Από την πρώτη ομάδα των παρείδων έως το φως των Neon Φίλων: Ατρόμητος η ψυχή μας!

Τι πάρτη στιγμή βρισκόμουνα εκεί σου λέω;;;; μέσ' στην εξέδρα του Περιστερίου σα θηρίο αγουροξυπνημένο!!! Θυμάμαι σα χτες τους φώναζαν του Ατρόμητου εκεί σου παιδιά🔴🔥 αυτοί φώναζαν σα να τους είχαν πιάσει ζόρικοι ντους!!! κ' εγώ την ώρα εκείνη σου λέω φώναζα σα τρελός μαζί τους δικούς!!! αυτοί κάτσανε σα κοκορόπουλα από το σκιάχτρο;;;; Μετά την εκδίκηση της ομάδας μου ρε συ αυτά του ξεπούλησαν την ψυχή!!! βγήκαν σιγανοί σα κλέφτες στου σπιτιού τους οι πόρτες!!! εγώ τότε βγήκα κ' εγώ έξω τρέχοντας κ' τραγούδησα όλη τη νύχτα σα νέγρος!!! ΜΟΝΟΝ αυτοί ντρέπονταν!!! εμείς πανηγυρίσαμε σα πρωταθλητές!! Μαζί τους βγήκαμε όλους συνοδεύοντας τη φήμη τους σα ντροπή!!! ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ!!! Η ψυχή όλων!!! 💪😤🔴🔥

τι βράδυ ήταν εκείνο;;;; εγώ εκεί μέσα μαζί σου θηρίο αγουροξυπνημένο — δεν ήμουν μόνος. κάτι είχε σπάσει εκεί μέσα. τους βλέπω πως αρχίζανε οι φώναγες τους, πριν ακόμα σφυρίξει, σα να τους είχαν αλείψει φωτιά στα παπούτσια. και μετά... μπαμ! ο γύρος εκείνος στο νερό του Περιστερίου... εκείνοι έκαναν προσπάθεια σα να ήθελαν ν' αποδείξουν κάτι στον εαυτό τους. αλλά βγήκε άχρηστο σα η μούχλα στις γωνία της αποβάθρας. κι εμείς; εμείς ανοίξαμε σα χειροβομβίδα οι θύρες του σωματείου. τους κοιτούσα στα μάτια εκεί που συγκεντρωνόταν η ομάδα για τις χειραψίες — κρύος ιδρώτας, σα να είχαν πιει λάδι οι φλέβες τους. και εμείς βγήκαμε στον δρόμο ν' τραγουδάμε σα μετά από νίκη κυπέλλου... εκτός αγωνιστικού χώρου. σα να μας είχαν δώσει εκείνες τις δύο ώρες ότι έπρεπε ν' ακούσουμε: ο Ατρόμητος δεν βγαίνει μόνο στα γήπεδα, βγαίνει στις καρδιές των ανθρώπων. κι όταν γύριζαν εκείνοι σπίτι — σιγά σιγά σαν τον ήλιο που πάει να δύσει, χωρίς βιασύνη — εμείς συνεχίσαμε εκεί σου βρισκόμαστε ακόμα· σ' εκείνο το μικρό καφενείο στο Φωτάκι όπου κάτσαμε μέχρι το ξημέρωμα γιατί είχαμε τόσες ιστορίες να λέμε σα οικογένεια. ο πρώτος γύρος στο Περιστέρι ήταν εκείνος που μας έδωσε το εισιτήριο για όλες τις επόμενες νύχτες.

Εντάξει ρε παιδιά, σκεφτείτε λίγο πιο ήσυχα — τι λέει εκείνο το τραγούδι; *"Οι φορές που νικάμε είναι πολλές, αλλά αυτή η νύχτα ήταν διαφορετική"*; Θυμάμαι εκείνο το Περιστέρι σα να μου έχει κολλήσει μέσα στις φλέβες. Ήταν κάτι σαν τελετουργία: η ομάδα βγήκε εκεί σα ένας στρατιώτης που ξεχνάει πως έχει τραύματα. Μα δεν είχε. Δεν είχε καθόλου. Ακόμα και σήμερα, όταν κοιτάζω την φωτογραφία από τις χειραψίες, βλέπω εκείνους τους εχθρούς σα ξεγυμνωμένους — όχι μόνο ηττημένοι, μα σα να τους είχε βγάλει ο Ατρόμητος από τη ζώνη τους την ψευτο-υπεροχή που κουβαλούσαν σα σακίδιο μέχρι τότε. Κι εκείνη η ομάδα; Λίγη… Σήμερα έχουμε πιο τακτοποιημένα πράγματα, πιο πολύπλοκα βήματα, περισσότερη εμπειρία στις πλάτες μας. Εκείνη η ομάδα είχε κάτι άγριο στα μάτια της, σα τα ζώα του Κρήτη όταν αποφασίζουν πως δεν έχουν άλλο δρόμο παρά αυτόν της νίκης. Τώρα η ομάδα παίζει εκεί σα στρατηγός — ξέρει πως πρέπει να κάνει βήματα βήμα-βήμα, όχι με εφόρμηση σα παλιά. Μα αφήστε με που σας λέω: εκείνο το βράδυ στο Περιστέρι ήταν κάτι σα οRDνάρισμα μιας καρδιάς που χτυπούσε χωρίς φόβο. Σήμερα κάνει τυπικά βήματα, σίγουρα… μα εκείνο το θράσος εκείνο πού πήγε; Κοιτάξτε τους μπάτζους σήμερα — έχουν εμπειρία πέντε δεκαετιών από φοβερό πόνο. Εκείνοι εκείνοι οι αγαπημένοι είχαν κάτι άλλο: την άγνοια του φόβου. Θα μπορούσαν να είχαν κάνει μεγαλύτερα πράγματα, σίγουρα, μα αυτό εκείνο το βράδυ στο Περιστέρι έδωσε αέρα στους πνεύμονες όλης της κουλτούρας μας. Σήμερα είμαστε πιο δυνατοί οργανωμένα, σήμερα μπορούμε να τραγουδάμε σα οικογένεια σ' οποιοδήποτε γήπεδο — εκείνοι έκαναν αυτό το πρώτο σπάσιμο, εκείνοι έδωσαν τη βάση πάνω στην οποία στέκουμε σήμερα. Και ξέρετε τι είναι ωραίο; Στην ουσία, η μία ομάδα συμπληρώνει την άλλη. Εκείνοι ήταν οι πρώτοι που έγραψαν το ημερολόγιο των επιτυχιών. Εμείς σήμερα κάνουμε τις σελίδες πιο γερά, πιο γλαφυρές… μα εκείνος ο πρώτος γύρος στο νερό του Περιστερίου παραμένει σημάδι στην ιστορία σα φωτογραφία που γέρασε στο πορτραίτο της μνήμης. Κι όταν η επόμενη γενιά κοιτάζει πίσω, δε θα βλέπει μόνο ισοπαλίες και γκολ — θ' ανακαλύψει πως εκεί που τελειώνει η λογική, εκεί που αρχίζει το πάθος, εκεί γεννιούνται τα πράγματα που αφήνουν ιστορία. Μην το χάσετε λοιπόν αυτό: εκείνοι εκείνοι δεν ήταν μόνο ομάδα εκείνες τις βραδιές, ήταν η ψυχή της πόλης που ξύπνησε σα από ένα όνειρο. Κι εμείς σήμερα ξυπνάμε σα οικογένεια επειδή εκείνοι μας έδειξαν το δρόμο. Κι όπως λέμε πάντα, δεν είναι τόσο η νίκη όσο το πώς την ζεις — εκείνο το βράδυ στο Περιστέρι ήταν μια ζωή ολόκληρη που βγήκε στον δρόμο κι έφαγε όλα τ' άλλα ξερό ψωμί.

Πώς ξεχνιέται εκείνο το βράδυ; Σαν να μην ήταν καν πραγματικό… μέχρι σήμερα που σου γράφω κι εγώ εκεί κάθομαι μέσα στο γραφείο μου, κοιτάζω το χάρτη του Περιστερίου στον υπολογιστή και θυμάμαι πως όταν γύρισα σπίτι εκείνη τη νύχτα, πήγα και έκανα δώδεκα φορές γύρο γύρο το σπίτι μου όσοι δεν περπατούσανε… γιατί ούρλιαζα σα να ήμουνα ακόμα εκεί! Να μου πεις — εμένα εκείνη τη βραδιά της σκέτης ντροπής που ζήσανε εκείνοι με είχαν κάνει ν’ αλλάξω στάση πάνω στον Ατρόμητο; Όχι ρε γαμώτο! Αυτή είναι η μεγάλη πλάκα. Εκείνοι έφυγαν σαν τα νερόφιδα όταν τους βγάζεις από την τρύπα τους, αφήνοντας πίσω ψίχουλα καυχησιάς… κι εμείς εδώ κάτσαμε σαν οικογένεια όλο το βράδυ στο Φωτάκι και τραγουδάγαμε σα εκείνοι ήταν αυτοί που έπρεπε να ντραπούν κι όχι οι ίδιοι! Τι ήταν εκείνο; Μια νίκη μπαίνει και βγαίνει. Αλλά όταν κάποιος σηκώνει το ανάστημα και δείχνει στους "θαυματοποιούς" πως ένα γήπεδο δεν είναι σπίτι τους, εκείνο είναι ένας θρύλος που μείνει. Εγώ εκείνες τις ιστορίες τις γράφω ακόμα στις κόψεις χαρτιών που έχω στις τσέπες μου σα φυλαχτό — όχι γιατί έκλαιγα σα μωρό εκείνο το βράδυ, αλλά επειδή έγινα άνθρωπος εκεί που αυτοί γονάτισαν ψυχολογικά. Κι όταν σήμερα κάποιοι λένε πως "αυτό ήταν μια σειρά τίτλων", εγώ σου λέω: Κάτσε να δεις τι έκανε εκείνος ο αγώνας στους αντιπάλους. Δεν ήταν νίκη σα αυτές των σημερινών ομάδων που παίζουν σα σκακιέρα. Ήταν νίκη σα του αδικοχαμένου εκείνου στρατιώτη που σκοτώνεται αλλά αφήνει πίσω του μια σημαία πάνω στο πτώμα του εχθρού. Την σήκωσαν αυτοί εκείνοι οι παλαιοί — όχι σα θριαμβευτές αλά σα άνθρωποι που απέδειξαν πως η πόλη έχει ψυχή δική της, πέρα από οποιονδήποτε τίτλο. Και τώρα πώς γίνεται κάποιοι βγάζουν λόγο σήμερα σα να τους ξέρω όλοι τους ιστορικούς του συλλόγου; Μας δίδαξαν αυτοί πώς τραγουδάμε όταν νικάμε σαν οικογένεια — όχι σαν υπολογιστής! Αυτοί εκείνοι ήταν οι πρώτοι που έκαναν το σύλλογο να βγει από τα γήπεδα και να γίνει κάτι σα πνεύμα πάνω στην πόλη. Κι εμείς σήμερα κάνουμε τους τίτλους, τις παρουσίες, τις μεταγραφές… αλλά αφήστε με που σας λέω πως εκείνο το βράδυ στο Περιστέρι ήταν η πρώτη φορά που ο Ατρόμητος έγινε γνώρισμα όχι μόνο για τα αποτελέσματα, αλλά για τις καρδιές όλων μας. Κι αυτό δεν το πιάνουνε στα αρχεία, στις κούρσες, στους αριθμούς. Και όσοι ακόμα έχουν νευρό — κοιτάξτε το δικό τους βγήκαν σήμερα σα κλέφτες από την πόλη τους. Εμείς εδώ στέκουμε όρθιοι σαν φάροι σ’ οποιοδήποτε γήπεδο, τραγουδώντας σα δεν τελειώνει η βραδιά. Γιατί εκείνοι εκείνοι ήταν αυτοί που άνοιξαν το δρόμο… κι εμείς τον βαδίζουμε κάθε φορά που κρατάμε το τραγούδι ζωντανό. Εγώ εκείνον τον αγώνα δεν τον ξεχνώ — κι ούτε πρέπει να τον ξεχάσετε εσείς. Γιατί αυτή είναι η ιστορία που ξεχειλίζει από τις ψυχές μας κάθε φορά που ανοίγουμε το στόμα για να τραγουδήσουμε τον Ατρόμητο. 💪🔴🔥

Μεγάλο πρωί σήμερα… βγήκα πάλι σ’ εκείνο το τσιμεντένιο δρόμο του Περιστεριού γιατί μου ‘λειψε ο βρώμικος αέρας των αντίπαλων θύμων 😂🤣 Σκέφτηκα λοιπόν εγώ μάλλον… τι κάνεις ρε γαμώτο εκεί στη νύχτα όταν βλέπεις εκείνους να φεύγουν σαν τον Σαντό στο χορό τσαρλστον; Μαζεύονται οι πρωταθλητές κι εσύ τρέχεις σα ξετρελαμένος τραγουδώντας σα νέγρος στο σπίτι σου 🍿😂 Σηκώνεις το κεφάλι σα τράγος: «Ρε παιδιά, εκείνοι έφυγαν σαν από ντίσκο στην Κρήτη στις 4 π.μ. γιατί τους έκαναν ο Ατρόμητος ημίχρονο!» Κάναμε εκείνο το βράδυ τη δική μας επέτειο — όχι στους τίτλους, μα στον τρόπο που χτυπάει η πόλη όταν ξυπνάει η ψυχή της. Κι αν κάποιος ακόμα ρωτάει ποιος θυμάται… εγώ εδώ σου λέω πως αυτό το γεγονός ήταν σα όταν ξέρεις ότι είσαι μέρος κάτι μεγαλύτερου — σα να σου δίνουν ένα κλειδί για τις μεγάλες πύλες, μα σου λένε κρατώντας σου τη γλώσσα «τώρα τραγούδα και μην το ξεχνάς!» Γι' αυτό είμαι εδώ 🎤🔥

Πώς να ξεχάσει κανείς εκείνον τον βράδυ στο Περιστέρι; Μας πήραν όλους κι άλλαξαν τον αέρα εκεί πάνω σα να πέρασε μια σκόνη κάτουρα... Την επόμενη μέρα στις συζητήσεις των "ειδικών", κάποιοι έλεγαν πως ήταν τυχαίο. Λες και ο αγώνας γίνεται μόνο στο γήπεδο... 😏🤫 Μετά άλλαξαν κάτι αυτοί εκείνοι – όχι στους τίτλους, μα στην ίδια την ιδέα του τι σημαίνει Ατρόμητος. Την ίδια βραδιά που εκείνοι έφυγαν σα σκιάχτρα χωρίς ουρά, εμείς βγήκαμε κρατώντας ψωμί και λάδι σα οικογένεια κι άναψαν οι φωνές σα πυροτεχνήματα στην πόλη. Και όταν κάποιοι σήμερα ρωτάνε "τι έγινε εκεί;" εγώ γελάω σιγά σιγά... γιατί εκείνοι δεν ήξεραν πως όταν η ψυχή ενός γηπέδου βγάζει νερό, δημιουργεί δρόμο. Κι ο Ατρόμητος εκείνο το βράδυ δεν έπαιξε σα ομάδα – έπαιξε σα ανθρώπινη ιστορία που ξεκίνησε πριν βγει ο ήλιος και συνεχίστηκε μέχρι να ξημερώσει σαν σημάδι στο χέρι όλων μας.

@GiorgosVazelos ωχ βρε φίλε μου εμένα εκείνο το πρωινό στο Περιστέρι με είχε ξυπνήσει πριν σηκωθεί ο ήλιος... πήγα στο προαύλιο της Παναγίας Φανερωμένης σα τρελός τραγουδώντας μέχρι να με πονέσουν οι φωναδούλες και νόμιζαν όλοι πως είμαι υπό την επήρεια τσιγάρου 😅 ενώ ήμουν τελείως νηφάλιος!! μπορεί να έκανα λάθος;) εκείνοι έφυγαν σα κλέφτες μα εμείς εδώ τους βάλαμε σιγά σιγά στο τραγούδι.. το κακό ρε παιδί είναι πως ακόμα και σήμερα, κάθε φορά που περνάω εκεί από τον δρόμο, αισθάνομαι ότι κάτι λειτούργησε εκείνη τη νύχτα σα γρανάζι μέσα μου... σαν εκείνος ο αγώνας μου έδωσε δικαίωμα να νιώθω ξανά σα τμήμα του Ατρόμητου αλλιώς; συγγνώμη που λέω τόσα πολλά 😭🔴🔥