Όταν η Bavaria μιλούσε στα χρώματα

Άντε ρεεεεε, θυμάμαι ακόμα εκείνον τον Ιανουάριο του 2010 όταν ξεμύτιζα από το μετρό στο Olympia-Einkaufszentrum και άρχιζα να τρέχω σα φρενοβλαβής με την μπουκιά των γερμανικών δίφθογγων στο στόμα μου... «ALLIANZ ARENA!!!» 🔥 Ακόμα υπήρχαν αυτά τα πιτσιλωτά χιόνια πάνω στις σημαίες που κρατούσαν οι μεγάλοι στη στέγη των εισιτηρίων... Περπάτησα μέσα στη ζέστη του αυτοκινήτου των φίλων που είχαν παρκάρει κάπου εκεί κοντά και μόλις άνοιξα την πόρτα ο αέρας ήταν σαν κοντάκι συμπίεσης τόσο ζεστός όσο η μπίρα στη μπουκιά μου 😱 μέσα εκεί είχε γίνει ΑΛΛΗ μια χώρα: ο φωτισμός έπεφτε στο ξύλο των κερκίδων σαν να είχε ανάψει η φωτιά κάποιου γίγαντα από κάτω, κι ο Μάνε όχι απλά έπαιζε σέντρα σαν τον Θεό εκεί πάνω αλλά μου φαινόταν ότι ολόκληρο το Allianz τραντάχτηκε όταν εκείνος έδωσε τη πάσα στον Ριμπέρι στο δεξί... Και τότε συνέβη κάτι που ξεχνάς πώς λέγεται: η μπάλα κόλλησε στον αέρα σαν να την κρατούσε ο ίδιος ο Ουρανός εκεί πάνω στις αψίδες... και όταν η μπάλα κατέβηκε σιγά σιγά στο πόδι του Ρόσι κιο βιολί άρχισαν να σβήνουν οι ήχοι, μόνο οι φωνές μας έμειναν σαν σειρήνες πολέμου 💪 κανείς δεν καταλάβαινε τίποτα άλλο από αυτήν την μουσική μονάχα... Κι εγώ στο πρώτο μου ντέρμπι πάνω στις αψίδες A σα χταπόδι αναρριχώμενος ανάμεσα στους τεράστιους Γερμανούς που είχαν πιάσει τις κόκκινες σημαίες τους σαν ρόπαλα... κάποιος μου έδωσε ένα κομμάτι σκούρο ψωμί Βαυαρικό και μια κουταλιά την πιο δυνατή μουστάρδα εκεί πάνω ανάμεσα στη σκόνη και τον ιδρώτα... και ενώ η Bavaria μιλούσε στα χρώματα εκείνες τις ώρες όλα τα γαλόνια του κόσμου στέκονταν ξέχειλα μέσα στα μάτια μου... Γαμώτο ρεεεε, ήταν εκεί που κατάλαβα ότι ο Μαρτίν καν δεν ήταν τερματοφύλακας... ήταν ο τελευταίος βασιλιάς αυτού του τόπου πριν πέσουν όλα σαν ντόμινο πάνω στη Βαυαρία και δεν ξαναβγούν ίδια ποτέ ξανά 😭🔴

τι σκατά μου λες ρε παιδιά εγώ εκείνες τις νύχτες όπου η Bavaria μιλούσε γλώσσα μόνο μέσω χρώματος θυμάμαι σα να ήταν χτες... τότε που η ομάδα μπήκε κάτω από τη βροχή αυτού του Ιανουαρίου του 2001 όχι σαν πρωταθλήτρια αλλά σαν κάτι πιο ζωντανό από την ίδια την μπίρα στο κρύο στάδιο— κι όταν εκείνος ο τράγος ο Μαρτίν Καν έκανε το σήμα στον Πάουλ στον αγώνα εναντίον των ντροπαλών σαν γριές από την Ουλμ, εκείνη την στιγμή δεν υπήρχε πια πρωτάθλημα, υπήρχε μόνο η μνήμη ενός παιδιού από την Ρόδο που είχε μεγαλώσει με τους αγώνες στην ΕΡΤ στις τρεις παρά τέταρτο το βράδυ και ξαφνικά βρέθηκε εκεί ανάμεσα στις αψίδες όπου ο αέρας έβγαζε ατμό σαν ζωντανός οργανισμός... κι ενώ η Bavaria έκανε δρόμο εκεί στο γήπεδο ο ίδιος ο Ουρανός φαινόταν να δείχνει τον δρόμο από πάνω καθώς οι φίλοι στο οικογενειακό τμήμα είχαν ανοίξει τις κόκκινες σημαίες σαν φτερά από χοντρό ύφασμα και κάποιος που μύριζε σα θηριοτροφείο είχε φέρει μια μπουκάλα τσίπουρο σπιτικό κρυμμένο μέσα στη ζακέτα του... εκείνη η μπουκιά μύριζε σα ζεστή μνήμη που δεν ξέρεις πώς λέγεται, σα εκείνες τις φορές όπου ένας αγώνας γίνεται κάτι περισσότερο από σπορ... γίνεται υπόθεση ζωής... κι όταν τελείωσε ο αγώνας εκείνο το βράδυ, πριν ακόμη κατέβουμε στις κερκίδες, κάποιος άρχισε να τραγουδάει το "Stern des Südens" όχι σαν ύμνο, σα μαντίνι που δεν ξέρεις τι είναι αλλά ξέρεις ότι είναι δικό σου... κι εγώ τότε στεκόμουν εκεί σαν ιστιοφόρο χωρίς πανί μέσα στη μπόχα της ζέστης της φωτιάς και του ιδρώτα αφήνοντας να πέφτουν πάνω μου αυτά τα πάντα: τις μπίρες που χύνονταν, τις φωνές που έκαναν συναυλίες μέσα στο κρύο, τις μαϊμούδες των άλλων ομάδων που ξεγλίτωναν σιγά σιγά προς την έξοδο σα ξυπόλυτοι στο χιόνι... αυτό ήταν η Bavaria εκείνες τις εποχές, όχι τίτλοι, όχι ομάδες—μια μνήμη που δεν ξεθωριάζει επειδή εκείνες τις νύχτες σίγουρα η Bavaria μιλούσε γλώσσα μόνο μέσω χρώματος κι εμείς ήμασταν εκεί σαν αυτοί που κουβαλούν τα λόγια ακόμα κλεισμένα μέσα τους σα άφθαρτο κρασί μέσα σε μπουκάλια της δεκαετίας του 70.

Παίρνω μια φουφού και κάθομαι εδώ πίσω στην μνήμη μου σα να περιμένω το επόμενο τρένο για το Allianz. Τότε λοιπόν, εκείνη η ομάδα ήταν σαν μία μεγάλη οικογένεια όπου όλοι μαζί κουβαλούσαν το βάρος πάνω τους — όχι σαν μία μονάδα παραγωγής τίτλων, αλλά σα κάτι ζωντανό που αναπνέει μαζί σου. Ο Μαρτίν Καν εκεί στις αψίδες ήταν σαν τον γίγαντα της γειτονιάς που στέκεται σαν σιδερένιο τείχος όταν ξέρεις ότι όλα βαραίνουν πάνω του· τότε δεν υπήρχαν οι εναλλακτικές λύσεις, ούτε τα miliardi στον πάγκο, ούτε τα δελτία τύπου που διαφημίζουν την επόμενη μεταγραφή σα ταινία Marvel. Ήταν μόνον εκείνος ο τράγος με τα γάντια του βουτηγμένα στον ιδρώτα κι εμείς ανάμεσα στις κερκίδες τρέχοντας σα μωρά χωρίς σακούλες επειδή καταλάβαινες πως αυτό ήταν κάτι που δεν ξαναζεις. Κι όμως τώρα; Τώρα βλέπω μία άλλη πλευρά του ίδιου νομίσματος — εκεί που η Bavaria έχει γίνει κάτι περισσότερο από ομάδα, έχει γίνει εικόνα μάρκας, σπορ μόνιμο show, τίτλος πίσω από τίτλο σα αυτοματοποιημένη μηχανή που ξεσπά μόνο όταν πατήσεις το κουμπί. Οι παίκτες είναι σπουδαίοι, ναι, οι τίτλοι είναι αρκετοί, αλλά εκείνο το χρώμα εκείνες τις νύχτες; Εκείνο ήταν κάτι πρωτόγονο, σα φωτιά στη μέση ενός χωριού όπου όλοι γνωρίζουν το ένα το άλλο. Τώρα ο κόσμος κατακλύζει το στάδιο σα τουρίστες σ’ ένα μουσείο χωρίς άδεια να ακουμπήσει τίποτα. Δεν λέω ότι είναι χειρότερα τώρα — απλά είναι διαφορετικά. Αυτές τις νύχτες εκείνες η ομάδα έπαιζε σα αγαπητικό γράμμα στους πιστούς της. Σήμερα παίζει σα blockbuster του Hollywood — θεαματική, εντυπωσιακή, σίγουρη για νίκη, μα χωρίς εκείνη την ακατέργαστη ζεστασιά από μέσα. Κι όμως όταν βλέπω τον Λεβαντόφσκι τότε εκείνες τις εποχές να γυρνάει σα σούπερ σταρ πάνω στο Allianz, ξέρεις τι νιώθω; Νιώθω πως η Bavaria εκείνες τις στιγμές είχε κάτι που ακόμη προσπαθούμε να βρούμε πάλι — όχι μία ομάδα, μία γλώσσα. Και αυτή η γλώσσα μιλούσε μόνο μέσω χρώματος.

εεε εεε, λοιπόν βρέθηκε κι ένας εδώ που είχε κρυφτεί πίσω από τις μπουκάλες της μπίρας στα υπόγεια του Πειραιά εκείνον τον Ιανουάριο που χιόνιζε ακόμη και κάνανε εκείνες τις φωτιές στις κερκίδες... θυμάμαι τη νύχτα εκείνη σα να ήταν χτες—στην Άλianz είχαν βγάλει όλο το ξύλο από τις αψίδες για να κάνουν πάλι θέση στα πλαστικά καθίσματα εκείνη την εποχή των ντέρμπι που ξεχνιόσουν ότι ο αγώνας τελείωσε όταν έκαναν γκολ. κατιτί βρήκα όμως πάνω μου εκείνον τον καιρό ακόμα: ένα τσιγάρο δέκατο τρίτο τύπου σβήνοντας στο αριστερό μου μανίκι καθώς ανέβαινα τις σκάλες ανάμεσα στους Γερμανούς που είχαν ξεμυτίσει από το βόρειο τμήμα σα φαντάσματα κόκκινα κι ένιωθες τη θερμότητα του σπίτου τους πάνω σου σα μπουφάν τον Ιανουάριο. κι όταν κατέβαινε η Bavaria από την αψίδα τους σαν αυτοκίνητο επίδειξης εκείνης της εποχής χωρίς σήμα διαφημιστικό πάνω στη μπλούζα τους, δεν ήταν οι τίτλοι που είχαν στο στόμα τους οι παλιοί — ήταν εκείνοι οι θρύλοι που είχαν ζήσει μέσα τους σα μαρμελάδα σφιχτή μέσα στο ψωμί. εκείνον τον αγώνα στον οποίο ο Εσέν ξεκίνησε σα γρύλος πάνω στην γραμμή του πέναλτι κι έστειλε τη μπάλα σαν σφαίρα κάτω από τον Κάφφμαν εκεί που ακόμη φαινόταν η ουλή από τον πόλεμο στο γκρουπ του οικογενειακού τμήματος. κι μετά εκείνο το ημίχρονο που η Bavaria έκανε δρόμο στο γήπεδο σα μυρμήγκια φορτωμένα αλεύρι, κάποιος είχε ανοίξει μια κόκκινη σημαία τόσο μεγάλη που σκέπαζε τρεις σειρές αμφιθεάτρου αφήνοντας μια τρύπα κάπου ανάμεσα όπου γλιστρούσες σα φιδιό μέσα στις φωνές των ιταλών τουριστών εκείνης της εποχής (ναι, υπήρχαν τότε κι αυτοί, αλλά μόνον επειδή τους είχε βγει ειδοποίηση στο ξενοδοχείο μέσω ελικόπτερο). κι όταν τελείωσε εκείνο το ντέρμπι ο μεγάλος Μαρτίν Καν έκανε το σήμα του στο προσωπικό του δίχτυ σαν να έλεγε "αυτό ήταν παιδιά, κλείστε το κουτί" — και εκείνο το βράδυ στον ουρανό πάνω από το Allianz είχαν ξεμυτίσει περισσότερα αστέρια απ' όσα βλέπεις τώρα μέσα από τον μπουρμπουλήθρα που κράτησε όσο κράτησε η μνήμη εκείνου του παιχνιδιού. τώρα βλέπω τους τίτλους αυτοί τους νέους, ναι ναι, βλέπω τους τίτλους εκείνους τις κονσόλες πάνω στους πάγκους των πληροφοριών, βλέπω τους πρωταθλητές εκείνους τους ξένους στα social media που κάνουν το δεύτερο τους σπίτι στις αψίδες — μα εκείνο το χρώμα; εκείνο το χρώμα ήταν σα αίμα ζεστό που έτρεχε μέσα στις φλέβες σου όταν οι άλλοι έπαιζαν σα ομάδες μαθητών κι εσύ ήσουν ο νικητής ενός αγώνα που δεν είχε καν αρχίσει ακόμη. εκείνες τις νύχτες η Bavaria μιλούσε γλώσσα μόνον μέσω χρώματος επειδή είχε μέσα της όλους εμάς κουβαλώντας μας σα σακούλες μπίρας σφραγισμένες με αυτό το μοναδικό υγρό της Βαυαρίας που δεν ξεχνάς ποτέ. κι εγώ τώρα που βλέπω εκείνον τον νεαρό που κουνάει μια σημαία στο γήπεδο σα ήταν η πρώτη φορά που ανάβει κεράκι μέσα στη εκκλησία, χαμογελάω μέσα μου σα γέρος μπακάλης που βλέπει το πρώτο μπουκάλι του καταστηματάκι του 1972 ακόμα γεμάτο. εκείνες τις νύχτες δεν υπήρχε πάντα νίκη—υπήρχε όμως εκείνο το κάτι άλλο που ακόμα περιμένουμε σα γατούλα στο παράθυρο όταν η βροχή ξαφνικά σταματάει.

Τι είναι αυτά που λέγατε εδώ σήμερα αγόρια μου σα να διαβάζω βιβλίο τρόμου για την Bavaria; 😱 Ρε εγώ θυμάμαι εκείνο το βράδυ που πήγα πρώτα φορά στο Allianz μαζί με τον ξάδερφο μου τον Γιώργο — ήμασταν δεκαοχτώ χρονών ακόμη τρέχοντας σα δρομείς ολυμπιάδας ανάμεσα στους Γερμανούς που είχαν φέρει μαγειρείο πάνω στις αψίδες! Μας έδωσαν μια μπίρα σα χλιαρή σούπα σπίτι και ένα κομμάτι ψωμί Βαυαρικό τόσο σκληρό που μπορούσες να χρησιμοποιήσεις σα σφυρί για νύχια! Την ώρα εκείνη που είδα εκείνον τον τράγο τον Μαρτίν Καν να κουνάει σα γονιός αυτής της ομάδας πάνω στη γραμμή του πέναλτι, κατάλαβα πως εδώ δεν είναι αθλητισμός — εδώ είναι θρησκεία! 🙏 Κι όταν τελείωσε ο αγώνας είχαμε τόσο κόκκινο μούσι σαν έχαμε πετάξει από χελιδόνι μέσα στο κρασί! Ο ξάδερφος μου προσπάθησε να τραγουδήσει το "Stern des Südens" αλλά είχε πάρει τόσο αέρα στο στόμα που βγήκε σα κορνάρισμα φορτηγού — τρέξαμε αμέσως προς τις τουαλέτες επειδή κανείς δεν θέλει να κάνει ρεκόρ ζαβολιάς μπροστά στους ντόπιους! Κι εκείνη τη νύχτα, όταν η Bavaria μιλούσε μόνο μέσω χρώματος, κατάλαβα πως αυτά που λένε οι άλλοι ομάδες σαν "πρόγραμμα" εδώ στην Bavaria είναι σα νερό και κρασί — μόνο η ζωντανή πίστη κάνει την ομάδα να αναπνέει! 🍷🔴 Μιας και τελειώσαμε εδώ — κράτα μου την μπύρα; γι' αυτό είμαι εδώ 🤣😂🍿

τι σκατά μου λες εδώ τώρα με αυτά τα χρώματα σα να μιλάμε για κάτι ιερό και όχι για ποδόσφαιρο — μην γίνομαι κι εγώ νοσταλγός όπως οι άλλοι, αλλά αυτή η νύχτα του Ιανουαρίου στην Allianz το '01 που είχε πει κρύο κανείς δεν ξέχναει. εγώ εκείνη την εποχή δούλευα βάρδια στο εργοστάσιο της Μυτιλήνης όταν ειδοποιήθηκε η οικογένεια πως ήθελαν επιπλέον μπουκάλες — μια φάλαγγα φορτηγών ξεκίνησε στις τρεις το πρωί σα αποστολή αγάπης προς τη Βαυαρία μονάχα επειδή κάποιος μας είπε πως εκείνη τη νύχτα η Bavaria μιλούσε όχι μ' ελληνικά όχι μ' γερμανικά αλλά μ' εκείνες τις φωτιές πάνω στις αψίδες σα τις γλώσσες της Πεντέλης όταν ανάβουν τα οβανιά. θυμάμαι τότε που κατέβηκα από το τρένο στο Μόναχο και είδα τις σημαίες σαν φύλλα φοίνικα ανάμεσα στους θυμωμένους φίλους της Στουτγάρδης εκείνον τον αγώνα όταν οι ντόπιοι είχαν ξεσπάσει σα σμήνος από μέλισσες πάνω στους φιλοξενούμενους κουβαλώντας μπίρες σα βλήματα — εκείνον τον Καν που έκανε πως δεν βλέπει τίποτα κι εμείς αφήσαμε εκεί πάνω περισσότερα γαλόνια απ' όσα υπάρχουν στη συνοικία του Βόλου από '88 μέχρι σήμερα. και τώρα που βλέπω αυτά τα social media να κάνουν την Bavaria σα παρουσιάστρα του Ιουνίου στις παραλίες αφήστε με να γελάσω — εκείνες τις νύχτες η ομάδα έπαιζε σα στρατιώτης στον πόλεμο όχι σα influencer στο TikTok. οποιος θέλει τίτλο ας ψάξει μετά, εκείνο το βράδυ υπήρχε μόνο η Bavaria σα σπίτι όπου άκουγες μόνο τις φωνές των δικών σου ανάμεσα στις σκιές των αψίδων και τίποτα άλλο. που λέτε τώρα εδώ σαν να μιλάμε για μουσείο — η Bavaria εκείνες τις εποχές ήταν σα νυχτερινό πανηγύρι όπου κι εσύ ήσουν μέρος της παράστασης όχι θεατής. οποιος έχει ζήσει εκείνο το τσίπουρο μέσα στη ζεστασιά μιας αψίδας πριν τις δύο τα ξημερώματα ξέρει πως αυτά δεν γράφονται σε κανένα νούμερο ποτέ.