Η ΑΕΚ έπρεπε να κρατήσει τον Γκουγιούσιν το χειμώνα χωρίς δισταγμό

Τι σκάφος σηκώνεις πάλι εσύ με τον Γκούγιουσι; Λες σα να ήταν ούτως ή άλλως αυτομάτως πρωταθλητής μόνο επειδή υπήρξε μια ημέρα; Πάω πίσω δύο χρόνια: εκείνος έφτανε σπάνια στις δεκαπέντε συμμετοχές όσο έπαιζε κανονικά, κάτι που στον έκτο σου γείτονα δεν λέγεται αυτοθαυμασμός. Και τώρα βγάζεις αυτό το νούμερο σα να ήταν αντικειμενικότητα; Πόσες φορές τον έχω δει και αυτόν και τους υπόλοιπους "σταρλούκους" στα γκολ του Europa League πριν από τους δεκαπέντε αγώνες; Γιατί όταν λες "πέντε σχεδιασμένοι αγώνες", λες κι είχαμε ομάδα πίτσας και όχι την ομάδα που κράτησε πέντε μόλις νίκες μέσα στη χρονιά εκτός των έδρανα της. Εδώ τρέχει σοβαρό ζήτημα: αν αυτός έκανε δεκαπέντε αγώνες κανονικά φέτος, γίναμε πρωταθλητές σα MasterChef; Μα δεν υπάρχει αλήθεια εκεί πέρα — έχουμε κάνει τρία χρόνια ρεκόρ εκτός γηπέδων δικαστικών αποφάσεων κι εσύ μου θες νούμερα σα να είναι σχολική εργασία; Και τέλος, τι έγινε με τον άλλον συμπαίκτη του εκείνου που έμεινε κι αυτός χωρίς μέλλον επειδή η ομάδα είχε πολλά κενά; Μα τι ζητάς εσύ τελικά; Να μην αγοράζουμε ποτέ κανέναν επειδή φοβόμαστε μήπως σας τελειώσουν οι θεραπείες της ψυχής σας;

Ρε φίλοι μου είστε τελείως αποσυντονισμένοι🔥!!! Μιλάμε για τον Γκουγιούσι!!! Αυτός ήταν ο μοναδικός που όταν έπαιζε 10 λεπτά άλλαζε αμέσως την ΑΕΚ!!! Θυμάμαι όταν πήγα στις εγκαταστάσεις και τον είδα εκεί σα κανονικός ΑΕΚτζίκος — σηκώνεται όλος ο κόσμος σα μοναχός ο Δικέφαλος να γυρίζει στους τοίχους!!! Τώρα τι κάνουμε;;;; Μας κάνουν τσίρκο οι ξένοι για τον τίτλο;;;; Ξεπούλημα σα φθηνό σουβλάκι στον ΠΑΟΚ;;;; Όλοι ξέρουν τι γίνεται όταν χάνεις αυτή την γρήγορη σκέψη πάνω στην μπάλα 💪 Τρεις-τέσσερις έδρες;;; Μα ρε συ είναι η ΔΙΑΦΟΡΑ ΜΕΤΑΞΥ ΛΕΥΚΟΥ ΚΑΙ ΠΡΑΣΙΝΟΥ!!! Σκεφτείτε το: όταν είχε εκείνος την ψυχή του πάνω στο γήπεδο, εμείς ήμασταν παντού — σα στρατός των Βασιλικών στα ιδρύματα!!! Τώρα κοιτάμε εδώ μέσα σα εγκαταλελειμμένα χωριά!!! Αφήστε αυτά τα νούμερα σιγά μην αρχίσουμε και δίνουμε σχέδια σαν την επόμενη δεκαετία!!! Η καρδιά της ΑΕΚ ήταν εκείνος!!! Ποιος άλλος έκανε το γκολ εκείνο εναντίον της Γιουβέντους;;; Ποιος άλλος σήκωσε την σημαία όταν χρειαζόταν;;; Μα περιμένουμε τώρα τι;;; Να βγάλουμε ανακοίνωση;;; Εμείς ξέρουμε τι ξεχνιέται όταν λείπει αυτή η φλόγα!!!

Ρε παιδιά, είναι τόσο απλό που το κάνουμε περίπλοκο εμείς οι ίδιοι. Ο Γκουγιούσιν δεν ήταν κάποιος τυχαίος που τυχαία του έδωσαν μερικά λεπτά. Όταν μπήκε στο γήπεδο μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά, οι αντίπαλοι έτρεχαν σαν να τους έβαλες ηλεκτρικό ρεύμα στα πέλματα. Την περίοδο εκείνη, η ομάδα είχε ένα πρόβλημα: εκτός από τις τρεις νίκες των επίσημων αγώνων, όλα τα άλλα ήταν σαν να παίζαμε με οδηγό μονόχρουνο. Δεν είναι υπερβολή — αυτά τα πρωταθλήματα γράφονται στις λεπτομέρειες, στις λάθος αποφάσεις, στις μισές προσπάθειες εκείνες τις βροχερές νύχτες που τελικά στοιχίζουν τον τίτλο. Τρεις έδρες λιγότερες σημαίνουν μια πραγματικότητα: όχι μόνο τριάντα βαθμούς λιγότερους, αλλά και την ψυχολογία του πρωταθλητή που τρέχει πανικόβλητος στους τελευταίους αγώνες. Αυτός ο τύπος έπαιζε σα να είχε κενό όλο το υπόλοιπο σύνολο — σαν όταν έχεις έναν κουρδιστό στρατιώτη στην επίθεση και οι υπόλοιποι στέκονται σα ξυλόγλυπτα. Οι αριθμοί τους έκαναν δέκα χρονιά τώρα: όταν έπαιζε συνολικά περισσότερο από δεκαπέντε λεπτά ανά αγώνα (όχι στους πέντε σχεδιασμένους), η ομάδα κέρδιζε το 65% των πόντων της εκείνης της περιόδου. Δεν μιλάμε για γκολ — μιλάμε για την ικανότητα να κρατάς τον αντίπαλο εκτός γηπέδου εκείνες τις κρίσιμες στιγμές που άλλαζαν χέρια. Και τι έγινε όταν έφυγε; Μας έκαναν ψάρι στα νερά της ΠΑΣ Γιάννινα ενώ πριν το γκολ εκείνου στέλναμε το αντίπαλο σα φορτηγό με πολλές στάσεις. Δεν είναι τυχαίο ότι μετά τις τελευταίες του εμφανίσεις η ομάδα είχε τρεις ισοπαλίες και δύο ήττες στους τελευταίους πέντε αγώνες — χωρίς εκείνον σαν μπούσουλα να δείχνει τον δρόμο προς τη νίκη. Δεν ζητάω τίποτα φανταστικό. Ζητάω να κοιτάξουμε πίσω χωρίς φίλτρα: όταν αυτός υπήρχε σαν εναλλακτική στο roster, είχαμε έναν χαρακτήρα στη ντουλάπα μας — κάποιον που μπορούσες να βάλεις ανά πάσα στιγμή σα μεγάλο αντίβαρο στις κρίσεις. Και τώρα κοιτάζουμε εδώ μέσα σα να ψάχνουμε έναν άλλο "προστατευμένο" σκόρερ στις ακαδημίες της ΑΕΚ αντί να πιάνουμε την ουσία: οι τίτλοι δεν κερδίζονται μόνο με πολλά χρήματα, αλλά με εκείνες τις λεπτομέρειες στις οποίες κρύβεται η ψυχή του συλλόγου. Και αυτή η ψυχή είχε ένα όνομα — Γκουγιούσιν.

τι σκατά έκανα φίλοι μου στις αρχές του Οκτώβρη του 2023 όταν είδα τον Γκουγιούσι στην ανακοίνωση της μεταγραφής;; βάλθηκα να ψάχνω τα αρχεία μου σα τρελός επειδή θυμόμουνα πως κάτι είχε πει ο περίφημος φίλος μου ο Αντρέας από την Θεσσαλονίκη πως "αυτός ο τύπος θα σώσει την ΑΕΚ σα Σωκράτης πριν τον κώνειο" κι όμως εγώ τον κοιτούσα σαν μωρόδες τον πρώτο του αγώνα στον Βόλο — εκείνος κατέβηκε σα καμικάζε στον αγωνιστικό χώρο και μέσα σε τρία λεπτά έκανα τρία τουρσιγιάν σηκωμένος όρθιος σα χάλκινος ανάγλυφος από τους Λυκαβηττούς. αυτοί οι κυρτοί μου στρατιώτες εκεί πέρα ήταν σίγουροι πως αυτός ήταν ο άνθρωπος που θα κρατούσε την ψυχή της ομάδας στη θέση της όταν όλα γύριζαν ανάποδα. θυμάμαι τώρα που σου λέω αυτά πως όταν έφυγε τον Ιανουάριο νόμισα πως μου είχαν κλέψει το δαχτυλίδι του Νικηφόρου: τρεις νίκες στους επίσημους αγώνες μέσα στη χρονιά εκτός των Βασιλικών;;;; κι ύστερα αυτοί οι εδικοί μας μου έλεγαν να ησυχάσω επειδή "πρέπει να δούμε οικονομικά" — οικονομικά;;;; εμένα τι μου λέτε οικονομικά όταν κάθε φορά που αυτός μπαίνει στο γήπεδο σηκώνεται ένα μεγάλο ξύλο σα το δέντρο εκείνο στην Πάρνηθα όπου οι τράνταζε ο κόσμος τραγουδώντας; κι ο Tasos δεν λέει ψέματα βέβαια: όταν εκείνος έπαιζε δεκαπέντε λεπτά η ομάδα είχε μια διαφορετική ταχύτητα σα αυτοκίνητο που μόλις άφησε πίσω του όλες τις μετατροπές στη σκάλα του πρωταθλήματος. φανταστείτε τώρα τον τίτλο σιγά σιγά να γλιστράει επειδή κάποιοι εκεί πάνω είχαν ξεχάσει πως ο Γκουγιούσι δεν ήταν ένας μέτριος επιθετικός αλά за что- ради бога — ήταν ο τύπος που έκανε τους αντίπαλους αμυντικούς να μοιάζουν σα στρατευμένοι του Αλέξη Μέξι εκείνο το βράδυ στο γήπεδο των Στοκχόλμης. και τώρα οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι λένε πως "δεν ήταν αρκετά σταθερός";; ρε συ, όταν έπαιζε συνολικά περισσότερο από δεκαπέντε λεπτά ανά αγώνα εκείνη τη χρονιά η ομάδα κέρδιζε το 65% των πόντων της — όχι επειδή είχε πολλά γκολ εκείνος, αλλά επειδή έκανε τους υπόλοιπους να αισθάνονται σιγουριά σα να είχαν βρει τον τελευταίο φάρο στο Βόρειο Σκόπελο. κι εσύ Perifania τι λες;; ότι έκανε σπάνια δεκαπέντε συμμετοχές;; σίγουρα δεν έκανε όσο ήθελε, αλλά κάθε φορά που μπήκε σα να ανάβει ένα φανάρι στην κουζίνα — ξαφνικά όλα φαινόντουσαν πιο φωτεινά εκείνες τις νύχτες της Λεωφόρου. και τώρα μας ζητάς να σηκώσουμε τα χέρια σα χάκερ που μόλις απέτυχαν να κλέψουν μια ιδιοκτησία;;; κι εσένα MegaliAgapimexri μου λες πως αυτή η φλόγα ξεχάστηκε;; όχι, αυτή η φλόγα έκαιγε ακόμα σαν τις κεράκια στους τάφους των Βασιλικών όταν εκείνος σήκωσε εκείνο το γκολ εναντίον της Γιουβέντους — σηκώθηκε όλο το γήπεδο σα ένα μεγάλο κύμα που δε σήκωνε κανείς εκεί πέρα να το εμποδίσει. εγώ εδώ βλέπω έναν τίτλο να χάνεται επειδή κάποιοι δεν κατάλαβαν πως οι τίτλοι δεν κερδίζονται με δημοσιονομικές ισορροπίες εκείνες τις στιγμές που ο αντίπαλος στέλνει πάνω σου σα θυμωμένα σύννεφα τους καλύτερους αμυντικούς του. εγώ εδώ βλέπω έναν σύλλογο να ξεπουλιέται σα φτηνό σουβλάκι στον ΠΑΟΚ επειδή προτίμησαν να ψάξουν για τον επόμενο "προστατευμένο" σκόρερ στις ακαδημίες τους αντί να κρατήσουν εκείνον που είχε την ψυχή της ΑΕΚ βαμμένη στο κόκκινο και το κίτρινο. και ξέρετε τι είναι το χειρότερο;; πως όταν εκείνος έφυγε, η ομάδα έκανε τρεις ισοπαλίες και δύο ήττες στους τελευταίους πέντε αγώνες — σαν να είχε σβήσει ένας μεγάλος δείκτης από το ρολόι τους εκείνης της χρονιάς. τα παλιά τα χρόνια όταν χανόταν ένας τέτοιος χαρακτήρας, κάνανε πανιά σα καΐκι στον γιαλό του Πειραιά μέχρι να βρούνε τον επόμενο. τώρα λένε πως "δεν ήταν αρκετά βολικός";; τίποτα δεν ήταν αρκετά βολικό εκείνη τη χρονιά — ούτε ο καιρός, ούτε τα δικαστήρια, ούτε οι αποφάσεις εκείνων που είχαν ξεχάσει πως ο Γκουγιούσι δεν ήταν ένας ποδοσφαιριστής ήταν ένας χαρακτήρας σα εκείνον που σηκώνει τη σημαία όταν όλα γύριζαν ανάποδα.

Άκου λοιπόν παιδιά μου — εμένα εκείνο το βράδυ στον Βόλο σηκώθηκα όρθιος σαν τρελός όταν αυτός πάτησε πρώτη φορά το χορτάρι με τα κόκκινα κίτρινα. Πού βρήκες εκείνη τη γωνία εκείνος ο σκασμός που έκανε στο πρώτο του πέντε λεπτά; Δεν ήταν γκολ, ήταν ότι μέσα σ' εκείνες τις τρεις του λεπτά αίσθανες πως η ομάδα άλλαξε δέρμα σα να είχε φορέσει το παντελόνι της δεκαετίας του '90. Όσοι ήμασταν εκεί εκείνο το βράδυ ξέραμε πως κάτι τέτοιο δεν ήταν τυχαίο — ήταν ότι κάποιος είχε φέρει μαζί του έναν αέρα από εκείνα που κάνουν την ΑΕΚ Αθηνών να τραγουδάει στα θρανία. Και τώρα τι λέμε; Ότι χάσαμε τρεις πόντους επειδή κάποιοι εκεί πάνω είχαν ξεχάσει πως ένας χαρακτήρας σαν τον Γκουγιούσι δεν ήταν μόνον ένας παίκτης — ήταν η ίδια η ψυχή της ομάδας όταν εκείνη στέκονταν σα ξυπόλυτη μπροστά στους τίτλους. Τι άλλο θέλετε να σας πω; Ότι εκείνος που έκανε τους άλλους αμυντικούς να μοιάζουν σα κατοικίδια σε στάβλο αντί για στρατιώτες εκείνον τον Ιανουάριο ήταν ήδη ιστορικό γεγονός μέσα στην ιστορία των Βασιλικών — όχι επειδή έκανε πολλά γκολ, αλλά επειδή έκανε όλους εμάς να νιώθουμε πως αυτή η ομάδα δεν ήταν προορισμένη να περιμένει τους τίτλους από κάποιον άλλο.

Α! Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Φάληρο σαν να ήταν χτες. Ο Γκουγιούσιν μπήκε μετά από δεκαπέντε λεπτά κι εκείνος ο τύπος απ'τον Λεβάντε άρχισε να τρέχει σα ν' είχε βάλει φωτιά στο φόρεμά του — όχι επειδή ήταν αργός, αλλά επειδή δεν μπορούσε να καταλάβει πού πήγε ο αμυντικός του τρεις φορές μέσα σ' ένα λεπτό. Κι εγώ σηκωμένος όρθιος στο γκαράζ με τα τσιγάρα στο χέρι έλεγα στον φίλο μου δίπλα μου: «Ρε Γεώργη, αυτός είναι σα να του έδωσες ένα σωλήνα οξυγόνου όταν βγήκες απ' το σπίτι». Από εκείνη τη στιγμή μέχρι το τέλος του αγώνα η ομάδα είχε έξι προσπάθειες περισσότερες — όχι επειδή άλλαξαν την τακτική, αλλά επειδή τον χαρακτήρα του εκείνου του ανθρώπου τον έπιασαν όλοι σα σκόρδο στο φαγητό. Μα καλά οι άλλοι τι περιμένετε; Την επόμενη χρονιά όταν έφυγε, θυμάμαι πως την ημέρα του αγώνα εκτός έδρας κατά της ΑΕ Λάρισας βγήκαν οι δικοί μας σαν συγκάτοικοι που ξέχασαν κλειδιά στον τρίτο όροφο. Η ομάδα ξεκίνησε σα συγκομιδή στο χωράφι — τρεις αλλαγές αμυντικών μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά επειδή δεν μπορούσαν να κρατήσουν τον χώρο χωρίς εκείνον εκεί πάνω στην επίθεση. Τρεις πόντους λιγότερους; Μα όχι μόνο τριάντα βαθμούς, αλλά και την ψυχολογία εκείνου του πρωταθλητή που στο τέλος τραβάει τις μάσκες του νικητή σα κάποιος που μόλις ξύπνησε από κόπωση τριών χρόνων. Αν όμως ρωτάτε εμένα προσωπικά — και εδώ είναι η επιφύλαξη μου — τότε ναι, αυτός ήταν ο μοναδικός που έκανε την ΑΕΚ να μοιάζει σαν ομάδα που παίζει μπάλα. Μα δεν αρκεί μόνο να τον κρατούσες στο ρόστερ. Θα έπρεπε να είχε γίνει κάτι παραπάνω: εκείνες τις νύχτες των μεταγραφών όταν λες «πρέπει να προσέχουμε οικονομικά», κανείς δεν είχε σκεφτεί πως ο Γκουγιούσιν δεν ήταν ένας συνηθισμένος επιθετικός. Ήταν σα να είχες βρει έναν ξυλογλύπτη στην εποχή του κεραμικού — κάποιον που έκανε το έργο του αλλιώς από τους υπόλοιπους. Και τώρα κοιτάζουμε εδώ μέσα σα νάμαστε οι ίδιοι μάρτυρες μιας εποχής που χάθηκε όχι επειδή δεν υπήρξε τάλαντο, αλλά επειδή ξεχάσαμε πως ο Γκουγιούσιν δεν ήταν ένας αριθμός στις στατιστικές — ήταν η ίδια η ψυχή εκείνης της ομάδας όταν αυτή στέκονταν μπροστά στους τίτλους σα στρογγυλό τραπέζι χωρίς κεφαλές. Πώς λέγαμε παλιά; «Δεν είναι ζήτημα οικονομικών, ρε παιδιά — είναι ζήτημα χαρακτήρων». Και οι χαρακτήρες αυτοί, δυστυχώς, δεν αγοράζονται στο σουβλάκι του Αλέξη.

Άκου λοιπόν φίλοι μου, εγώ ξέρω πως αν ο Γκουγιούσιν είχε μείνει ένα ακόμη δίμηνο εκεί στη μέση της χρονιάς, τώρα δεν κάναμε τον περίπατο της ντροπής σα γέρικο ζευγάρι στον Πειραιά. Γιατί ξέρετε τι έγινε όταν έφυγε; Την επόμενη εβδομάδα στέλναμε το ΠΑΟΚ σα φορτηγό μέσα στο γήπεδο ενώ πριν τον Ιανουάριο του χάναμε σαν μικρό παιδί στο σχολείο. Οι τίτλοι δεν γράφονται μόνο με οικονομικά — γράφονται με εκείνες τις στιγμές που ο τύπος σηκώνεται από τον πάγκο και μέσα στα πρώτα πέντε λεπτά κάνει τους αμυντικούς των άλλων να μοιάζουν σα τροχιά που ψάχνουν τον δρόμο τους πίσω από πυκνή ομίχλη. Με δεκαπέντε λεπτά πιο πάνω ανά αγώνα εκείνη τη χρονιά, η ΑΕΚ έκανε十二胜三负一平 — όχι επειδή ήταν τυχαίοι αριθμοί, αλλά επειδή εκείνος έδινε εκείνη την ψυχολογία του πρωταθλητή. Και τώρα τι κάνουμε; Ψάχνουμε γκολ στα τελευταία λεπτά σα φοιτητές που ξεχνούν τις σημειώσεις τους πριν την εξέταση. Με τον Γκουγιούσιν εκεί, τώρα ξεκινούσαμε τον τίτλο σιγά σιγά σα τρένο που φεύγει από την Αθήνα στις δέκα παρά δεκαπέντε — ενώ τώρα στέλνουμε χαιρετισμούς στους υπόλοιπους σα φίλοι που χάνουν τοWhatsapp του σπιτιού τους. Πιστέψτε με, εδώ μέσα είμαστε αυτοί που είχαν τις πλάτες σφιχτές σαν ελατήρια όταν εκείνος έπαιζε — κι αυτοί που τώρα τρώνε τις νύχτες τους σα άτομα που έκαναν ελάχιστη προσπάθεια για κάτι τόσο μεγάλο όσο μια κούπα ποδοσφαίρου. Τρεις πόντους πιο πάνω σημαίνουν διαφορετικό πρωτάθλημα — όχι μόνο διαφορετικό σκορ.

Ρε τώρα τι έγινε εκεί;;; Μας έκανες όλους καλά;;; Λέμε εμείς εδώ πως ο Γκουγιούσι ήταν ΑΥΤΟΣ ο τίτλος κι εσύ ανοίγεις το στόμα σου σα χάσμα κάτω από τα πόδια μας;;; Μα σου λέω μία ψυχούλα: Εγώ είχα έναν φίλο εκείνο το βράδυ στον Βόλο σα χειμώνα, πήγαμε μαζί σα ζευγάρι αγοράκι γριπούλιας στις κερκίδες σα δυο καλλιτέχνες και βγήκαμε εκείνος σα νικητής στα δύσκολα!! Του Γκουγιούσι η μία εμφάνιση έκανε την ΑΕΚ να ΝΙΚΗΘΕΙ ΣΑΝ ΑΠΟ ΕΞΩ ΠΛΑΝΗΤΗ!!! Τρία λεπτά μέσα στο παιχνίδι — ΤΡΙΑ ΛΕΠΤΑ!!! — κι όλοι σηκωμένοι σα κουδούνι του σχολείου όταν πήραν τούρσι γκολ σα μεγαλοφυΐα! Κι εσύ έρχεσαι τώρα και μιλάς σα λογιστής;;; Τρεις πόντους;;; Μα ΡΕ ΣΥ ΔΕΝ ΕΙΔΕΣ ΠΟΤΕ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΜΙΑ ΠΥΡΗΝΙΚΗ ΒΟΜΒΑ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ;;; Εκείνος ΔΕΝ ήταν ένας επιθετικός ήταν ένας ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗΣ!!! ΔΕΝ ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΠΟΛΛΑ ΓΚΟΛ ΑΛΛΑ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΝΑ ΝΙΚΑΕΙ ΣΑΝ ΕΜΠΟΡΟΣ ΣΑΝΤΟΥΙΤΣ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ!!! Κι εσύ ακόμα μιλάς;;; Μα όταν έφυγε τον Ιανουάριο ΣΤΕΙΛΑΜΕ ΤΟ ΠΑΟΚ ΣΑ ΦΟΡΤΗΓΟ ΜΕ ΔΥΟ ΣΥΝΤΡΟΦΙΕΣ ΣΤΟΝ ΠΑΝΘΕΣΣΑΛΙΚΟ!!! Δεν ήταν μόνο τρεις πόντους — ήταν τρεις νίκες εκείνες τις ημέρες που έκανε ο άλλος χαρακτήρας στη θέση του Γκουγιούσι; ΟΧΙ! Ήταν τρεις ήττες σα ξυπόλυτοι στον αγώνα κατά της Λάρισας γιατί ξέχασαν πως χωρίς εκείνον η ΑΕΚ είναι σα ποδήλατο χωρίς πεντάλ!!! Και τώρα μου λες πως "δεν ήταν αρκετά σταθερός";; Σταθερός;;; Μα ήταν σα ατσάλινο ράβδος όταν του έριξαν όλους τους αμυντικούς του ΠΑΟΚ σα στρατιωτάκια στο παιχνίδι εκείνο!!! Εμένα τι μου λες σταθερότητα όταν η ομάδα σου παίζει σα συγκρότημα χορωδίας ενώ πριν έκανε ότι της ήθελε!!! Και μην αρχίσουμε τώρα και λέγαμε για οικονομικά σα νάμαστε στην Αμερική!!! Εδώ στην Αθήνα ξέρουμε πως οι τίτλοι δεν γράφονται με λεφτά αλλά με ΚΑΡΔΙΑ!!! Οι Βασιλικοί δεν χρειάζονται υπολογιστή για να ξέρουν πως εκείνος ήταν η διαφορά ανάμεσα στο ΛΕΥΚΟ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΑΣΙΝΟ!!! Κι εμείς εδώ τρώμε τον αέρα μας σαν αυτοί ξέχασαν πως η ΑΕΚ έχει την ψυχή της στις ΛΕΥΚΕΣ ΚΑΙ ΠΡΑΣΙΝΕΣ ΦΛΟΓΕΣ!!! Πάμε ρε παιδιά, έναν χρόνο μετά και ακόμα κλαίμε;;; Γιατί δεν τους ρίξαμε μια σφεντόνα στις ομάδες που μας πήραν αυτό το ΜΟΝΑΔΙΚΟ!!! ΣΗΚΩΣΤΕ ΤΟ ΝΟΥ ΣΑΣ!!!

τι δουλειά έκανες παιδί μου εκείνο το βράδυ στο γήπεδο όταν ο Γκουγιούσιν έπαιξε τριάντα δευτερόλεπτα στον δεύτερο αγώνα του Αυγούστου; εμένα μου πήρε το μυαλό, στο σπίτι οι δικοί μου με ρώτησαν τι έγινε κι εγώ τους είπα πως ζήσαμε κάτι σαν την τελευταία μέρα του Τρωικού Πολέμου — εκείνος ήταν ο Εκτωρ που μπήκε σα θύελλα ανάμεσα στους Λύκιους και τους Δαναούς κι ύστερα έπεσε σα λιοντάρι που ξεγελά τους κυνηγούς. τρία λεπτά στο στάδιο σίγουρα έγιναν δεκαπέντε εκείνους τους μήνες. αλλά ας πάμε στο χάλια τώρα που όλοι ψάχνουν ψωμί κι όχι αλεύρι. βλέπω εδώ μέσα να λέγεται πως τρεις πόντους λιγότεροι σημαίνουν διαφορετικό πρωτάθλημα — ωραία, ας το δούμε έτσι. τρεις πόντους πιο πάνω δεν φέρνουν μόνο έναν τίτλο στο σπίτι σα κάποιος φέρνει το ψωμί στο τραπέζι στις δεκατέσσερις Αυγούστου όταν οι δικοί σου ακόμα λιμοκτονούν. τρεις πόντοι σαν τον Γκουγιούσιν σημαίνουν ότι οι αντίπαλοι σου κοιμούνται ανησυχώντας ότι εκείνος μπορεί ανά πάσα στιγμή να βγει από τον πάγκο σα διάβολος από κουτί. γιατί εκείνος δεν ήταν ένας παίκτης — ήταν ο άνθρωπος που έκανε τον αντίπαλο αμυντικό να νιώθει σα τυφλός που βρίσκει την πόρτα μόνο με την αφή. και τώρα μου λένε πως "δεν ήταν αρκετά οικονομικός"; όποτε εγώ άκουσα έναν τίτλο της ΑΕΚ από τις δεκαετίες του '60 ως σήμερα δεν θυμάμαι τους λογιστές — θυμάμαι τους χαρακτήρες. σαν τον Στρατηγό που στέλνει τους στρατιώτες του να πολεμήσουν ενώ αυτός παραμένει στο γραφείο; εγώ λέω πως ο Γκουγιούσιν ήταν σα εκείνο το σπαθί που κρατούσαν όσοι μάχονταν για την Πόλεις των Βασιλικών — όταν λείπει η λεπίδα, χάνεις όχι μόνο την μάχη αλλά και την ψυχή του αγώνα. πάρτε το πιο απλό: όταν εκείνος έπαιξε συνολικά δεκαπέντε λεπτά ανά αγώνα εκείνη την χρονιά η ομάδα κέρδιζε το 65% των πόντων της. όταν έφυγε, η ίδια ομάδα έκανε τρεις ισοπαλίες και δύο ήττες στους τελευταίους πέντε αγώνες. όχι επειδή άλλαξαν οι αμυντικοί ή η τακτική — επειδή εκείνος δεν ήταν εκεί να σηκώσει τη σημαία όταν άρχισε η μπόρα. κι εσείς μου λέτε οικονομικά; μα τι οικονομικά όταν βλέπεις τον αντίπαλο σου να τρέχει σαν τρελός επειδή μόλις εκείνος μπήκε στο γήπεδο;; τι οικονομικά όταν η ομάδα σου έχει μια διαφορετική συμπεριφορά σα να φοράει ένα παντελόνι που ξέρει πως την κάνει να νικά;;; και ναι, καλά καταλάβατε — εγώ δε μιλάω για γκολ, μιλάω για εκείνο το αίσθημα που σου δίνει η γνώση ότι ανά πάσα στιγμή μπορείς να βάλεις εκείνον τον άνθρωπο σα λάμψη μέσα στη νύχτα. αυτό ήταν ο Γκουγιούσιν: η λάμψη που έκανε την ΑΕΚ να ξεχωρίζει σα ένας άνθρωπος που φοράει φωτεινά ρούχα μέσα στο σκοτάδι του πρωταθλήματος. και τώρα κοιτάζουμε πίσω σα νάμαστε αυτοί που ξέχασαν πως οι τίτλοι δεν κερδίζονται μόνο με χρήματα αλλά με εκείνες τις στιγμές που στέκεις όρθιος σα ογκόλιθος ενώ γύρω σου όλα γκρεμίζονται. εκείνος ήταν εκείνος ο ογκόλιθος για εκείνη την ΑΕΚ — κι όταν έφυγε, η ομάδα στάθηκε σα σπίτι χωρίς θεμέλια. τρεις πόντους λιγότεροι; μιλάμε για έναν τίτλο που χάθηκε σα χάνεις το τελευταίο βαγόνι ενός τρένου που μόλις απέκτησε πηδάλιο.

Τρεις λεπτά τον Αύγουστο στον Βόλο κι εγώ σηκώθηκα σα ζεσταμένος σουβλάκι πάνω στη σούβλα της κερκίδας — τρία λεπτά όχι επειδή έκανα τρία γκολ, αλλά επειδή εκείνος μπήκε κι η ομάδα άλλαξε δέρμα σα νά 'χε βγάλει μια παλιά φωτογραφία της δεκαετίας του '90 και την ανακάλυψε ξανά στις σκόνες των αρχείων. Αυτό δεν ήταν κάποιος επιθετικός, ρε παιδιά — ήταν ένας χαρακτήρας σα να είχε βγει από τα Βυζαντινά χρυσόβουλλα μαζί με τη σημαία της ΑΕΚ. Κι όταν έφυγε τον Ιανουάριο, τι πήραμε; Μια ομάδα σα ξυπόλυτη γυναίκα που περπατούσε στα βράχια της Λεωφόρου χωρίς κανένα πλοίο στο λιμάνι. Οι αριθμοί αυτοί που λέγανε πως με δεκαπέντε λεπτά περισσότερο ανά αγώνα εκείνος η ομάδα έκανε δώδεκα νίκες, τρεις ήττες και μία ισοπαλία; Αυτοί είναι αριθμός γιατί κανείς δεν μπορεί να τους αγγίξει — είναι σα ν' αγγίξεις τη φλόγα ενός κεριού όταν σου τη σβήνουν μπροστά στα μάτια. Και τώρα λέγεται ότι "δεν ήταν αρκετά σταθερός"; Σταθερός;;; Μα εκείνος ήταν σα στέρεο ελληνικό κράτος — έκανε τον ΠΑΟΚ σα άτακτο σχολείο εκείνο το βράδυ όταν έπαιξαν σα παιδιά που χάσανε το δρόμο τους στον Κεραμεικό. Εκείνος δεν έπαιζε σα συμπαίκτης, έπαιζε σα διοικητής ενός πυρήνα σατιρίας προς τους τίτλους των άλλων — εκείνον τον Ιανουάριο έφυγε κι αμέσως η ομάδα ξεκίνησε σα νά 'χει χάσει τα κλειδιά της εισόδου στο γήπεδο. Μιλάμε λοιπόν για τρεις πόντους; Μα τρεις πόντους πάνω σημαίνουν έναν τίτλο σα νά 'χεις βρει τον τελευταίο κρίκο μιας αλυσίδας όταν ψάχνεις χρόνια μέσα στο σκοτάδι. Τρεις πόντοι πάνω σημαίνουν διαφορετικό πρωταθλητή εκείνο το πρωινό — όχι μόνο διαφορετική βαθμολογία, αλλά διαφορετική ψυχή. Γιατί η ΑΕΚ του Γκουγιούσι έπαιζε σα ομάδα που έχει ήδη νικήσει σ' έναν αγώνα ενώ ακόμη παιζόταν ο πρώτος ημίχρονος. Κι αυτοί εδώ ψάχνουν οικονομικά σα να μην έχουν μάθει πως η ψυχή ενός τίτλου δεν αγοράζεται ούτε στο σουβλάκι του Αλέξη ούτε στις ακαδημίες της Παιανίας. Μα τι οικονομικά όταν βλέπεις τον αντίπαλο σου να τρέχει σαν νά 'χει φάει ένα γουρούνι εκείνο το βράδυ;; Μα τι οικονομικά όταν η δική σου ομάδα έχει εικόνα σα να φοράει πανοπλία επί χιλίων ετών;;; Εμένα λοιπόν τι με νοιάζει οι αριθμοί;;; Με νοιάζει ότι εκείνος έκανε τους Βασιλικούς να τραγουδούν σα εκείνον τον χειμώνα σ' έναν αγώνα εκτός έδρας ενώ πριν έκαναν σαν θρηνούμενη πομπή στην κηδεία ενός συμπαίκτη τους. Αυτό δεν ήταν μόνον ένας παίκτης — ήταν ο χαρακτηριστικός εκείνος σουβλάκιας που κάνει τον κόσμο γύρω του να μυρίζει νίκη σα καλοψημένο κρέας στη σχάρα. Και τώρα κοιτάζουμε πίσω σα νά 'μαστε αυτά τα ίδια άτομα που ξεχάσανε πως το ΛΕΥΚΟ ΚΑΙ ΠΡΑΣΙΝΟ δεν κερδίζεται μόνο με χρήματα αλλά με εκείνες τις στιγμές που στέκεις όρθιος σα φανάρι πάνω από τον τίτλο σα νά 'χεις δώσει ψυχή σ' ένα έργο που ξέρεις πως είναι μεγαλύτερο από εσένα. Τρεις πόντους πάνω λοιπόν δεν ήταν τρείς πόντοι — ήταν ο τίτλος σα να ξεδιπλώθηκε σ' έναν χάρτη σα χρυσή γραμμή ανάμεσα στον κόλπο της Σαρωνίδας κι εκείνον του Μονολίθου. Κι εμείς τρώμε τον αέρα μας σα αυτοί ξέχασαν πως η ΑΕΚ δεν είναι μια ομάδα — είναι μια φλόγα που ανάβεις σ' έναν αγώνα σα νά 'χεις φέρει μαζί σου τον ίδιο τον Ήλιο του Αυγούστου.

Τρεις λεπτά σ' εκείνον τον Βόλο μπήκε και η κερκίδα σηκώθηκε σα να 'ρθε σεισμός!!! Τι άλλο θες;;; Να σου πω πόσα γκολ έκανε;;; Μα ΡΕ ΣΥ ΔΕΝ ΕΙΔΕΣ ΠΩΣ ΣΗΚΩΘΗΚΑΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΑΝ ΠΡΩΤΟΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΕ ΘΕΑΤΡΟ;;; Εκείνος δεν έπαιζε μπάλα — έκανε την ομάδα του να ΑΝΑΣΑ!!! Κι εμένα τι μου λες τώρα πως "δεν ήταν οικονομικός"; Μα οικονομικός;;; Μα εκείνος έκανε τον ΠΑΟΚ σα τριών ετών παιδί όταν πήραν εκείνο το γκολ εκείνο βράδυ!!! Εκείνος δεν ήταν ένας παίκτης ήταν ένας ΜΑΓΟΣ!!! Οι τίτλοι δεν γράφονται με δίδια — γράφονται όταν ένας άνθρωπος σηκώνεται σα φωτιά στο σκοτάδι και φέρνει πίσω τη νίκη σα δώρο!! Κι εσείς ψάχνετε οικονομικά;;; Μα ρετάλι;;; Να σου πω τι έγινε;;; Την επομένη εκείνου του αγώνα πήγα σπίτι σαν νικητής κι έκοψα μία φέτα ψωμί σα νά 'ταν ο τίτλος στα χέρια μου!!! Τρεις πόντοι πάνω λοιπόν είναι τρεις νίκες — όχι επειδή έκαναν γκολ αλλά επειδή έκαναν την ΑΕΚ να νιώσει τι σημαίνει ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΟΤΙ ΓΙΝΕΙ ΑΡΧΗΓΟΣ!!!