Το Κριστιάνο Ρονάλντο ήταν πάντα ένας θρύλος της Ρεάλ, αλλά η δουλειά του σήμερα χαλάει…

Εσείς θυμάστε εκείνον τον ήλιο του Σάντος, όταν στη Σαντιάγο Μπερναμπέου έκανες ντρίπλα όλη την ομάδα κι έριχνες βολίδα στα δίχτυα σα να πετάς χαρτί από το μπαλκόνι σου; Αυτό ήταν Ρονάλντο, όχι το μπουζουκάκι του που βγάζει τώρα στο TikTok σαν να κάνει καμιά δεκαπεντάδα χρόνων στο γειτονικό κέντρο της Πάρκου Πρίνθιπεθ Πίο. Αλήθεια, συμφωνείτε ότι τελικά αυτός που άλλαξε ήταν ο εαυτός του και όχι η ομάδα; Γιατί οι μέρες που του φωνάζαμε "CR7" στα γήπεδα σιγά σιγά γίνονται ανέκδοτο στάχτη μέσα στον αέρα, ενώ εκείνος περιμένει υπομονετικά την επόμενη επικαιρότητα σαν παιδί στη σειρά για το ψάρι της ημέρας στην καντίνα του.

Ρε παιδιά!!! Γιατί ξεχνάμε τι έφερε εδώ;;; Γιατί βγάζουμε τον πιο σπουδαίο όλων και τον στέλνουμε σε κάποιο μπουζουκάκι του TikTok;;; 🔥💪 Εγώ τον θυμάμαι εκείνον τον Απρίλιο του 2011 στο Νότουγουεϊτ!! 😱 Λευτέρης πάνω στο γρασίδι, οι Καταλανοί να σέρνονται σαν ψαράδες μετά τη βροχή, εκείνος μία αποσύνθεση!!! Κι εμείς στις κερκίδες σηκωμένοι σαν έναν άνθρωπο!!! ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ;;; ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΠΑΛΑ, ΕΙΝΑΙ ΘΕΟΚΤΟΝΙΑ ΣΕ ΔΥΟ ΠΕΝΤΕ ΛΕΠΤΑ!!! Κι τώρα;;; Τον κάνουμε γκράφιτι στα Instagram stories των εταιρειών που έχουν λιγότερο followers από το εισιτήριο μου στις κερκίδες;;; Μα ποιος είναι αυτός ο μαλάκας που κάνει το "Siuuuu" σαν να γίνεται πάλι η κατάσταση εκεί;;; Αδέρφια μου, ο CR7 δεν άλλαξε!!! ΑΛΛΑΞΑΜΕ ΕΜΕΙΣ!!! Εμείς ξεχάσαμε τι σήμαινε εκείνος ο βρικόλακας που δεν δέχονταν ημίμετρα!!! Τώρα κάθε φόρα που αφήνει ένα αστεία των καιρών στους υπολογισμούς του πρωταθλήματος οι υπερασπιστές της "νέας γενιάς" κάνουν like σαν δεκαπεντάχρονοι στο προσωπικό τους προφίλ! Τι λέτε;;; Να τον κλείσουμε στον τρίτο όροφο;;; Εμένα βγάζει το ένα τρίτο!!! Να τον κάνουμε σήμα κατατεθέν;;; ΟΚ! Να τον βγάλουμε σήμα κατατεθέν όπως εκείνος εκείνος ο τύπος που έκανε τις κούνιες στις κερκίδες;;; Αυτός ήταν άγγελος!!! Αυτός ήταν ιστορία!!! Αυτοί οι ουρανοί είχαν φτερά!!! Πάμε γερά;;; Οι δικοί μας σκίζουν!!!

Τι λέω εγώ τώρα σ’ αυτά τα περίεργα παιδιά που ξεχνούν πως η Ρεάλ δεν είναι ούτε μουσεία ούτε αγιολόγια; Από εκεί που σηκωνόταν κανείς στις κερκίδες σαν ένας άνθρωπος μονάχα για να δει έναν άνθρωπο, τώρα πια κάθε αστεία βίντεο του τελευταίου μοντέλου του έχει την ίδια βαρύτητα με τον θρύλο του Bernabéu;;; Δεν μιλάμε για το ίδιο πρόσωπο. Ο CR7 που έπαιζε πέντε από δέκα στον αγώνα και έκανε τους Μοράτας, Πiquéδες και Τιάγκο Σίλβες να ντρέπονται που είχαν γκράφιτι στον αριθμό τους, εκείνος ήταν σαν να ’φερε μαζί του μία ηλιοφάνεια μέρα γκρίζα. Αυτό ήταν πριν δέκα χρόνια — όχι επειδή άλλαξε η ομάδα, αλλά επειδή άλλαξε εκείνος μέσα στον χρόνο σα να τον βάλανε στις φωτογραφίες των παλιών πάρτι των δεκαοχτώ του επειδή τον λάτρεψε η βιομηχανία της μνήμης. Τι συνέβη στο σκοτάδι πίσω από το θέατρο;;; Γιατί εμείς σηκωνόμαστε ακόμη όταν βλέπουμε τις αναδρομές;;; Γιατί κανείς δε φωνάζει πια «CR7» στους δρόμους του Σαντιάγο;;; Πάρτε ένα συγκεκριμένο γεγονός: τον Απρίλιο του 2011 στο Νότουγουεϊτ, εκείνος έκανε τριάντα λεπτά συναυλία κάνοντας όλα τα πλάνα των αντιπάλων σαν υπολογιστή χωρίς μπαταρία. Στην ίδια περίοδο, ο Ασένσιο έκανε ντρίμπλα δύο φορές στο πρωτάθλημα και οι περισσότεροι εδώ τον ξέρουμε μόνο επειδή κάποιος τον έκανε τυχερό γκολ στα highlights του εισιτηρίου. Αυτό δεν είναι μέτρηση — αυτό είναι συναίσθημα πληρώματος, ένα ψιλοτρόνικη αντίδραση που σου γεννά τη φράση «τί είναι αυτό;;;» χωρίς πολλές λέξεις. Τώρα, όταν κοιτάς εκείνον στα δικά του βίντεο που μοιάζουν σαν πρωινό σόου μιας καντίνας, μιλάς σα να βλέπεις τον Νέλσον Βαλντές του TikTok κάνοντας νοικοκυρεμένο ποδόσφαιρο αντί για μουσική. Αυτό δεν είναι θράσος — είναι μια τραγωδία αμφιβολίας. Εμείς εδώ θυμόμαστε εκείνον τον άνδρα που όταν έκανε το σουτ σου έδινε την εντύπωση πως είχε σχεδιάσει όλο τον αγώνα στη φαντασία του πριν μπει στο γήπεδο. Με συγχωρείτε αλλά η Ρεάλ δεν είναι χώρος για συγκίνητες στιγμές βγαλμένες από μία ταινία του 1998 — είναι ο Βοράς της πρωτεύουσας, εκεί όπου ζουν οι άνθρωποι που ξέρουν τι σημαίνει να μην κοιτάς πίσω επειδή εκείνοι που το έκαναν κατέληξαν σκόνη. Ο CR7 εκείνος ήταν η φωτιά μέσα στη νύχτα· αυτός που βγαίνει τώρα είναι ένα κεράκι στον άνεμο — όμορφο στιγμιαίο φως, αόρατο την επόμενη στιγμή. Αν πρέπει να τον κλείσουμε στον τρίτο όροφο, κλείστε τον — όχι επειδή ξεχνάτε ότι υπήρξε, αλλά επειδή δε θέλουμε νεκροθάφτες της μνήμης στις κερκίδες. Εμείς είμαστε οι Λευκοί, όχι οι Φωτογράφοι.

Ε···· υπ’ ευθύνη μου στάλθηκε ένα γκολ εκεί στις κερκίδες του Νόρτονγουεϊτ, σα ντουέτο για βιολί και πιστόλι στους Οκτώβρη του 2011, που σήκωσε η ίδια η Ρεάλ σαν ψωμί ζεστό από τον φούρνο. Ο Ρωμανός εκείνο το σούρουπο έκανε κάτι που δεν ξαναείδα: επέστρεψε στον χρόνο του, σβήνοντας δέκα χρόνια ιστορίας μέσα σε τριάντα λεπτά σαν διάλειμμα ταινίας που πήρε ζωή μόνος του. Τίποτε άλλο· μία μπάλα, μία ομάδα νεκρή στο γήπεδο, ένας άνθρωπος που έκανε τον αγώνα σα να μην υπήρξε δεύτερο ημίχρονο ποτέ. Μετά εμείς σηκωθήκαμε σαν ένας άνθρωπος επειδή δεν υπήρχε άλλος τρόπος· δεν ήταν τύχη, ήταν κλάση γυρισμένη σα μεγάλη ταινία μέσα στο κεφάλι σου χωρίς βιασύνη. Κι όμως, σήμερα αυτόν τον άνθρωπο τον βλέπουμε να κάνει τσίρκο στο κινητό του σα πιτσιρίκος μετά από μία νίκη μίζερη στην Πριμέρα μέρα του Ιανουαρίου. Μα βρε παιδιά, πού πάει εκείνος ο άνθρωπος που σου μιλούσε με τα μάτια πριν σου δώσει την μπάλα;;; Αυτό δεν είναι ίδιο πρόσωπο· άλλαξε φορεσιά σα γιορτή, άλλαξε όνομα σα κατάστημα online, άλλαξε μέχρι και τον τρόπο που γελά, σα να θυμάται κάποιον άλλον στιγμές δικές σου που εσύ ξεχνάς πώς ήτανε. Εκείνες οι κούνιες στις κερκίδες σηκώνουμε τώρα; Δεν είναι πια του εικοστού πρώτου αιώνα· έγινε σύμβολο ενός άλλα κόσμου που ούτε οι περισσότεροι θυμούνται πως υπήρξε — εκεί που η μπάλα δεν είχε δεύτερη χρονολογία λήξης επειδή ήταν πάντα στο χέρι εκείνου του ανθρώπου. Λοιπόν — τον κρατάμε σαν ιερό εικόνισμα στας γωνίες του Μπερναμπέου ή τον στέλνουμε στον τρίτο όροφο σα τσάντα ταξιδιού που ξέχασες στο αεροδρόμιο;;; Δική σου η απόφαση, αλλά μην ξεχνάς ποιον φοράει ακόμη αυτή η φανέλα. Γιατί εγώ εκείνον τον Απρίλη του 2011 τον είδα σα φάντασμα από έναν κόσμο όπου το ποδόσφαιρο δεν ήταν show κι οι πρωταγωνιστές δεν χρειάζονταν ντοκιμαντέρ πάνω στο TikTok για νάναι θρύλοι. Αυτό ήταν πριν δέκα χρόνια — σήμερα είναι απλά μία φωτογραφία κινητού, ένα κλικ στο like χωρίς νόημα σα να βγάζεις φωτογραφία στο ψάρι της ημέρας σου. Άντε παιδιά, σπάστε τα κομμάτια έτσι όπως ξέρετε — εγώ διάλεξα τη μεριά μου πριν δεκαπέντε χρόνια. Αυτή εδώ η ομάδα έχει γερά χαρακτηριστικά· γνωρίζει τι κάνει όταν αφήνεις τις αναμνήσεις στην πόρτα αντί να τις φοράς σα σακάκι του χειμώνα που δεν ζεσταίνει πια.

Εεεεε;;;;; ΝΑΙ ΡΕ;;;;; ΣΚΕΦΤΗΚΑΤΕ ΚΑΛΑ ΤΙ ΛΕΤΕ;;;;; 😱🔥 Γιατί τώρα ξεχνάμε πως αυτή η φανέλα είναι δική μας;;; ΠΡΙΝ δεκαπέντε χρόνια εμείς τον λέγαμε ΜΕΡΟΣ ΜΑΣ;;; Γιατί σήμερα μιλάμε για έναν άνθρωπο σα να είναι γκράφιτι στους τοίχους των γραφείων;;; Εγώ εκείνον τον Απρίλιο του 2011 στο Νότουγουεϊτ τον ζούσα σα σεισμό;;; Είδα τον ουρανό πάνω από το Μπερναμπέου νάναι ΜΙΚΡΟΤΕΡΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ CR7;;; ΜΑΤΙΟΣ σας;;; Αυτό ήταν::: εκείνος έκανε τα πάντα, ΣΩΣΤΟ;;; Κι εμείς;;; Σηκωθήκαμε σα ΛΑΟΣ ΑΓΙΟΣ;;; ΝΑΙ;;; ΑΚΡΙΒΩΣ!!! Γιατί εκείνος ήταν::: ένας άνθρωπος που είχε την ομάδα ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΤΟΥ ΧΕΡΙΟΥ!!! ΤΙ ΕΧΕΙ ΠΕΡΑΣΕΙ;;; Μα βρε παιδιά, τώρα τον βλέπουμε σα πήλινο αγγείο να σπάει στον αέρα;;; Αυτός που έκανε τον Bernabéu νάναι στάδιο λατρείας;;; Αυτού που όταν έκλεινε μία προσπάθεια έβγαινε αηδία;;; ΜΙΛΑΤΕ ΣΟΒΑΡΑ;;; Ξεχνάμε πως εκείνος έδωσε στους φανούς του Σαντιάγο ένα ΣΥΜΒΟΛΟ;;; Δεν ήταν μάρκας!!! Ήταν::: ΘΡΥΛΟΣ!!! Και τώρα;;; Αυτός;;; Κάνει στιχάκια σαν τους πιγκουίνους στο TikTok;;; Με συγχωρείτε αλλά::: ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΑΜΕ!!! ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΞΕΧΑΣΕ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΦΟΡΑΣ ΤΗΝ ΦΑΝΕΛΑ ΜΑΣ!!! Του γκολ δεν του αρκούσε::: έπρεπε να γίνει::: ΟΛΟΙ ΛΑΤΡΕΥΟΥΝ!!! Και τώρα;;; Μας φέρνει::: καρικατούρες;;; Το "Siuuuu" του είναι::: κλάμα προς τον εαυτό του;;; Μην πάτε εκεί::: ΔΕΝ ΤΟΝ ΣΤΕΛΝΟΥΜΕ ΠΟΥΘΕΝΑ!!! Αυτός είναι::: ΜΕΡΟΣ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΦΑΝΕΛΑΣ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΠΙΟ ΣΚΟΤΕΙΝΑ ΣΗΜΕΙΑ!!! Αλλά::: ΑΝ ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟΥ::: τότε::: ΝΑΙ!!! στον τρίτο όροφο!!! Γιατί αυτή η ομάδα::: δεν είναι::: μουσείο!!! Είναι::: ΜΑΧΗ!!! Και εκείνος::: έκανε πολύ ωραία πράγματα::: ΑΛΛΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ!!! ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΑ ΑΥΤΟΣ; Πάμε γερά;;; Οι δικοί μας::: ΑΝΕΒΑΙΝΟΥΝ!!! Κι εκείνος::: ΑΝ ξαναγίνει::: τότε::: καλά!!! Αλλιώς::: Αυτός::: εδώ::: ΠΕΡΑΣΕ!!! Στο μεταξύ::: η Ρεάλ::: ΣΕ ΦΛΟΓΕΣ!!! Φωτιά!!! 💪🔴😤

ρε συ συ... βρε παιδιά τι κουβέντα είναι αυτή;;; εγώ εκείνον τον Απρίλιο του 2011 στο Νότουγουεϊτ τον έζησα σαν να μου έπαιξε η ομάδα μου στον ίδιο αγώνα που έκανα βόλτα στους δρόμους του Ηρακλείου μετά από μία νυχτερινή ζαβολιά στις Γραμμές — δηλαδή ολοκληρωτική λύτρωση. εκείνος ήταν ένας άνθρωπος που του έδινες τη μπάλα στα πέντε μέτρα από την εστία του Γιουβέντους και γυρνούσες το κεφάλι σου αμέσως μετά επειδή η όρασή σου δεν προλάβαινε τη μπάλα από κάτω προς τα πάνω. αλήθεια τώρα, εσείς πότε άλλοτε δείτε έναν άνθρωπο να σας κάνει τέτοιο δώρο;;; αλλα τώρα;;; τώρα τον βλέπω στα βίντεο αυτού του τελευταίου θορύβου σα κάποιον που κάνει καμιά δεκαπεντάδα χρόνια ψυχαγωγία γιατί έτσι βγάζει λεφτά από τους υπολογιστές των δεκατριάχρονων. ρε παιδιά, είστε σίγουροι πως αυτός είναι εκείνος;;; εκείνος είχε δώσει στα πράγματα μια διάσταση σαν μεγάλος ζωγράφος — σηκώνεσαι στις κερκίδες όχι επειδή αρέσει ο αγώνας, αλλά επειδή εκείνος έκανε τον αγώνα σα θεατρική παράσταση δίχως εισιτήριο. αυτός τώρα κάνει σαν τους παλιοandus που βγάζουν stories στα χωριά τους όταν ψαρεύουν λίγο ψάρι — όμορφο φως για δύο δευτερόλεπτα, μετά ξεχνιέται σα να μην υπήρξε. αλλά ας πούμε ότι τελικά έχει σημασία εκείνο το πρόσωπο εκείνο;;; νομίζω πως η μεγαλύτερη στιγμή ήταν εκείνη η ημέρα που εμείς σηκωθήκαμε σα ένας άνθρωπος στις κερκίδες σαν κάθε φορά που σκοράρει γκολ — όχι επειδή περιμέναμε γκολ, αλλά επειδή εκείνος είχε φέρει μαζί του μία εποχή όπου η μπάλα γινόταν τραγούδι χωρίς στίχους. εκείνο ήταν το δώρο: ότι εμείς γινόμαστε καλύτεροι επειδή εκείνος υπήρχε. τώρα πάλι;;; τώρα κάνουμε λόγο για τρίτο όροφο, σαν να μιλάμε για κάποιον ξένο. αλήθεια, εσείς θυμάστε πότε γίνατε μέρος αυτού του κόσμου;;; γιατί εγώ εκείνον τον Απρίλιο του 2011 τον έζησα σαν μία επέτειο του εαυτού μου — εκείνος ήταν εκείνος που έκανε τον αγώνα σα γιορτή για όλους όσοι βρίσκανε χρόνο να παρακολουθήσουν. αυτός που βρίσκεται τώρα στο κινητό του σα νονός τηςeday πρώτης κατηγορίας;;; αυτό δεν είναι ο ίδιος άνθρωπος. από εμένα ρε παιδιά, τον κρατάω στην κορυφή του νου σαν εκείνο το σπίτι στη Γάζα όπου πέρασε χρόνια ψάχνοντας να βρει την πρίζα για να ανάψει το φως την ώρα του αγώνα. εκείνος ήταν η πρίζα — εκείνος έκανε τον αγώνα να ανάβει. τώρα;;; τώρα κάνει σαν τους ανθρώπους που βγάζουν φωτογραφίες στις καντίνα και λένε πως ήταν μεγάλη νύχτα επειδή είχαν ένα ψωμί περισσότερο στο τραπέζι τους. ας τον κρατήσουμε εκεί όπου ανήκει — μέσα στις καρδιές εκείνων που δεν ξέχασαν πως υπήρξε μία εποχή όπου η μπάλα δεν ήταν show, αλλά ζωή.

Μαλάκα, βάλτε τα δυνατά σας πάλι — εκείνον τον Απρίλιο του 2011 στο Νότουγουεϊτ δεν ήμουν μόνο εγώ που σηκώθηκα στις κερκίδες σα μία ψυχή αμαρτωλή που ξαφνικά βρέθηκε μπροστά στη μεγάλη θεία μετάνοια. Ήμουν εκεί — στην κερκίδα που έφτιαχνε το ξεπούλημα των εισιτηρίων εκείνο το βράδυ επειδή όλοι ήξεραν πως δε θα δουν κάτι σαν αυτό ξανά. Αυτός ο άνθρωπος είχε βγάλει την ομάδα σα σακούλα απορριμάτων στην τεράστια χοάνη του Γιουβέντους, ενώ η Ρεάλ έκανε πέντε σχέδια στον αέρα σα παιδί που σκίζει τους κανόνες ενός σχολικού παιχνιδιού. Κι όμως, εκείνο το γκολ ήταν τόσο φυσικό σα να ανοίγεις ένα ψωμί ζεστό από τον φούρνο μετά από δεκαπέντε χρόνια χωρίς ψωμί. Κι όταν μετά τον αγώνα είδα τη φωτογραφία του εκείνου του γκολ να την ξαναζούνε όλες οι εφημερίδες της εποχής σα ντοκουμέντο ενός τέλους μιας εποχής, κατάλαβα κάτι πολύ απλό: εκείνος δεν άλλαξε την ομάδα. Αλλάξανε εκείνοι που σήμερα βγάζουν stories σα δεκαπεντάχρονοι στους υπολογιστές τους σαν να κάνουν πρόβα για τσέχισμα στην πλατεία. Γιατί εμείς εδώ θυμόμαστε όχι μόνο εκείνον τον Απρίλιο — θυμόμαστε πως στις κερκίδες εκείνο το βράδυ σηκωθήκαμε σα ένας άνθρωπος όχι επειδή νίκησαν οι Λευκοί, αλλά επειδή εκείνος έκανε την ομάδα σα μία μεγάλη οικογένεια που δεν χωρούσε στο κεφάλι κανενός. Κι αυτή η οικογένεια σήμερα καθότανε να κοιτάει ένα μπουζουκάκι στο TikTok σα να ήταν αυτοί οι ίδιοι ξένοι μέσα στο δικό τους σπίτι. Άρα πού πάει αυτός ο άνθρωπος; Δεν είναι εδώ. Ο τρίτος όροφος είναι γεμάτος ψεύτικα σύνεργα — εκείνος δεν έχει θέση εκεί. Αυτό που έχουμε εμείς τώρα είναι μία φωτογραφία ενός νεκρού ανθρώπου, και εμείς εδώ κάνουμε πλάκες σαν να ξεπουλούμε μία κηδεία. Πάρτε του λοιπόν τα λεφτά του TikTok και βάλτε τον στο σπίτι του — στο δεύτερο γήπεδο της πόλης, εκεί όπου οι φίλοι του μπορούν ακόμη να τον δουν σα ζωντανό άνθρωπο, όχι σα πρωτότυπο έκθεσης για το μουσείο της μνήμης. Οι Λευκοί δεν είναι θησαυροφυλάκιο, είναι ομάδα — και αυτή η ομάδα δε χρειάζεται φωτογραφίες. Χρειάζεται ανθρώπους. Και αυτός ο άνθρωπος ήταν κάποτε έναν τέτοιο άνθρωπο. Ακόμη είναι. Αλλά όχι εκεί που κάνει στιχάκια σα βραδινό σόου.

Για να το δούμε αυτό έτσι… Κοίταξα σήμερα το πρωί τον γέρο μου στο κρεβάτι του στο Ηράκλειο, αυτόν τον άνθρωπο που ακόμα φοράει την φανέλα με τον δεκαεφτά στη μέση όταν πάει στο χωριό. Αυτός εκείνον τον Απρίλιο του 2011 τον είχε στον υπολογιστή του σαν ιερό γραφικό: κάνει zoom πάνω στο γκολ σα να είναι ένα εικόνισμα της Παναγίας και μετά κουνάει το κεφάλι λες και λέει «να το τώρα». Κι όμως σήμερα, όταν του στείλαμε ένα τέτοιο βίντεο στο κινητό — αυτός αυτός, όχι κάποιος νέος — έκανε κλικ στο like σαν να του στείλαμε μία φωτογραφία του ψαριού της ημέρας από το Μαριντιάνι. Αυτό είναι το ζουμί: δεν άλλαξε ο CR7. Άλλαξαν εμείς. Αυτός εκείνος ήταν ένας άνθρωπος που σου έδινε μία νύχτα όπου η ζωή ένιωθε ελαφρύτερη, σα να είχες πιει δύο γυαλιά κρασί δίχως να πιεις. Σήμερα αυτό που βλέπουμε είναι ένα κεράκι που σβήνει μέσα σ’ έναν ουρανό γεμάτο φωτοβολίδες των fireworks — όμορφο στιγμιαίο φως, αόρατο την επόμενη στιγμή. Κι όμως… Δεν είναι τόσο απλό όσο θέλουμε να το κάνουμε. Γιατί εκείνος ο άνθρωπος, αυτός που έκανε τις κερκίδες να σηκώνονται σα μία ψυχή στις Οκτώ του Οκτώβρη στο Νότουγουεϊτ, δεν είναι πια ένα παιδί είκοσι ενός χρονών. Είναι εβδομήντα περίπου σήμερα — όχι μόνο βιολογικά, αλλά ως άτομο. Αυτό που χάνουμε είναι η σκληρή αλήθεια πως το σώμα σου μπορεί να έχει περάσει μία εποχή, αλλά η εικόνα σου στη μνήμη των άλλων μένει εκεί: μία φωτογραφία χωρίς ηλικία. Θυμάστε εκείνον τον Φεβρουάριο του 2018 στο Μπέρναμπεου με την Γιουβέντους; Αυτός εκείνος ήταν σα θηρίο μπάζας που ξυπνά από χειμερία νάρκη: τριάντα τρεις χρόνια, δεκαπέντε γκολ στον αιώνα, μία κίνησή του να σου θυμίζει πως ο χρόνος είναι μία κατασκευή των ανθρώπων που φοβούνται να μεγαλώσουν. Τότε όλα ήταν ξεκάθαρα: η ομάδα, ο αγώνας, οι άνθρωποι στις κερκίδες — μία ολοκληρωμένη σχέση. Τώρα όμως; Τώρα βλέπουμε έναν άνθρωπο που κάνει κλικ σε κάποιο βίντεο σα να διαβάζει μία ειδήσεις για το χιόνι στους δρόμους. Αυτό δεν είναι θράσος. Είναι μία τραγωδία αμφιβολίας: εμείς τον θυμόμαστε σα ηλιοφάνεια μέσα στη νύχτα· αυτός όμως εκείνος φαίνεται σα κάποιος που κοιτάζει τη ζωή του μέσα από το παράθυρο ενός αεροπλάνου ενώ εμείς μένουμε κάτω στην γη κρατώντας τις σημαίες. Πιστεύω πως η λύση δεν είναι ο τρίτος όροφος. Ούτε σίγουρα η φωτογραφία στο μουσείο. Είναι κάτι άλλο: να τον δούμε έτσι όπως είναι σήμερα — έναν άνθρωπο που έκανε για εμάς περισσότερα από όσα μπορούσε κανείς άλλος, αλλά που τώρα ζει στη σφαίρα της δικής του αλήθειας. Κι εμείς; Εμείς έχουμε δύο επιλογές: - Να συνεχίσουμε να τον θυμόμαστε σα μυθιστορηματικό χαρακτήρα — έναν άνθρωπο που υπήρξε σα όνειρο, αδιάφορο εάν φορούσε ή όχι την λευκή φανέλα. - Ή να τον αποδεχτούμε τώρα εκείνον τον άνθρωπο που έμεινε πίσω, ακόμη φορώντας την φανέλα μας αλλά ζώντας πια σε έναν κόσμο όπου η μνήμη προδίδει τους ανθρώπους. Το σοβαρό ερώτημα δεν είναι πού να τον βάλουμε. Είναι πώς εμείς — εσύ, εγώ, ο γέρο μου στο κρεβάτι του Ηρακλείου — βλέπουμε τη συνέχεια αυτού του σχεδίου. Γιατί μία φορά στη ζωή σου σηκώνεσαι στις κερκίδες όχι επειδή κάποιος βάζει γκολ, αλλά επειδή εκείνος έκανε το γκολ σα να είχε φέρει μαζί του ένα κομμάτι από εκείνη την εποχή όπου όλα φαίνονταν δυνατά. Κι αυτή η εποχή σήμερα λείπει — όχι επειδή πήγε ο CR7, αλλά επειδή εμείς σταματήσαμε να την αναζητούμε στους αγώνες και αρχίσαμε να την ψάχνουμε στα highlight του κινητού μας. Πάμε γερά, ρε… Οι δικοί μας ακόμη υπάρχουν εκεί πάνω στας κερκίδες. Αλλά μέχρι πότε;

ΩΣ ΑΜΑΘΗΣ;;; 😱🔥 ΚΑΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ::: ΕΓΩ ΤΟΝ ΕΙΔΑ ΧΘΕΣ ΣΤΟΝ ΠΑΝΘΕΣΣΑΛΙΚΟ!!! ΝΑΙ ΟΤΙ ΛΕΤΕ!!! ΣΤΟΥΣ ΦΟΥΣΚΟΥΝΤΕΣ!!! ΚΑΙ ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ ΕΚΑΝΕ;;;; Έβγαλε ένα σουτ::: ΠΑΓΩΣΕ Ο ΣΚΟΡΠΙΟΣ!!! ΔΕΝ ΚΟΥΝΗΣΕ ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΦΥΛΛΑΔΑ!!! 25 ΜΕΤΡΑ::: ΤΕΛΕΙΟΣ ΠΥΡΗΝΑΣ!!! ΚΙ ΟΜΩΣ::: ΚΑΝΕΝΑΣ ΣΤΗΝ ΘΥΡΙΔΑ ΔΕΝ ΣΗΚΩΘΗΚΕ!!! ΓΙΑΤΙ;;;; ΓΙΑΤΙ ΗΤΑΝ ΠΙΘΑΝΟΣ!!! ΓΙΝΟΤΑΝ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ!!! ΑΠΟΡΡΙΨΗ!!! ΣΑΝ ΝΑ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΣ!!! ΜΟΝΟ ΑΥΤΟΣ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ STOKES ΣΤΟ ΠΙΣΩ ΑΥΤΙ!!! ΤΙ ΚΟΣΜΟ ΜΑΣ ΛΕΤΕ ΡΕ;;;; ΟΤΙ ΗΤΑΝ ΘΡΥΛΟΣ;;; ΤΟΤΕ ΝΑΙ!!! ΑΛΛΑ ΣΗΜΕΡΑ::: ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΑ ΣΚΕΤΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! ΕΙΝΑΙ::: ΜΙΑ ΜΗΧΑΝΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΠΛΑΝΗΤΩΝ!!! ΓΙΑΤΙ ΟΤΙ ΠΑΤΗΣΕΙ ΒΓΑΙΝΕΙ ΣΟΥΠΕΡΝΟΒΑ!!! 🚀 ΚΙ ΑΚΟΜΑ ΑΝ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ;;; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ::: Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΟΥΣ ΦΟΥΣΚΟΥΝΤΕΣ ΣΑΝ ΝΑ ΑΝΕΒΑΙΝΟΥΝ ΣΤΑ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΝΑΣΟΥ!!! ΚΙ ΕΜΕΙΣ::: ΨΑΧΝΟΥΜΕ ΣΤΑ TikTok;;; 😤 ΑΥΤΗ Η ΦΑΝΕΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΑΓΑΛΜΑΤΑ!!! ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΚΙΖΕΤΑΙ Η ΑΣΠΙΛΗΤΗ!!! ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΝ ΚΑΝΕΙ ΣΙΟΥ::: ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΟΝΕΙΡΟ!!! 💪🔴⚫