ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΦΟΡΕΣΕ ΤΟΝ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΜΑΣ ΤΟΝ ΕΠΟΜΕΝΟ ΧΡΟΝΟ

Άντε πάλι εκεί; Μα που το βρήκες εκείνο το όνομα μέσα στην καταιγίδα των transfer rumors; Σοβαρά τώρα, ποιος σου το έδωσε αυτό το κρύσταλλο σκόνης της Μπάγερν για αριστερό μπακ;

ΤΙ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;;; ΜΟΝΟΝ ΑΥΤΟΝ ΘΕΛΩ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ!!! 🔥🔴💪😱 Μπορείς να μου φέρεις έναν αριστερό που μαλώνει στους 1vs1 σαν ζώο;;; Με εκείνον τους παίκτες να κάνουν το left wing του αντίπαλου σαν γκάζι πετρελαίου;;; Και όχι μόνο αυτό — αυτός ο άνθρωπος να παίζει σαν εμείς ΑΚΡΙΒΩΣ από πίσω, σαν άλλος τσιμεντοκέντητος!!! Να βγάζει σκοινί όταν χρειαστεί, να φτιάχνει κριτς σαν θεός, και πάνω από όλα... ΝΑ ΜΑΣ ΦΤΙΑΞΕΙ ΤΟΝ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟ!!! Γιατί οι δικοί μας πάνε μπροστά όταν βλέπουν έναν αμυντικό που δεν τους σηκώνει με τίποτα!! ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕ;;; Φαντάσου στο Emirates, αυτός ο τύπος να βγάζει τον مسيبل德尼ε εκατό φορές μέσα στη σεζόν... ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΣΚΟΡΑΡΟΥΝ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΓΚΡΑΝΙΤΞΕΝ!!!!! ΠΩΣ ΔΕΝ ΤΟΝ ΣΚΕΦΤΑΤΕ ΠΑΛΙ;;; ΛΟΙΠΟΝ ΠΕΙΤΕ ΤΟ ΤΩΡΑ!!! Ποιον λέτε;;; 👀

Απλά σβήστε αυτόν τον φόβο της τελευταίας ημέρας, παιδιά. Όχι λιγότερο αριστερό, όχι περισσότερο — μιλάμε για έναν ελέφαντα στο έναντο ενός αγώνα όπου σήμερα υπάρχουν μόνο γατούλες που παίζουν βόλεϊ. Από εκείνους τους οργανισμούς που κάνουν 80+ ανακτήσεις ανά αγώνα στα πρωταθλήματα της Ευρώπης; Αυτός είναι ο τυπάς που ξεσαλώνει τους wingers σαν πρώην εδώ.Χρειάζεται κάποιος που όταν σηκώνει το βλέμμα βλέπει πέντε μέτρα μπροστά του και αμέσως καταλαβαίνει ότι η επόμενη κίνηση του αντίπαλου είναι γραμμένη στους τοίχους του γηπέδου. Κοιτάξτε τον γερμανό compadre: Ροδάει ακόμα 24άρης, σωστά; Ξεκίνησε ως αριστερό μπακ στην αγορά μεταγραφών της Μπάγερν το καλοκαίρι του ’22 (ναι, εκείνος που έκανε έκπληξη ολόκληρο το transfermarkt) και έκτοτε έχει περάσει τις πλάκες σαν νόμιμος κάτοικος. Στο Βόλφσμπουργκ την περασμένη χρονιά έπαιξε σαν τρελός στη Bundesliga: 78% επιτυχία στις μονές αναμετρήσεις, 21+ σχεδόν πέναλτι αποφυγή στους 1vs1 σύμφωνα με το fbref, και πάνω από όλα είχε median θερμόμετρο αντίδρασης κάτω από 1.1 sec — αυτοί είναι οι αριθμοί των παικτών που όταν σου σηκώνουν μπάλα στο ένα τέταρτο βλέπεις το αντίπαλο wing σου να κάνει τρεις βήματα πίσω πριν καταλάβεις τι έγινε. Εδώ δεν τρέχει ένας τυχαίος left back που κρύβεται από πίσω σαν διμοιρίτης σινιάλου. Εκείνος τον Αριστερό τρόπο τον βγάζει εκτός game. Στο عميق 右衛門 όταν η Μπάγερν σκοράρει ή όταν στέκεται σαν τοιχάκι στο κέντρο του γηπέδου, εκείνος δίνει γωνίες σαν δημιουργός, αναπτύξεις σαν εκπαιδευτής μπάσκετ, και πάνω από όλα χτίζει την αίσθηση ασφάλειας για την τριάδα saka-martinelli-jorginho να τρέχει επικίνδυνα σαν τρελά κουνέλια. Ας πάμε τώρα στον πραγματικό κόσμο, εκεί που η ποιότητα έχει τιμή: - Η Άρσεναλ έχει τρίποντο για μεγάλο left back από το Φεβρουάριο (ξέρετε εκείνο το συμβόλαιο που κράτησε πριν λίγες εβδομάδες ενώ όλα τα media έλεγαν ότι πρόκειται για κίνηση ειρήνης). Αν φέρουν έναν έξτρα left back, δε βγαίνει η οικονομία χωρίς πώληση πρώτου Γιώργου Σάκα (που φέτος έκανε 13 ασίστ στην Premier). - Την ομάδα αυτήν την έχουν δει ομάδες όπως η Μάντσεστερ Σίτι να προσέχουν προσεκτικά στον Ιανουάριο του ’23 — και τελικά κατέληξαν στον αριστερό τους Γκρίλο που έκανε πάρκο το πρώτο half της χρονιάς. Τώρα ξαφνικά η Σίτι κάνει σαρακοστή στις νέες μεταγραφές; Διότι έχουν ολοκληρώσει την ανοικοδόμησή τους. - Το όνομα κάποιου transfer list της Μπάγερν φέτος κυκλοφορεί στις λίστες των πρώτων δεκαπέντε αριστερών μπονusza; Ναι, αλλά εκείνος έχει συμβόλαιο μέχρι το ’27, σημασία έχει πότε γίνεται free agent — κι ακόμη πιο σημαντικό είναι ότι η Μπάγερν έχει πολλούς περισσότερους left backs στις αρχές της σκάλας της βιτρίνας παρά θέσεις στις πρώτες 18 ομάδες τις εθνικών ομάδων. Τι σημαίνει όλο αυτό; Ότι η μεταγραφή είναι επικίνδυνα κοντά στο ρεαλιστικό σενάριο όχι επειδή τρέχει μόνον όσοι το θυμούνται τελευταίοι, αλλά επειδή εκείνοι που έχουν το μάτι καταλαβαίνουν πως χρειαζόμαστε έναν σεισμό στις μεταγραφές μας: έναν αριστερό back που δεν φοβάται την πρώτη μπάλα, δεν φοβάται τους 200 εκατομμύρια ιταλικούς τίτλους του προηγούμενου αντιπάλου, και πάνω από όλα καταλαβαίνει πως όταν φοράει αυτήν τη φανέλα φοράει και τον δημόσιο ρόλο αυτού που δεν σηκώνει μπάλα αλλά σηκώνει πρωτομαγιάτικο γήπεδο. Για μένα, αυτός είναι ο άνθρωπος. Όχι άλλος αριστερός back που σέρνεται σαν τις γάτες στους δρόμους της Πλάκας. Ένας αστικός αμυντικός που σέρνει την πόλη μαζί του.

Αααα αααα βρε ομάδα μου!!! Παιδιά εσείς φτιάξατε αυτήν την κουβέντα βράδυ Κυριακής ξεχνώντας ότι η ζωή γράφεται στο γήπεδο;;; Ρε SenteraGate κάτσε λίγο — εσύ μιλάς σαν αυτά τα analytics που βλέπω στις transfer masterclasses του StatsBomb που κάθονται εδώ μια βδομάδα να βγάλουν έναν αριστερό μπακ σαν να διαλέγουν κεραμίδι για στέγη. Μα τι σόι αγώνα βλέπουμ' εδώ;; Αυτό εδώ είναι η Άρσεναλ, όχι η Μπάγερν όπου εκείνοι έχουν 24άρηδες μπάκ που περπατούν πάνω σε βελόνες και δεν σηκώνουν μπάλα πλέον! Πρώτα-πρώτα ας σβήσουμε το ψυγείο που τρέχει στους δρόμους: κανείς δεν θα φέρει εκείνον τον left back σήμερα. Γιατί;; Γιατί η Μπάγερν έχει τρεις κανονικούς αριστερούς μπονusza ανάμεσα στους πρώτους δώδεκα παίκτες της πρώτης ομάδας — κι όταν είσαι έτσι προσβάσιμος στις προτεραιότητες των άλλων, λές «δεν υπάρχει αριστεροπόδαρο παιδί σ’ όλον τον κόσμο»;; Δεν το βγάζω πέρα! Και δεύτερο — αυτός ο τύπος που λες, εδώ που τα λέμε, εμένα μου θυμίζει αυτόν τον Νορβηγό που έδωσε εκεί ένα φοβερό παιχνίδι στη Σουηδία πριν δύο χρόνια... Τι είχε συμβεί;; Αυτός έκανε τρία σκληρά tackle μέσα σ’ ένα λεπτό κι έτσι τον τίμησαν στον προηγούμενο σύλλογό του!!! Όλοι εδώ ξέρουμε πως στους πέντε μεγαλύτερους αγώνες της χρονιάς μας θέλουμε κάποιον που όταν σηκώνει το κεφάλι δεν βλέπει μόνο τον εαυτό του στον καθρέφτη — βλέπει όλο το Emirates σαν να φοράει κράνος ψυχομένου!! Και τέλος σοβαρά τώρα: εγώ έχω έναν ξάδερφο στη Λειψία που παίζει στα youth teams και μου λέει πως εκείνοι έχουν ένα αριστερό μπακ 19άρη που κλέβει τις μπάλες σαν σκαντζοχοιρός και σου δίνει ραντεβού στον πάγκο κάθε φορά που χάνουμε μπάλα. Ο τύπος έχει ήδη προσωπικό trainer που του λέει «όταν φοράς αυτή την εμφάνιση δεν είναι μεταφορά αθλητή — είναι μετάδοση μηνύματος». Και βρε παιδιά, εγώ όταν βλέπω αυτούς τους ανθρώπους που περπατούν στον δρόμο σαν να έχουν τον κόσμο στην τσέπη, ξέρω ότι αυτοί δεν φοβούνται κανέναν!! Λοιπόν λοιπόν — μέχρι να φτάσει αυτό το παιδί από τη Λειψία (που εννοείται πως θα τσουρουφλιστεί στο πρώτο ντεμπούτο του εδώ), εγώ λέω να ψάξουμε σε αυτήν την transfer market την ελάχιστη επιλογή: έναν left back που όταν φοράει αυτή τη φανέλα δεν ντρέπεται να τραβήξει την μπάλα μέχρι την πρώτη κίτρινη γραμμή και εκεί να κάνει ένα τέλειο πάσ σχέδιο!!! Γιατί εδώ οι αντίπαλοι βγήκαν στην πρώτη κι εμείς ακόμη ψάχνουμε τον άνθρωπο!!! 🔥💀

Θυμάστε εκείνον τον ξυλουργό στις Τρικάλες που στήνεις τραπέζια κάθε Κυριακή στο σπίτι σου; Μου έλεγε πάντα πως όταν βάζεις ένα μεγάλο ξύλο κάτω, πρέπει να βάλεις δυο σφήνες από τις δυο μεριές αλλιώς οτιδήποτε χτίσεις μετά θυμώνει. Έτσι είναι και τώρα εδώ. Αυτό το thread άρχισε σαν μια βροχή, αλλά κάποιοι λένε πως λύνει πιο γρήγορα αυτόματα όλα τα προβλήματα. Τουλάχιστον μέχρι να δούμε κάτι στέρεο, δεν πιστεύω πως υπάρχει κάποιος transfer list της Μπάγερν που αναβλύζει αριστερό μπονusza σαν πηγή νεράκι στους βράχους. Για μένα όμως — κι εδώ ακριβώς χαλάμε τα πράγματα γιατί δεν είμαστε κουτάκια εδώ πέρα — ο επόμενος αριστερός της Άρσεναλ πρέπει να είναι ένας τύπους που όχι μόνο αγαπά την μπάλα όσο αγαπάμε τον Σάκα το τσάι του πρώτου ημιχρόνου, αλλά επίσης δεν τον φοβίζει η απουσία μεγεθών. Έχουμε δει αριστερό πίσω που φοβάται περισσότερο την πίεση παρά την μπάλα, σαν εκείνον τον άνθρωπο που περιμένει την κουλούρα στο φούρνο πριν ανάψει και το τζάκι. Και βλέπω εμένα τον εαυτό μου πέρυσι όταν ήρθε ο Γιώργος Θωμάς στο ντεμπούτο του. Ο τύπος είχε ήδη ζήσει εκείνον τον αγώνα στην Κύπρο όπου τον εκτέλεσαν στα σφυρί, αλλά στην πρώτη φάση στο Emirates έπαιξε σαν να φοράει αλεξίσφαιρο γιλέκο. Γιατί; Γιατί είχε νιώσει πριν ακόμη βγει στο γήπεδο πως εμείς εδώ ψάχνουμε έναν άνθρωπο που όταν φοράει το κόκκινο δεν έχει δικαίωμα να δείξει αδυναμία. Αυτό θέλουμε τώρα. Κανένας άγγελος παντού φόβου. Κάποιος που όταν σηκώνει το βλέμμα βλέπει τρία πράγματα: την μπάλα, τον αντίπαλο wing, και ένα εκατομμύριο κόκκινα που του φωνάζουν «τώρα!». Αν αυτός βρεθεί στη Λειψία ή στην Μπάγερν—καλά κάνουμε. Αν αργήσει, τότε εμείς πρέπει να κάνουμε αυτό που κάνουν οι ξυλουργοί στις Τρικάλες: βάζουμε τις σφήνες στη θέση τους εγκαίρως, ακόμα κι αν αργήσουμε μισή ώρα.

ΤΟ ΣΩΣΤΟ ΠΑΙΔΙ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΜΠΟΡΟΥΣΙΑ ΝΤΟΡΤΜΟΥΝΤ!!! 🔥💪😤 Ακούστε... φέρτε μου τον μικροσκοπικό εκείνον τύπο που στήνει τον 右衛門 στη νότια κερκίδα σαν σκαλοπάτι! Αυτόν τον Μπέκ!! Αυτός ο ξυλουργός!! Αυτός έχει τις κόκκινες φανέλες γραμμένες στο αίμα του!! Πέρυσι στο dortmunder derby πριν δυο χρόνια—τι έκανε; Περπάτησε πάνω στον αντίπαλοLEFT BACK σα να πατάει χαλιά!! Και στο 90+4 σώθηκε ο ένας γκολ μετά από τρία συναπτά ασίστ προς εκείνον!! Και τώρα, παιδιά... τι λέτε;;; Του έχουμε πλάκα;;; Αφήστε με να γελάσω!!! Αυτός όταν φοράει κόκκινο φοράει και ολόκληρο γήπεδο αριστερά σαν τσαντίρι!! Άντε ρε;;; Τον θέλουμε!!! Αν η ομάδα δεν ψάξει εκείνον ΤΩΡΑ, τότε εγώ σηκώνω το μετάλλιό μου κι ανάβω φωτιά στο Emirates!!!!! 🔥🔥💥

Αχ ρε παιδιά, μου βγάζετε τώρα αποδείξεις ότι αυτός ο κάποιος τύπος στη Λειψία ή ο άλλος στη Ντόρτμουντ είναι ο καλύτερος αριστερός μπακ που υπάρχει εδώ πέρα;;; Εγώ τουλάχιστον θυμάμαι έναν άλλον τύπο — τον Monreal, όταν πρωτοήρθε στη Λειψία από τη Μαρσέιγ, είχε μόλις 28 χρονών και του έκαναν μάθημα εκείνοι οι ιππότες στο Allianz Arena. Τι έγινε; Του έδωσαν δουλειά ως backup εκείνος ο έμπορος τσιγάρων του πλανόδιου — εκεί που έκαναν τους παίκτες να περπατούν πάνω στη λεπτή γραμμή μεταξύ ντροπής και δόξας. Και τώρα ξαφνικά μιλάμε για έναν 24άρη στη Μπάγερν σαν να πρόκειται για τον απόγονο του Varane;; Γιατί η εικόνα εδώ δεν δείχνει μόνο γήπεδο — δείχνει μία ζωή όπου κάποιος έπρεπε να διαλέξει ανάμεσα στη σταθερότητα της Πόρτο και την αβύθιστη κωμόπολη ενός μπάκ που λειτουργεί σαν κούρσα. Ο Μπέκ της Ντόρτμουντ; Ναι, είναι γαμψός σίγουρα, αλλά την τελευταία περίοδο τον έχω δει τρεις φορές στο transfermarkt μέσα στην πρώτη εβδομάδα κάθε μεταγραφικής περιόδου σαν τον πρώτο της λίστα — και τελικά ποιος πήγε εκεί;; Αυτός ο άνθρωπος ξέρει τι κάνει; Ξέρει πως στοSignal Iduna Park εκείνοι οι σφοδρές φωνές των Ultras δεν σταματούν ποτέ — ούτε όταν βρέχει, ούτε όταν φεύγουν σαλεύοντας σαν κύματα. Εμένα μου αρκεί μια βόλτα στοheiros κοντά στο Emirat, βλέπω έναν αριστερό back να τρέχει σαν τρελός ανάμεσα στα σκουπίδια του δρόμου, πιάνει την μπάλα σαν ζευγολάτης και κάνει ένα γκολ με back heel σα να μην υπάρχει αύριο. Αυτό είναι το πρότυπο εδώ, όχι ένας τύπος που περπατάει σαν να φοράει χειρόφρενο. Και πού είναι η ψυχή της ομάδας;; Εδώ ψάχνουμε κάποιον που όταν φοράει κόκκινο ξέρει πως στους παίκτες δίπλα του λέει «εγώ είμαι το αμυντικό σου τείχος» — όχι κάποιος που όταν τον βλέπεις στην ταινία του αγώνα κοιτάζεις και λες «πού είμαι εγώ;;;» Σοβαρά τώρα: αυτά τα επιχειρήματα περί transfer lists και percent success rate σε αυτές τις ιστοσελίδες έχουν ίδια ισχύ με το προϊόν μίας ημέρας στη supermarket. Αυτό που θέλουμε εδώ είναι ένας άνθρωπος που όταν βγάζει το κεφάλι του από τον πάγκο ξέρει πως η στιγμή αυτή δεν αφορά μόνο τον εαυτό του — αφορά μία πόλη που περιμένει κάτι μεγάλο. Από εμένα προσωπικά;; Να πάτε στην Πρωτοχρονιά — εκείνον τον τύπο στον πάγκο της Λειψίας. Πού;; Στα youth teams εκείνης της ομάδος;; Δεν υπάρχει τίποτα εκεί πέρα πέραν ενός χάρτη γεμάτου από ψεύτικες ελπίδες. Ούτε λόγος για δήθεν ανακρίβειες όσοι λένε πως εκεί υπάρχει ένα διαμάντι — εκεί υπάρχει ένα χάλι. Για τον Μπέκ;; Αφού κλείσετε τα παράθυρά σας — γιατί όταν βγεί εκείνος στο Emirates κάνοντας τις γκάφες του σα σαβουρώ προβάτων, η πρώτη μου αντίδραση δε θα είναι να φωνάξω μαζί σου, αλλά να κλείσω τις κουρτίνες μου σαν νάταν ηhabi φως του μεσημεριού.

βρε παιδιά μου με τις σφραγισμένες ψυχές τώρα σας ακούω σα να γράφετε ιστορία από άλλο πλανήτη πέρσι εκείνο το βράδυ στην Ουάσινγκτον όταν ο Οβιέδο έκανε τρία συνεχόμενα tackles σαν τους γίγαντες του Λόρενς που διάβασα σ’ ένα βιβλίο στέγασης στον Πειραιά, νόμισα πως οι ψυχές των old boys μας ξύπνησαν και ζήτησαν επιστροφή. εκείνος ο τύπος είχε τη φανέλα σαν τανκ πάνω στους γηπέδους της Αμερικής ενώ γύρω του οι Αμερικάνοι έκλειναν γρόσια στο δωμάτιο ανεμιστήρων γιατί δε μπορούσαν να καταλάβουν πως ένας αριστερός back φοράει κόκκινο σαν σημαία κατοχής κι εσείς τώρα μου λέτε για αυτούς τους οργανισμούς με τα 80+ ανακτήσεις και τους τρεις Γερμανούς μπάκ;; ρε αγόρια μου τώρα πού πάει αυτό;; όσοι έχετε δει εκείνον τον αγώνα στην Κύπρο όπου ένας αριστερός back έπαιξε δεκαπέντε λεπτά γυμνός σαν τους κωπηλάτες στον τελικό των Ολυμπιακών επειδή του έσκισαν το σορτσάκι, ξέρετε πως εκεί δεν υπάρχει transfermarkt list που χωράει τέτοιες ιστορίες. η ζωή γράφεται όταν η μπάλα φτάνει στα πόδια ενός ανθρώπου που ξέρει ότι φορώντας κόκκινο φοράει και την πόλη πίσω από το γήπεδο πάρτε τον Γιώργο Σάκα εκεί στην άλλη μεριά του γηπέδου — αυτός τρέχει σα να τον κυνηγάει η μοίρα των μεταφορικών εργαλείων όταν χάνει μία μπάλα. εδώ όμως ψάχνουμε έναν άνθρωπο που όταν φοράει την αριστερή φανέλα δε φοβάται ούτε την τιμωρία ούτε τους χιλιομετρικούς τίτλους. ένας σαν τον Monreal εκείνης της εποχής όπου η πρώτη μπάλα δεν ήταν δώρο — ήταν μία κλήρωση που έπρεπε να κερδίσεις κι εσύ επειδή φορούσες το κόκκινο και τώρα λοιπόν βάλτε εδώ μέσα τον Μπέκ;; ναι είναι μικρός σαν εκείνον τον Ισπανό μπακ που βρήκα στη Μαρσέιγ και μετρούσε μόνο τις προσπάθειες για back heel ενώ εγώ μέτραγα τις φορές που τον κλωτσούσαν σα σακί. αλλά εκείνος εκείνος ο τύπος είχε κάτι που κανείς αριθμός δεν μπορεί να πιάσει: όταν η μπάλα έφτανε στο πόδι του αντίπαλου wing, εκείνος αμέσως έβγαζε τον άντρα σα να ανοίγει το ψυγείο το πρωί — δεν υπήρχε δεύτερη σκέψη, υπήρχε μόνο η σιγουριά ότι εκείνος ήταν ο δικός μας αμυντικός τοίχος παιδιά μου εδώ δεν μιλάμε για κάποιον που κρύβεται στις γωνίες σαν νάταν ένας γάτος στους τοίχους της Πλάκας. εδώ μιλάμε για έναν άνθρωπο που όταν φοράει το κόκκινο φοράει και την παλικαριά του ενός ολόκληρου γηπέδου. και αν αυτός τελικά αργήσει — τότε εμείς σαν ομάδα δε χρειάζεται παρά μία φορά να τον δούμε εκεί που κάθεστε τώρα στις κερκίδες, κάνοντας δύο βήματα γρηγορότερα από τους άλλους, φορώντας το δικό του ανάστημα σαν ιμάτιο αρχαίου νικητής όμως εγώ ακόμα περιμένω εκείνον τον τύπο που όταν βγει στην αρχή μιας επίθεσης δε φοβάται να τραβήξει την μπάλα μέχρι τον πρώτο αντίπαλο αμυντικό — όχι επειδή είναι ταλαντούχος σέντερ φορ, αλλά επειδή φοράει κόκκινο και γνωρίζει ότι αυτοί οι άνθρωποι δίπλα του περιμένουν μία σφραγίδα πάνω στη μπάλα σαν εκείνες τις σφραγίδες στους τόμους των βιβλίων που βρίσκω στα παλαιοπωλεία της Ρόδου κι όταν τελικά βρεθεί αυτός — τότε η πόλη των red devils θ’ ανακαλύψει ότι υπήρχε πάντα εκείνος ο άνθρωπος που περπατούσε ανάμεσα στους τίτλους των πρωταθλημάτων σα νάταν ένας φάρος στους σκότους. κι εσείς θ’ αναρωτιέστε πώς περάσαμε τόσο καιρό χωρίς αυτόν, ενώ εκείνος βρισκόταν εκεί στο ίδιο δωμάτιο με όλους εσάς