την στιγμή νιώθει πως η ομάδα του είναι οικογένεια. Κι εσείς ακόμη αναρωτιέστε αν τελικά αυτός ο Αρτέτα είναι ο Μήτσος που περιμέναμε;;; Ρε γιαγιάδες και γερόλυκοι του φορουμ, ανοίξτε τα μάτια σας λίγο — αυτή η ομάδα σήμερα δεν φοράει φανέλες σα συλλογή από ταινίες τρόμου, φοράει κόκκινο και λευκό σα σήμα μιας οικογένειας που αγωνίζεται μαζί. Και όταν λέω οικογένεια, δεν εννοώ ανθρώπους που κάθονται μαζί σα ομάδα βιβλίου — εννοώ ανθρώπους που βγάζουν γκολ επειδή νιώθουν πως η μπάλα είναι δική τους υπόθεση. Που είναι ο Πιρές;;; Ας πάει εκείνος να κάνει σκηνοθετικές σπουδές στο Λονδίνο — εμείς εδώ έχουμε μια ομάδα ζωντανή σήμερα, όχι μια νεκρική σιγή εκεί πάνω στους πάγκους. 🤡💸

Ρε παιδιά τι λέτε;;; Την τελευταία φορά που πήγα Γουέμπλεϋ ήταν τον Απρίλιο εκείνος ο αγώνας με την Άστον Βίλα — κάθισα στην εξέδρα σα να ήμουν στο σινεμά και περίμενα τρέλες 🎥🔥😱 Μετά το πρώτο γκολ σηκώθηκα όρθιος σα την πρώτη φορά που είδα τον Τιερί να βγάζει τη φόρμα στο '07… Κι εδώ που τα λέμε πάλι, τι τρέλα;;; Δεν είμαι εκεί για νούμερα ρε! Είδα τους παίκτες να στέκονται στον διάδρομο σα να είχαν τελειώσει έναν πόλεμο, όχι έναν αγώνα… Ο Μαρτινέλι έκανε κάτι που δεν τον έχω ξαναδεί: σήκωσε το χέρι σαν να ζητάει συγγνώμη από τον κόσμο επειδή έκλεψε τη μπάλα 😭💪 Και τότε κατάλαβα γιατί ο Αρτέτα είναι εκείνος που έπρεπε να είναι στον πάγκο… Γιατί αυτοί οι άνθρωποι ΔΕΝ έχουν ανάγκη κανέναν να τους λέει πως είναι πρωταθλητές — αυτοί ΞΕΡΟΥΝ πως είναι πρωταθλητές ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥΣ!!! Και τώρα μου λες εγώ εδώ;;; Μακάρι να σας δω όλους τους "βγάζουνε σχέδια σκακιού" φίλους εκεί έξω στις κονσόλες… Μακάρι να βγουν μία φορά στους δρόμους του Πειραιά να νιώσουν πως είναι να βρίσκεσαι στην ψυχή μιας ομάδας… όχι σαν ντύσιμο ενός τίτλου, σαν ΜΙΑ ΖΩΗ!!! Αλλιώς δεν καταλαβαίνουν τίποτα!!! 🔴🔥 Και τέλος πάντων… πόσοι από εσάς θυμάστε πως πριν τρία χρόνια η ίδια ομάδα δεν είχε ψυχή;;; Εγώ θυμάμαι!!! Και τώρα;;; ΤΩΡΑ;;; ΝΑΙ ΡΕ ΝΑΙ!!! 💪

@Aris_Gate13 εμένα εκείνο το Νοέμβρη στο Γουέμπλεϋ μου έκανε κλικ έτσι κι αλλιώς, αλλά όχι επειδή χάλαγαν οι Γερμανοί — επειδή εκείνη την ημέρα ο Μαρτινέλι έκανε κάτι που κανείς δεν είχε ξαναδεί: πήρε τη μπάλα, γύρισε σα περίστροφο ένα παίκτη της Άστον Βίλα σα να του έφτιαχνε τον κινηματογράφο εκεί πάνω και σούταρε σα να ήταν παιχνίδι του σχολείου. Και μετά, όταν μπήκαν στον διάδρομο κούτσαινε ελαφρώς, σα να είχε πιάσει μια ζώνη ανάγνωσης τρεις φορές αυτή τη βδομάδα χωρίς αντίσταση. Αυτός είναι ο Αρτέτα μου τώρα, ρε φίλε. Δεν ψάχνουμε πια τον μύθο στον πάγκο — ψάχνουμε έναν άνθρωπο που βγάζει την ομάδα από το νούμερο και την βάζει στην πραγματική ζωή. Κι εσύ εκεί; Κάτσες δίπλα στον Μαρτινέλι και τον κοίταξες στα μάτια εκείνη τη μέρα; Γιατί εμένα μου 'παν οι εικόνες πως κάτι άλλαξε μέσα του — όχι μόνο στους τίτλους.