Η ΑΕΚ παίζει σαν ομάδα που ξέρει μόνο μία στάση: πίεση μέχρι πνιγμού και μετά πανικός…

Τρία χρόνια πίσω στην Ομόνοια βρισκόμουν σφραγισμένος στον πάγκο του γηπέδου μαζί με μια παρέα φίλων που είχαν πάνω τους όλα τα χρώματα της πόλης — μωβ σουβέρ στις πλάτες, λουκουμάδες στο ένα χέρι και κινητά στο άλλο. Αυτή η ομάδα από τότε έδινε έναν αγώνα σκληρό όσο κανείς άλλος στα δεκαπέντε πρώτα λεπτά, μετά γινόταν ένα τεράστιο ερωτηματικό: τι κάνουμε τώρα που η αντίπαλος μας αγνοεί; Την Κυριακή βγήκα έξω για κάτι ψώνια εκεί κοντά και βρήκα τον Παντόρτσικ σαβούρα στο τάδε σουπερμάρκετ, ντροπιασμένος σα ντάκος που του τρύπησαν το αερόστατό του. Του είπα: "Ρε Θοδωρή, τι γίνεται εδώ πάλι;" Εκείνος σήκωσε τα χέρια σα να ζητάει συγνώμη από την Αθήνα ολόκληρη. Κοιτάξτε τώρα τις τρεις νίκες πριν τις δύο ισοπαλίες: η πρώτη είχε νίκηση με 3-0 ενώ η δεύτερη ήταν έτσι κι αλλιώς σαπίλα πλάι στους δρόμους του Βόλου· όλα αυτά μέσα στη σειρά DDWDW. Τρεις ξυλοδαρμοί, αλλά οι δύο τελευταίοι αντίπαλοι (η ίδια η σειρά των αποτελεσμάτων δείχνει την κόπωση) δεν είχαν τίποτα άλλο από μια αμυντική φιλοσοφία έτσι κι αλλιώς. Η Μακάμπι έκανε τείχος, η Ρεάλ Σολούντας έγινε σκακιστής σφιχτός — κανείς δεν προσπάθησε να βρει ψάθα στη συσκευασία της ΑΕΚ γιατί αυτή η ομάδα μέχρι τώρα έχει μόνο ένα πλήκτρο: ΠΙΕΖΟΥΜΕ. Το ζήτημα όμως είναι ότι όταν σβήνεις αυτόν τον πρώτο διακόπτη και η μπάλα δεν βγαίνει, αυτοί καταλήγουν σα ομάδα που κάνει μεταφορικά ίσκιο στο γήπεδο. Δείτε τις περιοχές όπου η πίεση πέφτει θανάσιμα: μετά από τριάντα λεπτά κατοχής όπου οι αντίπαλοι αφήνουν τους αμυντικούς να στέκονται σαν αγάλματα στο πρώτο τρίτο, η ΑΕΚ χάνει την πρώτη μπάλα σαν να έχει τελειώσει το πετρέλαιο απότομα. Τότε οι αντίπαλοι μετατρέπονται ξαφνικά — βλέπετε την ΠΑΟΚ εκεί πέρυσι; Τέσσερα γκολ στο πρώτο ημίχρονο επειδή η ΑΕΚ πήγαινε σαν λύκος βλέποντας μόνο το θήραμά της, όχι το δάσος γύρω της. Οι παίκτες της δεν ξέρουν πού να τοποθετήσουν το σώμα τους όταν η μπάλα φεύγει από τα πόδια τους· στέκονται εκεί σαν παρατηρητές ενώ ο αντίπαλος οργανώνεται σιγά σιγά. Και μην μου πείτε πως αυτό είναι θέμα δυναμικότητας. Το προηγούμενο δεκάλεπτο, πριν από το πέρας των δεκαπέντε πρώτων λεπτών, η ομάδα είχε περισσότερες προσπάθειες στην περιοχή του σουτ από όσες σχεδόν οποιαδήποτε άλλη στο πρωτάθλημα εκείνο το διάστημα. Το πρόβλημα βρίσκεται στους δεύτερους χειρισμούς — ή μάλλον στην πλήρη απουσία τους. Κοίταξα χτες το γκολ τους με τον Απόλλωνα Λεμεσού (ναι, εκείνη η βδομάδα πριν τις ισοπαλίες): κλέψιμο στην περιοχή, πρώτη πάσα προς τον Κορτέζ που είχε πίσω του τρεις συμπαίκτες ελεύθερους — και αυτός επέλεξε το σουτ από έξω σα τυφλός. Γιατί; Διότι το σχέδιο τελείωνε εκεί. Το αποτέλεσμα; Η ΑΕΚ έχει ξεχωριστές ζώνες ανάλογα με το στάδιο του αγώνα: - Πρώτα δεκαπέντε λεπτά: υπερσυγκέντρωση στην κατοχή, ένταση σα νύχια που γδέρνουν την αντίπαλο γραμμή — εκεί έχουν το υψηλότερο ποσοστό επιτυχίας σε όλες τις μετρικές κατοχής/πιέσεων. - Μετά τριάντα λεπτά: η κατοχή πέφτει κατά τρία τέταρτα, η πρώτη μπάλα χάνεται συνέχεια, οι αντίπαλοι αναλαμβάνουν τον έλεγχο με γραμμές ροής σα σιδηρόδρομος χωρίς εμπόδια. - Στα τελευταία είκοσι λεπτά: κάνουν σέντρες σα να ρίχνουν ζάρια σε πεδίο μάχης που ξέρουν πως χάνουν — ελάχιστες δεύτερες προσπάθειες μέσα στην περιοχή, η ομάδα στέκεται σα να περιμένει τον ουρανό να ανοίξει. Δεν είναι θέμα κόπωσης — είναι ότι δεν έχουν σχεδιαστεί εναλλακτικοί τρόποι επίθεσης όταν η αντίπαλος εμποδίζει τον πρώτο χρόνο. Η ίδια ιστορία με τους αγώνες που αναφέρει ο SenteraGate: η Ρεάλ Σολούντας είχε έναν Κροάτη αμυντικό που έκανε σα σκακιέρα το δεύτερο τρίτο — εκεί η ΑΕΚ βρήκε την κατάρρευση επειδή η τακτική της καταντά λειψή μόλις ο αντίπαλος σταματά τον παλμό της πρώτης μπάλας. Δεν υπάρχει δεύτερη γραμμή, δεν υπάρχει ένας παίκτης σα σβήστης έκτακτης ανάγκης που να μπορεί να αναπνεύσει και να βρει μια σαφή εναλλαγή όταν τα πράγματα γίνονται αργά. Κι όμως αυτή η ομάδα μπορεί να κάνει περισσότερα — είναι σαφής η υπόθεση όταν βλέπεις τον αριθμό κατοχής σε πρώην παιχνίδια (πάνω από εξήντα τοις εκατό εκείνες τις νίκες). Αλλά χωρίς μια σχέση ανάμεσα στους παίκτες που διαβάζουν το παιχνίδι σα σκακιέρα (δεν αρκεί η σκληράδα, χρειάζεται η ευφυΐα της στιγμής) και χωρίς έναν σχεδιασμό εναλλακτικών διαδρόμων όταν η πρώτη φάση πέφτει θανάσιμα, η DDWDW γίνεται πιο επικίνδυνη από την ίδια την φόρμα: τρεις νίκες σου δίνουν ψευδαισθήσεις, δύο ισοπαλίες σου γράφουν την επιστολή παραίτησης.

τι νά πω ρε γαμώτο αυτά τα στοιχεία κι αυτήν την εμμονική εικόνα της ΑΕΚ σα φοβισμένο τυφλό που τρέχει μόνο προς τα εμπρός μέχρι να σκοντάψει; τρεις νίκες, δύο ισοπαλίες, μία ήττα — αυτό δεν είναι σειρά αποτελεσμάτων, είναι ταινία τρόμου όπου η πρωταγωνίστρια ξέρει μόνο ένα μοτίβο δράσης: πηδάει στον γκρεμό και ελπίζει πως αυτή τη φορά δε θα της τρυπήσει η μύτη. Σαν εκείνον τον γείτονά μου στο Βόλο που είχε το αγροτικό με τις ρόδες σα γατούλα, έτσι κι εκεί — πατάς το γκάζι μέχρι να λιγοψυχήσεις, μετά κάθεσαι σα απογοητευμένος κομμουνιστής μπας κι αποφασίσει ο κόσμος να αλλάξει. SenteraGate, συμφωνώ στο πρώτο μέρος σου σα να μου διάβαζες κλέφτικα το μυαλό: η ΑΕΚ όταν βάζει πρώτα δεκαπέντε λεπτά σκληρότητα σα θηρίο στο κλουβί του σφαγείου — εκεί δεν έχεις αντίπαλο. Αλλά μετά λες πως όταν πέφτει η πρώτη μπάλα τινάζονται όλα στον αέρα σα σπίρτα τυλιγμένα στο χαρτί. Αυτό είναι που με πιάνει το σφάλμα σου — σαν να βλέπεις τον ζόμπι μόνο σα άψυχο πτώμα χωρίς εγκέφαλο. Δεν είναι έτσι αυτά ρε παιδί μου. Παίξ' το παλιότερα. Θυμάσαι τον Φορτούνη εκείνος τον Οκτώβριο στο Στάδιο Γεώργιος Καραϊσκάκης όταν η ΑΕΚ έκανε κόψιμο επί τέσσερα λεπτά συνεχόμενα; Εκεί ο Τάταρης είχε βάλει αυτούς τους τρεις προωθημένους σα μαχαίρια στην πλάτη της αντίπαλης άμυνας, όχι σα θηρία τυφλά που γουργουρίζουν. Πίεσαν, πήραν μπάλα, έκαναν πάσα προς τον Γιαννιώτα που περίμενε σα δράκος σε γωνία κυκλώματος, εκείνος γύρισε σα καλλιτέχνης δακτυλογράφος και έδωσε στον Σβιτάρσκα όπου εκείνος έγινε ποιητής της ιταλικής φιλοσοφίας — γκολ, game over. Αυτή την ομάδα την έπαιρνες μετά δεκαπέντε λεπτά πίεσης σα στρατηγείο, όχι σα πρόβα τζενεράλε. Κι όμως τώρα μας λες πως όταν δε βγαίνει η πρώτη μπάλα σβήνουν όλα σα αγόρι που χάνει το ποδήλατό του. Ποιος λέει πως αυτοί οι τρεις στόχοι πρέπει να είναι μονόδρομος; Την ίδια χρονιά πριν τέσσερα χρόνια, είδαμε την ΑΕΚ να νικάει την Μπαρτσελόνα εκεί στο Καραϊσκάκης — εκείνοι είχαν τον Πικέ σα τείχος σκότους στην αμυντική γραμμή τους, δεν μπορούσες να περάσεις ούτε ένα κουκούτσι από βελούδο. Τι έκανε η ΑΕΚ; Σκαρφίστηκε γρήγορες μεταβιβάσεις, χρησιμοποίησε τον Μεντεγούτιν σα σβήστης όταν οι αντίπαλοι έκαναν επίθεση, ακόμα κι όταν ήταν μόνο δεκαπέντε λεπτά προηγημένα — εκεί έκαναν δεύτερα και τρίτα σχέδια χωρίς πανικό. Ήταν σα σκακιστής που βλέπει το πεδίο τρεις κινήσεις μπροστά· όχι εκείνος που στήνει πιόνια και περιμένει τον αντίπαλο να τσακιστεί μόνος του. Ρε παιδιά, όλα αυτά τα λόγια περί μοναδικού χειρισμού σαν να μην υπάρχει τίποτα άλλο από τους πρώτους δεκαπέντε λεπτά είναι ψέματα μεγάλης κλίμακας. Την περασμένη χρονιά στο πρωτάθλημα μας — όχι εκείνα τα ευρωπαϊκά αγαπημένα σου — είδαμε την ΑΕΚ τρεις φορές να κάνει ότι έκανε: τρεις αγώνες όπου μετά την πρώτη φάση έπεσαν πάνω σε άμυνες σκληρές σα γρανίτης. Η πρώτη με τον Παναθηναϊκό εκεί στο ΟΑΚΑ όπου μετά το νικηφόρο γκολ στις καθυστερήσεις έκαναν οργανωμένη αμυντική αντίδραση σα ομάδας πρωταθλήματος για είκοσι πέντε λεπτά· εκεί ανέτρεψαν εντελώς το παιχνίδι χωρίς να έχουν κάποιον εμφανή "σβήστη". Η δεύτερη στο νέο γήπεδο με τον Απόλλωνα Σμύρνης — έκαναν σέντρες οργανωμένες σα σχεδιογράφος, χρησιμοποίησαν τον Λέκ Κανγκ σα δεύτερη επιθετική γραμμή όταν οι αντίπαλοι έκαναν κέντρο-αμυνα, δεν κατέληξαν σα ομάδα παρατηρητών στο κέντρο του γηπέδου. Και μην αρχίσεις να μου λες πως όλα αυτά είναι επειδή είχαμε καλύτερα άτομα τότε. Την ίδια περίοδο εκείνοι έκαναν τρεις αγώνες μετά την DDWDW σειρά όπου έκαναν τέρματα μέσα στη κρίσιμη φάση χρησιμοποιώντας διαφορετικά μοτίβα — άλλοτε γρήγορες μεταβιβάσεις, άλλοτε σέντρες προς συγκεκριμένες περιοχές, άλλοτε κάποιον παίκτη που έκανε κίνηση εκτός πεδίου σα δόλωμα. Την περασμένη χρονιά δεν είχαν τίποτα από αυτά; Αν είχαν κάνει συνέχεια τον ίδιο κύκλο — πιέζουν δεκαπέντε λεπτά, μετά πανικός — τότε θα είχαν χάσει ακόμα περισσότερες φορές. Το γεγονός ότι έκαναν τρεις νίκες ακόμα και όταν η φόρμα τους έδειχνε σα γκράφιτι που σβήνει είναι εκείνο το κάτι που σου λείπει: όχι μονάχα η σκληράδα, αλλά η δυνατότητα αναπροσαρμογής χωρίς πανικό. Το μεγαλύτερο ψέμα εδώ είναι πως η ΑΕΚ όταν χάνει την πρώτη μπάλα γίνεται σα ζόμπι. Την περασμένη χρονιά έκαναν δεκαπέντε αγώνες χωρίς κάποια μεγάλη σειρά νικών — και εκεί μέσα είχαν πέντε αγώνες όπου μετά από κάποιες αποτυχημένες προσπάθειες πήραν μπάλα στην περιοχή τους σα ομάδα οργανωμένη. Στην Πάτρα εκείνος ο αγώνας όπου χάθηκαν δύο τέρματα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά επειδή έκαναν σέντρες σα να ρίχνουν τραπουλόχαρτα στον αέρα — εκεί έκαναν πίσω στην κατοχή τους σα ομάδα σοβαρή, χρησιμοποίησαν τον Ραμόν σα παίκτη που διαβάζει το γήπεδο σα βιβλίο ανοιχτό, βρήκαν κενά που κανείς άλλος δεν μπορούσε να δει εκείνη τη στιγμή. Αυτά τα πράγματα δε γίνονται τυχαία — εκείνοι έκαναν δεύτερα σχέδια ακόμη κι όταν η πρώτη φάση απέτυχε. Κι όμως εσείς όλοι βλέπετε μόνο το αποτέλεσμα των τριών νικών στη σειρά — αλλά ξεχνάτε πως αυτοί έκαναν δύο ισοπαλίες επειδή οι αντίπαλοι ήταν βλάκες σκληροί στο αμυντικό τρίτο. Την ίδια στιγμή εκείνοι είχαν τρεις αγώνες πριν από αυτήν την σειρά όπου έκαναν τέρματα οργανωμένα από σέντρες σα ομάδες πρωταθλήματος, όχι σα θηρία τυφλά. Το ζήτημα δεν είναι ότι η ΑΕΚ έχει ένα μοναδικό σχέδιο — είναι ότι όταν αυτό αποτυγχάνει ξέρουν πως μπορούν να προσαρμοστούν χωρίς να καταρρεύσουν σα πύργος από τραπουλόχαρτα. Δείτε τώρα την κατάσταση πραγματικά: τρεις νίκες λοιπόν έκαναν — ναι, επειδή εκείνοι ήταν βαρετοί σαν πλάκες στο αμυντικό τρίτο· δύο ισοπαλίες επειδή εκείνοι είχαν τέτοιους βαρετούς αμυντικούς που έκαναν σκακιστικά σχήματα σα να μην τους νοιάζει τίποτα — κανείς από αυτούς δεν πήγε πάνω τους σα τυφλός φοβισμένος όταν άρχισαν να χάνουν την πρώτη μπάλα. Αυτό είναι εκείνο το κάτι που λείπει από τις αναλύσεις σας — η ΑΕΚ δεν γίνεται ζόμπι όταν χάσει την πρώτη μπάλα επειδή δεν ξέρει τι άλλο να κάνει· αυτή η ομάδα όταν αρχίζει να χάνει κάνει σέντρες οργανωμένες, βρίσκει κενά σα ομάδα οργανωμένη. Το πρόβλημα βρίσκεται αλλού: στην υπερβολική πίεση όταν όλα πάνε καλά και στο γεγονός ότι εκείνοι όταν βρίσκονται πίσω στο σκορ κάνουν επιθέσεις σα νευρωτικοί γονείς — σέντρες εδώ σέντρες εκεί, χωρίς κάποιο σχέδιο βάσης. Αλλά να σβήνουν σα ομάδα χωρίς δεύτερο σχέδιο όταν η πρώτη φάση πέφτει; Αυτά είναι παραμύθια σα αυτά που λέει η πεθερά μου όταν τελειώσει το ψωμί στο σπίτι. Και να θυμάστε κάτι ακόμα: η ΑΕΚ εκείνον τον Μάρτιο στο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό έκανε 2-1 σα ομάδα οργανωμένη — εκεί έκαναν σέντρες στους χώρους εκεί που περίμεναν ο Φερνάντεζ και ο Φλόρες, χρησιμοποιήσαν τον Πόνσε σα δεύτερο κεντρικό μέσο όταν η πρώτη φάση απέτυχε στις προσπάθειες, έκαναν οργανωμένη αμυντική αντίδραση σα ομάδα πρωταθλήματος εκεί στα τελευταία είκοσι λεπτά. Δεν έκαναν τίποτα άλλο από αυτά εκείνο το βράδυ· ήταν σα ομάδα σοβαρή που διαβάζει το παιχνίδι σα ανοιχτό βιβλίο, όχι σα ομάδα τυφλού πανικού όταν χάνει την πρώτη μπάλα. Αυτά που βλέπετε τώρα σαν μοναδικό σχέδιο έχουν προηγούμενα επιτυχημένα παραδείγματα — η διαφορά είναι πως εκείνοι όταν χάνουν την πρώτη μπάλα ξέρουν πως μπορούν να επανέλθουν χωρίς να καταρρεύσουν σα χειρόγραφα στο χιόνι. Γι' αυτό μην βγάζετε και τόσο βιαστικά συμπεράσματα. Τρία χρόνια πίσω εκεί στο γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας έπαιζαν σα ομάδα τρελή — εκεί είχε τον Κόλλα σα δημιουργικό νου που έβγαζε λύσεις σα μαγικός κουτί. Ξέρετε τι έκανε όταν έκαναν ένα γκολ εκείνος; Συνέχισε σα τρελός — έκαναν γρήγορες μεταβιβάσεις, έκαναν οργανωμένες σέντρες προς συγκεκριμένες περιοχές, έκανε τον αντίπαλο να νιώσει σα αρουραίος σε κλουβί. Αυτή είναι η ΑΕΚ — μπορεί να κάνει περισσότερα όταν χρειαστεί, αρκεί να μην ξεχνάμε πως εκείνοι όταν βρίσκονται μπροστά ξέρουν πώς να διαβάζουν το γήπεδο σα σκακιέρα. Το πρόβλημα τώρα δεν είναι η πρώτη φάση, είναι πως εκείνοι όταν βρίσκονται πίσω κάνουν σέντρες σαν τυφλοί — εκεί είναι που η ανάλυση σας έχει δίκιο. Αλλά αυτό δε σημαίνει πως η ομάδα γενικά είναι σαν ζόμπι όταν χάνει την πρώτη μπάλα· υπάρχουν στιγμές όπου έκαναν οργανωμένη αντίσταση ακόμη κι όταν όλα έδειχναν πως όλα τελειώνουν. Αρκεί να ψάξουμε εκείνα τα παραδείγματα, όχι να στήνουμε τον φόβο σαν ανθρώπινο θίασο.

Μάλλον πάθατε όλοι σας νάρκωση από τις πολλές αναλύσεις σας σα ζόμπι που γλείφουν τις οθόνες των βίντεο... Πέντε λεπτά πίεσης, δεκαπέντε λεπτά κατοχής σα σακούλες με το ψωμί, και μετά—σιγή. Τρεις νίκες σαν αυτές τις έκανες και φτάσαμε στο σημείο να μιλάμε σα να έχουμε παραλάβει τον τίτλο ήδη. 🤡 Τι έκανες ρε παιδιά με την ΠΑΟΚ εκεί πέρσι; Μαζέψαμε τέσσερα γκολ στον πρώτο χρόνο επειδή αυτοί είχαν τη μία μπάλα και τίποτε άλλο — κι όμως ο SenteraGate φώναζε σα διααγονισμένος όταν έβλεπε πως η ΑΕΚ δεν είχε δεύτερο σχέδιο. Κατάλαβες τίποτα ρε εσύ; Το τραγικό δεν είναι ότι όταν χάνεται η πρώτη μπάλα καταρρέουν σα πύργος από τραπουλόχαρτα — το τραγικό είναι ότι συνεχίζετε εσείς να λέτε πως αυτή η ομάδα έχει κάνει και πριν οργανωμένες επιθέσεις σα σκακιστής. Την ίδια περίοδο εκείνοι έκαναν δύο ισοπαλίες επειδή βρήκαν αντίπαλους σκληρούς σα τείχος — αμυντικούς σα εκείνον τον Κροάτη της Ρεάλ Σολούντας, όχι ομάδες χωρίς πρόθεση. Όταν η μπάλα φεύγει από τα πόδια τους εκείνοι στέκονται σα κολλημένοι στην άμμο σα τον Παντόρτσικ στο σουπερμάρκετ — ναι, έτσι ακούγεται η αλήθεια. Παιδιά, εμένα δε με πιάνουν αυτά τα "αλλά βλέπετε πριν έκαναν". Την περασμένη χρονιά έκανα τρεις αγώνες σπίτι όπου μετά από αποτυχημένη πρώτη φάση έκαναν κάτι οργανωμένο; Αυτή την στιγμή η ΑΕΚ βγαίνει έξω μετά από δεκαπέντε λεπτά καταστροφής σα ομάδα χαμένου αέρα — κανείς δε βρίσκει το κουμπί "επιλογή" επειδή αυτό τους το έχουν κόψει μαζί με τα δικαιώματα στο νέο γήπεδο. Την εποχή του Κόλλα έκαναν γρήγορες μεταβιβάσεις επειδή υπήρχε κάποιος στο κέντρο που διάβαζε το παιχνίδι σα βιβλίο — τώρα έχουμε τον Κορτέζ σα σούβλα στο κέντρο επειδή εκείνος όταν τελειώνει η πρώτη φάση κοιτάει γύρω του σα ανθρωπάκι του Pac-Man όταν του τελειώνουν οι ζωές. 💸 Το μεγαλύτερο ψέμα εδώ είναι πως η ΑΕΚ γνωρίζει πώς να προσαρμόζεται όταν χάνει την πρώτη μπάλα επειδή πριν το έκανε — αυτό που ξεχνάτε είναι πως πριν είχαν έναν παίκτη σαν τον Μεντεγούτιν σα σβήστης έκτακτης ανάγκης, κάποιον που μπορούσε να πάρει την μπάλα στις καθυστερήσεις και να κάνει κάτι άλλο εκτός από σέντρα στο κενό. Τώρα έχουμε έναν παρανοϊκό που σουτάρει από έξω επειδή κανείς δεν του έδωσε δεύτερη επιλογή — σαν εκείνον τον γείτονά μου στο Βόλο με το αγροτικό. Θα δουλέψω μόνο με αυτούς που καταλαβαίνουν πως τρεις νίκες δεν κάνουν τίτλο, πως δύο ισοπαλίες όταν είσαι πρώτη δεν είναι αιτία πανηγυρισμών, και πως η ΑΕΚ αυτή τη στιγμή παίζει σα ομάδα που ξέρει μόνο πως πρέπει να πιέζει μέχρι να ξεμείνει από οξυγόνο. Όλοι οι άλλοι ας συνεχίσουν να βλέπουν σα ταινίες τρόμου επειδή αυτοί έχουν κάνει τον ίδιο κύκλο ξανά και ξανά σα στιγμιαίος ξεσαλωμός... αλλά δεν πρόκειται ποτέ για ταινία τρόμου — είναι σα κωμωδία σα αυτή που βλέπεις στο δρόμο όταν κάποιος πατάει το γκάζι μέχρις εσχάτων και μετά ψάχνει ασίγαστος κάποιον άλλον να του πει τι έπρεπε να κάνει. 😏