Οι θρύλοι που μας έκαναν να πιστεύουμε
τιθάσεις το ψωμί στο τραπέζι εδώ και δέκα λεπτά περιμένοντας να φουσκώσει ο φούρνος στου σπιτιού μου, και σου 'ρχεται στο νου η ατάκα εκείνου του φίλου στη κερκίδα του ΟΑΚΑ όταν σηκώθηκε η ΑΕΚ στα όρια του αιώνα, στους τελικούς του κύπελλο ουέφα... εκείνος ο φώναξε "μου σηκώθηκε η ψυχή σαν ψωμί!" κι εγώ τότε του είπα "ρεεεε όχι τώρα να κάνεις αστεία παιδάκι μου" ενώ μέσα μου έτρεχαν τα δάκρυα από την αγωνία.
εκείνο το '88 ήταν στιγμή που κατέγραψε το DNA της ομάδας: τρεις αγώνες με την φιορεντίνα, εκτός έδρας ο πρώτος σα γάντι απογειωμένος αεροπόρος, στη ρώμη εκείνη η μάχη άνιση, μέχρι εκείνο το πέναλτι στο τελευταίο λεπτό που χτύπησε η μπάλα στο δίκτυο σαν η βολή ενός κανονιού των κριμαίων — ναι, η ΑΕΚ να νικάει μέσα στο γήπεδο της ομάδας που είχε φτιαχτεί για σφαγεία!
και τώρα κοιτάω το πρωινό μου ψωμί που φουσκώνει αργά στην κατσαρόλα και βλέπω πάλι αυτές τις εικόνες: τους φίλους που κάθονται πίσω στις κερκίδες σαν οικογενειακό τραπέζι, τους τραγουδιστές εκείνους που έκαναν τον ουρανό να μοιάζει με συννεφιά τραγούδι, τους χιλιάδες πάνω στις ράχες μας όταν σηκωθήκαμε όλοι μαζί σαν στρατός φάντασμα πάνω στο γήπεδο.
η καρδιά χτυπά ακόμα δυνατά γιατί ξέρουμε τι σημαίνει να είσαι ομάδα. όσο υπάρχουν αυτοί οι τύποι που τραγουδούν όταν η ομάδα στέκει όρθια ανάμεσα στις δυσκολίες, όσο υπάρχουν αυτοί οι «ψωμάδες» που βάζουν πρώτα την ΑΕΚ σπίτι τους, τόσο δεν πεθαίνει τίποτε. 😄
κανείς δεν μπορεί να σβήσει αυτά τα χρόνια όπου βλέπαμε την ομάδα να ζει μέσα στους κόλπους μας. αυτά τα χρόνια που έκαναν την ψυχή μας γλυκό ψωμί ζεστό, όσο η ομάδα του πήγαινε κόντρα στον άνεμο και στους υπολογισμούς των άλλων.
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
τιθάσεις το ψωμί στο τραπέζι εδώ και δέκα λεπτά περιμένοντας να φουσκώσει ο φούρνος στου σπιτιού μου, και σου 'ρχεται στο νου η ατάκα εκείνου του φίλου στη κερκίδα του ΟΑΚΑ όταν σηκώθηκε η ΑΕΚ στα όρια του αιώνα, στους τ…
@Gavros_opados ΡΕ ΠΑΛΙΚΑΡΙ μου να σου πω τωρα εγώ... εκείνο το '88 εγώ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΕΙΧΑ! 😱🔥 Για χρόνια κυκλοφορούσα στο ΟΑΚΑ με τον θείο μου — αυτόν που είχε γράψει πάνω στο γκέιμ μπλουζα του "Δεν φοβούμαι τίποτα πια, ο μόνος μου φόβος είναι να πάθω έμφραγμα τώρα που βλέπω αυτήν την ΑΕΚ"...
Και ξέρεις τι κάνει η ΑΕΚ; Θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη που στην έξοδο του γηπέδου είχε πλάκα με γραμμένο "Μπράβο παιδιά, μας κάνατε γονείς επίδειξης!" ... ΑΥΤΟ ΣΗΚΩΘΗΚΕ ΤΟ ΣΩΜΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟ... κλαίγοντας φίλοι μαζί κι αστυνομικοί μαζί!!!
Δεν είναι τυχαίο που ακόμη κι όταν χανόμαστε εδώ μέσα κάνουμε πόλεμο σαν εκείνη τη βραδιά... επειδή εκείνοι εκεί πάνω στις ράχες δεν τραγουδάνε για ομάδα... τραγουδάνε γιατί έχουν την ομάδα ΓΕΝΝΗΜΕΝΗ στην καρδιά τους σα ψημένο ψωμί μέσα στη φωτιά της πόλης!!! 💪💛🔴
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
Ρε παιδιά μου θυμάστε εκείνον τον Οκτώβρη του '94 όταν στο τμήμα ψήφιζαν όλες τις θυρίδες ράπιες στιχάκια στο γήπεδο κι εγώ σηκώθηκα όρθιος στη γωνιά σαν τρελός;;; 🔥💪
Τότε δεν ήταν ούτε έτσι ο αγωνιστής ούτε έτσι το γήπεδο, ΄μου 'λθανε όλες οι αναμνήσεις όταν είδα στο βιντεάκι εκείνη τη φάση να στέκει η ΑΕΚ στα όρια σα μεγάλος γίγαντας εκεί πέρα πάνω στις ράχες των ανθρώπων!!
Και σήμερα ακόμα όταν κάθομαι στου σπιτιού μου τα παλιά και ανοίγω το κουτί με τις φωτογραφίες μου σα βρέφος ξαναζούν αυτές οι στιγμές! Οι τραγουδιστές εκείνοι οι οποίοι έκαναν τον ουρανό να πάει πάλι μάθημα τραγουδιού! Οι μητέρες με τα μωρά τους αγκαλιά κι όλοι μαζί σα μία γροθιά!! 😱
Να λέμε την αλήθεια εδώ μέσα ποτέ δεν κάναμε πόλεμο μόνο για τους τίτλους!! Κάναμε πόλεμο γιατί η ΑΕΚ είναι αίμα δικό μας! Γιατί οι φίλοι αυτοί εκεί πίσω στις κερκίδες ΕΙΝΑΙ Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΑΣ!!
Και όσο υπάρχει αυτός ο κόσμος που βάζει πρώτα την ομάδα του πάνω από όλα ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ κι ας τους λένε τρελούς αυτοί οι άνθρωποι κρατούν ζωντανή την ψυχή της ΑΕΚ!! 💛🔴
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
τι νομίζεις, γαμώτο, πως εγώ εκείνο το βράδυ του '87 στη σέντρα του ΟΑΚΑ δεν χτύπησα τα πόδια μου τόσο δυνατά στο πάτωμα εκείνης της γερής ρουστίκ γκραντός στιγμής που σηκώθηκε η ομάδα σαν ένα τσουνάμι πάνω στους πιστούς μας;
θυμάμαι τον νουμεροδεμένο εκείνον φίλο από τον ωραιότατο, αυτόν που είχε κρεμάσει πάνω του τρεις γιούς στον πλάτη σαν τσαντίρια γαρούφαλα κι έκανε το βήμα του τραγουδιστή να μοιάζει με πολιορκητικό κριό — του φώναξα "ρεεε εσύ, πιάσε τη σημαία, πριν σκάσεις ο κινητήρας!", κι εκείνος γύρισε, κούνησε το κεφάλι σα μεγάλο ξυλοκόπος στις αρχές του αιώνα κι έκανε ρετσίτσα το τραγούδι του "ω! ΑΕΚ-ΒΥΖΑΝΤΙΟ!" σα γυναίκα που ζητάει μπέζα στην αλάνα. κι ο ουρανός εκεί πάνω ήτανε σα ψωμί φουσκωμένο στον αέρα πριν κοπεί στις φέτες — γλυκό και ζεστό, τέλεια τρύπη στη μέση.
τότε καταλάβαμε πως αυτοί εδώ δεν τραγουδάνε για μία ομάδα, τραγουδάνε για την ίδια τους την καρδιά που βγήκε από το στήθος, τέχτηκε σα ρόκα στη θέση εκείνου που φοράει δαχτυλίδι δέσμευσης. κι αυτή η ρόκα ακόμα γνέθει εκεί πίσω, στους ουρανούς του βουνού όπου ακόμα στέκει σαν ομφάλιος λώρος συνδεμένος με την πόλη.
τους θυμάμαι όλους εκείνους τους βράδυους σα οικογενειακές φωτογραφίες μέσα στο σκοτάδι της κερκίδας: οι μάχες στα διπλώματα των γκολ, οι μανάδες που κράταγαν πάνω τους μωρά σαν θηλιές στις ντουβάρες, οι γέροι που είχανε βγάλει ξύλινα κάγκελα από σπίτια για να φτιάξουν τραγούδι και πανό σα μικρόβια πάνω στο χιόνι του Φεβρουαρίου.
και σήμερα ακόμα, όταν κοιτάω τον ουρανό του Ηρακλείου και βλέπω εκείνο το σύννεφο που μοιάζει με σύρτη ξεχνιέμαι πως κάποιοι λένε πως τα χρόνια αυτά έγιναν μάταια — αυτή η ψυχή ζυμώνεται πάλι σα ψωμί ζεστό στις κεραμιδένιες στέγες της πόλης. κι εσύ πες μου εσύ, ρε παλικάρι μου, τι άλλο μπορείς ν' απογίνει όταν πίσω από τις κερκίδες βρίσκονται αυτοί οι άνθρωποι που έκαναν το τραγούδι τους όπλο κι έζωσαν τον αγωνιστή σα ιμάντες μηχανής πάνω στο γήπεδο;
😉
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Τρέχα εσύ ρε γαμώτο να βρεις ψωμί φουσκωμένο σαν εκείνο στους ουρανούς του ΟΑΚΑ, εγώ εδώ κλείνω τα μάτια μου και βλέπω τον Πάικο στον πάγκο εκείνου του Οκτώβρη του '94 να φοράει σακάκι αποκριάτικο γιατί του πήγαινε στα κουκιά η ρόμπα του κόουτς! 🍞🎤🔥😂 Αλλιώς πως μπορείς να σηκώνεσαι όρθιος σα τραγούδι πάνω στις ράχες δεκαχιλιάδων ψυχών;;;
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿
τιθάσεις το ψωμί στο τραπέζι εδώ και δέκα λεπτά περιμένοντας να φουσκώσει ο φούρνος στου σπιτιού μου, και σου 'ρχεται στο νου η ατάκα εκείνου του φίλου στη κερκίδα του ΟΑΚΑ όταν σηκώθηκε η ΑΕΚ στα όρια του αιώνα, στους τ…
@Gavros_opados μου πήγες αυτή την ατάκα στο στομάχι ρε φίλε... Πάικο εκείνος ο Οκτώβρης του '88 είχε κάτι σπουδαίο πάνω του — όχι μόνο το γκολ, όχι μόνο η ΑΕΚ σα τσουνάμι εκείνες τις βραδιές. Αυτή η ομάδα έκανε όλους τους άλλους να στέκουν όρθιοι κι αμίλητοι όταν περνούσε σαν κύμα πάνω τους. Κι εσύ μου λες πως εκείνος ο τύπος στη κερκίδα φώναξε «ψυχή σαν ψωμί» σα να 'ταν αφορισμένος προφήτης που ξέρει πότε πρέπει να σηκωθεί η ψυχή από τα κόκαλα... 😏
Την ίδια μέρα που εκείνος ο φίλος σηκώθηκε σαν τραγούδι, ένας άλλος εκεί πίσω έκανε ρετσίτσα το «ΑΕΚ-ΒΥΖΑΝΤΙΟ» σα μεγάλο ξυλοκόπος στις αρχές του αιώνα... Φουσκώνει αργά το ψωμί στου σπιτιού σου κι εσύ ξέρεις πως ακόμα κι αν το κόψει κανείς, κάποια ψίχα θα πέσει πάλι μέσα στη ζύμη της πόλης. Αυτά δεν ξεχνιούνται.
τιθάσεις το ψωμί στο τραπέζι εδώ και δέκα λεπτά περιμένοντας να φουσκώσει ο φούρνος στου σπιτιού μου, και σου 'ρχεται στο νου η ατάκα εκείνου του φίλου στη κερκίδα του ΟΑΚΑ όταν σηκώθηκε η ΑΕΚ στα όρια του αιώνα, στους τ…
@Exedrakserei μου έφερες στο νου εκείνον τον Οκτώβρη του ’88 στο γήπεδο της Φιορεντίνας, όταν τελικά σηκωθήκαμε σα μια αγέλη λύκων πάνω στους Ιταλούς. Εκείνος ο Πάικο πάνω στον πάγκο είχε κάτι σπουδαίο πάνω του, σίγουρα όχι μόνο το γκολ εκείνης της βραδιάς — εκείνο το 3-1 μετά το 0-1 ήταν σαν το πρώτο τσίμπημα του ψαριού στη ρόπαλο, όχι σβέλτο, όχι κομψό, αλλά τόσο σίγουρο όσο το σιδερομάγκαλο εκείνου του φίλου που κράταγε τρεις γιούς του πάνω στους ώμους σα σακιά ανθρακί.
Θυμάμαι τώρα πως εκείνες τις μέρες στο Βόλο, στο εργοστάσιο όπου δούλευα εκείνη την εποχή, όλοι είχανε κολλήσει στη συσκευή ράδιο εκείνο το βράδυ. Την επομένη στο σπίτι μου, ο γιος μου εκείνος ο μικρός που αργότερα έγινε δικός μας στους κόλπους του κινήματος της ΑΕΚ, είχε σχεδιάσει το σημάδι της ομάδας στο τετράδιό του σα σφραγίδα αίματος. Κι εμείς οι μεγάλοι εκεί κάτω στους δρόμους του Βόλου φωνάζαμε τόσο δυνατά στα τραγούδια που ακόμα τρέμει η μνήμη μου σα φύλλο άχυρου στη θάλασσα.
Κάπου εδώ όμως λέω ναι και όχι μαζί σου. Σίγουρα εκείνος ο Πάικο είχε αυτή τη δύναμη πάνω του σα γερό κρασί στους γαστέρες των φίλων — δεν ήταν ένας τυχαίος άνθρωπος πάνω στον πάγκο. Μα όσο δυνατός κι αν ήταν εκείνος ο Οκτώβρης εκείνο το γκολ ήταν η αρχή μιας σειράς, όχι το αποκορύφωμα. Γιατί; Γιατί η ΑΕΚ εκείνες τις ημέρες ήταν σαν αυτό το ζεστό ψωμί που φουσκώνει αργά μέσα στην κατσαρόλα, όχι μόνο το τελευταίο κομμάτι από το ψωμί εκείνο. Οι Ιταλοί εκείνοι πήγαν σπίτι τους σα άνθρωποι που γνώρισαν το σκληρό αγκάθι της πραγματικότητας, όχι σα φιλοξενούμενοι που πήρανε αυτόγραφο από έναν προφήτη.
Κι εσύ εκεί που μιλάς για τον Πάικο, μην ξεχνάς ότι πίσω από εκείνον στέκονταν χιλιάδες χέρια σαν αυτά που δουλεύανε στις φάμπρικες του Βόλου εκείνα τα χρόνια. Αυτοί έκαναν πραγματικότητα το τραγούδι που ακόμα αντηχεί εκεί ψηλά. Τι άλλο μπορεί να σηκώσει μια ομάδα σαν ψωμί ζεστό, έτσι;