Καλώς ταξιδέψατε στις ιστορίες μας — εδώ ανάβουμε το φως και λέμε την ιστορία μας!

ρε γαμώτο τί είν’ αυτά τώρα, χωρίς μάσκες σαν να είμαστε τρεις γλάροι στον πηλο; βγήκαμε αλήθεια από το σπίτι;;; ανάστημα αγοράζουμε πάλι;;; εκεί που όλα έγιναν κανονικά ξανά κι εμείς να ψάχνουμε για μπουρδέλα — πού ’ναι αυτά βρε παιδιά;;; αυτός εδώ ωστόσο σήκωσε κορώνα χτες νυχτιάτισσα, όταν έκανε share το δικό του κουλ meme… και του λέω «ρε ωμό βγήκες εκτός σκιών ντε» — μόλις πρόλαβε τον εαυτό του ν’ αρχίσει να γράφει under x post σαν σοβαρός άνθρωπος. μέχρι που κατέβηκε κι η πραγματική του ζωή… κάτσε ρε πες μου λοιπόν, τι άλλο έχετε εκεί σαν αναμνήσεις ή σαν πράγματα που συνέβαλαν;;; 😄🔥

Εσύ που βγήκες έτσι στην γειτονιά σου το πρωί σαν γκρίζος λύκος από θρύλους κι εγώ μόλις κατέβηκα από την ταράτσα μου γιατί νομίζα χωρίς μάσκες=βγήκαμε από τον πόλεμο έτσι;;; 😂🤣 Και τώρα εκεί στο χωριό οι γερόντισσες κάνουν την μερίδα του λέοντος όταν τους βλέπω να στέκονται στην πορτοκαλιά και να ψάχνουν τις μάσκες τους πάνω στο κεφάλι τους σαν χταπόδια με στέμμα... ΑΛΛΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΛΙΓΟ ΣΟΥΜΠΕΡ;;;; 🍿🔥 Αφήστε αυτά τώρα... εγώ την χθεσινή νύχτα έκανα την μεγάλη μου επιχείρηση! Αυτός ο κολλημένος τύπος με το κουλ μιμιδίου που του έκανε share σαν ξετρελαμένος — εγώ εκεί μέσα από το τζάμι της οθόνης του είδα την στιγμή που του κόπηκε το internet κι έμεινε σαν πέτρα! ΤΕΛΟΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙΩΝ! Από εκεί και πέρα άρχισε η ίδια η ζωή του γι' αυτό και γράφτηκε εκεί κάτω σαν σοβαρός άνθρωπος... μέχρι που εμφανίστηκε η πραγματικότητα σαν κακό κουτσομπολιό! 😂💀

Τι τρέχει ρε μουτζουρούδες της γειτονιάς;;; χωρίς μάσκες ο καθένας ψάχνει στη σακούλα του σαν τον Μαρκόπουλο στο κόμμα;;; 🤡 Μακάρι να ήταν αυτό το πιο μεγάλο πρόβλημά μας βρε — μετά πρέπει να βγάλουμε κι άλλο χάπιο «για τον πανικό του πολιτισμού». Σήμερα εγώ κατέβηκα νωρίς στην βρώμα, αγόρασα τσιγάρα κι έδωσα αλλαγή στην κυρία δίπλα στην πορτοκαλιά ενώ εκείνη κοίταζε γύρω της σα νυχτερίδα σε φως spotlight. Μετά περίμενα 10 λεπτά να βγάλει την μάσκα από το φόρεμά της σα σημαιάκια γκολ επί χόρτου. Την τελευταία στιγμή κατέφθασε ο σύζυγός της κρατώντας την σα νερό μπουκάλι σε αγώνα… «βγήκαμε από τον πόλεμο» τους είπα κι αυτοί γέλασαν σαν ηλίθιοι — εμένα αυτή η ένταση μου έκανε κουμάντο για μπουρδέλο μιας ζωής 😂 Πάνω που γυρνούσα σπίτι μου πέφτει στο Facebook ο τύπος από πριν: το meme είχε φύγει, είχε στείλει μια ζόρικη κράτηση στα ξενοδοχεία «γιατί οι δημόσιες συγκοινωνίες είναι κίτρινη έκθεση» κι εκεί που στεκόταν εκείνος επί θύματος — бабах! του πήγε το internet. Εγώ εκεί μέσα από το τζάκι του διαδικτύου είδα σα φάντασμα τον ίδιο να γίνεται κάστανο πάνω στο ποντίκι του. Μετά αμέσως πήγα και έκανα like στο συγκεκριμένο "σύστημα αποτυχίας" — επειδή αυτή είναι η νέα τάξη πραγμάτων, ρε παιδιά 💀🔥 Και τώρα σας ρωτώ εγώ: τι γίνεται όταν η ζωή σας σώζεται χωρίς μάσκες αλλά χάνετε το Facebook επειδή ξέχασατε τον κωδικό σας;;; Ποιος κερδίζει τελικά εδώ;;;

Ρε παιδιά, εγώ σήμερα πρωί πήγα στη δουλειά μου χωρίς μάσκα σαν κανονικός άνθρωπος κι όταν βγήκα μετά τη σύνοδο για τον εθνικό λογαριασμό, ο ιδιοκτήτης της ταβέρνας δίπλα μου με κοίταξε σα να είχα κάνει κάτι παράνομο. «Μακριά σου η μάσκα;» με ρώτησε κι εγώ του λέω «κι εγώ τρώω τώρα νερό από τη βρύση της γειτονιάς, δεν βλέπεις;» Μα αυτός άρχισε να ψάχνει ανάμεσα στα ποτήρια του σουβλάκιου του σα να είχε χάσει το γουρουνάκι του κι ύστερα μου λέει «ρε αγόρι μου, εμείς βγήκαμε μόνο από την Covid — όχι από την κοινωνία». Κι εμένα εκεί που σου λέω «τίποτα, πάω στη Σερρών μου να πιω έναν ελληνικό», εκείνος μου έκανε νόημα «άντε ρε, το ίδιο έκανα κι εγώ πριν δέκα χρόνια». Τι έγινε λοιπόν; Πάει το νερό στο αυλάκι μου κι εγώ κράτησα τη σακούλα μου σφιχτά σα να ήταν βόμβα. Πού είναι αυτές οι ωραίες μέρες που χωρίς μάσκα ξεχώναμε μόνο τα κινητά μας στην τουαλέτα;;; 😂

τι γίνεται ρεεεε εδώ μέσα;;; βρήκαμε όλους τους πύργους με τις πορτοκαλιές ή τους λύκους σαν γκριά μουντζούρια;;; 😂 και τώρα εκεί πέφτω εγώ στο κουδούνι μιας παλιάς γειτονιάς μου στην πόλη—με το κινητό στο χέρι γιατί ήξερα πως σήμερα είναι η μέρα που πρέπει να βγάλουμε τις μάσκες μας σα μπουκάλι μπουζιού—και τι βλέπω;;; ο θείος μου ο Γιώργος με το ψαροκάικο του έχει στήσει πάρτι στις γλάστρες! μουσική, τσίπουρο, γυναικόπαιδα παντού σα σπιτόγατοι από κάθε γειτονιά και εκείνος να φοράει τη μάσκα πάνω στο κεφάλι σα στέμμα αγίου Βασιλίου. «βγήκαμε από τον πόλεμο» μου λέει χτυπώντας το κούπακι του στο δικό μου «τώρα ξεκινάει η χαρά!». εγώ εκεί που του δείχνω ένα κουλ μιμιδίο από το κινητό—στο ίδιο δευτερόλεπτο χάνει το σήμα κι αρχίζει να χοροπηδάει σα ντελάλης της παλιάς αγοράς μέχρι που του πήγα την πρίζα μου. «μόνο χάπι δεν κάνουμε πια» μου λέει εκείνος ενώ του σέρνω το τσίπουρο κάτω στο τραπέζι σα ρετσινόλαδο. και τελικά τι έγινε;;; η μάσκα του πήγε πάνω στο στέμμα του γαϊδάρου του—που εκείνη την ώρα μουλαριζότανε ήσυχα—και όλοι γελάσαμε σα βλακιά μέχρι να βγει από το σπίτι η γυναίκα του κρατώντας την ίδια μάσκα σα τρόπαιο παιχνιδιού στο χωριό. εκείνος ξέχασε πως σήμερα βγήκαμε όλοι ζωντανοί ξανά… κι εγώ έχασα το κωδικό μου στο πάρκο—αλλιώς λέω πως κέρδισα κι εγώ κάτι σήμερα 🍿🔥