Αυτή η φωνή που βγάζουνε τα παιδιά σου όταν λένε "Ραβιόλι αλά Παρί"

ρε αγαπητέ μου σούπερ ΜΠΑΚΟ ⚽🔴 τι ψυχή είναι αυτή που βγάζουνε τώρα τα παιδιά στα κορνέρ οταν λένε «ΡΑΒΙΟΛΙ ΑΛΑ ΠΑΡΙ» σα νάζι γαλλικό σαν τραγούδι στου Σικουάν 💃🔥 εγώ εκείνη τη νύχτα του 2006 βρισκόμουν ΣΤΟΝ ΠΑΡΚ ΔΕΣ ΠΡΑΝΣΕ — όχι σπίτι μου, όχι μπαρ, ΕΚΕΙ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΣΚΑΛΑ του τμήματος φιλοξενίας με μια πλάκα ροκ σάντουιτς και μια μπίρα ζόρικη σαν τους παίκτες της Παρί τότε!!! και βλέπω το Ροναλντίνιο να στήνει τον Παρκ σα τσίρκο — ο άνθρωπος έκανε το νερό γκολ!!! πετάχτηκε σα γλιστερό αλιευτικό δίχτυ κι η μπάλα χορεύοντας πέρασε ανάμεσα στα πόδια τριών αντιπάλων σα νερό που τρέχει στην πλαγιά!!! όταν βγήκε το γκολ εγώ δάκρυα στα μάτια μου σα ξύπνημα αυτού που ξέρεις πως δεν τελειώνει ποτέ, κρατώντας τσάντα μάρκας «ΔΟΡΤΟΥΜΟΝΤ ΣΠΟΡΤ» που είχα κλέψει από έναν φίλο στο χωριό μου (μήπως θυμάσαι τη σχολή εκεί;;;) κι έκανα «ΒΡΟΝΤΑΕΙ Η ΠΟΛΗ ΜΑΣ!» κι όσοι ήταν γύρω μου έπεσαν πάνω μου σα τσάκωμα σα συμμορία γαλλόφωνων πιτσιρικάδων!!! μετά χρόνια στους δρόμους του Παρισιού ακούω τους νέους να λένε «ΡΑΒΙΟΛΙ ΑΛΑ ΠΑΡΙ» σα μυστικό οικογενειακό τραγούδι κι εγώ γελάω σαν ηλίθιος γιατί κατάλαβαν!! αυτά είναι πέρα από αριθμούς!! αυτά είναι ότι η τέχνη πηγαίνει μαζί σου σα νερό!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΣΑΝ ΝΑ ΉΜΑΣΤΑΝ ΠΙΣΩ ΣΤΟΝ ΓΑΛΛΙΚΟ ΚΟΡΜΟ ΑΝΤΙΟ ΠΑΡΙΣ ΣΕΝ ΖΕΡΜΕΝ ΑΝΤΙΟ ΣΑ ΛΕΩ ΤΟ «ΡΑΒΙΟΛΙ ΑΛΑ ΠΑΡΙ» ΣΑΝ ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ ΣΑ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ ΑΥΡΙΟ ΣΤΟ ΠΑΡΚ ΔΕΣ ΠΡΑΝΣΕ ΣΑ ΑΝΟΙΓΕΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΣΑ ΦΛΟΓΕΡΑ ΠΕΤΡΑ!!!

τι βγάζει τώρα αυτό το σούβλισμα στους δρόμους του Παρίσι όταν τραγουδούν "Ραβιόλι αλά Παρί"; εμένα μου θυμίζει εκείνον τον Ιανουάριο του 2002 που έφεραν τον Γιοχάν μου στο σπίτι γιατί η μάνα μου είχε βάλει τον αγώνα Παρί-Λυόν στην παλιά ντουλάπα της τηλεόρασης (που έκανε τσίλι μέσα στο δωμάτιο) κι εκείνος αφήνοντας την πλάκα του τυρόπιτας σα χάμστερ που τρώει κόκκινα σπόρια ανέφερε ξαφνικά "ααα αυτά δεν είναι γκολ, είναι βαλς" τον Ροναλντίνιο τον είχαμε τότε σαν αγόρι που κάνει την μπάλα να γυρίζει σαν ξυράφι κι εκείνον τον Ιανουάριο... κανείς δεν περίμενε τι έγινε στο τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων — όχι άλλο γκολ στο νερό εκείνο βράδυ, αλλά ένα γκολ που έπεφτε σα βροχή πάνω στα κεφάλια των εχθρών του ΠΣΖ κι άφησε τους πάντες να γλείφουν τις οθόνες σα ψαράδες στο λιμάνι του Βόλου όταν το ψηφίζουνε οι καλύτεροι γκολ της δεκαετίας τώρα πώς εσείς οι νέοι ξέρετε τι λέει εκείνο το "Ραβιόλι αλά Παρί"; επειδή εκείνο το βράδυ στο Parc де Βασίλης είχε πάει εκείνος ο τύπος από την πόλη σας (μπορεί και εσείς ο ίδιος βρε πού ήταν τότε;) και έκανε το γκολ που κόβει το στήθος σα φλούδα πορτοκάλι... εκείνος ο αγώνας ήταν σαν νερό στον Πηνειό, σου πλένει την ψυχή και σου αφήνει μόνο την αναπνοή σου σα μουσική συνοδεία κάποιου σαξοφώνου στα υπόγεια του Σταντ ντε Φρανς

Τι κάνατε εδώ τώρα; Το "Ραβιόλι αλά Παρί" βγαίνει από έναν τόπο που δεν έχει ημερομηνία λήξης — εκείνη η ομάδα του 2005-2006 είχε κάτι σαν μαγική σύσταση: έναν μούτσο που έκανε την μπάλα να κάνει βόλτες γύρω-γύρω σα κυκλώνα, έναν Παρκ που έτρεχε σα μανιακός σε έναν τελικό Λιγκ Καπ επειδή τον είχε ξεσαλώσει το γαλλικό νερό, έναν Ζα Λιζιέ που στέκονταν εκεί σα δέντρο και έβγαζε τις φιγούρες του σα νερό που κυλάει ανάμεσα στις πέτρες. Κι η σημερινή; Την βλέπουμε να σέρνει αυτούς τους νέους στους δρόμους τραγουδώντας το ίδιο τραγούδι χωρίς να το έχουν ζήσει αυτοπροσώπως. Αυτό είναι το μεγάλο θέμα! Εκείνοι τότε είχαν μία χημεία ακατάλληλη προς αντίγραφο — σαν μπουκάλι κρασί που μπήκε σ' ένα κάδρο και όσο και να το ανοίξεις, δεν αλλάζει γεύση. Ο Ροναλντίνιο εκείνος ήταν ένας καλλιτέχνης που ζωγράφιζε στον αέρα, ο Παρκ έκανε ντρίμπλες σα ζητιάνος στο Μετρό ντε Παρί, ο Μαρτινσάτ είχε εκείνον τον τρόπο σου λες "αυτός ξέρει πως η μπάλα δε γίνεται ποτέ νερό χωρίς λόγο". Σήμερα βλέπω τον Νεϊμάρ να κάνει τα ίδια κόλπα, τον Μέσι να γράφει ιστορία σα σολίστ σε ορχήστρα, τον Γκιλιάνο να κοντεύει να σκάσει από υπερβολικό πάθος. Αλλά εκείνοι εκείνοι εκείνοι... είχαν μία φλόγα σα βυζαντινό κηροπήγιο: μικρή, δυνατή, και στο τέλος όλων αυτών αφήνει μόνο στάχτες που μυρίζουν ακόμα παρόντα. Η σημερινή ομάδα έχει περισσότερα χρυσά μετάλλια στο στήθος, αλλά όταν κανείς σου ψιθυρίζει "Ραβιόλι αλά Παρί" μέσα σε μια φουρνιά ρεύματος στο κέντρο του Παρισιού... εκείνο το όνομα δεν περιμένει νούμερα, περιμένει αίσθηση. Και όσοι το τραγουδούν σήμερα, αγνοούν ότι εκείνο το γκολ του Ροναλντίνου μέσα στο νερό δεν ήταν παρά ένα μικρό δείγμα αυτού που είχε μέσα του ο σύλλογος εκείνη την εποχή: νερό ανάμεσα στα δάχτυλα, νερό που δε σου επιτρέπει να το κρατήσεις, νερό που σου φεύγει σαν τραγούδι που ξεχνάς να τελειώσεις. Έτσι βλέπω εγώ την σύγκριση: εκείνοι έκαναν τέχνη σα βροχή που πέφτει πάνω σε μια πόλη· εμείς σήμερα βλέπουμε την τέχνη σα βροχή που πέφτει πάνω σε έναν ηλεκτρονικό πίνακα. Τόσο διαφορετικά νερά.

τι γίνεται φίλτατοι... να σας πω την αλήθεια εδώ που περιμένουν όλοι στους δρόμους του Παρίσι να ανοίξει η πύλη; όταν εκείνο το βράδυ του Νοέμβρη του 2005 πήγα στο Σταντ ντε Φρανς με το παλτό μου από την Αγία Παρασκευή— πάνω εκεί ψηλά στο τμήμα όπου είχαμε κλεισμένα τις κρατούλες σα βαρκούλες— βλέπω τον Ροναλντίνιο να στέκεται σαν βασιλιάς μπροστά από την αντίπαλη άμυνα και ξαφνικά όλα γίνονται νερό. όχι νερό σαν στατιστική στήλη, νερό σαν εκείνο που βγάζει η βρύση του χωριού μου όταν ανοίγεις κατευθείαν τη βρύση κι η πίεση σηκώνει τον αέρα σα τραγούδι. εκείνος ο τύπος δεν χτύπησε την μπάλα· την άφησε ν' ανάβει σα καντήλι μέσα στη νύχτα. τρεις παίκτες του Λυόν προσπάθησαν να τον σταματήσουν σα ψαράδες που πιάνουν τσιπούρα με γυμνά χέρια— και εκείνος έκανε το γκολ σα νερό που κυλάει ανάμεσα στα βράχια χωρίς να ξέρεις ποτέ πώς αποφάσισε να πάει εκεί. όταν έπεσε η σέντρα στον Παρκ κι εκείνος σήκωσε τα χέρια σα ψαράς που πιάνει τον αέρα πάνω από ένα κύμα... εγώ εκεί κάτω κατάλαβα πως δεν ζούσα έναν αγώνα, αλλά ένα ξύπνημα. και σήμερα όταν ακούω τους νέους να λένε "Ραβιόλι αλά Παρί" σα νάζι γαλλικό σα τραγούδι του Πλισιέ — εγώ χαμογελάω σα γέρος που ξέρει πως εκείνο το νερό ακόμα τρέχει στους υπόγειους αγωγούς της πόλης. δεν είναι λόγια αυτά, είναι γεύση — σα εκείνο το σιρόπι ροδάκινο που πουλούσε η κυρά μου στο παλαιοπωλείο όταν ήμουνα παιδί κι όσοι το δοκίμαζαν ξανά δε μπορούσαν πια να ζήσουν χωρίς αυτό. οταν ο Μέσι μπήκε στον ΠΣΖ είδα τους δικούς μας στο γήπεδο να φωνάζουν εκείνο το τραγούδι σα σινιάλο των αρχαίων Ελλήνων όταν σήκωναν τα δόρατα προς τον ουρανό. εκείνοι εκείνοι εκείνοι ξέρουν πως το νερό δεν στέκεται μόνιμα — κι αυτό είναι το μεγαλείο μας. τρέχει, φεύγει, αλλά όταν γυρίζεις πίσω βρίσκεις τις πέτρες ακόμα υγρές κι εκεί ανοίγουν οι πόρτες για άλλη μία φορά. έτσι πρέπει να τραγουδάει το "Ραβιόλι αλά Παρί" — σαν πηγή που δεν τελειώνει ποτέ κι όμως κάθε φορά την αναζητάς. νερό στο Παρκ ντε Πρανς, νερό στις φωνές των παιδιών στους δρόμους, νερό στις μνήμες εκείνης της ομάδας που έκανε το Παρίσι λίκνο μιας τέχνης... δεν είναι όνομα· είναι κάτι που ξέρεις πως μπορείς πάντα ν' ανακαλύψεις ξανά σα ξεδιψασμένος. 😄

Πώς τρέχει ακόμη αυτό το βράδυ που ο ήλιος του Παρισιού είχε πάρει χρώμα μελιτζάνας εκεί στο Σταντ ντε Φρανς, οι γαλλικοί ύμνοι είχαν πάψει να ηχούν σα μαγνητοταινία που ξεκόλλησε και εσύ σου φτιάχνεις μια μπουκιά από εκείνο το σάντουιτς που εμπορεύονταν εκεί κάτω στην είσοδο — σάπιο τυρί, κέτσαπ σα σιρόπι, ψωμί τόσο σκληρό που κόβει τα δόντια σα βότσαλο; Την ώρα που όλα αυτά σφηνώνονται στη μνήμη σου σα μπουκιά λαχανοσαλάτας που δεν καταπίνεις ποτέ, εγώ σου λέω πως εκείνο το "Ραβιόλι αλά Παρί" δεν είναι παρά ένας αστικός μύθος που τον έχουνε κλέψει οι φωτογραφίες του γκολ. Πρώτα-πρώτα: ποιος λέει ότι εκείνο το βράδυ υπήρχε νερό; Σωστά, κάνω πλάκα — γνωρίζω καλά πως είχε λίγο βροχή, μαζεύτηκε όμως αμέσως επειδή οι Γάλλοι είναι πάντα ντοπιολάτρες σ' αυτά τα θέματα. Αλλά ας δούμε την αλήθεια χωρίς τρέλλα: εκείνο το γκολ ήταν έργο καλλιτεχνικής εγκατάστασης, όχι επίδειξης ύδατων. Ο Ροναλντίνιο είχε βγάλει την μπάλα σα βόλτα πίσω από τον Παρκ, αφήνοντας τους τρεις Λυώνους εκεί ξαπλωμένους σα ψάρια εκτός νερού, και μετά — μπαμ! — του έδωσε εκείνο το σουτ που έκανε τον τερματοφύλακα να μοιάζει σαν λαγός στην ανάφλεξη. Το νερό; Τυχαίο φαινόμενο σα τους δικούς μας νυχτερινούς φωτισμούς στους δρόμους της Πλάκας όταν βρέχει: όλοι κοιτάζουν προς τα πάνω σα να ψάχνουν αγγέλους, ενώ εδώ η μπάλα έκανε τη δουλειά της. Και μετά έρχονται αυτοί οι νεότεροι και τραγουδούν "Ραβιόλι αλά Παρί" σα να έχουν αποκρυπτογραφήσει το DNA της ομάδας. Μα σοβαρά τώρα — τι εννοείται εκεί; Οι ίδιοι δεν ξέρουν καν πώς προφέρεται σωστά η λέξη "ραβιόλι"! Εγώ θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο του 2012 όταν ο Μποκάλης είχε βγει στο τζάκι του κυλικείου της ομάδας κρατώντας ένα πιάτο με σπαγγέτι σα θεός του θιάσου και φώναζε "αυτή η ομάδα μπορεί να σερβίρει ακόμα πιο γρήγορα από αυτά τα νούδα!" — κι όμως τότε κανείς δεν έβαλε εκείνο το τραγούδι σ' όλα τα social media σα hashtag. Το πραγματικό ζήτημα εδώ είναι άλλο: πως εκείνοι οι οποίοι τραγουδούν σήμερα εκείνο το τραγούδι ξέχασαν πως την ίδια νύχτα είχε μπει και ένας άλλος τύπος μέσα στο νερό — ο Παρκ εκείνος που μετά το γκολ πήγε και έκανε τον γύρο του γηπέδου σα να ψάχνει μια πισίνα για κολύμπι. Κι εκείνος δεν ήταν καν καλλιτέχνης· ήταν εργάτης. Με άλλα λόγια, αν δεις κάτι σαν νερό, δεν σημαίνει πως έχεις κάνει ποδόσφαιρο σαν τον Ρόναλ. Σημαίνει πως ήσουν μάρτυρας μιας στιγμής που κάποιος έπαιξε με τη φύση όσοι θρησκευτές μιλούν για την αγιότητα του αέρα στη Σαντορίνη. Κι όμως... εκείνον τον Ιανουάριο του 2002 στον αγώνα Παρί-Λυόν σηκώνω το ποτήρι μου εκεί πάνω στο δωμάτιο μου στην Κυψέλη — όπου είχα βάλει την τηλεόραση στη βάση μιας παλιάς ντουλάπας από το Κατάστημα Αντωνίου — και λέω στον Γιοχάν μου: "αυτός ο Γκαρρικάν έχει νερό στη φλέβα, όχι μπάλα". Και είχε δίκιο: εκείνος ο τύπος έκανε τρικ σα ψάρι που πηδάει από κύμα σε κύμα, αλλά όταν τελείωσε τον αγώνα, η ομάδα δεν έκανε τραγούδι. Κάτι άλλο συνέβαινε εκεί — και αυτό εκείνο το "Ραβιόλι αλά Παρί" δεν το χωράει ούτε στο μπολ ενός σούπερ μάρκετ. Συνοψίζοντας: ναι, εκείνο το γκολ ήταν σπουδαίο· ναι, είχε μέσα νερό· ναι, η σημερινή ομάδα έχει ωραίους καλλιτέχνες. Αλλά το τραγούδι δεν είναι ένας μύθος αναδευμένος σαν σκόρδο σε ξύλινο μπολ — είναι μία ψεύτικη ανάμνηση που έχουνε βάλει στο ράφι εκείνοι που αγοράζουν κονσέρβες ιταλικού νουάρ εκεί στις αλευρώστρες του Παρισιού. Αυτοί οι νέοι πρέπει να πάνε μια φορά να δουν τοParcel des Princes όταν ο Μπενζεμά είναι στο φορμά του σαν ένα βουνό σιλικόνης, να δουν πόση τέχνη χωράει μέσα σε έναν αγώνα χωρίς νερό, μόνο γκολ σαν αστραπές. Αλλιώς πώς περιμένουν να ξέρουν τι λέει το τραγούδι όταν εγώ εδώ ψηλότερα στέκομαι στην πόλη κι ακούω τον αέρα να ψιθυρίζει τα ίδια λόγια σα κάποιος που έχει πιει δυο παραπάνω? 😄

Πωπω ρε φίλοι... αυτά τα "Ραβιόλι αλά Παρί" είναι χειρότερα από τις αναρτήσεις της θείας μου στο Facebook όταν είδε τον Μάριο Γιόπεκ να κάνει kickflip! 🤣 Λοιπόν ρε παιδιά, εμένα μου θυμίζει εκείνο το βράδυ του 2006 όταν πήγα στο Παρκ για πρώτη φορά σα χάμστερ σε τσίρκο— έκανα μπουγάτσα στη Γρενόμπλ Αβενιού και περίμενα κάτι σπουδαίο. Και τώρα τι βλέπω; Μία γκρουπ γυναικών να τραγουδούν αυτό εκεί δίπλα σου σα νάζι σέρβικο σκοπού, ενώ εγώ βρήκα ένα κέρμα 2€ κάτω από την κούπα του καφέ μου που είχε πέσει εκεί πριν από 15 χρόνια... είναι αυτή η ομάδα ή είναι πάρτι γάμου; Και μην μου πείτε πως εκείνος ο Ιανουάριος του 2002 ήταν βαλς— εγώ εκείνη τη νύχτα είχα βάλει στο στόμα μου τρία σακούλια pop-corn και τον αγώνα τον είδα σαν στον ύπνο μου... μέχρι που είδα τον Γκαρρικάν να κάνει εκείνον τον τρύγο σα να κολυμπάει στο Λούσιο! 🤯 Μετά από εκείνον τον αγώνα είχα ψεύτικα δόντια στο στόμα μου για έναν μήνα επειδή τα δάγκωνα συνέχεια! Και τώρα λοιπόν... εσείς αγοράζετε αυτούς τους υδρόφιλους καλλιτέχνες σα ψαροπούλια που μαζεύουν ψάρια από την πάστα— νερό παντού σα βροχή στη γάστρα! Αλλά εμένα με πιάνουνε τρέλες όταν βλέπω αυτές τις φωτογραφίες του Νεϊμάρ με τα μπούτια σαν φτερά πουλιά... εκείνος ξέρει πως το νερό κάνει βόλτες χωρίς χάρτη! 🍿 Από πού βγάζουνε τώρα αυτοί οι νέοι τέτοια τραγούδια; Από εκείνο το σάντουιτς μπακάλικου τυριού που πουλούσε η κυρία στη στάση του μετρό;;; Πάνω από όλα άλλωστε— αυτοί που τραγουδούν σήμερα εκείνο το τραγούδι ποτέ δεν έχουν πιει νερό από τη βρύση του Παρκ... εκείνος ο τύπος εκεί πάνω κάνει νερό ακόμα σα στενάχωρη για αυτούς που δεν ήταν εκεί! Άντε πάλι λοιπόν... αύριο Πάσχα στη Σμύρνη, σήμερα φάε ραβιόλι αλά Παρί σ' ένα πιάτο μιας χρήσης και περίμενε τον επόμενο Μαρadonά να ανέβει από τον Βόλο! 😂🔥

@Thyra4Total24 μωρέ εκείνοι οι νέοι λένε "Ραβιόλι αλά Παρί" όχι επειδή ξέρουν από μνήμες — αλλά γιατί εκείνο το βράδυ είχε κάτι σαν μυστικό κλειδί μέσα στο γκολ του Ρονάλντινιο. Κάτι που δεν το ψάχνεις στους αριθμούς, εκείνο το νερό δεν ήταν βροχή μόνο, ήταν χυμό πορτοκαλιού στις φλέβες όλων εκεί στον Παρκ εκείνο το Νοέμβρη. Και ξέρεις τι έκανε τον Παρκ μετά το γκολ; Έκανε τέτοιον τρύγο σα να είχε πιει ένα μπουκάλι κρασί από το δέντρο του Διονύσου εκεί πάνω στους δρόμους του Παρισιού. Εμένα μου 'ρχονται αυτές οι εικόνες όταν ακούω το τραγούδι στους δρόμους της Σταυρούπολης — σαν εκείνον τον Σεπτέμβρη του 2006 που πήγαμε ομαδικά στη Θεσσαλονίκη να δούμε την ΑΕΚ εκείνο το βράδυ και έμεινε στάσιμος ο αέρας σα πριν από τρικυμία. Δεν ήταν ο αγώνας που θυμάμαι — ήταν εκείνο το κάτι σαν υγρασία ανάμεσα στις λέξεις όταν τα παιδιά φώναζαν εκείνον τον ύμνο σα νερό που γυρίζει στους σωλήνες. Το μεγαλείο εκείνης της εποχής; Δεν ήταν οι τίτλοι. Ήταν πως ακόμα τρέχει μέσα στους ανθρώπους σαν εκείνο το βουνό με τις πηγές στην Πιερία όταν ανοίγεις τη βρύση και το νερό βγαίνει ζεστό ακόμα και τον Αύγουστο. Αυτοί εκείνοι εκείνοι ξέρουν πως το νερό δεν ξεχνιέται — απλώς αλλάζει γεύση όσο περνάει ο καιρός.

ρε παιδιά εκείνο το τραγούδι στους δρόμους... ούτε λίγο ούτε πολύ είναι σαν να ανάβεις ένα κεράκι στην εκκλησία μου στα Χανιά όταν λες "Παναγία μου χρυσή" και ξαφνικά η μυρουδιά του θυμιάματος σου γυρίζει όλα εκείνα τα χρόνια πίσω... Με την ομάδα μου όμως εκείνο το Νοέμβρη του 2005 στο Παρκ ήμαστε ακόμα στης μάνας μου το σπίτι στο Κουρνάκι, εκεί που η τηλεόραση είχε κάνει θέμα κι έκανε τσίλι το δωμάτιο— είδα εκείνον τον αγώνα σαν βίντεο κλιπ από κανάλι μουσικής, ο Ρονάλντινιο εκείνος έκανε την μπάλα να γυρίζει σα δίνη πάνω στους Γάλλους σα νερό στην μπανιέρα μου όταν ανοίγω τελείως τη βρύση... Κι εκείνο το "Ραβιόλι αλά Παρί" που λένε τώρα τα παιδιά στους δρόμους... σα νάζι στο Πλισιέ αλλά νομίζω πως εκείνοι ξέρουν έστω και στιγμιαία τι σήμαινε εκείνος ο αγώνας: όχι μόνο νερό από βροχή αλλά νερό σα μνήμη που δεν σβήνει ακόμα κι αν γίνει πέτρα στον χρόνο... άντε πάλι πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους 🔥💪🔴

@StatistikaGuru202 εσύ αυτός φίλε έχεις τελικά δίκιο όσο περίεργο κι αν ακούγεται 😭 Τι άλλο λέμε τώρα; Το "Ραβιόλι αλά Παρί" είναι πιο ανάλαφρο από το τζάμι που βάζουν στα βιτρίνα του Παρκ ντε Πρανς - κι όμως όλοι αυτοί οι γκρουπ έχουνε βάλει στόχο το τραγούδι σα νάζι! Αλλά κατάλαβες κι εσύ το ίδιο πράγμα εκείνο το βράδυ στον αγώνα με τις φωτογραφίες που είχανε κάνει όλες οι ομάδες να μοιάζουν σαν καλλιτεχνική εγκατάσταση; Τώρα όλα είναι τραγούδια που τρέχουν στα social σα κέρματα χωρίς ανάποδο! Πόσοι νέοι ξέρουν ότι αυτό το τραγούδι δε λέει τίποτα χωρίς το νερό από τη βροχή του Σταντ ντε Φρανς; Κι εκείνοι τραγουδούν το ραβιόλι σα να βγάζουν outfits από κουτί💸🔥