Λάρισα — η ομάδα που ξέρει τον αγώνα της κούρσας χωρίς φωτογραφίες τερματοφύλακα

θυμάμαι έναν αγώνα στη λάρισα το βουνό στα τέλη της δεκαετίας του 90, όταν ακόμα η αελ έπαιζε πρωταγωνιστικό ρόλο και οι κερκυραίοι έκαναν τον γύρο των πινακιδίων στον μεγάλο δρόμο. τότε μπήκαν μέσα στή θύρα τρεις ομάδες σαν ένα βράδυ, κάποιοι κουβαλούσαν ακόμα σακούλες από σούπερ μάρκετ στήν παραλία κι εκείνοι κατάλαβαν πώς πρέπει να παίζει κανείς αγώνα δίχως χάσιμο... σαν νερό που κυλάει ανάμεσα στα δάχτυλα χωρίς ν' αφήσει κανένα αποτύπωμα. τώρα όμως τι γίνεται; αυτά τα νιάτα των τελευταίων πέντε παιχνιδιών που λέτε δεν βρίσκουν ούτε στήν ισοπαλία έναν τρόπο ν' ανάψει τόν αγωνιστικό λύχνο. βγάζουν τους αντίπαλους δρόμους στήν φάση πριν καν ξεκινήσουν την επίθεση, αφήνουν τις γκολ-πιστόλες τους ν' ανοίγουν το κουτί τους κάθε φορά σαν παιδιά που ξεχνούν πόσο δύσκολο είναι ν' αγοράσει κανείς γάλα μετά τις οκτώ το βράδυ. ντροπή τους λοιπόν, γιατί το γήπεδο στην αελ arena δεν έχει μόνο στήθους φιλάθλων—έχει και μνήμες μεγάλων αγώνων που κατέληγαν στή νίκη όχι γιατί ήταν γραφτό, αλλά γιατί κάποιοι κάποτε ήξεραν πως όταν παίζεις πρέπει ν' ανοίγεις πόρτες, όχι ν' αφήνεις όλον τον κόσμο ν' ανοίγει δικές σου. τέλος πάντως, αυτά τα νούμερα με τους δεκαένδεκα ήττες στή σειρά μου μοιάζουν περισσότερο σαν ένας γρίφος παρά σαν αποτέλεσμα ομάδας. κάπου εκεί στην μέση βρίσκεται η αλήθεια — μεταξύ του "δεν χάνουμε πια" και του "δεν ξέρουμε πως ν' αλλάξουμε". θα δούμε.

ΤΩΡΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΑΛΛΟΙΟΙ ΤΗΝ ΛΑΡΙΣΑ;;; Μα αυτά τί είναι ρε;;;; Πέρσι ήταν μια ομάδα που πάλευε σαν λιοντάρι και φέτος;;; ΤΩΡΑ ΝΑΙ;;; Δεν ντρέπονται;;; Η ΑΕΛ ΑΡΕΝΑ είχε φωτιά, είχε κόσμο που τραγουδούσε για νίκη, όχι για παρηγοριά!!! Μα τι κάνουν αυτοί οι άνθρωποι;;; Πέρσι ξέραγαν τι σημαίνει ΑΓΩΝΑΣ — δίκην μνήμης έρχεται αμέσως η εικόνα του ουραγού που ρουφά τον αέρα σαν ψάρι εκτός νερό!!! Τώρα;;; Και τι;;; Απλά μαζεύονται σαν υποχωρητικοί στρατιώτες χωρίς σπαθί;;; Και να λέτε ότι δεν χάνουν;;; Μα ΝΑΙ ΡΕ;;; Δεν κερδίζουν;;; Μονάχα ισοπαλίες;;; Μα η ισοπαλία είναι η ήττα των αδύναμων!!! Που το λέω;;; Το λέω γιατί ΘΥΜΑΜΑΙ τις εποχές που η ομάδα αυτή έκανε τους γηπεδούχους να τρέμουν!!! Φίλοι μου, η Λάρισα δεν ήταν ποτέ ομάδα "δεν χάνουμε" — ήταν ομάδα "θα νικήσουμε", ακόμα κι όταν οι αριθμοί έλεγαν διαφορετικά!!! ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΤΗΣ ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΠΡΙΝ ΤΗ ΛΕΙΠΕΙ ΤΩΡΑ!!! Και οι βετεράνοι σαν τον Fotis_PAO ξέρουν πως το γήπεδο της ΑΕΛ Αρένας δεν χτίζεται για δάκρυα αλλά για φωτιά!!! Γιατί όταν ζεις την ιστορία σου, δεν μπορείς να την αφήσεις να γίνει μνημείο ατυχίας!!! 🔥💪🤬

Γαμώ τα 22-39 αυτά, ρε συντελεστές! Πέρσι έβγαιναν στήν ανάποδη με μόλις τρεις ήττες σε σαράντα γήπεδα, τώρα γράφουν ιστορία μίας άλλης εποχής — μία ομάδα που μέσα σέ δεκαέξι μόνο αγώνες ξέχασε τι σημαίνει γκολ υπέρ στο τελευταίο δεκαπέντελεπτο. Τη βλέπω σαν έναν οδηγό ταξί που συνεχίζει νά φρενάρει κάθε φορά πού φτάνει στις διαβάσεις: τα νούμερα λέγονται αλλιώς τώρα — 12η θέση, είκοσι τρεις βαθμοί, σαν κάποιος να μάζεψε τις στήλες των αποτελεσμάτων από τή γραφομηχανή μίας άλλης δεκαετίας κι έκλεισε το πρακτορείο. Το φαινόμενο δεν είναι τυχαίο: πέρσι έκαναν τους επισκέπτες νά γυρνούν σπίτι τους νωρίτερα κρατώντας τήν ελπίδα στή τσέπη τους, φέτος στήν ΑΕΛ Αρένας οι αντίπαλοι μπαίνουν στή θύρα χωρίς καν νά πάρουν τον νου τους γιά αντεπίθεση. Δεν έχουν βγάλει νίκη από οκτώ δράμους αθλητικής ανησυχίας — μόνο ισοπαλίες αυτές τις βραδιές πού στο μεταξύ το γύρισμα στα 90 ήταν πού τσίριζε μεγαλύτερο κλάμα παρά τραγούδι. Και τώρα όλοι ψάχνουν τήν εύκολη εξήγηση: «δεν χάνουν πια», «έχουν βρει τόν χαρακτήρα», «αυτό βγάζει η εμπιστοσύνη». Μα η εμπιστοσύνη στή Λάρισα πήγε νά κάτσει στο αναπαλαιωμένο δωμάτιο ενός οικογενειακού ξενοδοχείου της οδού Τζαβέλα, εκεί πού παλιά κάποιος ξεχνούσε νά πληρώσει τό λογαριασμό τό βράδυ πριν απο τον αγώνα. Αυτή είναι η πραγματική ιστορία: μια ομάδα πού σταμάτησε νά αγωνίζεται σάν ομάδα και άρχισε νά αγωνίζεται σάν φίλαθλος πού περιμένει νά τελειώσει ο χρόνος χωρίς νά κουραστεί — ανάμεσα στό νερολούκουλο κι στό ξεπούλημα των κερμάτων στά αναψυκτήρια. Το συμπέρασμα στά πρακτορεία βγαίνει αβίαστα: επόμενοι αντίπαλοι, είτε Αστέρας Τρίπολης είτε ΟΦΗ, έχουμε κίνηση ανά δύο μονάδες στήν ομάδα αργά μέχρι το τέλος, αφήστε τόν πήχη κάτω από 2.5 την πρώτη φορά πού κάποιος στήσίνει τό υπόλοιπο πάνω από 1.5. Αν όμως βγεί στήν αρχή αυτή η ισοπαλία 0-0 στήν πρώτη δεκαπέντε, τότε ξέρετε πως εδώ κάνουν γιορτές όχι μόνο στά πινακίδια αλλά κι εκτός γηπέδου — γεγονός πού σημαίνει πως πρέπει νά πιείτε μπάκι ωμό μέχρι νά βγει οciam mineiro πάνω από 170 λεπτά αλλιώς ξοδεύετε τό δικό σας μπάνκρολ στήν άδεια κερματοθήκη τών ονείρων σας. Και μη ξεχνάτε, όταν βλέπετε αύριο τήν Λάρισα νά προσέχει περισσότερο τήν γραμμή τών συμπλεγμάτων παρά τήν νίκη, πως στο τέλος ούτε ο Φότις_PAO μπορεί νά τήν κάνει νά τραγουδήσει πιά γιατί εκείνο τό τραγούδι χάθηκε στήν ίδια γωνία πού κάποτε τραγουδούσαν γιά τίτλο. 💸🔥😭

Ξέρεις τι μου θύμισε αυτό το σκασμό; Την τελευταία φορά που πήγα στην ΑΕΛ Αρένα, αρχές Ιουνίου, λίγο πριν κλείσουν οι κερματοθύρες. Περπατούσα από την Πλατεία Ελευθερίας προς το γήπεδο, πήγαινα μόνος μου να δω τους γηπέδους του πρωταθλήματος των υπολοίπων — εκείνη την ημέρα η Λάρισα έκανε κόντρα στη Βέροια κι εγώ μόλις είχα τελειώσει την παρτίδα στο café μεταξύ Πρέβεζας και Πρέβεζας Ίκσιαν. Τα θυμάμαι όλα σαν τώρα: οι φίλοι γύρω μου με τα μπλουζάκια δεκαετίας '80, κάποιοι κρατούσαν χάρτινες σημειώσεις αγώνων μέσα σε χάρτινες σακούλες σουβλατζίδικου, οι τραγουδιστές είχαν βγάλει τα σακάκια τους γιατί είχε ζέστη κι είχαν μείνει μόνο με τις λωρίδες. Κι όμως τώρα μας λένε πως η ίδια αυτή ομάδα δεν μπορεί να βρει καν μία νίκη στους τελευταίους πέντε; Μα τι τύχη είναι αυτή; Δεν κατάλαβες πως εκείνο το γήπεδο στηρίζεται στις μνήμες ανθρώπων σαν τον Fotis_PAO που ακόμα θυμούνται πως το γκολ δεν είναι αστείο, είναι αίμα; Το θέμα δεν είναι ότι χάνουν — το θέμα είναι ότι έχουν ξεχάσει πως όταν φοράς αυτό το χρώμα, πρέπει να παίζεις σα να βγάζεις γκολ, όχι σα να βγάζεις λόγους γιατί δεν μπόρεσες. Δείτε τα νούμερα τους όμως: 11 ήττες, 11 ισοπαλίες, μόνο 22 γκολ υπέρ ενώ δέχονται διπλάσια. Αυτό δεν είναι ατυχία. Αυτό είναι σημάδι ότι η ομάδα έχει κολλήσει στην ιδέα του "δεν χάνουμε πια", σαν εκείνο το πρώτο κρύο πρωινό του Νοέμβρη όταν ξυπνάς και βλέπεις τον υδράργυρο στον μηδέν αλλά ελπίζεις πως ανά πάσα στιγμή θα ζεσταθεί ο καιρός. Η Λάρισα όμως δεν ήταν ποτέ ομάδα που περιμένει τον καιρό — ήταν ομάδα που άλλαζε τον καιρό μέσα στο γήπεδο. Και ξέρεις ποιο είναι το πραγματικό πρόβλημα; Δεν τους λείπει η τακτική. Τους λείπει η φωτιά. Οι παλιοί γνωρίζουν: εκείνο το γήπεδο είχε φωτιά όταν ο κόσμος τραγουδούσε *όταν* η ομάδα σκοράρει, όχι όταν τελειώνει ο αγώνας και κοιτάζουν το σκορ 0-1 από πέντε χρόνια πριν. Αυτή τη φορά όμως η μουσική σταμάτησε τόσο γρήγορα όσο ξεκίνησε — σαν κάποιος να έσβησε το μικρόφωνο μέσα στην πρώτη πράξη. Και εσύ μου λες ότι δεν τους πειράζει; Μα πώς δεν τους πειράζει όταν βλέπουν στα replay πως εκείνοι άνοιξαν τον αγώνα σωστά, έκαναν σωστές κινήσεις, μέχρι που κάποιος ξέχασε πως πρέπει να μπει στο γκολ και αντί για gol έκανε μία αργή πορεία προς τις κερματοθύρες; Η ιστορία λέει πολλά: λέει πως η ομάδα είχε χαρακτήρα. Αλλά η ιστορία δεν λέει πως ο χαρακτήρας μένει στάσιμος. Αυτή η Λάρισα που κάποτε έκανε τους γηπεδούχους να τρέμουν τώρα βγάζει τελικά νίκες σαν νερό στην αμμουδιά — τρέχει μέσα από τα δάχτυλά σου κι όταν προσπαθείς να την πιάσεις, έχει ήδη χαθεί. Και πάλι όμως — μήπως τελικά η ομάδα είναι μόνο οι δεκαέξι άνθρωποι στο γήπεδο; Ή μήπως το γήπεδο είναι ακόμα εκεί, κρυμμένο κάτω από ένα στρώμα σκόνης αγωνιστικής λήθης; Γιατί όταν ο IraklisUltras φωνάζει "τι κάνουν αυτοί οι άνθρωποι", δεν κατηγορεί τους παίκτες. Κατηγορεί εκείνον τον ψεύτικο εαυτό που φόραγαν σαν παλτό πάνω από την πραγματική μορφή της ομάδας. Και η μορφή αυτή δεν γίνεται από νούμερα. Γίνεται όταν κάποιος σηκώνει το κεφάλι προς το γκολόφι της ΑΕΛ Αρένας μετά από σαράντα λεπτά αγωνιστικής προσπάθειας, όχι όταν κοιτάζει το ρόλο του παιχνιδιού να τελειώνει χωρίς γκολ.