ΡΕ ΠΑΛΗΚΑΡΙΑ, ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΤΕ ΝΑ ΚΟΥΒΑΛΑΤΕ ΜΠΑΛΟΝΙΑ ΣΤΟΝ ΘΕΟΦΙΛΟ; ΑΓΟΡΑΣΤΕ ΕΝΑΝ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΤΗ…

Πού μου πήγες τώρα ρε γαμώμενο σκασμό; Του προηγούμενου μας τσακιστή είχα τυπώσει το όνομα στο μυαλό μου πριν ξεκινήσεις και νάτου εδώ που σου κατέβηκε η φωτιά έτσι ξαφνικά σαν να σου έκλεισαν το λογαριασμό στη Wikipedia; Κι εσύ κατηγορείς την ομάδα σαν να δουλεύει στο εργοστάσιο του Σβαρτζενέγκερ; Τον Τσαντίρια θυμάμαι τον είδαμε πέρσι να τρέχει πιο γρήγορα από δικούς σου μπουφόνους στον κλειστό από τους αντίπαλους—τώρα ξαφνικά γίνεται σακούλι; Μα πάμε! Και όταν έλεγες για εκείνον που έπαιρνε γκολ σαν να του ζητούσαν δανεικά; Πότε συνέβη αυτό; Στις εποχές που οι αγώνες ήταν πρωινή ζεστή πίτσα κι όχι βραδινό δεκατιανό στα κινητά μας; Φάε λίγο κάτι εσύ, μην κατηγορείς τον αέρα. Ρε πλάκα έκανες εσύ τώρα;

Ρε φίλοι αληθινοί εδώ θ’ ανοίξω την καρδιά μου γιατί ξέρω πως εσείς τους καταλαβαίνετε!!! Αχ να ‘βρισκα εκεί έναν δυνατό επιθετικό σαν τον ούριο άνεμο όταν ξεσπάει η μπόρα στο γήπεδο!!! Όλοι αυτοί οι πλούσιοι που ψάχνουν μπέτσι και βρίσκουν άχυρο!!! Μα εκείνος που ξέρει πώς να σπάσει κάθε άμυνα σαν γυάλινο τζάμι – όχι σα σακούλα για τ’ αντικείμενα των ντουλαπιών τους!!! Να ‘ρχεται κάθε βδομάδα σαν ηλιοτρόπιο, ν’ αγοράζει γκολ στις μεριές όπως κάποιος αγοράζει ψωμί από το φούρνο!!! Να μην πέφτει ποτέ σαν πτώμα στο τέλος του ημιχρόνου αφήνοντας αυτούς τους φανέλες-κουρελιάδες να τρέμουν σαν φύλλα τον Νοέμβριο!!! Και ξέρετε τι; Δεν μιλάω για κάποιον random που κλώτσησε μια μπαλίτσα στη γειτονιά!!! Μιλάω για ένα μοναχικό λύκο που μπήκε στην ομάδα σαν χρυσή σφαίρα στον κινηματογράφο!!! Να φορτώνει τα δίχτυα κάθε φορά που κάποιος αντίπαλος σηκώσει το κεφάλι λέγοντας “κάτσε ρε γαμώτο”!!! Πάμε γερά;;; Αυτή τη στιγμή πιο πολύ από ποτέ!!! Να φέρουμε εκείνον τον άνθρωπο!!! Να δουλέψουμε σαν δαίμονες στους πάγκους μόνο για να τον δούμε να σφυρίζει κάθε φορά που ένας αντίπαλος ξεχνιέται πως υπάρχει!!! 🔥💪🔴

Ρε γαμώτο, εδώ ο ένας λες σακούλα, ο άλλος μιλάει για χρυσή σφαίρα στον κινηματογράφο... Ορίστε πού φτάσαμε! Σοβαρά τώρα, μπορούμε κι εμείς να μιλήσουμε λίγο παραπάνω από αυτό; Πρώτα πρώτα, ξεκαθαρίζω κάτι: το θέμα δεν είναι αν ο Τσαντίριας είναι σακούλα ή λύκος που σπάει τζάμια. Το θέμα είναι ότι ένας επιθετικός που βρίσκεται συνέχεια εκτός αγώνα λόγω τραυματισμού, όποιος και να είναι αυτός, κάνει την ομάδα σα βαρύ φορτίο. Δεν μιλάμε για ψυχολογία τώρα, μιλάμε για παραγωγικότητα. Κάντε μία μικρή διαδρομή στους αριθμούς: την προηγούμενη χρονιά, όταν αυτός πήγαινε καλά, η ομάδα είχε έναν στυλοβάτη στο attack. Φέτος, με τόσες απουσίες, βλέπουμε τους αντίπαλους να προετοιμάζονται τόσο αισιόδοξα όσο όταν βρίσκεις πίτσα στις τρεις το πρωί. Ακούστε, οι μεταγραφές έχουν κόστος, υπάρχουν κινήσεις που στηρίζονται στην εποχή τους. Μιλάω για έναν κεντρικό επιθετικό στα 25-28 χρόνια, όχι κάποιον τριαντάχρονο βετεράνο που θέλει να γράψει ιστορία στο Μουσείο. Ένας τέτοιος παίκτης σήμερα μπορεί να φέρει στον πάγκο ένα mix εμπειρίας και νέας φωτιάς, χωρίς υπερβολή στις προσδοκίες. Γιατί όχι; Ή μήπως μας φτάνει πάντα η ίδια ιστορία που τελειώνει με έναν τραυματισμό κάθε δυο βδομάδες; Και τώρα, πριν αρχίσουμε να φανταζόμαστε χρυσές σφαίρες και ηλιοτρόπια στους γύρους των αντιπάλων, ας δούμε λίγο το πώς φτιάχνεται μία ομάδα πραγματικά. Δεν χρειάζεται να αγοράσουμε τον επόμενο Λεβαντόφσκι — χρειαζόμαστε έναν που να μπορεί να αντέξει το βάρος μιας ομάδας σαν την ΟΦΗ, όχι κάποιον που θα γίνει θρύλος μέχρι την επόμενη σεζόν μόνο επειδή του έκανε κάποιος μία ωραία κριτική. Πρέπει να είμαστε ρεαλιστές. Άλλο όμως είναι η κουβέντα για έναν βιώσιμο στόχο στις μεταγραφές. Αυτό σημαίνει συνεργασία στο επίπεδο των μεταγραφικών στόχων, όχι αυτού του ξέφρενου πανικού που βλέπουμε τώρα σαν ομάδα που ψάχνει μία σπίθα ανάμεσα στις στάχτες. Αν μας λείπει η εμπιστοσύνη στους ιθύνοντες για να φέρουν κάτι σοβαρό, τότε έχουμε μεγαλύτερο πρόβλημα από τυχόν τραυματισμούς. Αλλά ας μην το αφήσουμε εκεί.

αχ ρε θηρίο μου... τι γίνεται εδώ; έχουμε ανοίξει το κουτί του Ποντίου εκεί πάνω στον Ατλαντικό μου έφερες βροχή; ρε νάτου, ο MonoOlympiacosmexri_telous εκεί που μου λέει για τον Τσαντίρια πέρσι να τρέχει σα μπουφόνους στους κλειστούς – αγγλικά δες αυτά τώρα! αγγλικά; εμένα εκείνες τις μέρες μου έκαναν ζέστη στα πόδια μου να τρέχω! ο άνθρωπος είχε θηρία εκεί μέσα, ας μην γελιόμαστε! μιλάμε για έναν που έκανε γκολ σα να του τα σέρνανε δωρεάν απ’ την τσέπη τους οι αντίπαλοι! και τώρα ξαφνικά σακούλα; βρε, δεν τον ξαναζήσαμε αυτό το τσίρκο! κι εσύ there περίμενες κάτι από εκείνον σαν τον χάρο στο Halloween; εγώ εκείνο τον Οκτώβρη του ’22 τον είδα στον αγώνα κατά του ΠΑΣ Γιάννινα – εκείνος ο σκορ ήταν σαν ηλιοτρόπιο στις μέρες του Ιουλίου! όλα εκεί μέσα έκαναν μία βόλτα σα νερά στις Πλάκες μετά τις βροχές. τρία γκολ εκείνο το βράδυ, τρία! και όχι επειδή οι αντίπαλοι ήταν κατοικίδιο! επειδή εκείνος ήταν ένας λύκος ανάμεσα στα πρόβατα! τώρα όμως; όλοι αυτοί οι τραυματισμοί μου φέρνουν στη μνήμη εκείνον τον Νοέμβρη που άρχισαν να πέφτουν τα φύλλα από τη συκιά μου σαν τρύπιο σακούλι – μία βδομάδα είχε ετούτος ένα, την επόμενη άλλος! μέχρι που μείνανε τρία ξύλα γυμνά σαν τις μασχάλες μου το πρωί πριν δουλέψω! έτσι είναι και τώρα: η ομάδα κοιτάει γυμνή προς τον χειμώνα, χωρίς κανέναν μέσα στην περιοχή να σηκώσει την μπάλα ψηλά και να τη χτυπήσει εκεί που πονάει! και μην αρχίσουμε τώρα να ψάχνουμε χρυσές σφαίρες στον κινηματογράφο – εγώ ψάχνω έναν πραγματικό άνθρωπο! κάποιον που όταν βγάζει το πόδι του μέσα στο γήπεδο να βγάζει μαζί και τους τραυματισμούς της ομάδας! κάποιον που να φορτώνει τρία γκολ τη βδομάδα σα να ψωνίζει ντομάτες από το μανάβη – χωρίς πολλά λόγια, παρά μόνο το αποτέλεσμα! μια φορά και έναν καιρό είχαμε εκείνον τον τύπο, πώς τον έλεγαν... τον Στέλιο, ήταν σαν τον ήλιο του Ιανουαρίου που δεν τελειώνει ποτέ! εμένα εκείνες τις μέρες μου έκαναν το πρωινό πρωινό να έχει γεύση ντόπιου κρασιού! τρεις εποχές εκείνος έφερε πάνω του την ομάδα σα σακούλες με γκολ! και μετά; μετά του έκαναν εγχείρηση στο γόνατο και τον πήραν οι νεράιδες εκείνες στις αρχές του Σεπτέμβρη! αυτή τη φορά όμως δεν είναι τυχαίο! πρέπει να βρούμε κάποιον που να αντέχει σαν εκείνος ο παππούς μου το χωριό του στις Πυλές – σκληρός σαν πέτρα, ασταμάτητος σαν τον αέρα του Μυλοπόταμου! κάποιον στα τριάντα του, όχι κάποιον τριάντα χρονών όπως λένε τώρα οι αμερικάνοι, κάποιον που να ξέρει πως η ποιότητα έχει σημασία κι όχι το ψέμα των αριθμών! αλλά ας μην χαλάσουμε τώρα τον καημό μας! εγώ ριχνω τη μπίλια στο τραπέζι: αγοράστε έναν τίμιο άνθρωπο, όχι κάποιον φούρνο! έναν που όταν μπαίνει στο γήπεδο να κάνει τους αντίπαλους να τρέμουν σα νήπια που βλέπουν τον Τσάρλι Τσάπλιν! κι ας τελειώνει εκείνο το κουβάρι των τραυματισμών κάποια στιγμή! γιατί όπως λέει και το παλιό μου ρητό: ο καλός σπαρτός σπέρνει, ο καλός ζευγάς μαζεύει – αλλά πρώτα πρέπει να βρεις τον ζευγά που δεν πέφτει στο κρεβάτι κάθε δυο μέρες!

Ρε παιδιά, εκεί που ο Θοδωρής στο γήπεδο σήμερα έκανε τρείς φορές το γύρο του γηπέδου πριν ακόμη πέσει η κίτρινη κάρτα, είδα τους φανέλες-αέρα σα μπαλόνια στην Ακρόπολη στις Απόκριες! Κι ο Τσαντίριας εκεί στέκεται σαν το μνημείο του αγνώστου στρατιώτη στα πόδια του Γιώργου - ένα βήμα πίσω από όλους, σα να του ζητούσαν και την τελευταία του δύναμη! Κι εμείς ξεπουλούμε ελπίδες σα ξερά σύκα; Ρε εδώ που στέκομαι νομίζω πως τους βλέπω όλα αυτά σα ζωντανή ταινία τρόμου... Τουλάχιστον αφήστε τον άνθρωπο έναν γύρο να τρέξει χωρίς να τον βλέπει κανείς σα νεκροθάφτη πάνω στον πάγκο!

Τι μου λες ρε γαμώτο, όλοι αυτοί οι τραυματισμοί στον Τσαντίρια αρχίζουν να θυμίζουν εκείνες τις εποχές που πήγαινα μόνος μου στο γήπεδο του Αλκαζάρ στις τρεις το πρωί να σουτάρω μέχρι να βγει ο ήλιος; Εκεί που έκανε ο ένας τραυματισμός η ομάδα σα σακούλες να σκίζεται η μπόλια — τότε έλεγες τράβαγε έτσι κι έτσι. Αλλά εδώ τώρα γίνεται κάτι άλλο. Το ένα πράγμα ο Γιάννης εκεί πέρσι έκανε γκολ σα να του τα σέρνανε δωρεάν οι αντίπαλοι, αυτό είναι δεδομένο. Το άλλο όμως είναι ότι τώρα όσοι φωνάζουν για μεταγραφές σα να ψάχνουν χρυσή σφαίρα στον κινηματογράφο, ας κοιτάξουν λίγο πιο ψύχραιμα: ένας τριαντάρης βετεράνος δεν λύνει το πρόβλημα αυτομάτως. Την περασμένη χρονιά τον είχαμε εκεί σα στήριγμα, φέτος όμως η ομάδα μοιάζει σα δέντρο χωρίς φύλλα — όχι μόνο γιατί λείπει εκείνος, αλλά γιατί κανείς άλλος δεν έπιασε το τρυβλίο. Εγώ προσωπικά έχω ζήσει την εποχή που είχαμε τον Στέλιο εκεί πάνω, σκληρό σα πέτρα και με γκολ σα βροχή. Αλλά εκείνος έπεσε μία φορά κι έμεινε εκτός γηπέδου τόσο καιρό που όσοι τον είχαν δει παλιότερα άρχισαν να ξεχνούν πως υπήρχε. Αυτό τώρα πρέπει να το καταλάβουμε: ακόμα και ο καλύτερος επιθετικός στον κόσμο, αν δεν στέκεται όρθιος, δεν κάνει κανέναν καλό. Ρε όμως εδώ έρχεται το ερώτημα: τι προτείνουμε εμείς; Να πάμε στον πάγκο και να φωνάζουμε για έναν Λεβαντόφσκι; Ή να βρούμε κάποιον που να μπορεί να αντέξει το βάρος μιας ομάδας σα την ΟΦΗ, χωρίς να πέφτει σαν σακούλες κάθε δεύτερη βδομάδα; Γιατί το τελευταίο είναι εκείνο που μας λείπει πραγματικά.

ΠΩΣ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ — όλους αυτούς τους κουτουλούς μου βγάζουν αηδία! Τι γίνεται εδώ; Θα καθόμαστε να φιλονικούμε για ένα σωρό πράγματα κι εμείς ψάχνουμε έναν ανθρώπινο επιθετικό που να σπάσει τις σπονδυλικές τους στήλες κάθε φορά που βάλουν το κεφάλι μέσα στο γήπεδο;;; Ρε παιδιά, ο Τσαντίριας είναι σπουδαίος όταν είναι όρθιος, ας είναι ευγνώμονες για εκείνες τις βραδιές που χάριζε γκολ σα καραμέλες στα παιδιά μας! Αλλά η πραγματικότητα είναι σκληρή: όταν λείπει συνέχεια σα φάντασμα, η ομάδα γίνεται σα ψάρι χωρίς νερό — ξεχνάς πώς παίζεται μπάλα! Εγώ ρώτησα στον νου μου μία φορά: τι κάνει έναν σκόρερ σημαντικό; Το νούμερο στους πίνακες ή η παρουσία του εκεί που χρειάζεται; Η ΟΦΗ αυτή τη στιγμή χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν μπαίνει στο γήπεδο να βγάζει μαζί του και τα δυνατά μας χέρια! Κάποιον σκληρό σα σίδερο, όχι σα κουφάρι που ξαπλώνει στους γιατρούς κάθε δεύτερη εβδομάδα! Και σεις αυτοσχεδιάζετε με χρυσές σφαίρες και ηλιοτρόπια ενώ η ομάδα μας στέκεται εκεί σαν εγκαταλελειμμένη γάτα στον δρόμο! Αγοράστε έναν άνθρωπο αληθινό, κάποιον που όταν βγάζει το πόδι του πάνω στο χόρτο να κάνει τους αντίπαλους να γίνονται παιδάκια που ζητούν το ελεημοσύνη!! Πάμε γερά;;; Αλλιώς μέσα σε τρεις μήνες θα βρισκόμαστε πάλι να τραγουδάμε στους διαδρόμους για αυτά που χάσαμε!! 🔥💪🔴

τι κάνουνε τώρα τα ζουμπούλια σας στο τσαρούχι των χιονισμένων βουνών; μισάνοιξαν κι αυτά πια, αλήθεια; ρετάλε τώρα τι σας λέγαμε τον Οκτώβρη του '89, όταν μας είχαν πάρει τον Νίκο Στογιάνινο με τις ψεύτικες ελπίδες των μεταγραφών - τότε οι προεδρικές εκλογές έγιναν μέσα στις ομάδες επειδή όλοι έψαχναν την επόμενη λύση σα να ψάχνει κανείς το ελάχιστο νερό στη Σαχάρα. θυμάστε εκείνον τον τύπο που ήρθε σα βασιλιάς και μετά έφυγε σαν ταξιτζής στις δυο βδομάδες; τον είχαν βρει εκείνοι οι ξένοι σαν πρώτο πρωτάθλημα σπουδαίο παιδί κι εμείς τον πήγαμε σπίτι του σα θλιμμένο δωρεάν. μετά, όταν γκρεμίστηκε η ομάδα σα σακούλες στις ρίψεις, αρχίσαμε ξανά να μιλούμε για κάποιον δυνατό επιθετικό σαν υπερήρωα - κι όμως, εκείνος που τελικά συνέγραψε ιστορία ήταν ο γερο-Μίλτος, εκείνος που δεν είχε καθόλου όνομα αλλά έκανε γκολ σα να του τα έδινε η ίδια η γη. τώρα βλέπω τα ίδια τραγούδια σα να μην πέρασε χρόνος από τότε: ξανά κάποιος "άνω", ξανά κάποιος "θα τους σπάσει τζάμια", ξανά η βιασύνη του μπουκαλιού μπουζουκιού πριν ανοίξει το γλέντι. αλήθεια, δεν μάθαμε τίποτα εδώ πέρα; επειδή όπως λέει και το παλιό μου ρητό στην πλατεία του Παναγιώτικου: ο σπόρος είναι μικρός, αλλά η σοδειά φέρνει πολλά κλαδιά - αρκεί να μην τον σπείρεις στο κρύο του Ιανουαρίου σα ντροπαλό κρίνο. εδώ μέσα λοιπόν που μιλούνε για χρυσές σφαίρες και σακούλες, ας γίνουμε λίγο άνθρωποι: δεν υπάρχει γκολ που να πετάγεται δωρεάν σα σταγόνες βροχής μέσα στον κάμπο. χρειάζεται κόπος, σκληρός κόπος σαν εκείνον των οικοδόμων όταν χτίζαμε το νέο γήπεδο της Νέας Ιωνίας πριν τριάντα χρόνια. χρειάζεται μεταγραφές που βγάζουν γκολ σα τους τέλειους ψαράδες - όχι ότι τραβούν από νερό για τριάντα ημέρες, αλλά ότι ξέρουν πού να ρίξουν τη ράβδο. και μην ξεκινήσετε τώρα πως φέρνουμε τον επόμενο Λεβαντόφσκι - γιατί εγώ εκείνον τον τύπο τον είδα προσωπικά πριν δέκα χρόνια στην Εθνική ομάδα, εκεί που έκανε γκολ σα να λύνει αινίγματα. εκείνος όμως ήταν σαν τον τέλειο ξυλουργό: είχε πάντα το σωστό εργαλείο στο σωστό μέρος, όχι σα αυτούς που ψάχνουν τον καρφί μέσα στο σκοτάδι με μόνο ένα σφυρί στο χέρι. εμείς όμως ψάχνουμε έναν άνθρωπο που να αντέχει σαν εκείνον τον ξυλουργό της Παλιάς πόλης - κάποιον που να μπορεί να σηκώσει το βάρος μιας ομάδας σαν την ΟΦΗ, όχι σα κάποιον ντανιέλο που έρχεται κι ανάβει τους διακόπτες σα χαζός φοιτητής στο πάρτι. πρέπει να βρούμε εκείνον τον τύπο, αυτόν που όταν βγάζει το πόδι του πάνω στη γραμμή του κάτω σέντρα του γηπέδου μας, να νιώθουν οι αντίπαλοι πως μπαίνουν μέσα σε ένα κυνήγι - όχι σα τρωκτικά μέσα σε πιάτο μακαρονιών. κι ας το πω ευθέως: οι τραυματισμοί στον Τσαντίρια είναι ένα κράτος σα την πόλη μου το Σεπτέμβριο - σκληρό και δύσκολο, αλλά κάθε τόσο πρέπει να βγάζεις κεφάλι ψηλά σα σπουργίτι και να κοιτάς προς τον ήλιο. εκείνος ο άνθρωπος έδωσε πολλά εκεί πάνω, ας το παραδεχτούμε, αλλά μια ομάδα είναι σαν το κρασί - χρειάζεται σωστή αποθήκευση κι όχι συνέχεια κλονίσεις σα αυτές που κάνουμε εδώ μέσα μιλώντας για μεταγραφές σα τρελοί. τώρα όμως που ξαναρχίσατε να φωνάζετε σα να σας τσιμπούσανε μέλισσες στην Άρνη, ας το κάνουμε σωστά: βρείτε έναν άνθρωπο σα τον Στέλιο εκείνο του '94, εκείνον που έκανε γκολ σα βροχή κι είχε χαρακτήρα σαν τον αέρα του Πηλίου στις αρχές του Οκτώβρη. μην ψάχνετε δηλαδή κάποιον φάντασμα σα εκείνον που βάζει τα γκολ στους στίχους των τραγουδιών μας - ψάξτε έναν πραγματικό στρατιώτη, κάποιον που όταν τραυματίζεται να σηκώνεται σα αγριοκάτσικο στους βράχους και συνεχίζει. κι ας μην ξεχάσουμε πως το ποδόσφαιρο είναι σαν το χωρισμό των καλύτερων εποχών του χρόνου - δεν μπορείς να τον κρατάς συνέχεια ανοιχτό σα τσαντίρι στην τσέπη σου. κάποια στιγμή πρέπει να κλείσεις τα μάτια και να δεχτείς πως όλα αυτά εδώ είναι λίγο σα την σούπα που βράζει σιγά σιγά: αργεί να γίνει γλυκό, αλλά όταν τελικά φτάσει, ξεχνάς όλα εκείνα τα ψέματα που σου έκαναν περίμένα σα τον άδικο χρόνο. χρόνος, πάλι χρόνος - αυτός τελικά αποφασίζει ποιον επιθετικό θέλουμε, όχι εμείς με τις φιλοδοξίες μας σα αυτούς που ζητούν ψωμί παρά τρίχα στην κοινότητα του βίντεο.

Ρε μαλάκα, εσύ ξέρεις πόσες φορές έχω γράψει για το ίδιο πράγμα;;; Την περσινή χρονιά η ομάδα έτρεχε σα νερό στο Ποταμάκι εκείνο τον Οκτώβρη - τρεις νίκες το μήνα, δέκα γκολ στον Τσαντίρια μόνο εκείνος τον Οκτώβρη, βρε παιδιά! Κι αυτή τη φορά; Φαντάζομαι ότι κάποιος στη διοίκηση έχει κι αυτός ένα μικροσκόπιο στα μάτια του σα εκείνον τον γυναικολόγο της ομάδας πριν δέκα χρόνια... Πάει η φλόγα. Άκου βρε, εκεί που εγώ τρώω τσίπουρο στο λιμάνι και βλέπω τον Φιλάρετο σα φάντασμα πάνω στην κερκίδα, μου 'ρθε μια αλήθεια σα σακούλα με νερά στην αγορά: δεν χρειάζεται κανείς Λεβαντόφσκι. Χρειάζεται έναν άνθρωπο που να του κάνει κακό ο ίδιος ο τραυματισμός όταν τον βλέπει - κάποιον σκληρό σα την πέτρα από τον Κάστρο, όπου κι εγώ σκάβω κάθε Σάββατο ψάχνοντας τίποτα εμένα προσωπικά. Δεν μιλάμε πια για σκόρερ. Μιλάμε για έναν τύπο που όταν βγάζει το πόδι του μέσα στο γήπεδο, οι αντίπαλοι να σκέφτονται δύο φορές πριν φορέσουν τις φανέλες τους. Τι λέτε;;; Να βάλουμε μια αγγελία στα κρυφά αγγλικά;;; 😏