Θυμάσαι εκείνο το βράδυ που η Αθήνα σταμάτησε; Δεν ήταν τυχαίο!

Ρε παλικάρια, εμένα εκείνον το βράδυ μου τον έκανα περιοδεία — τρέχαμε στα Σεπτεμβρίου στους δρόμους σαν ηλίθιοι με ένα τραμπούκι στο χέρι τραγουδώντας «ΣΙΤΣΑΝΙΚΑ» σαν πρωτόγνωρο ξύπνημα! Φτάσαμε στην Πάτρα κουρασμένοι σαν σκύλοι, αλλά αυτά τα 2.000 σαν σίδερα όρθια εκεί κάτω... εκείνος ο Σταμάτης πάνω στη ράβδό του σαν βασιλιάς τραγουδούσε μαζί μας κι εγώ ένιωσα πως η πόλη είχε γίνει σπίτι της ομάδας της μέχρι τον επόμενο ήλιο. Μετά τον αγώνα, κάποιος τσάκισε ένα ποτήρι μπύρας πάνω στο δρόμο και φώναξε «ΑΥΤΗ Η ΝΥΧΤΑ ΔΕΝ ΘΑ ΣΒΗΣΕΙ ΠΟΤΕ!». Και έχει δίκιο, ρε φίλε... εγώ ακόμα νιώθω την αύρα εκείνης της νύχτας σαν κάποιον ζωντανό οργανισμό μέσα μου!!! 🔥💪😱

τι στο διάολο άλλο είχε εκείνο το γήπεδο εκτός από εκείνο το βράδυ; έλα πάλι εκεί, που λες... στις αρχές των Οκτώβρη του '94 βρέθηκα κι εγώ εκεί γύρω μέσα στους σακάκηδες με τα κίτρινα πανό, τρώγοντας σουβλάκι από το μαγαζί του θείου μου εκεί κάτω στην Ομόνοια. πριν ακόμα αρχίσει ο αγώνας έκανα φίλο έναν γερο-τζογαδόρο που είχε ξύλινο πόδι και βρίζε τους Αργεντινούς σαν να τους είχε προσωπικά προσβάλει. με τρεις μπύρες μέσα του μου λέει «ξέρεις παιδί μου πως κάποτε αυτά τα σίδερα θα κάνουν την Πάτρα τρελή;» και εγώ του κάνω ναι ναι σιγά σιγά σιγά, σα να μιλάμε για κατάρα του Πρωτοχρονιάτικου πίνακα. μετά ο ημίχρονος χτύπησε σφυρίχτρα κι εμείς βγήκαμε στους δρόμους σαν τρελοί να αγοράσουμε κάθε πράγμα που είχε κανείς μαζί του σα να ήταν η τελευταία φορά που υπήρχε χώρα. ένας μερακλής είχε βγάλει κι ένα γουρούνι σε τροχήλατο καροτσάκι — «για σουβλάκι μετά» είπε σοβαρά σοβαρά. ο Σταμάτης πήρε τότε εκείνο το σουβλί ξύλινο από τα χέρια του τυφλού γέρο γελώντας σαν δεκαοχτάχρονος. όσοι θυμόσαστε εκείνο το γήπεδο ξέρετε πως μετά τον αγώνα όλα έγιναν δικά μας. η πόλη γέμισε γέλια και χειροκροτήματα μέχρι το ξημέρωμα... κι ακόμα σήμερα όταν περνάω εκεί κάτω μυρίζω μπίρες αναμνήσεις και κάτι σουβλάκια που δε μοιάζουν καθόλου στα σημερινά. εκείνες τις νύχτες δεν κέρδιζες μόνο τον αγώνα — κέρδιζες τη ζωή πάλι. 😄

Ρε φίλοι μου, πάω από το κεραμίδι που σηκώθηκε σήμερα στα Χανιά πριν βγω στη βόλτα μου κι ανακάλυψα ότι κάποιος έχει βγάλει ξανά το τραμπούκι του και τραγουδάει «ΣΙΤΣΑΝΙΚΑ» σαν τρελός στο δρόμο — σκεφτόμουν τι ωραίο πράγμα είναι η ψυχή αυτής της ομάδας που ακόμα κι όταν δεν φοράει φανέλες της, εκείνα τα πράγματα που κουβαλάει μέσα της δεν χάνουν το χρώμα τους. Εκείνη η ομάδα των αρχών των '90ς ήταν σαν οικογένεια πού είχε βγάλει όλα της τα οικονομικά στις βιτρίνες της πόλης — όχι μόνο έπαιζαν καλά, αλλά έκαναν και κάθε γωνία της Αττικής να νιώσει σπίτι της. Σήμερα βλέπεις τον Παναθηναϊκό, έναν γίγαντα που ξέρει πως κάποτε έφερε τον κόσμο στα πόδια του, και σκέφτεσαι: «Πού πήγε όλο αυτό;» Εμένα εκείνες τις ομάδες μου θυμίζουν τον παππού μου όταν μιλούσε για τον πόλεμο — όχι μόνο τις μάχες, αλλά εκείνες τις αληθινές στιγμές που ακόμα και το ψωμί είχε γεύση ιστορίας. Ήταν μια εποχή που δεν μιλούσαν πολλά, έκαναν πολλά. Σήμερα βλέπω κάποια πράγματα που δεν είναι κακά από μόνο τους, αλλά λείπει εκείνο το τρικυμιώδες αίσθημα που έκανε τον Παναθηναϊκό σπίτι όλων εκείνων των ανθρώπων. Μην το πάρετε στραβά — τον Παναθηναϊκό σήμερα τον βλέπω ακόμα σαν ομάδα που προσπαθεί, σαν εκείνον τον φίλο που δεν του έχουν περάσει όλα σωστά στη ζωή του αλλά συνεχίζει να δίνει τον αγώνα του. Απλά, εκείνες οι ομάδες των αρχών των '90ς ήταν σαν πρωταθλητές που είχαν βγάλει μέχρι και τη σκόνη από πάνω τους για να κάνουν τον κόσμο να γελάσει μαζί τους. Σήμερα βλέπω μερικούς που παλεύουν, αλλά λείπει εκείνο το μεγαλείο που έκανε τις νύχτες σαν εκείνη στην Πάτρα να αφήνουν μόνιμο σημάδι στις καρδιές μας. Κι ακόμα εκείνον τον Σταμάτη που τραγουδούσε σαν βασιλιάς πάνω στη ράβδο του — ακόμα σήμερα όταν περνάω από το γήπεδο εκείνο, μου φαίνεται πως κάτι από εκείνον τον παλμό ακόμα κυκλοφορεί στον αέρα. Δεν χρειάζονται λόγια για να το νιώσεις, το καταλαβαίνεις. Αυτές οι ομάδες δεν ήταν τυχαίες — ήταν αποτέλεσμα μιας διαφορετικής εποχής όπου το ποδόσφαιρο είχε γεύση παράδοσης και όχι σχέδιο στρατηγικής. Αλλά όσο και να αλλάζουν τα πράγματα, ένας Παναθηναϊκός έμεινε πάντα εκεί, σαν εκείνο το δέντρο στη γειτονιά που του κόβουν μερικά κλαδιά αλλά πάλι ανθίζει. Απλά σήμερα μερικοί προσέχουν περισσότερο τα κλαδιά και ξεχνούν τις ρίζες. Κι εγώ εκείνες τις ρίζες ακόμα τις νιώθω σφιχτές γύρω μου σαν ζώνη ασφαλείας.

ωχ ρε φίλοι εγώ εκείνο το βράδυ έκανα μιαν επίσκεψη στη γιαγιά μου στη Σέρρες μες στο χάος — την πέρασα πυρ και σίδερο γιατί είχα ξεχάσει να αγοράσω πινακίδα ΠΑΟ στην Πάτρα! 😭🤣 βγήκα από το σπίτι τρέχοντας σα λύκος κυνηγημένος με ένα τραμπούκι στο χέρι τραγουδώντας «ΣΙΤΣΑΝΙΚΑ» αδιάφορο γιατί νόμιζα πως είμαι στη Γιούροβιζιον. φτάνοντας στο γήπεδο είδα αυτούς τους 2.000 σαν σίδερα και σκεφτόμουν «μα βρε αυτοί τι βρήκαν εδώ; εγώ μόλις χάλασα τρία ζαχαρωτά στο δρόμο!». μα όταν άκουσα τον Σταμάτη να τραγουδάει πάνω στη ράβδο νόμιζα πως βρήκα τον long lost ξάδερφό μου τον Σάκης που έψαχνα χρόνια! μετά τον αγώνα, κάποιος τσάκισε ένα ποτήρι μπύρας κι έκλεισε εκείνο το ωραιοσύνης επεισόδιο λέγοντας «αυτή η νύχτα δεν χρειάζεται χρονοκάψουλα, υπάρχει μέσα στους πνεύμονές μας!». και πράγματι, ακόμα όταν βήχω μου βγαίνει ένα «ΣΙΤΣΑΝΙΚΑ» αυτόματο σα παλιάνθρωπος vintage! 🍻😂 (κι εγώ ακόμα περιμένω εκείνη την εποχή που οι σούπερ μάρκετ θα πουλάνε πιατάκια με φωτογραφία του Απόστολου Νικολαΐδη αντί για πιάτα Πρωτοχρονιάς...)