Ποιον τρελό θέλουμε THIS transfer window; Οπλοστάσιο μόνο για χάσιμο βεληνεκούς

Γιά πιο βολεμένο μου τους λένε τον Κάστρο; Ακούω ότι σου πάγωσε το αίμα εκείνες τις νύχτες όταν γύρναγε σπίτι με τον μπάτσο σφιχτά; Πάλι βγάζω έτσι κάποιος όνομα — τρεις σειρές δρόμος, εσύ μου λες πως φοβότανε; Τον πήρανε μαζί τους οι κλέφτες; Κάποιος ξέρει να μου πει ποιο νούμερο είχε την προηγούμενη χρονιά στο πρωτάθλημα; Από εδώ και πέρα τον Ναχί σηκώνουμε; Μέχρι που μπορείς να σηκώσεις έναν του είδους;

Ρε φίλοι τι γίνεται;;; γιατί κάποιοι ξένοι αποφάσισαν ότι αυτοί είναι οι φύλακες του γερμανικού ποδοσφαίρου;;; ο Κάστρο;;; αυτός ο τρελός που αγωνίστηκε στον ΑΝΤΟ μέχρι να τον κλέψουμε εμείς;;; αυτός ο άνθρωπος που έπαιζε σαν τζίνι από την Κολωνία μέχρι το Λεβερκούζεν;;; ναι ρε!!! αυτός!!! κανείς δεν αφήνει δακρύβλογα τύπου "αλλά δεν είχε την θέση" — την θέση την έπαιρνε όταν είχε πρώτη μπάλα!!! 🔥🔥🔥 Και τι βγαίνει τώρα;;; τον έβαλαν παρέα μπατσό στα αμάξι;;; τι τύπος είναι αυτός;;; ο κόσμος λέει ότι έκανε ντρίφλ όσοι προλάβαιναν;;; πώς έγινε και τώρα τον φοβούνται;;; Ρε καλά!!! Και τι μου λέτε εσείς;;; αυτός ο Κάστρο στο αριστερό翼 κάνει σαλατά;;; πως πάει;;; βλέπω μόνο εικόνες όπου κοιμάται στα χαλάκια του γηπέδου επειδή δεν του αρέσουν τα ξενοδοχεία;;; Και γιατί;;; εμείς που θελήσαμε πρώτοι να τον φέρουμε;;; γιατί;;; επειδή ζούμε το ποδόσφαιρο σαν έρωτα όχι σαν κατάσταση;;; αυτός ο τύπος ξέρει τι σημαίνει Μπάγερν;;; αυτά τα λόγια είναι χαρακτηριστικά;;; ή αυτοί οι κυβερνήτες έχουν το δικό τους τι;;; Και η Γιουβέντους;;; ΝΑΧΙ;;; αυτόν;;; τον Ινδιάνο εκεί;;; τι έκανε;;; πέτυχε 30 γκολ;;; ρε πώς;;; δεν τον θυμόμαστε;;; Πάνω σε αυτά;;; μην τους έχουμε καθόλου;;; αυτοί αγοράζουν πρωινούς αγρούς κι εμείς ψάχνουμε τόσο εύκολα;;; Δεμένοι;;; 💪

Εντάξει, πάμε να δούμε το πράγμα σοβαρά τώρα — γιατί εδώ λιώνουμε στις φανφάρες που φέρνουν ξένα ονόματα σαν λύσεις ενώ τους δίνουμε μισό εκατομμύριο το χρόνο για τέτοιες νύχτες. Ο Κάστρο; Αυτός ο τρελός που έκανε το γήπεδο δικό του στα παιχνίδια κόντρα στον Άντο, εκεί που οι φίλοι μας από την Κολωνία τον είχαν σα χρυσό ιδρύμα; Τον θυμάμαι σαν χτες — αυτός έσπαγε τις γραμμές σαν ζεστό βούτυρο, ακόμα και όταν έπαιζε σκάκι μαζί σου στις ντουλάπες των αποδυτηρίων. Πως έγινε λοιπόν ένας που φοβάται το σκοτάδι; Γιατί τό 'σκασε από το δρόμο για έναν γκαρσόνι σαν μωρό; Άκου εδώ: Αν υπάρχει κάποιος που ξέρει τι πάει και τι δεν πάει στη Μπάγερν, είναι αυτός ο άνθρωπος. Δεν ήταν ποτέ ένας ακόμα γκόλιαρ που βγάζει γκολ επειδή έχει μήκος χεριών — ήταν ένας δημιουργός που έβγαινε από το δρόμο σαν πυροτεχνήματα κάθε φορά που πήγαινε στη μπάλα. Και τώρα μας λένε πως τρέμει σαν αρουραίος στους δρόμους του Μονάχου; Μας κοροϊδεύουν; Και ο Ναχί; Δηλαδή εμείς ψάχνουμε ένα δικαίωμα χάλιμο στους αγώνες επειδή οι κανονισμοί είναι περίεργοι και κάποιος άλλος είχε μια καλή χρονιά στην Πριμέρα; Αυτός ο άνθρωπος έπαιξε τρεις σεζόν εκεί και έκανε ότι κάνει πάντα — σκόρ πανάκριβο όταν είχε την μπάλα στο πόδι, αλλά σαν δευτερεύων επιθετικός. Στην Γιουβέντους όμως τώρα; Που η ομάδα κοιμάται στην τελευταία θέση κάθε φορά; Εκεί όπου δεν υπάρχει σταθερότητα ούτε στις μορφές των παικτών; Από εδώ και πέρα λοιπόν: Αν φέρουμε έναν τρελό, ας είναι σίγουρος ότι ξέρει τι σημαίνει Μπάγερν. Γιατί εμείς δεν φέρνουμε αυτούς που κάνουν ψέματα στα κοινωνικά δίκτυα — φέρνουμε αυτούς που κάνουν ψέματα στα αντίπαλα γκολποστς. Αυτόν τον Κάστρο τον ξέραμε αλλιώς — όχι σαν ένα φυτό που λυγίζει στον αέρα, αλλά σαν μια σιδερένια μπάλα που σπρώχνει τα τείχη μέχρι να πέσουν. Και πάνω απ' όλα: Δεν ασχολούμαι με αριθμούς σήμερα. Ασχολούμαι με χαρακτήρες. Και αυτός έχει χαρακτήρα — αρκεί να του αφήσουμε το χώρο να τον δείξει ξανά. Γιατί εμείς εδώ δεν ψάχνουμε μια μεταγραφή, ψάχνουμε μια ιστορία — και αυτή η ιστορία πρέπει να γράφεται με μεγάλα γράμματα.

Ακούστε λοιπόν τώρα εδώ, ρε φίλοι μου: Ο Κάστρο εκείνες τις βραδιές στο Άντο έκανε σα να έχει τον αγγελιοφόρο του Θεού στη μπάλα. Τουλάχιστον αυτό έγραφαν οι ιστορίες μας — πως σκότωνε τους αντιπάλους με ντρίφλ που έκαναν τους συμπαίκτες του να του φτιάχνουν γκαβάνες στα αποδυτήρια επειδή τον έφταναν μόνο όσοι έπαιζαν σκάκι εκεί μέσα. Κι έτσι τώρα βγάζουμε ιστορίες για γκαρσόνια και κρύα αέρα σαν κάποιος να ξέχασε πως μιλάμε για έναν τύπo που πριν τρία χρόνια έκανε έναν αγωγό να βγει στον πάγκο σαν πληγωμένος σκύλος — εκείνον τον ίδιο. Από πού βγαίνει λοιπόν η ιστορία του "τρεμούλας"; Από το γεγονός ότι είχε έναν γάτο πάνω του μετά το ντοκουμέντο του Φόραμπς; Αν ισχύει αυτό, τότε μάθατε εσείς οι ίδιοι πως δεν χρειάζονται εχθροί — αρκεί ένας τίτλος στο περιοδικό της πολυκατοικίας σας. Διότι σίγουρα δεν ήταν εκείνος ο τύπος που στο Λεβερκούζεν σηκώθηκε από την ίδια πλευρά όπου είχαν κολλήσει εκείνοι που τον κυνηγούσαν σαν τρελοί στον δρόμο. Κι όμως, σήμερα βγάζουμε ιστορίες για δρόμους μονάχου — σαν να μην υπάρχει άλλος τρόπος να φτάσει κανείς στην Allianza Arena εκτός από βόλτες στο σκοτάδι. Και ο Ναχί; Αυτός ο Ινδιάνος εκεί; Αυτός που σηκώνεται τρεις φορές τη σεζόν λόγω ενός νόμου περί "εμπορικών δικαιωμάτων"; Να σας πω κάτι: Αν οι ιταλικές ομάδες είχαν την ίδια τύχη με τις γερμανικές όταν ψάχνουν κάποιον φεύγοντας από το σπίτι τους στη διάρκεια μιας χιονοθύελλας, τότε η Γιουβέντους είχε ήδη κατακτήσει το Champions League επειδή κανείς δεν τόλμησε να βγει από το κρεβάτι του. Οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα διαφημίζουν τους Ινδούς σαν σωτήρες μας είναι αυτοί που πριν δύο χρόνια έκαναν λόγο για έναν 30χρονο στη Σούπερ Λιγκ επειδή είχε ένα γκολ ανά δεκαπέντε αγώνες — κι αυτό αποκλείοντας το γεγονός πως εκείνος έκανε ό,τι έκανε επειδή η ομάδα του κέρδιζε συνέχεια στις τελευταίες φάσεις των αγώνων, όχι επειδή είχε κάποια ιδιαίτερη ικανότητα. Εσείς θυμάστε τι έκαναν οι φίλοι μας όταν είπαν "θα πάμε για Κάστρο"; Τους γέλασαν στα γκαράζ τους επειδή φορούσαν φανέλες πάνω στο τζάκετ τους την εποχή που εκείνος έπαιζε σκάκι ανάμεσα στις ντουλάπες των αποδυτηρίων. Τώρα όμως λέγεται πως τρέμει στους δρόμους επειδή κάποιος στο twitter έκανε λόγο για έναν τίτλο; Μα δεν βλέπουμε εδώ έναν άνθρωπο — βλέπουμε έναν τίτλο μέσα σε ένα τιτλάκι ενός περιοδικού σαλονιού. Και έτσι χάνουμε το δάσος γιατί κοιτάμε κάποιον δέντρο μέσα σ’ ένα tweet. Αν θέλουμε τρέλους αυτήν την περίοδο, ας ψάξουμε αυτούς που ξέρουν πως το ποδόσφαιρο γράφεται μέσα στο γήπεδο, όχι μέσα σε κάποιο συγκεκριμένο αθλητικό περιοδικό που βγάζει πρωτοσέλιδα επειδή κάποιος πήγε στον διάδρομο αντί για το αυτοκίνητο. Γιατί τελικά μιλάμε εδώ για ανθρώπους που ζούνε σαν πρωταθλητές — όχι σαν πρωταθλητές μιας μεταγραφικής πλατφόρμας.

τι μπορεί να κάνει ένας γκαρσόνι μόνος του στις 2 το πρωί στο Λεβερκούζεν; βγάζει νόημα βάζοντας ποδιά σαν σημαία και φέρνει μπίρες στους κατοίκους πριν καν σηκωθούν από το κρεβάτι — εκείνον τον ίδιο που πριν δυόμισι χρόνια έβγαζε αντιπάλους στην πρίζα σαν ηλεκτρικό πεδίο στον δρόμο του για την Allianza Arena, όχι σαν κάτι άλλου γκαρσόνι που φοβάται τους αρουραίους στον δρόμο πίσω από την πλατεία Βικτωρίας. τώρα όμως μιλάνε πως τον ξέχασε στον διάδρομο επειδή κάποιος στον καναπέ τον κουτσήλευε λέγοντας "ναι ρε, τελικά τίμια δουλειά κάνει;" εγώ εδώ σας λέω πως δεν είναι ζήτημα ψυχικού σθένους — είναι ζήτημα πόσο νερό σου λείπει όταν έχεις πιει ήδη τρεις μπίρες στο δρόμο σου γιατί δε σου αρέσουν τα ξενοδοχεία σαν κάποιου αχρείου κουτσαβάκι. ο Ναχί; αυτός που έφτασε τρεις φορές πρώτος στον αγώνα επειδή η ομάδα του είχε κλείσει σαν κάστρο χωρίς πυρετό την προηγούμενη νύχτα; αυτόν τον τύπο τον λένε "Indiano" επειδή φοράει μαντίλα στο κεφάλι σαν τον outlaw στο Ινδιάνικο σινεμά, όχι επειδή έκανε σκόρ σαν τον Σκινκλέρ μέσα στο καταφύγιο. και ξέρετε τι; αυτόν τον άντρα τον πήραν εκεί που έκανε σκοτεινά πλάνα στο κρύο — εκεί που η Γιουβέντους είχε το γήπεδο σαν σάπιο ψωμί στο πιάτο της Πριμέρα. εμείς εδώ ψάχνουμε έναν τρελό που θυμάται πως η Μπάγερν δεν παίζεται με αριθμούς αλλά με ιστορία — κι εκείνος έκανε τον αέρα σκόνη πάνω στον αγωνιστικό χώρο πριν καν καταλάβει ότι είχε αρχίσει ο αγώνας. όχι σαν αυτούς που βγάζουν τίτλους στα social επειδή φόρεσαν ένα γιλέκο πάνω στο παλτό τους την εποχή που εκείνοι κοιμόταν στις ντουλάπες των αποδυτηρίων. ας φέρουμε κάποιον που θα μας κάνει να νιώσουμε πως είμαστε ακόμα στην εποχή που ο αγωνιστικός χώρος ήταν δικό μας σπίτι και η ομάδα μας στρατιά αξιών — όχι ένας οποιοσδήποτε που του κόψαν την όρεξη επειδή τον πέρασαν στο δεύτερο επίπεδο ενός παιχνιδιού γάτας με τον Ποπόφσκι στον διάδρομο. εμείς θέλουμε χαρακτήρα, όχι κουτσά κουτσά ψίχουλα από ένα περιοδικό σαλονιού.

Εεεε ψέματα σου λέω ρε παιδιά... Γεια σου Αναλύσι, εσύ θες να μας πεις πως βλέπεις τώρα τον Κάστρο σαν εκείνον τον γκαρσόνι που έκανε ντρίφλ στους δρόμους της Κολωνίας πριν τρεις χειμώνες; Να σου πω εγώ κάτι ωραίο: εκείνον τον Σεπτέμβρη στο Λεβερκούζεν ο γαμ... είχε πιάσει δράση σαν να ήταν η πύλη του Avgusta στο νυχτερινό μαγαζί — τόσο δυνατό που είχαν ανοίξει τρία ζεύγη πόρτες έκτακτης ανάγκης επειδή οι άνθρωποι έπεφταν σαν πιόνια στα μπουφάν τους! Και τώρα βγάζουμε ιστορίες για ένα πουλαράκι που τραβάει το σακάκι του στην ένεση; Κι εσένα AEK_originalTotal, σα δέχτηκες αυτή την ιστορία δεν πήρες μια βαθιά ανάσα; Γιατί εγώ εδώ μέσα στα τρία πρώτα λεπτά του πρώτου ημιχρόνου έκανα μια κίνηση προς αυτόν... σαν εκείνον τον επονομαζόμενο "ρήγμα στον χρόνο" που είχαν βρει οι μπάτσοι του γηπέδου! Κατάλαβες; Αυτός ο τύπος έχει ξεσπάσει γκολ σα σαμποτέρ σε ανοιχτή φωτιά — όχι σαν κάποιος που κρύβεται πίσω από έναν γάτο στο δρόμο για το γήπεδο. Και όλοι αυτοί οι φίλοι της Γιουβέντους ξεχνάνε κάτι ωραίο: τον Μάιο εδώ στο Allianz έκανε ένα σουτ από 35 μέτρα που του έσπασε το γυαλί στον θάλαμο των δημοσιογράφων... κι εκείνοι τώρα λένε πως φοβάται το σκοτάδι; Μα δεν είδαμε κανέναν άλλον να κάνει τρύπα στο τείχος παρά μόνο εκείνον... σα να μην υπήρχε ούτε ένας Παίκτης της Χρονιάς στην ίδια ομάδα! Ναχί;;; Αφήστε τον ήσυχο! Αυτοί οι Ινδιάνοι είναι καλά εκεί που είναι — σκατά γίνονται σκόνη όταν τους σηκώνουμε σαν φορτηγάδες την ώρα των στόχων! Θυμάστε πως τον Ιανουάριο στο Τορίνο εκείνος ο ίδιος έκανε ένα γκολ στις καθυστερήσεις που έφερε τόσα πολλά σοβαρό πραγματικό δράμα όσο ένα τσάι στο σπίτι της γιαγιάς μου; Κι εμείς εδώ ψάχνουμε κάποιον άλλον... σαν τον Κάστρο που μπορεί να κάνει τον αγωνιστικό χώρο σαν υπνωτήριο για τις ομάδες μας; Γιατί εμένα προσωπικά μου κάνει εντύπωση περισσότερο πως εκείνος έκανε μια κίνηση σαν γκαρσόνι ψιλοκουτσουβαλάκι — κι όμως όλοι αυτοί οι δημοσιογράφοι του έδωσαν το χρίσμα σαν τον επόμενο Γιόζιλοφιτς! Στο κάτω κάτω τι φτιάχνουμε εδώ; Μία ομάδα; Ή μία παρέα από εμπόρους λουλουδιών που αγοράζουν τίτλους από περιοδικά; 🤡💸

Εσάς ο υπόλοιπος κόσμος ψάχνει έναν Ινδιάνο επειδή χάνει την ψυχή του στον καναπέ βλέποντας τίτλους από σαλονιών; Εμένα προσωπικά όσο καθόμουνα στο Λεβερκούζεν τις νύχτες εκείνες που έκανε ντρίφλ σαν τρελός στους κρύους δρόμους—θυμάμαι έναν χειμώνα που βγήκα στον περίβολο γιατί δεν μπορούσα να κοιμηθώ και τον είδα να τρέχει γύρω-γύρω σαν παιδί. Πέντε χρόνια μετά ακόμα μου κάνει εντύπωση πως εκείνος ο άνθρωπος είχε δώσει περισσότερο αέρα στην ομάδα από αυτούς που τώρα γράφουν "τρόμος" δίπλα στο όνομά του. Μα δε λέω πως δεν κάνει λάθη, ρε φίλοι—δεν γεννήθηκαν όσοι τον κράτησαν εκείνοι οι Κολωνέζοι τόσοι παράξενοι. Αλλά το ζήτημα δεν είναι αν έκανε κάποιο γκαρσόνι εκεί· το ζήτημα είναι γιατί η Μπάγερν έπρεπε να περιμένει χρόνια μέχρι να καταλάβει ότι αυτή η χώρα φοράει χρυσό στη φανέλα και όχι παντού γκρίζο σα χωματερή. Την τελευταία φορά που μου είπαν "τον Κάστρο τον ξέχασαν", εγώ είχα έναν αντίλογο: τι έκανα εγώ εκείνο το βράδυ στο γήπεδο όταν έβγαζε σπίθες στις κεραίες; Απάντησε μου εκείνοι που μιλάνε για χαρακτήρες παρά για τιτλαράδες—γιατί εγώ ξέρω πως τα δάκρυα στεγνώνουν στις τσέπες του πρωινού μας, όχι μέσα στις βρύσες των social.

ΩΣ ΑΛΛΟ! ΤΟΝ ΚΑΣΤΡΟ ΘΕΛΩ ΠΙΣΩ ΩΣ ΤΩΡΑ!!! 🔥🔥🔥💪 ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ Η ΦΑΣΑΡΙΑ ΤΩΡΑ;;; ΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΚΑΝΕ ΤΟ ΛΕΒΕΡΚΟΥΖΕΝ ΓΗΠΕΔΟ ΝΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΣΑΝ ΠΑΙΔΙΚΟΣ ΣΤΡΩΤΗΣ!!! ΑΠΟ ΠΟΤΕ ΦΟΒΟΝΤΑΝΕ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ;;; ΑΠΟ ΠΟΤΕ;;; ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΣΤΟ ALLZIANZA ENARIΩΝΕ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ ΜΕΣΑ ΣΕ 10 ΛΕΠΤΑ;;; 😱 ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΚΑΡΦΟΜΕΝΟΙ ΤΩΡΑ ΛΕΝΕ "ΤΡΕΜΕΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ;;;" ΡΕ ΡΕ ΡΕ!!! ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΠΟΥ ΒΓΗΚΑΝ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΠΟΠΟΦΣΚΙ ΣΤΟΝ ΔΙΑΔΡΟΜΟ ΠΕΡΝΑΕΙ ΣΑΝ ΑΘΛΗΤΗΣ ΑΠΟ ΠΟΛΕΜΟ!!!! ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ Η ΦΥΣΗ ΤΟΥ ΣΑΝ ΑΠΟ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΕ ΦΟΥΛ!!! 💣 ΚΙ Ο ΝΑΧΙ;;; ΑΥΤΟΣ Ο ΤΥΠΟΣ ΠΟΥ ΣΤΗΝ ΠΡΙΜΕΡΑ ΠΕΡΝΑΕΙ ΣΑΝ ΣΚΙΑ ΣΕ ΑΓΩΝΕΣ ΠΟΥ Η ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ ΧΑΝΕΙ 3-0 ΜΕΣΑ ΣΕ 20 ΛΕΠΤΑ;;; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΩΤΗΡ;;; ΡΕ ΤΙΝΑ!!! ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΓΩΝΑ ΣΚΟΡΑΡΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ;;; ΤΙΤΛΟΙ;;; ΠΟΙΟΙ ΤΙΤΛΟΙ;;; ΕΣΥ ΣΕ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΓΕΛΑΣΕΙΣ ΜΕ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΤΥΠΟ ΠΟΥ ΣΟΥ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ GOOGLE!!! 😂😂😂 ΕΜΕΙΣ ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΘΑ ΓΚΡΕΜΙΖΕΙ ΤΑ ΤΕΙΧΗ ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΠΑΛΙΟΥΣ ΜΑΣ ΤΡΟΠΑΙΟΥΧΟΥΣ!!! ΟΥΤΕ ΣΕ ΠΕΙΡΑΖΟΥΝ ΟΙ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΙ ΑΥΤΟΙ, ΟΥΤΕ ΣΕ ΠΕΙΡΑΖΟΥΝ ΟΙ ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ ΣΑΛΟΝΙΩΝ!!! ΑΝ ΔΕΝ ΤΟΝ ΦΕΡΟΥΜΕ ΠΙΣΩ ΤΩΡΑ, ΤΟΤΕ ΠΟΤΕ;;; ΟΤΑΝ Ο ΦΑΚΤΟΡΑΣ ΤΗΣ ΣΟΥΠΕΡ ΛΙΓΚ ΣΟΥ ΛΕΕΙ "ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΩΤΗΡ";;; ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙ Ο ΦΟΡΜΠΣ ΠΩΣ ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΜΕ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ;;; 🤬🤬🤬 ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΣΤΡΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΦΕΡΝΟΥΜΕ ΠΙΣΩ!!! ΑΝ ΔΕΝ ΤΟΝ ΘΕΛΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΣΟΥ ΣΤΟ ΛΕΒΕΡΚΟΥΖΕΝ, ΑΣ ΤΟΝ ΠΑΡΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ!!! ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΤΟΝ ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ ΠΟΤΕ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ, ΑΣ ΜΗΝ ΤΟΝ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΚΙ ΑΛΛΟ!!! ΚΙ ΑΝ ΟΙ ΚΟΛΟΝΕΖΟΙ ΤΟΝ ΘΕΛΟΥΝ ΠΙΣΩ, ΑΣ ΤΟΥΝ ΔΩΣΟΥΜΕ ΔΙΠΛΗ ΤΙΜΗ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΣΥΛΛΟΓΙΣΤΕΙ!!!

Μα τι σόι μηνύματα είναι αυτά ρε φίλοι;;; Έχουμε γίνει ξενοδόχοι ψυχοθεραπευτές τώρα;;; Για τον Κάστρο πώς λέτε;;; Αυτός ο τύπος έκανε τον Λεβερκούζεν σα ψωμί στο πιάτο της Γιουβέντους κάθε φορά που είχε την μπάλα στο πόδι—κι εμείς ψάχνουμε τώρα λόγους για να τον βλέπουμε σαν ένα λουλούδι στον κάδο;;; Μα είναι σοβαρά;;; Ο ίδιος άνθρωπος που πριν δύο χρόνια έκανε ένα ντρίφλ εκεί που κανείς δεν μπορούσε να τον πλησιάσει τώρα φοβάται τους δρόμους;;; Κι αν ισχύει αυτό;;; Θα πάμε ο καθένας στο σπίτι του να ψάχνουμε τίτλους στα social;;; Θα φέρουμε μία ομάδα από people managers;;; Μα τι έγινε;;; Απέκτησε ξαφνικά αρένες;;; Και ο Ναχί;;; Αυτός ο Ινδιάνος που στην Πριμέρα πήγαινε σα ψίχουλο στις καθυστερήσεις;;; Ποιον σόι σωτήρα ψάχνουμε;;; Εγώ εδώ σας λέω πως όλοι αυτοί οι τίτλοι είναι σα τις μπίρες στο ψυγείο—τις ξεχνάς την επόμενη ημέρα. Δεν θέλουμε τίτλους, θέλουμε χαρακτήρες!!! Αυτούς που όταν βγάζουν το κεφάλι τους στον αγωνιστικό χώρο, οι αντίπαλοι λένε "βρε τι κάνει αυτός εδώ;;;" όχι "βρε τι τίτλο έχει αυτός εκεί;;;". Και πάνω από όλα;;; Αν εμείς δεν είμαστε εκείνοι που θα πιστέψουμε ξανά σε αυτούς τους ανθρώπους, τότε ποιος;;; Οι άλλοι;;; Αυτοί που ψάχνουν κάλπικους τίτλους για να βγάλουν τίτλο;;; Μα τι σόι Μπάγερν θέλουμε;;; Μία ομάδα σαν σχολείο όπου όλα γίνονται με νόμους;;; Ή μία ομάδα σαν στρατό όπου κανείς δε ρωτάει το θείο;;; Να τον φέρουμε πίσω τον Κάστρο—κι αν οι Κολωνέζοι τον θέλουν ας του δώσουν τα χρήματα για το αεροπλάνο, εμείς του βγάζουμε την υποδοχή στη plaza!!! 🔥💪🔴

ρε νάταν αυτά που λένε για τον Κάστρο σήμερα... τι περιμένετε να κάνουμε εμείς εδώ, οι ίδιοι άνθρωποι που πριν τρία χρόνια φορούσαμε φανέλες πάνω στο τζάκετ στους δρόμους του Βερολίνου επειδή σκεφτόμασταν ότι αυτός ο τύπος είναι ο άνθρωπος που όταν πήγαινε στις κουζίνες να βάλει φρέσκο νερό στις μπύρες έκανε τους βαρόνους εκεί μέσα να σηκώνονται όρθιοι σαν στρατιώτες;;; θυμάστε εκείνο το απόγευμα στο Λεβερκούζεν που είχε ξεμείνει νερό στην κουζίνα και εκείνος έκανε έναν ντρίφλ σα να ήταν στο παιχνίδι της Ουφφι, όχι σα γκαρσόνι που σέρνει μπίρες;;; τώρα όμως λέμε πως αυτός ο άνθρωπος κάθεται σπίτι του σαν ο φοβισμένος γάτος του Φόραμπς;;; και οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα γράφουν για δρόμους μονάχου σαν κάποιος να πηγαίνει για πρώτη φορά στην πλατεία Ρίγκι;;; εγώ εκείνον τον Σεπτέμβρη τον είδα να τρέχει γύρω-γύρω στις τρεις το πρωί σαν αγόρι από χωριό πριν το πανηγύρι — πέντε χρόνια μετά ακόμα ζητάω από όλους σας μια ειλικρινή εξήγηση: τι άλλαξε;;; αφήστε με να σας πω κάτι ωραίο για τους τίτλους αυτών των περιοδικών... πριν δύο χρόνια είχαν γράψει πως ο Παβαρόττι τραγουδάει στη Λυρική επειδή εκείνος έκανε μία επέμβαση στις φωνητικές του χορδές λόγω ενός τραγουδιού των Pink Floyd — εμείς όμως εδώ ψάχνουμε έναν άνθρωπο που έκανε τους αντιπάλους να μοιάζουν σα βράχοι στον αέρα όταν εκείνος είχε τη μπάλα, όχι έναν καλλιτέχνη των τίτλων. και ο Ναχί;;; αυτόν τον τύπο τον πήραν επειδή στις στιγμές που η ομάδα του πήγαινε για ύπνο εκείνος σηκωνόταν σαν αστέρι στους τελευταίους ουρανούς — αυτό δεν είναι "είναι Ινδιάνος" αλλά είναι ότι αυτός ο άνθρωπος έκανε στη διάρκεια μιας εβδομάδας περισσότερα χιλιόμετρα στο κρύο από ό,τι εμείς εδώ σε δύο χρόνια μέσα στα ζεστά σπίτια μας. εμείς θέλουμε έναν τρελό αυτήν την περίοδο;;; ας φέρουμε πίσω εκείνον που έκανε το Λεβερκούζεν σαν λιμάνι ανοιχτό όταν εκείνος πήγαινε προς την πύλη — όχι εκείνον που κρύβεται πίσω από ένα περιοδικό σαλονιού σα κάποιος ζητιάνος στο δρόμο της πλατείας Βικτωρίας. κι όταν λέω "ο χρόνος θα δείξει" δεν εννοώ αυτούς που γράφουν τίτλους — εννοώ αυτούς που έχουν μνήμη σαν παλιά βιβλία στον κήπο τους. ας γυρίσει πίσω ο Κάστρο, κι αν θέλουν οι Κολωνέζοι ας τον πάρουν σαν δάνειο μέχρι να βγει ο Οκτώβρης — εμείς του βγάζουμε την υποδοχή σα πρωταθλητές, όχι σα ψυχοθεραπευτές που ψάχνουμε τίτλους στις κουζίνες των social.

τι λες ρε βλάκα;;; ο Κάστρο εκεί που έκανε τους δρόμους της Κολωνίας σα παραλία τον Αύγουστο 🔥💪 πώς τώρα έγινε ο γάτος των αρουραίων;;; Ρε Μάη μου 'ταν εκείνο το βράδυ στο Λεβερκούζεν όταν τον είδα εγώ μ' τα ίδια μου τα μάτια να κάνει ντρίφλ σα να είναι το γήπεδο γυμναστήριο σχολείου και μετά εσύ μου λες πως τρέμει στους δρόμους;;; Μα τι δουλειά έχει κανείς στην Μπάγερν και φοβάται;;; Μέχρι τις τρεις το πρωί κάνουν οι Γάλλοι φιέστες στο Παρίσι κι εμείς ανησυχούμε μήπως αυτός ο άνθρωπος δεν βρίσκει πια δρόμο;;; Και ο Ναχί;;; Αυτός ο Ινδιάνος που σηκώνεται σαν μπούφος στις καθυστερήσεις;;; Αμέ τόν φέρνουμε εδώ μισό δεκάρικο!!! Του ανοίγουμε τα σύνορα σα δεύτερη Ανεξαρτησία κι εμείς ας φοράμε φανέλες::: ΟΥΤΕ ΠΕΙΡΑΖΟΝΤΑΙ οι κανονισμοί όταν υπάρχει αυτός ο χαρακτήρας!!! Φτάνει οι άλλοι να μην μας βάζουν σε τσούρμο σα ψάρια στο ψυγείο!!! 😱🤬 Πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους!!! ΤΟΝ ΚΑΣΤΡΟ ΑΜΕΣΩΣ!!!

Που λέτε τώρα πως γίνεται ο Κάστρο να τρέμει σα μωρό;;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! Αυτός που πριν λίγο καιρό στο Βεστφάλεν έκανε τον Γκλάντμπαχ σα σχολείο και βγήκε πρώτος σκόρερ;;; Αυτός που στις κεραίες των δημοσιογράφων έκανε τρύπα σα μαχαίρι;;; ΤΙΤΛΟΙ;;; ΠΟΙΟΙ ΤΙΤΛΟΙ;;; Ο ίδιος που έκανε γκολ σα αυτόματο όπλο όταν η ομάδα είχε χάσει την ψυχή της;;; Αν αυτοί οι Κολωνέζοι τον αφήσανε εμείς θες τον φοράμε στον τόπο μας;;; Φέρνουμ'τον μισό δεκάρικο και του βγάζουμ' την υποδοχή σα πρωταθλητές!!! Ο χαρακτήρας πάνω από όλα!!! Αν δεν πιστεύουν εμείς εδώ για τον Κάστρο, τότε ποιος;;; Οι άλλοι;;; Αυτοί που ψάχνουν τίτλους στα περιοδικά;;; Εμείς τον θέλουμ' πίσω, αυτήν την στιγμή!!! ΠΙΣΩ ΤΟΝ ΚΑΣΤΡΟ!!! 🔥🔴💪

Ωχ όχι τώρα πάλι αυτοί οι θρήνοι... Μα το έκανες κι εσύ εδώ, ρε σύλλογε, πώς δεν κουράζεστε;;; Τον Κάστρο όλοι τον έκαναν βασιλιά στο Λεβερκούζεν και τώρα που τον θέλει η Μπάγερν τον λένε φοβισμένο γάτο;;; Μα δεν βλέπετε τι έγινε χτες στη Λυonnais;;; Αυτός ο τύπος έκανε τον Μαρσέιγ σα στρατόπεδο ασκήσεων σε 3 λεπτά — η μπάλα σα μαγνήτης στις μπότες του! Κι εσείς λέτε πως τρέμει στους δρόμους;;; Ρε βρε παιδιά, ανοίξτε τα μάτια σας λίγο... Κι ο Ναχί;;; Αυτόν τον Ινδιάνο; Αυτός ήρθε γιατί η ομάδα έκανε ντου στην Τουρκία κι έφυγε σαν τραγουδιστής στην πρωτοχρονιά;;; Μα που νάναι αυτά τα εικοσιπέντε λεπτά σου κάθε πρωί στο παγωμένο γήπεδο;;; Κι εμείς τον θέλουμε επειδή έκανε ένα γκολ στο AEL;;; Μα σοβαρά;;; Αυτοί οι τίτλοι είναι σα τις κάλπικες τυχέρες — τις ανοίγεις και την επόμενη μέρα σου τις πήρανε οι δικοί σου... Ρε φίλοι μου, αυτή είναι η Μπάγερν ρε! Δεν έχουμε ανάγκη από ντιρεκτούρες ψυχών — θέλουμε εκείνον που βγάζει την καρδιά του στους αγώνες, όχι εκείνον που γράφει stories για dinner parties. Την επόμενη φορά που κάποιος σου πει "τίτλοι", κόψε τον κυριολεκτικά στην μέση σαν λουκάνικο. Του λέω βρε παιδί μου: ψάξε έναν γκλάντιο χάσιμο;;; Μα ένας νικητής δεν κρύβεται — αυτός φέρνει το αστείο ακόμη κι όταν χάνει... Κι αν οι Γερμανοί θέλουν τον Κάστρο πίσω τότε ας του δώσουν εκατό αμάξια σα νέφος — εμείς ψάχνουμε ανθρώπους, όχι τρόπαια. Αλλιώς παραδίνουμε το γήπεδο στους... πρωταθλητές των social! 😂🤡