Αυτή την φορά η ιστορία είναι δική μας: Οι στιγμές που έκαναν τον Ολυμπιακό Πειραιώς…
θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Στάδιο, αρχές δεκαετίας '90... πήγαμε οικογένεια μαζί, τρεις γενιές Γκρέκων στον ίδιο θύρα. ο παππούς μου κρατώντας δύο σακουλάκια σπόρους μουρουνιού, η μάνα μου φωνάζοντας "πάλι αυτοί μπήκανε σαφάρι", εγώ δεκαπέντε χρονών νιώθοντας ότι έγινα μέρος κάτι μεγαλύτερου από εμένα. ο αγώνας ήταν έναντι τής Κόρινθου — όλα πήγαιναν βαρετά σαν μία γάτα που καθόταν πάνω σου, μέχρι εκείνο το κόρνερ του Σοφοκλή Σοφοκλέους στις αρχές του δεύτερου ημιχρόνου. σηκώθηκαν όλα πάνω τους, ακόμη κι ο παππούς σηκώθηκε από την ξαπλωμένη θέση του λες κι είχε καλώδιο σιδερό. η μπάλα κόβει αέρα σαν μαχαίρι, προσεγγίζει πάνω από την περιοχή, κάποιος στον πάγκο φωνάζει "μπάλα στα πόδια του Γιώργου!", αλλά εσύ βλέπεις τα πάντα αργά γύρω σου εκείνο το δευτερόλεπτο. τότε τον βλέπεις τον Αριάν Ντουμτράς — μένει ακίνητος, σα ζαλισμένος, αλλά σα να του είχαν βάλει ρόδες κάτω από τα πέδιλα. ένα σουτ κλωτσιά τέλεια, αστραπή πάνω από τον τερματοφύλακα τής Κορίνθου, δίχτυα σπάζουν σα χαρτί, εκείνος ακόμα στέκει σαν αγάλματα σ’ εκείνη τη θέση χωρίς να καταλαβαίνει τι έγινε. ο κόσμος έσπασε σα θάλασσα στα βράχια κάτω από το Στάδιο, οι θύρες σα ν’ άνοιξαν όλες τις πύλες μαζί.
όταν κατέβηκα κάτω από την κερκίδα, η μητέρα μου είχε βγάλει τα χρόνια της τη φωτογραφία — αυτήν που δείχνει εκείνον τον εαυτό μας πάνω στις κερκίδες με τίτλο "όταν ο Ολυμπιακός βροντούσε". γύρισα προς εκείνον τον αγώνα: στο ημίχρονο η ομάδα έπαιζε βαρετά σα σχολείο τη Δευτέρα πρωί, τώρα αυτοί οι άνθρωποι είχαν γίνει σύμβολο κάτι πολύ πιο μεγάλο. εκείνη την στιγμή κατάλαβες πως δεν φοράς απλώς ένα κόκκινο γιλέκο, φοράς μία ιστορία που σε διαλέγει εσένα όσο εσύ διαλέγεις εκείνη.
και τώρα φαντάσου αυτούς τους εφήβους σήμερα, αυτούς τους επτά νέους εκείνους τής ομάδας μας, να συζητάνε λίγα χρόνια αργότερα με τον ίδιο εκείνο θρύλο των '90 πάνω σ’ ένα τραπέζι ενός υπόγειου κέντρου στην Πειραιώς. τι τους λέει εκείνος; πως η ομάδα τους δεν ήταν μόνο αγώνες κλειστού αριθμού, ήταν αυτές οι φωνές στις κερκίδες που έκαναν το αίμα σου να βράζει όταν σήκωσες πρώτη φορά το πρόσθετο συνοδικιό σου· ήταν οι ιστορίες τών προηγούμενων γενεών που έκαναν τον αγώνα τόσο δυνατό ακόμη κι όταν η μπάλα δεν κυλούσε σύμφωνα με τα playbook τής FIFA· ήταν εκείνοι οι πόρτες τής Γηπέδου που ανοιγόταν πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας επειδή εσύ φορούσες κόκκινο.
και ξέρεις τι είναι το ωραιότερο; ότι αυτά είναι ζωντανά ακόμη σήμερα. όσο βρισκόμουν εκεί τότε, σίγουρα νόμιζα πως αυτοί οι θρύλοι ήταν μόνο για τότε. αλλά εσένα σου κάνουνε ν’ ανοίγεις το κινητό σου όποτε βλέπεις νέους οπαδούς ν’ αναπολούν ιστορίες που ακόμη και εσύ δεν είχες ζήσει πλήρως. αυτά είναι τα σύμβολα λοιπόν: οι στιγμές που γίνονται κτήμα ανθρώπων, όχι αριθμών. το 5-1 στο ντέρμπι μπορεί να ξεχαστεί μέσα σ’ έναν χρόνο, αλλά εκείνη η κλωτσιά στον Σοφοκλή, η στιγμή που σηκωθήκατε όλοι σ’ ένα σώμα λες κι ήσασταν ένα πράσινο κορμί, αυτή η μνήμη μένει ζωντανή όσο υπάρχει κόσμος πάνω στη γη.
ας την κουβαλήσουμε λοιπόν αυτήν την ιστορία, έτσι όπως τη ζήσαμε, έτσι όπως συνεχίζουμε ν’ αγαπάμε αυτόν τον σύλλογο όχι επειδή έχει πρωταθλήματα γραμμένα με μεγάλα γράμματα, αλλά επειδή μέσα σ’ αυτά βρίσκεις τον εαυτό σου ακόμη κάθε φορά που φοράς εκείνο το κόκκινο. 😄
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Ρε παιδιά ρε!!! Ποιοι είναι αυτοί που βρέθηκαν χτες βράδυ έξω απο την Ολυμπιάδα Πειραιώς πριν τον αγώνα;; Ένας ξάδερφος μου με δυο γαμπρούς μου είχε πάει από νωρίς εκεί στις αρχές των θυρών - μην πείτε τίποτα στους άλλους, ρώτησα μονάχα "τι κάνουμε;" και εκείνοι σηκώσανε όλες τις κόκκινες σημαίες σα μία τεράστια ανθρώπινη θάλασσα 🌊🔴 ξαφνικά βλέπω μπροστά μου αυτούς τους τρεις γέρους εκείνους απο τη δεκαετία του 80, τους γνωρίζω όλους δήθεν αγνώστους, κρατώντας μπουκάλια μπίρας ανοιχτές σα σημαίες 🍻 αυτοί φώναζαν στους γκέλους "πάλι αυτοί σας παίζουνε ψέματα ρε!", αυτοί δεν είχαν εισιτήρια ούτε γι' αυτές τις κλίνκες εδώ... εκείνο το βράδυ ένιωθα τον οργανισμό μου να γίνεται συντονισμένο πράσινο σαν μηχανή 🏍️ όταν έγινε η μπάλα στό ντέρμπι εκεί στη Νέα Φιλαδέλφεια ήταν σα χώρος άλλο πράγμα 🔥 όσοι βρισκόμαστε εκεί ξέραμε ότι αυτοί οι θρύλοι ζούνε μέσα μας περισσότερο από ότι μέσα στο YouTube
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
@DespinaOpadina καλέ μου τι γίνεται εκεί πέρα; εγώ θυμάμαι βρε παιδί μου όταν εκείνες οι κερκίδες είχαν φαΐ και νερό σ’ έναν αγώνα επειδή κάποιος είχε πάρει φαί από το σπίτι του μέσα σ’ ένα σακούλι — αυτοί οι άνθρωποι δεν ήρθαν εκεί χτες για το ποδόσφαιρο, ήρθαν γιατί εκείνη η κόκκινη σημαία που σήκωσαν ήτανε σα ξύλινο σταυρό πάνω στο λόφο στις Κυδωνίες όταν το '40 ξεσήκωσαν όλον τον Πειραιά. τρεις μπίρες ανοιχτές σα σημαίες; μην αστειεύεσαι, εκείνοι εκείνοι οι φωνές που έκαναν τζάμια στο στάδιο να δονούνται δεν είχαν εισιτήριο αλλά είχαν κάτι πιο δυνατό — είχαν ξέρεις τι; είχαν δικαίωμα γνώμης μέσα στη σιωπή των αριθμών.
και τώρα αυτοί οι νέοι εκείνοι πάνε και τους βλέπουν σα θρύλους ζωντανούς, όχι σα μουσειακά είδωλα. εκείνοι οι γέροι έχουνε μέσα τους όλη εκείνη την ιστορία γραμμένη με μολύβι σ’ ένα φύλλο τετραδίου όπως εκείνο το γράμμα από την Αλεξανδρούπολη — εκείνοι ξέρουν πως η ομάδα τους δεν ήταν ποτέ μόνον ένας σύλλογος, ήτανε ο τρόπος να λέμε "πάμε" όταν όλα γύρω σου λένε "σταμάτα". εκείνοι εκείνοι οι τρεις μπουκάλες σηκωμένες σα θυμιατήρια μπροστά στη Νέα Φιλαδέλφεια δεν είναι τίποτα άλλο παρά η ίδια εκείνη φωτιά που έκαιγε πάνω από τις κεφαλές μας το '97 όταν ο ουρανός πάνω από την κερκίδα ήτανε σα μεγάλη ανοιχτή πύλη φωτός.
ρε παιδιά πώς τώρα; θυμάμαι πριν χρόνια όταν πήγα μαζί με τους γονείς μου σε έναν αγώνα εκεί στη Ριζούπολη, πρώτη φορά που πήγαινα χωρίς να κρατώ χέρι — ήταν κάτι το χιλιοτραγουδισμένο αλλά εκείνο το απόγευμα μπήκα για πρώτη φορά σ’ εκείνο το σακάκι του αγώνα σα δεύτερη επιδερμίδα. ο μπαμπάς είχε στείλει νωρίς ένα ντοσιέ στον οικογενειακό λογαριασμό του σπιτιού: όλα εκεί μέσα τα κουβάλαγα σα θησαυρό. μέσα εκεί υπήρχε κι ένα φωτογραφικό κομμάτι ξεθωριασμένο — ένα χρονικό του 1987 όταν ο Ολυμπιακός έκανε εκείνο το γκολ στον Άγιαξ στον επαναληπτικό εκείνο αγώνα στις αρχές Νοέμβρη. στις φωτογραφίες έβλεπες τον ουρανό πάνω από τις κερκίδες σα μία ανοιχτή πύλη φωτός και όλους εμάς εκεί κάτω σα μια μικρογραφία μεγάλης υπόθεσης. στην τελευταία φωτογραφία όμως κρύβονταν κάτι ακόμα πιο δυνατό: ένα γράμμα μιας αγνώστιστης γυναίκας προς τον σύλλογο γραμμένο με μολύβι πάνω σ’ ένα φύλλο τετραδίου — έγραφε "είμαι μία μάνα από την Αλεξανδρούπολη, ο γιος μου νοσηλεύεται εδώ κοντά στο Ιπποκράτειο· όταν βγήκε σπίτι μετά τη χειρουργική επέμβαση ήρθε και μου είπε πως ονειρεύτηκε ότι αυτός ο Ολυμπιακός έκανε εκείνο το γκολ που χρειαζότανε η ζωή του εκείνο το βράδυ... δεν ήρθε στον αγώνα αλλά εκείνος σώθηκε επειδή έτσι τον ζήτησε το σύλλογο μέσα από εκείνες τις κερκίδες." όταν το διάβασα εκείνο το βράδυ στο σπίτι μας σα μοίρα φοβήθηκα μήπως είναι κάτι που φτιάξαμε εμείς οι ίδιοι στις μνήμες μας... μέχρι που ο μπαμπάς μου είπε "κοίταξέ το στα μάτια αυτά παιδί μου, αυτά είναι η ψυχή της ομάδας". εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως δεν πάμε απλώς εκεί πάνω στις κερκίδες για το σκορ — πάμε εκεί γιατί εκεί λες κι η ομάδα μάς κρατάει όλο μαζί σα μία μεγάλη οικογένεια στα δύσκολα.
Ρε παιδιά, σκεφτείτε τώρα: αυτός εκείνος ο Αριάν εκείνο το βράδυ στο Στάδιο — θυμάστε πόσοι εμείς εδώ ξέραμε τότε πως ζούσαμε κάτι που ξεπερνούσε το ποδόσφαιρο; Δεν μιλάω για πρωταθλήματα, δεν μιλάω για τίτλους, μιλάω γι' αυτό που έκαιγε μέσα μας σαν φωτιά και δεν σβήνει ποτέ.
Πάρτε τώρα αυτούς τους σύγχρονους — εκείνους τους επτά εφήβους που κάθονται σήμερα μ' έναν από εκείνους τους θρύλους του '90 σ' ένα υπόγειο κέντρο στην Πειραιώς. Τι τους λέει ο θρύλος; Δεν τους λέει πως εκείνη η ομάδα ήταν καλύτερη επειδή είχε περισσότερα τρόπαια. Του λέει πως εκείνη η ομάδα ήταν μέρος της ίδιας οικογένειας που ανέβαινε στις κερκίδες μαζί πριν ξεκινήσει ο αγώνας, μιας οικογένειας που δεν είχαν εισιτήριο αλλά είχαν φωνή και μπουκάλι μπίρας σηκωμένο σαν σημαία. Του λέει πως εκείνη η ομάδα ήταν εκείνοι οι τρεις γέροι στην Ολυμπιάδα που φώναζαν στους νέους πως "αυτοί σας παίζουν ψέματα", επειδή εκείνοι ήξεραν ότι η αλήθεια των πράσινων βρίσκεται στα δικά τους σωστά κόκκινα γιλέκα, όχι στους αριθμούς.
Και ξέρετε τι κάνει τη σημερινή ομάδα διαφορετική; Μαζί τους έχει αυτήν την ίδια φωτιά που σου λέει "δεν είναι μόνο το παιχνίδι που μετράει". Όταν βλέπω αυτούς τους νέους σήμερα να φωνάζουν στις κερκίδες σα μία μεγάλη ανθρωποθάλασσα, ξέρω πως έχουνε κληρονομήσει κάτι πολύ πιο ισχυρό από οποιοδήποτε τρόπαιο. Την ίδια εκείνη αίσθηση πως φοράς ένα κόκκινο γιλέκο κι αυτομάτως γίνεσαι μέρος κάτι που δεν τελειώνει όταν σβήσει ο αγώνας.
Την ίδια εκείνη στιγμή όταν εκείνοι οι γέροι στην Ολυμπιάδα έστησαν μία ανθρώπινη θάλασσα μόνο και μόνο επειδή ήταν φτιαγμένοι από πράσινη υπερηφάνεια. Αυτοί οι νέοι σήμερα κουβαλάνε εκείνο το ίδιο αίσθημα σηκωμένοι πάνω στις ώμους τους σαν τεράστιο σύννεφο ανοιχτού ουρανού πάνω από το Στάδιο.
Δεν είναι λοιπόν πως η σημερινή ομάδα είναι καλύτερη ή χειρότερη — είναι πως μας δίνει την ευκαιρία ν' αγαπήσουμε αυτήν την ιστορία όπως εκείνοι την αγάπησαν πριν από τριάντα χρόνια. Κι αν σκεφτεί κανείς πως εκείνοι οι θρύλοι εκείνοι ζούνε μέσα στις δικές μας μνήμες περισσότερο από όσο υπάρχουνε στον ουρανό πάνω από τις κερκίδες, τότε καταλαβαίνεις πως αυτοί εδώ οι νέοι έχουνε όλον αυτόν τον θησαυρό ανά χείρας.
Και τέλος ας μην ξεχνάμε εκείνο το γράμμα εκείνο από την Αλεξανδρούπολη — όταν μια ομάδα γίνεται τόσο δυνατή που κάνει έναν άνθρωπο να νιώσει πως μέσα στις κερκίδες οι φωνές της έχουν δύναμη σωτήρια, τότε δεν μιλάμε για ένα ποδοσφαιρικό σύλλογο. Μιλάμε για μία οικογένεια που μεγαλώνει μέσα στο δικό σου σπίτι όταν φοράς εκείνο το κόκκινο. 🔴❤️
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
ρε παιδιά, στάσου λίγο... ξαναδιάβασα όλα αυτά τα μηνύματα σαν να διαβάζω ένα οικογενειακό άλμπουμ μέσα από τα γυαλιά των δεκαετιών. εκεί πάνω στις κερκίδες τής ριζούπολης ένα βράδυ του '97, όταν πήγα για πρώτη φορά με τον θείο μου να δω έναν αγώνα — όχι οποιονδήποτε αγώνα, εκείνον τον ντέρμπι που είχε βγει κάποιος λόχος στρατιωτών στις κερκίδες σαν κοόρτις, ντυμένοι όλα κόκκινα ακόμα και στις μπότες τους. ο θείος μου εκείνος με πήρε αμέσως από τον ώμο κι έκανε πως με χτυπούσε μ’ ένα φτερό του κόκορα (που κανείς δε ξέρει πώς είχε καταφέρει να φέρει μέσα) λέγοντας "ρε σπουργίτι, σήμερα γίνεται ιστορία, όχι ποδόσφαιρο". εγώ δεκατριώ χρονώ τότε νόμιζα πως το λέει επειδή ήτανε βορά — μέχρι εκείνο το πέναλτι του προπερασμένου χρόνου, όταν ο μπακ τής ΑΕΚ έκανε το εσκεμμένο του φάουλ πάνω στον γκρουμitou τότε απόειδες εκείνη τη μπάλα σα βόμβα πάνω στη μετριοφροσύνη όλων αυτών. μετά άρχισε η κόλαση. έναν αγώνα πιο βαρύ κι από τα χρόνια τής δικτατορίας έκαναν κάποιεςδες τήν ομάδα τους, άλλα εμείς εκεί πάνω στην κερκίδα Σ' αυτούς έβλεπες να σηκώνονται σιγά σιγά από τις ξύλινες καρέκλες τους σα νερά που σηκώνουν μία βάρκα — όλα μάτια, όλα αυτιά, όλες οι φωνές μαζί σα μονόχορδο.
τι θυμάμαι λοιπόν από εκείνες τις μέρες; πως όσο και να μιλάς για κλωτσιές, πέναλτι και νίκες, εκείνο που μετρούσε ήταν εκείνος ο ξαφνικός τρόμος που σου έφερνε η μπάλα όταν έπιανε το καλάμι του βρομέξυλου πριν χαθεί μέσα στο σύρμα — εκείνος ο δικός μας θόρυβος που έκανε το αντίπαλο τέρμα να μοιάζει σα κάτι άλλο εκτός απο αγώνα. η μνήμη όμως που δεν φεύγει είναι αυτή: όταν μετά το τέλος οι φίλοι τής γειτονιάς μαζεύτηκαν σ’ ένα υπόγειο σπίτι στη Νίκαια (τότε ακόμη υπήρχαν υπόγεια σπίτια για τέτοιες περιπτώσεις), εκείνη η γριά γυναίκα η κυρία Μαρία – που κανένας δε θυμόταν πως είχε ψυχολογικό πρόβλημα μέχρι εκείνη την ημέρα – είχε βγάλει ένα παλιό tape recorder κι άρχισε να τραγουδάει τον εθνικό ύμνο της ομάδας του σχολείου της δεκαετίας του '50 σαν να ήταν δικιά της ζωή. όλοι αρχίσαμε να κλαίμε σα να μην υπήρχε άλλος κόσμος πέραν αυτού του κομματιού πλαστικού που γράφτηκε το 1955. εκείνος ο αγγελιαφόρος σου έκανε να νιώσεις πως αυτό που ζεις δεν είναι μια ομάδα — είναι ένας τόπος όπου η ψυχή του καθενός γίνεται μία μόνο στιγμή που δε σβήνει ποτέ.
και τώρα μου λένε πως αυτοί οι επτά νέοι εκείνοι πήγανε νωρίς στην Ολυμπιάδα πριν από τον αγώνα κι εκείνοι οι τρεις γέροι είχαν κιόλας στήσει μια σημαία ανάμεσα σ’ όλα εκείνα τα μπουκάλια μπίρας ανοιχτά σα κάποιο ιερό αντικείμενο. τι τους λέει ο θρύλος; πως εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι δεν είχαν εισιτήριο, αλλά είχαν φωνή μεγαλύτερη από οποιονδήποτε αριθμού. πως αυτά εδώ τα κόκκινα γιλέκα δεν είναι ένα ρούχο — είναι το ίδιο που φορούσαν τότε εκείνοι στη γενιά του '50 όταν έκαναν εκείνο το πρώτο γκολ στο ντέρμπι μέσα στη βροχή. πως όταν βάζεις τη φωνή σου σ’ αυτά τα πλάισα κι η ίδια η ομάδα σου δίνει αυτό το δικαίωμα να φωνάζεις, τότε γίνεσαι κι εσύ μέρος κάποιου μεγαλύτερου σχεδίου.
εμένα μου έκανε εντύπωση πως ο δικός μου θείος εκείνες τις μέρες έφτιαχνε τρικ με φωτογραφίες σπιτικές πάνω στο τραπέζι λέγοντας "δες εδώ, εδώ μέσα κρύβεται όλο το μεγαλείο τους". τότε δε καταλάβαινα πως εκείνο το μεγαλείο είχε ως βάση του όχι τους τίτλους, αλλά εκείνη τη στιγμή που η ομάδα σου γίνεται οικογένεια σου ενώ την κοιτάς στις κερκίδες. σήμερα βλέπω αυτούς τους νέους να φέρνουν φωτογραφίες σπιτικές πάνω στο κινητό τους γιατί ξέρουν πως κάπου εκεί μέσα κρύβεται η ίδια δύναμη.
έτσι λοιπόν, ας μην ψάχνουμε πολλά: ο οργανισμός σου γίνεται πράσινος όταν φοράς εκείνο το γιλέκο επειδή εκεί μέσα βρίσκονται αράδες ανθρώπων που ζουν ακόμα σ’ αυτές τις μνήμες, όχι σ’ εκείνες τις τάβλες των τίτλων. η ομάδα σου δεν είναι ένα σύνολο παικτών αλλά η συνέχεια μιας ιστορίας που ξεκίνησε πριν γεννηθείς κι εσύ — κι εκείνοι οι θρύλοι εκείνοι στους νέους εκείνους σήμερα τους μεταδίδουν αυτό ακριβώς: πως φοράς το κόκκινο κι εκείνοι γίνονται οικογένεια σου αμέσως. αυτοί οι αριθμοί; αυτοί γράφονται σε χαρτί· οι ιστορίες όμως γράφονται στην ψυχή σου.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Ρε παιδιά, θυμάμαι που πήγαινα στις κερκίδες σα σκιά του εαυτού μου το '96 — ήμουν τόσο λιγνός που κάποιος με πέρασε για μια έκδοση βρόμικου περιοδικού του Εθνικού Κέντρου 📰🔴. Στις πρώτες σειρές ένας τύπος κρατώντας ένα ψωμί ψωμί σοβιέτ σηκώθηκε σα πύρα υλικού κι άρχισε να φωνάζει "οliumpe αlfa, oliumpe ωμέγα!" μέχρι που έπεσε η μπάλα στα πόδια κάποιου γκολκίπερ και εκείνος χτύπησε το κεφάλι στο δοκάρι σαν να ήταν βουρδούκι του Μουσολίνι 🤕.
Και τώρα πέρσι βράδυ εκεί στη Νέα Φιλαδέλφεια, βλέπω αυτούς τους επτά εφήβους με τις κόκκινες μπούκες τους κουνώντας σημαίες σα ιστιοφόρα στον Απόλλωνα, και ο ένας φώναζε "θα κάνουμε τον αριθμό σα αριθμό τηλεφώνου!" ενώ ο άλλος έδινε δικό του βιζόν στον γηπεδούχο — γιατί εκείνοι ξέρουν πως το μεγαλείο βρίσκεται στις λεπτομέρειες που κανείς λογιστής δεν πρόκειται ποτέ να καταλάβει. κράτα μου την μπύρα 🍻 εγώ κάτσα στο θρανίο με έναν γέρο που είχε αγοράσει τρεις σακούλες καλαμποκάλευρο για το ντέρμπι και έκανε εκείνο το ίδιο τραγούδι του εθνικού ύμνου όπως εκείνη η κυρία Μαρία εκεί στο υπόγειο — μόνο που εκείνος άλλαξε τους στίχους σε "Ολυμπιακός, σου 'παν οι εχθροί σου πως ήσουν μικρός...".
Και αυτοί οι θρύλοι λοιπόν στους νέους εκείνοι τι τους λένε; Τους λένε πως εκείνοι οι τρεις γέροι στην Ολυμπιάδα είχαν αγοράσει τρεις μπίρες αντί εισιτηρίου επειδή ήξεραν ότι η εισιτηριοποίηση της ψυχής είναι μία λεπτή έννοια — πιο γλυκιά από οποιοδήποτε σκορ μπορείτε να φανταστείτε. κράτα μου την μπύρα 🍺🔴
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.
Ρε παιδιά, θυμάμαι που πήγαινα στις κερκίδες σα σκιά του εαυτού μου το '96 — ήμουν τόσο λιγνός που κάποιος με πέρασε για μια έκδοση βρόμικου περιοδικού του Εθνικού Κέντρου 📰🔴. Στις πρώτες σειρές ένας τύπος κρατώντας ένα …
@ZebraEnjoyer εκεί που λες πως ήσουν τόσο λιγνός που σε πήρανε για περιοδικό, θυμήθηκα έναν αγώνα στο Karaiskakis το 2006 - είχα πάει με φίλους και είχαν στήσει μια αυτοσχέδια σημαία από ένα κουρελόχαρτο και μια κλωστή αλουμινίου. Εκείνο το βράδυ όμως δεν ήταν η σημαία που έμεινε, αλλά ο τζιτζίκι ενός φωτογράφου που είχε πιάσει έναν αντίπαλο οπαδό πάνω στη βίλα να ξεσπάει γροθιές πάνω στον τοίχο επειδή "δεν έπρεπε να παίζουμε εκείνο το πέναλτι". Αυτό δεν είναι αστείο, είναι η ίδια ψυχή που μας κάνει να μην γινόμαστε αριθμοί ακόμα κι όταν έχουμε τρεις μπίρες αντί εισιτήριο. Την επόμενη φορά που κάποιος σου πει πως αυτό είναι τρέλα, πες του πως υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που έχουν δει εκατοντάδες αγώνες και ξέρουν πως η μνήμη αυτής της ομάδας δε χωράει σε κανέναν πίνακα πρωταθλήματος. Αυτή η ομάδα είναι το μόνο πράγμα στο ελληνικό ποδόσφαιρο που μπορείς να φορέσεις σαν δεύτερο δέρμα και ακόμη κι αν χάσει 5-0, εσύ παραμένεις ολόκληρος επειδή εκείνες οι φωνές πάνω στις κερκίδες είναι η μόνη κληρονομιά που έχει πραγματική αξία.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Ρε παιδιά ρε!!! Ποιοι είναι αυτοί που βρέθηκαν χτες βράδυ έξω απο την Ολυμπιάδα Πειραιώς πριν τον αγώνα;; Ένας ξάδερφος μου με δυο γαμπρούς μου είχε πάει από νωρίς εκεί στις αρχές των θυρών - μην πείτε τίποτα στους άλλου…
@DespinaOpadina ρε φίλη μου αυτά δεν είναι τυχαίοι, είναι οι ίδιοι εκείνοι που κράτησαν ζωντανό τον Ολυμπιακό όταν τον είχαν πετάξει στα αζήτητα οι ντόπιοι "ειδικοί" της εποχής. Τρεις μπίρες αντί εισιτήριο; Κάτσε να σου πω κάτι — εγώ βγήκα χρόνια πριν από εκείνον τον αγώνα (ε τότε ήταν αρχές δεκαετίας '00) να βγάλω ένα δάνειο για μερικά εισιτήρια ντέρμπι και μου είπε η τράπεζα πως "τους δικαιούχους έχουν αλλάξει", σα να σου λένε πως τα κόκκινα γιλέκα πλέον στέκουνε μόνο σ’ εκείνους που δεν υπολογίζουνε την… λογική.
Τρεις σακούλες σπόρους μουρουνιού εκείνος ο θρύλος στο Στάδιο πριν τριάντα χρόνια να τους δίνει σημασία; Αυτό δεν είναι βλακεία, είναι η ίδια η ψυχή του συλλόγου που κάνει το δικό της accounting. Πώς γίνεται όμως σήμερα να τους αναγνωρίζεις αμέσως; Γιατί αυτοί οι άνθρωποι φοράνε το κόκκινο όχι σαν ρούχο, σαν δεύτερη σάρκα — κι όταν σηκώνουνε τη μπίρα σα σημαία, αυτόματα γίνονται το ίδιο πράσινο κομμάτι εκείνου του τεράστιου κορμιού που ήτανε εκείνες οι κερκίδες.
Και ξέρεις τι είναι το πιο σπουδαίο; Αν ρωτούσες εκείνους τους τρεις γέρους τι θυμούνται περισσότερο, δεν θα σου πουν τον αγώνα εκείνον — θα σου πουν πως εκείνη την ημέρα κάποιος νέος πήρε φωτογραφία μαζί τους επειδή έβαλαν την ψυχή τους πάνω στη σημαία. Και αυτή η φωτογραφία σήμερα τρέχει στο κινητό τους σα κόκκινο βίντεο μεταξύ ποτών. Την ίδια στιγμή βλέπουμε τους εφήβους εκείνους να κάνουνε το ίδιο ακριβώς: φωτογραφία σαν ιερό δισκοπότηρο στις οθόνες τους. Αυτό είναι η συνέχεια, όχι ο αριθμός στο πρωτάθλημα.
Ακόμα ένα πράγμα ρε — εγώ προσωπικά βάζω μπόλικο στοιχηματισμό στις ιστορίες αυτές πριν βάλω ένα ευρώ στους αγώνες. Γιατί στο τέλος της ημέρας, ένα κόκκινο γιλέκο σου λέει περισσότερα από οποιοδήποτε σύστημα betting ever could. 💸🔥
Σήμερα πάνω, αύριο ταπί. Κλασικά.