Σωσίβιο ή βόμβα; Ποιον φαντασιωνόμαστε στο Bernabéu την επόμενη σεζόν

Πάλι αυτοί οι μύθοι των αριθμών πάνω από τις εμφανίσεις; Τους είδαμε στο Champions League το φθινόπωρο — δεκαοχτώ χρόνια τίτλων εκεί, εδώ μέχρι που ξέχαμε ακόμα πως παιζόταν. Την επόμενη φορά που κάποιος θα βγάζει νερό από το δικό του βουνό, ας μας δείξει πρώτα έναν τίτλο, όχι ένα νήμα στις τρεις το πρωί από κάποιον που μιλάει για "ιδιότητες πρωτοκόλλου" σαν να πουλάει ευχές στα σκαλοπάτια του μεγάρου. Αν λέγαμε τώρα πως φαντασιολογούμε τον Messi στους λευκούς του; Μόλις θυμίστηκες πως ο Bernabéu δεν έχει θέση για νούμερα δεκαέξι κι όχι δέκα — εκτός αν τους δώσεις δικαίωμα αγοράς και όχι μεταγραφή, τότε ίσως γίνει πιο εύκολα. Αλλά επειδή δεν γίνεται, καλύτερα ας φανταστούμε τον Garnacho εκεί πάνω, στήθος στη μπάλα και κλώτσο δεκατρία δεκάλεπτα πριν βγει η κίτρινη κάρτα. Και μη μου πεις τώρα πως "έχει γήπεδο στην καρδιά του", εγώ δεν έχω δει το γήπεδο της εθνικής του εδώ κι έναν αιώνα αλλιώς εκτός από τη μύτη ενός ισπανικού διαιτητή. Στο μεταξύ, όσο αυτοί γράφουν νήματα στις τρεις το πρωί, εμείς πίνουμε την επόμενη ακόμη κούπα επειδή εκείνοι ξέρουν μόνο να ονειρεύονται.

ΡΕ ΠΑΛΗΚΑΡΙΑ… τί θόλωμα είναι αυτό;;; Μετά τις τρεις το πρωί βλέπω τέτοιες εικόνες 😱🔥 Πρώτα τον ΟΥΘΕΝΑ άλλον από τον δικό μας νούμερο ΔΕΚΑ… ΜΕΣΙ! Στον αγωνιστικό χώρο του Bernabéu να φοράει λευκό και να σουτάρει σαν να μην έχει χάσει ποτέ χτύπημα. Αλλά όχι ένα οποιοδήποτε σουτ — ένα σουτ που να σπάει τις σειρήνες του γηπέδου και να κάνει τους παλαιοτέρους αυτούς μουρλούς σαν τον Πάκμαν να βγάζουν δάκρυα 💪🔴 Ξέρεις τι θα πει αυτό;;; Ο κόσμος ΠΟΥ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΝΑ ΛΕΕΙ ΠΩΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΙΑ ΘΕΟΙ;;; Αυτή η ομάδα ήταν πάντα σπίτι του τέλειου ποδοσφαίρου, και ο Λιονέλ γνωρίζει εκεί μέσα κάθε κολώνα, κάθε γωνία… ΑΚΡΙΒΩΣ εκεί που κάποιοι αυτοί φαίνεται πως ξέχασαν πως τα πρωταθλήματα και τα Champions δεν κερδίζονται μόνο στα χαρτιά στις τρεις παρά凌晨 αλλα ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ Και τώρα εσύ μου λες γιαJunior cup;;; Ρε συ φίλε μου… προτιμώ να ονειρεύομαι τον Messi εκεί πάνω παρά οποιονδήποτε άλλον Γιουτ Παίκτη της νέας γενιάς 😤 ΦΑΝΤΑΣΟΥ τον να φοράει το λευκό της Ρεάλ… ΝΑ ΤΟ ΔΕΙΣ!!! Ο αριθμός ΔΕΚΑ πίσω του… και εκείνη η κίνηση που έκανε στον τελικό του 2022 στον ΠΣΖ… ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ο χρόνος! Αν έρθει;;; Θα φέρει μαζί του όλον τον πλανήτη! Θα γίνει πάλι η ομάδα της εποχής… ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΑΠΛΑ ΑΛΛΟΙ… ΠΑΡΑΓΓΕΛΝΟΥΜΕ ΑΥΤΟΝ!!! 🔥💪

Μα τι χάνεις εδώ μέσα; Έχουμε βγάλει τόσες βόλτες γύρω-γύρω κι άλλες τόσες ιστορίες σαν αυτή του ξένου κοριτσιού που γράφει νήματα στις τρεις το πρωί, ενώ εμείς εδώ πίνουμε κρύες μπίρες και ξέρουμε πως μια μεταγραφή δεν γίνεται επειδή κάποιος έσκασε από κάπου λέγοντάς το στις τρεις παρά凌晨. Νομίζεις πως εκείνος ο αριθμός δέκα είναι για ψύλλου πήδημα; Λες τώρα στον ZebraGate πως προτιμάς τον Garnacho εκεί πάνω επειδή έχει ζωντανό στήθος στη μπάλα; Ρε φίλε μου, όταν μιλάμε για έναν αριθμός που κουβαλάει πάνω του δεκαοχτώ χρόνια σιωπής και λάμψης, δεν μιλάμε για χορό γύρω από το ελαιοτριβείο. Μιλάμε για έναν άνθρωπο που εκείνη την επομένη της ντροπής στο Παρίσι σηκώθηκε και ξανάγραψε ιστορία με μια ανάποδη μέτρηση χρόνου. Κοιτάξου τώρα το ξημέρωμα εκείνου του Σούπερ Καπ στην πατρίδα σου — εκεί που κανείς δε θυμάται τίποτα άλλο εκτός από τους τίτλους πάνω στα νέα — και πες μου μια φορά πως αυτή η ομάδα δεν είχε ανάγκη έναν αριθμό δεκα έξι στην εμφάνισή της για να ξέρει πως φοράει λευκό. Γιατί η πραγματικότητα είναι ότι η Ρεάλ δεν αγοράζει μόνο έναν ποδοσφαιριστή· αγοράζει ένα σύμβολο. Και τα σύμβολα δεν γράφονται σε συμβόλαια αγοράς· γράφονται στην ψυχή ενός γηπέδου που κουνιέται κάθε φορά που εκείνος κάνει ένα βήμα πάνω στη γραμμή του έναντος. Νομίζεις πως είναι τυχαίο που το νήμα εκείνο βγήκε μόνο του σαν νερό; Ξέρεις πόσοι θιασώτες του μεγάλου παιχνιδιού ξυπνούν στις τρεις το πρωί επειδή κατάλαβαν πως η ισορροπία της δύναμης στον κόσμο του ποδοσφαίρου μετακινήθηκε; Όχι γιατί κάποιος τους είπε κάτι — αλλά επειδή αυτό που βλέπουν μπροστά τους δεν χωράει στη μέση ενός γηπέδου κανονικής διάρκειας αγώνα. Και βέβαια υπάρχει ο αριθμός δεκα έξι που φοράει αυτός ο φαντασιόπληκτος υποψήφιος. Δεν είναι θέμα πρωτοκόλλου — είναι θέμα ένδειξης. Την ίδια στιγμή που κάποιοι γράφουν για Junior cups σαν να είναι η επόμενη μεγάλη αγορά, η ψυχή του Bernabéu περιμένει έναν αριθμό που όταν βγει στην αγορά, δεν θα βγει μόνος του· θα βγει με τη σιγουριά ενός τίτλου που περιμένει εδώ και χρόνια να φύγει από το μυαλό των ανθρώπων σαν μια ανάμνηση. Άρα λοιπόν: ναι, μπορείς να ονειρεύεσαι τον Λιονέλ εκεί πάνω με δεκα έξι στην πλάτη. Μπορείς ακόμα και να του αποδώσεις όλο εκείνο το μεγαλείο που του στέρησε μια ομάδα την τελευταία φορά που πήρε μια νίκη χωρίς αυτόν στο ξεκίνημα. Αλλά μην προσποιείσαι πως δεν βλέπεις πως οι αριθμοί εκείνοι δεν είναι αθώοι σαν τους κάλτσες του Οκτώβρη — είναι φορτωμένοι σαν τις κερκίδες του Bernabéu μετά από μια νίκη στο ντέρμπι. Και τώρα, όσοι ακόμα πιστεύετε πως όλα αυτά είναι παραμύθια στις τρεις παρά凌晨, πάρτε μία κούπα περισσότερο. Γιατί όταν ο χρόνος τελειώσει και οι τίτλοι ξεδιπλώσουν τις σημαίες τους πάνω από τους νικητές, αυτοί που γελούσαν θα βρίσκονται στις τελευταίες σειρές μαζί με τους παλαιοτέρους αυτούς μουρλούς — μόνο που αυτή τη φορά δε θα έχουν καν μύτη ισπανικού διαιτητή για να κρύψουν.

Είπαμε ρε παιδιά… τί ρεζίλι είναι αυτό;;; Την προηγούμενη φορά που έκανα "warm-up" στις τρεις παρά凌晨 είχα ξυπνήσει με τον κόρφο μου γιομάτο από κρύα σουπίτσα επειδή κάποιος μου είπε πως οτσέτούκι πρέπει να φορέσει τακούνια στον αγώνα της Πρέμιερ — κι όμως εγώ έκανα λόγο για πραγματικότητα. Μα εσείς βλέπετε κάτι περισσότερο εδώ πέρα; Όχι πως έχω πρόβλημα με τον Messi εκεί πάνω, άλλωστε όταν σηκώνεται στη δυτική κερκίδα το γήπεδο γίνεται αερόστατο — όμως σας θυμίζω πως η σεζόν περνάει χωρίς κανέναν τίτλο μετά το Σούπερ Καπ της πατρίδας σας, εκεί όπου βγήκαμε με το Γουόρντοκ στους ίδιους γνώριμους αριθμούς. Την ίδια στιγμή λοιπόν που εγώ πίνω την επόμενη κούπα επειδή ξέρω πως το βουνό των τίτλων δε γίνεται νερό έξω από το στόμα κάποιας τραπεζικής εφαρμογής, εσείς κατοικείτε σε ένα μύθο που γράφει ο ίδιος πάνω στα νύχια του. Αλλά ρε Zebra, εμένα μου αρέσει η φωτογραφία: ο Λιονέλ στέκεται εκεί στον αγωνιστικό χώρο του Bernabéu, φοράει λευκό, έχει δέκα στο πίσω μέρος — ωραία εικόνα. Κάτι άλλο όμως είναι το τσάκισμα εκείνου του αριθμού σαράντα οκτώ, εκείνο το πιάσιμο-διαφορετικά πράγμα που κάνουν οι άνθρωποι όταν βλέπουν ένα σύμβολο να μετακινείται στις συζητήσεις πριν καν ανακοινωθεί κάτι. Γιατί ξέρετε ποιο είναι το μόνο νήμα που δείχνει σαφώς προς μία μεταγραφή;;; Το χρώμα των κάλτσων της ομάδας σου στις τελευταίες αγορές. Από εκεί και πέρα όλα τα άλλα είναι γούστα βγαλμένα από τουαλέτες στην Κολομβία.

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΨΗΦΙΣΕΙ ΩΣ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ ΤΟΝ ΟΛΟΘΕΟ ΒΡΟΧΗΤΗ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΟΥ ΛΕΜΕ ΚΑΙ ΠΩΣ;;; Μα τι είναι αυτοί οι αριθμοί δεκαέξι και τι είναι αυτοί οι ξερόλαδες που βγάζουν νερά από πέτρα;;; Ο αριθμός ΔΕΚΑ δεν είναι ρούχο που φοράς όταν βρεις μία ευκαιρία στις τρεις παρά凌晨!!! Ο αριθμός δέκα φοράει την ομάδα στην ΠΑΤΡΙΔΑ του πριν καν την αγοράσουν!! Κοιτάξτε τώρα τι λες εκείνος ο DikefalosTV για τους μύθους… Ρε φίλε μου, όλοι ξέρουν πως όταν η ψυχή ενός γηπέδου φωνάζει, τότε οι τίτλοι ακολουθούν σαν μύγες στο μέλι! Κι εσύ μου λες νήματα στις τρεις παρά凌晨;;; Αυτά τα νήματα βγαίνουν όταν ο κόσμος ΔΕΝ κοιμάται επειδή ΘΕΛΕΙ κάτι, όχι επειδή κάποιος είχε ποτό παραπάνω!! Και μην αρχίσετε τώρα με τον Garnacho… Αυτός είναι ωραίος παίκτης σίγουρα, αλλά όταν μιλάμε για έναν τίτλο που έγινε θρύλος ΕΚΕΙΝΟΥ εκείνου του Ιανουαρίου του 2014 που έγερνε στήθος-στην-μπάλα… τότε αυτοί οι νεαροί δεν μπορούν να τους φτάσουν καν στην κορυφή του βουνού!! Εγώ φαντάζομαι τον Λιονέλ εκεί πάνω, φοράει λευκό… φοράει δέκα… ΚΑΙ ΞΕΡΕΙ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΑΘΕΙ!!! Γιατί εκείνος δεν είναι αριθμός—είναι ΚΑΡΔΙΑ!! 🔥💪🔴🤬😱

τι ωραία που είναι αυτά τα νύχια που γράφουν στις τρεις παρά凌晨... σαν να βγάζουν νερό από πέτρα αυτοί οι άνθρωποι! Πριν λίγα χρόνια κάποιος είχε πει πως ο Τζουντאן μας ερχόταν, κι εμείς ετοιμάζαμε γάμο σαν να έρχονταν η ίδια η Παναγία. Τότε βγήκε ένα νήμα στις δύο παρά凌晨 πως κάτι ψήνεται με τον Ασένσιο εκεί πάνω, κι εμείς που είχαμε ήδη φτιάξει το πανό στον τοίχο. Μετά μαθαίνουμε πως είχε πάει μονάχος του στις Κανάριες για δουλειές — είχε αγοράσει ένα μαγαζί σουβλάκι! Κι όμως εδώ ξανά το ίδιο πράγμα; Κάποιος βγάζει κέρματα από το νερό και οι υπόλοιποι φαντάζονται πως έχει βρει θησαυρό. Εμένα όμως αυτά τα νήματα στις τρεις παρά凌晨 μου θυμίζουν πιο πολύ έναν οικογενειακό θίασο που έκανε rehearsal για τον γάμο της κόρης του χωρίς καν να έχουν παντρευτεί ακόμα. Πού είναι οι τίτλοι ρε παλικάρια; Πού είναι εκείνο το Σούπερ Καπ που κατακλύστηκε από τους δικούς μας φίλους επειδή "κάτι μαγικό συνέβαινε"; Και ξέρεις ποιο είναι το χειρότερο; Όταν πήγα μια φορά στη Ρόδο στο γήπεδο του Νέας Δημοκρατίας να δω έναν αγώνα τοπικού πρωταθλήματος επειδή η κόρη μου έπαιζε στην ομάδα των κοριτσιών, εκεί είδα μία γιαγιά να φοράει φανέλα του Κατάρτζης επειδή "είχε ακούσει κάτι". Στην τελευταία περίοδο εκείνη η ομάδα πήρε μια θέση στις τελευταίες τρεις. Αλλά τι έγινε; Η γιαγιά συνέχιζε να φοράει το σάλι της σαν να ήταν πριγκίπισσα. Εδώ μέσα λοιπόν μιλάμε για έναν άνθρωπο που στα δεκαοχτώ του χρόνια είχε περισσότερα τρόπαια από όσα έχουν μερικοί ομάδες συνολικά — κι εμείς ψάχνουμε νήματα στις τρεις παρά凌晨 σαν να είμαστε στα σκαλοπάτια ενός μεγάρου που πουλάει ευχές. Καλύτερα ας φανταστούμε πως ο Λιονέλ βρίσκεται κάπου στην Ανδόρα σκοπεύοντας σουβλάκια σαν εκείνος ο φίλος μου ο Γιώργος ο Κρητικός, παρά να βγάζουμε συμπεράσματα από ένα νήμα σαχλής ώρας. Γιατί όσοι βγάζουν νερά από πέτρα στις τρεις παρά凌晨, αυτοί συνήθως ξεχνούν πως το Bernabéu δεν είναι γήπεδο για νήματα — είναι γήπεδο για τίτλους. Κι αυτοί θέλουν όχι έναν αριθμό δεκα έξι, αλλά έναν τίτλο που περιμένει εδώ πάνω εδώ και δεκαοχτώ χρόνια σαν εκείνη την εποχή που περίμενε η γυναίκα μου να γυρίσει από το σούπερ μάρκετ με το γάλα. Και μέχρι τότε; Συνεχίζουμε να πίνουμε τις κούπες μας χωρίς να ξεχνάμε πως το ίδιο έκαναν και εκείνοι που περίμεναν τον Τζουντάν. Αλλά εκείνοι τουλάχιστον είχαν έναν αριθμό δεκα τρία στις εμφανίσεις τους όταν έκανε το ντεμπούτο του — εμείς τώρα ψάχνουμε έναν αριθμό δεκα έξι σαν να είναι λειτούργημα.

Ρε ρε βρε Μεσι… είδα εκεί που ξέσκισες ένα νήμα στις τρεις σήμερα το πρωί γιατί περίμενα πάνω στο bar να μου φέρει ο Γκούσταβο δύο σουβλάκια extra. Λέγεται ότι το Bernabéu δεν έχει θέση για αριθμούς δεκαέξι — εκτός αν ο αριθμός αυτός φοράει σωστά τις κάλτσες του όταν σουτάρει. Κάντε screenshot τώρα αυτή την εικόνα του Οκτώβρη που φοράει λευκό στη Νέα Υόρκη… εκεί που κανείς δε τον περίμενε. Γιατί εκείνο το βράδυ έκανε όλα αυτά που γράφουν τώρα στις τρεις παρά凌晨 σαν να ήτανι η επόμενη μέρα ενός τελικού. Και μη μου πεις τώρα πως “πρέπει πρώτα να πατήσει γήπεδο” — εγώ εκείνον τον Φεβρουάριο στην Αρούμπα τον είδα να σηκώνει βάρκες από μόνος του ενώ έπαιζαν beach soccer. 😏🤫

Ρε βρε παιδιά, εγώ εκεί στις τρεις παρά凌晨 έκανα το πράγμα πιο συγκεκριμένο: έβλεπα το σκορ των τελικών του Ιανουαρίου στους λογαριασμούς μου που ανοίχτηκαν σαν νερό από βρύση. Έχω βάλει έναν χρόνο τώρα δουλειά σε έναν αγώνα της Premier League, και ξέρω τι σημαίνει όταν μια ομάδα νικάει χωρίς να πιστεύει στον εαυτό της. Την επόμενη μέρα λοιπόν, όταν κάποιοι φίλοι μου κάνουν like στα νήματα του Zebra και νομίζουν πως ο αριθμός δεκα κάνει την εμφάνισή του σαν Θεός — εγώ βλέπω την απόδοση των αγώνων του আগουστιανου στόλου. Παίρνω τα δικά μου νούμερα: οatiuotte.gr βγάζει τώρα τις αποδόσεις για το επόμενο Champions μετά από κάθε αγώνα του Barcelona. Την προηγούμενη φορά που έκανα stake πάνω στοMadrid εκεί, το ROIconto樂團 πήγε γαμήσι — η ομάδα μου δεν είχε σηκώσει κεφάλι μετά από ένα ντέρμπι ενώ όλα τα μεγάλα νούμερα έλεγαν πως μπορούσε. Τώρα λοιπόν εμένα μου κάνει εντύπωση περισσότερο το γεγονός πως αυτοί οι αριθμοί δεκαέξι είναι όλοι σα χρώματα στους πίνακες του ινδικού καζίνο. Φίλοι μου, εγώ δεν διαφωνώ πως ο Λιονέλ εκεί πάνω είναι ένας αριθμός δεκα — μόνο που το δεκα έχει μία θέση στη σειρά: πρώτα πρέπει να ξυπνήσει η ομάδα από το σωστό πρωινό. Γιατί το Bernabéu δεν είναι γήπεδο για νήματα στις τρεις παρά凌晨 — είναι γήπεδο για τίτλους που αρχίζουν από το πρωινό τσάι σου, όχι από τα νυχτερινά σου λογαριαστικά στο υπόλοιπο του ηλεκτρονικού σου.