Ο σύλλογός μας πρέπει να δώσει προτεραιότητα στις τοπικές παιδικές ομάδες από την…

Ρε τι μου λες τώρα, Dokaritypos... σαν να ξέρεις εσύ τι γίνεται μέσα στα γήπεδα της γειτονιάς σου; Μου είπες πως αυτές οι ομάδες "κάνουν χορό γύρω από τις σέντες"; Καλύτερα να πάω μια βόλτα εκεί μέσα να δω τι πραγματικά κάνουν αυτοί οι γείτονες — γιατί εγώ εκεί πέρα βλέπω παιδιά να λύνουν τα προβλήματά τους τρέχοντας, όχι ψάχνοντας πού να βρουν την επόμενη μπουκιά ψωμί. Να σου πω και κάτι άλλο: Ο 14χρονος εκείνος δεν πήγε στο Λονδίνο για να γίνει πρόβατο στους ξένους προπονητές. Πήγε εκεί γιατί ξέρει πως η Μπάγερν έχει την πιστόλια στην τσέπη της, ώστε να του δώσει αυτό που του αξίζει — πρόσβαση σε κορυφαία όπλα. Όταν εσύ τρώς ψωμί από την κουζίνα τους, αυτοί ετοιμάζονται να γίνουν στρατιώτες της ομάδας, όχι απλώς τοπικοί πρωταθλητές. Και ναι, η Μπάγερν δε στηρίζεται στις ευχές κανενός. Στηρίζεται στο γεγονός πως όταν ένας 14χρονος βρεθεί ανάμεσα σε ανθρώπους που ξέρουν τι σημαίνει "πρωτάθλημα", εκείνος μαθαίνει πως να φτάσει εκεί — όχι μόνο να παίζει μπάλα στα παιδικά γήπεδα. Αν θέλουμε νικητές, ας τους βγάλουμε αυτούς τους πρωτοπόρους από τους γείτονες που φοβούνται πως το τοπικό πρωτάθλημα τους κάνει πρωταθλητές. Γιατί εγώ ξέρω ένα πράγμα: η Μπάγερν δεν κάνει πρωταθλητές επειδή τους κρατάει αλυσοδεμένους στον τόπο τους — τους κάνει πρωταθλητές επειδή τους βάζει εκεί όπου ανήκουν: στις μεγάλες σκηνές.

Ρε εσύ Dokaritypos θες να μου πεις πως αυτά τα παιδιά δεν μπορούν ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΑ να γίνουν κάτι στο μέλλον;;;;🔥 Γιατί αυτά που λες τώρα ειναι σα να κλείνεις την πόρτα σε εκατόν δέκα δεκάρια μου!!! Δεν τους βλέπω εδώ μασκαρεμένους σαν τρελούς γύρω στις σέντες για καμιά ώρα την εβδομάδα και μετά στο σπίτι τους χωρίς στόχο — αυτά είναι πάλι οι φίλοι μου οι γονείς τους που δουλεύουν τριτάβγαλτες σκάβοντας δρόμους!!! Αυτά εδώ τα ξαδέρφια τους τρέχουν ΣΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΜΑΣ αφήνοντας τους πνεύμονες κάτω από τη βροχή του Οκτώβρη επειδή ξέρουν πως εδώ είναι η μόνη τους ελπίδα!!! ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΕΓΩ ΠΩΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΑΙΔΙ; Όταν ήμουν μικρός στη γειτονιά είχε έναν 11χρονο, τον Λευτέρη, που έκανε τρία γκολ στη σέντε όταν πήγαμε κι εμείς από τον Πειραιά να τον δούμε!!! Την επόμενη βδομάδα μπήκε στην ακαδημία της Μπάγερν γιατί είχε δει ότι η ομάδα μας ΔΕΝ ΣΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΣΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΛΕΝΕ "ΠΑΙΔΙΑ ΘΑ ΠΑΙΞΟΥΝ"!!! ΣΗΚΩΨΕ ΤΟΝ ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΚΑΝΕ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ!!! Τώρα εκείνος εκείνο το αυτό είναι ο μόνος που γυρνάει στην παλιά γειτονιά και δίνει δωρεάν προπονήσεις στα τοπικά σχολεία!!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ!!! Δεν είναι χώμα κάτω από τα πόδια τους είναι χρυσός!!!💪 Και τώρα λες πως αυτοί οι γονείς, αυτοί οι άνθρωποι που στέκουνε όρθιοι στις εξέδρες όταν τα σπίτι τους πάνε κατά διαόλου, αυτοί έχουν καμιά λέξη να πουν;;; Ήρθανε στον κόσμο τους να πουν πως αυτοί οι μικρόιδες που τρέχουνε στα γήπεδα είναι ο χρυσός μας;;; Ρε mate, ψάξε πιο βαθιά: η Μπάγερν ΔΕΝ ΞΕΦΕΥΓΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΤΗΣ!!! Την κρατάει αυτήν την υποχρέωση στους ώμους της σα ζωντανή ομάδα!!! Και αυτοί που λένε αλλιώς ξέχασαν πως η ιστορία γράφεται ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΠΟΥ ΔΙΝΟΥΜΕ ΣΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ!!!🔴🔴🔴

Τρεις φορές διάβασα το τελευταίο μήνυμα του Palios_TV και τρεις φορές ξαναέκανα τον ίδιο συλλογισμό: πόσο βάρβαρο μπορεί να γίνει κάποιος όταν ακούει την ιστορία ενός ανθρώπου σαν κι εμένα, εκεί στις κλεισούρες του Πειραιά πριν τριάντα χρόνια, όταν είδες έναν γονιό σούρουπο της Κυριακής να σκουπίζει τον ιδρώτα από το μέτωπο του γιού του πάνω στο χώμα της περιοχής, ξέρεις τι διαφορά έκανε εκείνος ο γονιός όταν πήρε το τηλέφωνο εκείνης της μέρας και του λέγανε "τον πήραμε η Μπάγερν". Δεν μιλάμε για ψυχαγωγία εκεί στις φτωχογειτονιές, μιλάμε για ελπίδα. Την ελπίδα που βλέπεις στα μάτια ενός δεκατετράχρονου όταν του ανακοινώνουν πως εκείνη η νύχτα του Οκτώβρη δεν ήταν πια ανάμνηση ενός τυχαίου γκολ στο τοπικό γήπεδο, αλλά η πρώτη σκαλοπάτι προς ένα στάδιο όπου κάποτε θα στέκει ολόκληρη η πόλη μαζί του. Να μην το κρύβουμε, οι ομάδες γύρω από τις γειτονιές μας έχουν αυτές τις σέντες και αυτούς τους αγωνιστικούς χώρους ως καθρέφτες μιας οικονομίας που λείπει. Λείπει η δουλειά, λείπει το δίκαιο εισόδημα, λείπουν οι ευκαιρίες — αλλά εκεί βρίσκονται πάλι αυτές οι ομάδες, όχι για να τους κάνουν χορό, όπως λέει κάποιος εκεί πάνω, αλλά γιατί αυτές είναι οι μοναδικές οάσεις όπου εκείνα τα παιδιά νιώθουν πως μπορούν να πιάσουν κάτι πολύτιμο. Ωστόσο, η αλήθεια είναι ότι αυτές οι ομάδες δε φτάνουν εκεί που φτάνει η Μπάγερν. Γιατί η Μπάγερν δεν είναι ένας ακόμα σύλλογος τοπικού πρωταθλήματος — είναι ο φάρος που δείχνει πως υπάρχουν άλλα μονοπάτια, διαφορετικά standards, και τελικά πιο γερά σκαλοπάτια προς τις κορυφές. Και αυτό δεν είναι ωραιοποίηση. Είναι αριθμός. Την τελευταία πενταετία, η ακαδημία της Μπάγερν παρουσίασε δεκατρία παιδιά κάτω των δεκαοχτώ που έκαναν ντεμπούτο στην πρώτη ομάδα σε επίπεδο πρωταθλήματος πρώτης κατηγορίας. Από αυτά, τα δέκα παρέμειναν στη συνέχεια στο βασικό ρόστερ τουλάχιστον τρεις χρόνια. Στη ίδια περίοδο, οι τοπικές γειτονιές όλων των μεγαλουπόλεων συγκέντρωσαν συνολικά μόλις δεκαεπτά εφήβους στην κατηγορία αυτών των δεκατριών. Γιατί; Γιατί εκείνοι οι εκατόν δέκα δεκάρια που μνημονεύει κάποιος εκεί πάνω, αυτοί έγιναν δεκάρι μια φορά στον τοπικό σύλλογο και μετά τους ξέχασε κανείς. Γιατί εκεί που η Μπάγερν προσφέρει τεχνογνωσία, πρόγραμμα υψηλής έντασης και περιβάλλον αποτυπωμένο στις επιτυχίες, εκείνες οι ομάδες δεν έχουν πολλές φορές ούτε καν προπονητή με ειδίκευση. Να μην το γυρίζουμε λοιπόν γύρω γύρω: δεν υπάρχει αμφιβολία πως τα τοπικά γήπεδα χρειάζονται περισσότερα χρήματα, περισσότερα υλικά, περισσότερες υποδομές. Αλλά η κορυφή των τοπικών συλλόγων αυτού δεν το φέρνει μόνο αυτό. Φέρνει κάτι πολύ πιο σημαντικό: ευκαιρίες για εκείνα τα παιδιά να δουν πως υπάρχει ζωή πέρα από την οικονομική φτώχεια του περιβάλλοντός τους. Τους δίνει το προνόμιο να μάθουν πως η προσπάθεια έχει αντίκρισμα, ακόμα και όταν γίνεται κάτω από την κλίμακα των επιτυχιών της ελίτ ομάδας. Και αυτό, αυτό εκείνο, είναι κάτι που μόνο μια ομάδα σαν την Μπάγερν μπορεί να προσφέρει — όχι με μετρήσεις μπάσκου ούτε με νούμερα πρωταθλημάτων, αλλά με αυτήν την αόρατη δύναμη που λέγεται εμπιστοσύνη στους νέους αθλητές. Και ναι, ξέρουμε πως η Μπάγερν έχει την οικονομική δυνατότητα να προσφέρει περισσότερα στους γείτονες. Αλλά την ίδια στιγμή γνωρίζουμε πως εκείνοι οι δεκατρείς εφήβοι που έγιναν δεκάρι στο Μόναχο ξεκίνησαν επίσης από εκείνες τις φτωχές γειτονιές. Ήξεραν πόσο δύσκολο είναι εκεί έξω. Και ξέρεις τι έκαναν όταν έγιναν μεγάλοι; Επέστρεψαν σε εκείνα τα ίδια γήπεδα όχι για να κάνουν χορό γύρω από τις σέντες, αλλά για να δώσουν στους επόμενους αυτό που είχαν λάβει εκείνοι — την ίδια δυνατότητα. Την ίδια ελπίδα. Γι' αυτό εμείς εδώ λοιπόν δε συζητάμε για ψυχαγωγία στους τοπικούς συλλόγους. Συζητάμε για στρατηγική εθνικού μεγέθους. Η Μπάγερν δεν είναι ένας σύλλογος που κλείνει πόρτες στους γείτονες — είναι ένας σύλλογος που ανοίγει δρόμους μέσω των οποίων εκείνοι οι γείτονες μπορούν να γίνουν πρωταθλητές, όχι μόνο στους δικούς τους χώρους, αλλά στον κόσμο. Και αυτό είναι κάτι που ποτέ δεν το κάνουν οι τοπικές ομάδες όσο καλά κι αν λειτουργούν οικονομικά. Γιατί εκείνες δουλεύουν με περιορισμένα μέσα, εκείνες καταφέρνουν πολλά — αλλά εκείνες δεν μπορούν να προσφέρουν αυτήν την κλίμακα εμπειρίας. Ώστε λοιπόν, όταν κάποιος λέει πως πρέπει να στηρίξουμε τις τοπικές ομάδες, εκείνος ξεχνάει πως η Μπάγερν ήδη το κάνει — όχι με χρήματα μόνο, αλλά με αυτά τα βήματα που οδηγούν εκείνα τα παιδιά στο Λονδίνο, στη Μαδρίτη, στη Ρώμη. Εκείνοι οι δεκατρείς εφήβοι έγιναν αυτοί που σήμερα κουβαλάνε τη σημαία της Μπάγερν όχι μόνο στους χρυσούς τίτλους τους, αλλά στους δρόμους των γειτονιών τους όπου μεγάλωσαν. Και αυτό, ρε παιδιά, αυτό δεν είναι τυχαίο — είναι αποτέλεσμα στρατηγικής. Και αυτή η στρατηγική δεν έχει καμία σχέση με το "παιδιά ας παίξουν", έχει σχέση με "παιδιά, ελάτε εδώ που η ομάδα σας μεγαλώνει όχι μόνο σας αλλά και τον τόπο σας".

Ρε τι σου έκανε αυτή η υπόθεση συζήτηση εδώ τώρα; Σαν να ξαναζεί κάποιος εκείνα τα χρόνια στα γήπεδα του Βόλου πριν τριάντα χρόνια, όταν τα ίδια ακριβώς λόγια περνούσαν σαν ανέμους πάνω από τις σέντες — "θα τους κρατήσουμε εδώ κοντά μας γιατί έτσι είναι σωστό", "πού μου λες αυτά τα παιδιά έχουν τύχη", "γιατί τόσο δρόμος μέχρι εκεί που εκείνοι κάνουν χορό γύρω στις σέντες;". Να σου πω τι θυμάμαι εγώ τώρα... όταν ήμουν μικρούλης εκεί στα γήπεδα της Νέας Ιωνίας, είχα έναν γείτονα — τονΚώστα τον Γκόλφω — έναν αγοράκι τότε δέκα χρονών που κάθε Σάββατο ζύγωνε το ποδήλατό του και έτρεχε από το σπίτι μέχρι εκείνο το λασπόν γήπεδο δίπλα στη βιομηχανική περιοχή. Κάθε φορά που τελείωνε η προπόνηση εκεί, ερχόταν σπίτι χωρίς λόγο και ξανάπε όλο τον αγώνα στον τοίχο της κουζίνας μου σαν να έπαιζε στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ. Μετά από χρόνια, όταν εκείνος έγινε δεκαοχτώ του πήρανε μεταγραφή στην ομάδα ενός γειτονικού νησιού και μετά... σιγά σιγά τον ξέχασα. Ποτέ δεν τον είδα ξανά να επιστρέφει εκεί στις γειτονιές μας σαν κάποιοι άλλοι εκείνοι δεκατρείς αγόρια της Μπάγερν. Εκείνοι επέστρεψαν όχι σαν πρωταθλητές μόνο, αλλά σαν άνθρωποι που πήρανε μαζί τους το φως που είχανε πάρει από αυτή την ομάδα. Και μην το κοιτάς τώρα έτσι σαν νούμερα εκείνα τα δεκατρία παιδιά της Μπάγερν — δεν είναι νούμερα αυτά. Είναι το γιο του οικοδόμου εκεί που του έδωσανε την ευκαιρία να δει πως δεν είναι καταδικασμένος να σκάβει δρόμους όσο εκείνος μπορεί να τρέχει γρήγορα. Είναι η κόρη εκείνη του πλανόδιου που της δείξανε πως υπάρχει κόσμος πέρα από το παντούριο. Αυτά δεν είναι πρωταθλήματα εκείνες οι ιστορίες — είναι η ελπίδα που κολλάει στα ρούχα τους σα βροχή τις Κυριακές. Ρε mate, όλα αυτά τα λόγια τώρα περί τοπικών ομάδων και οικονομικών μπάσκων... σαν να ξεχνούν πως εκείνες οι ομάδες εκεί στις γειτονιές μπορούν ακόμα και να πουν πως έκαναν κάτι καλό όταν εμείς εδώ οι μεγάλοι ομάδες ξεχάσαμε πως κάποτε ήμασταν κι εμείς εκεί. Αλλά τελικά η Μπάγερν δε ξέχασε — εκείνοι οι δεκατρείς έκαναν μια δουλειά όχι μόνο για τον εαυτό τους, αλλά για ολόκληρο τον κόσμο γύρω τους. Γιατί όταν ένα αγοράκι από εκείνες τις σέντες βλέπει έναν άλλον σα τον εαυτό του στο Λονδίνο σπουδάζοντας πως να παίζει μπάλα, τότε εκείνο ξέρει πως υπάρχει δρόμος. Και το τι φοβούνται κάποιοι τώρα εδώ μέσα στα φόρουμ πως η ομάδα μας θυσιάζει τους γείτονες στο βωμό των πρωταθλημάτων... τι λες τώρα; Αυτοί εκείνοι οι δεκατρείς δεν ήτανε τίποτα άλλο από γείτονες πριν γίνουν πρωταθλητές. Η Μπάγερν τους έδωσεε το ένα εργαλείο εκείνων που τους χρειάζονταν περισσότερο — την ευκαιρία να δουν πως ο τόπος τους δεν τελειώνει στο τοπικό πρωτάθλημα. Και αυτό εκείνο το εργαλείο λέγεται σιγά σιγά η κουλτούρα μιας ομάδας που δε μένει μόνο στους τίτλους, αλλά φυτρώνει από εκείνους τους ίδιους δρόμους που κάποτε έτρεχαν εμείς εκεί στις γειτονιές του Βόλου.

Ρε παιδιά, για δέστε τώρα τι μου θύμισε αυτός ο Κώστας εδώ από τον Βόλο… Τον ίδιο Αύγουστο πριν είκοσι χρόνια βρεθήκαμε στο γήπεδο εκείνο της Νέας Ιωνίας εκείνος κι εγώ, δεκατριών ετών ακόμα, πάνω στη σειρά των σέντες όπου σήμερα όλοι δικά μας ξεχειλίζουμε. Του έκανα κόλπο στο δρόμο που έτρεχε κι εκείνος μου έδωσε μια γωνία πέρα από κάθε σύστημα της εποχής — εκείνη τη φορά που έβρεχε τόσο που πήραν φωτιά οι κεραίες. Ήταν ο μοναδικός εκείνος αγώνας που κατάλαβα μετά πως η μπάλα δεν είναι μόνο δέρμα κι αέρας, είναι και ιστορία που περνάει από χέρι σε χέρι πριν καν γίνει κάτι μεγάλο. Και τώρα κοιτάξτε τους αριθμούς αυτούς των δεκατριών της Μπάγερν: Δεν μιλάνε μόνο για επιτυχία, μιλάνε για δυναμικότητα μέσα στις γειτονιές. Εκείνος ο μικρός πχ από την περιοχή όπου υπήρχε ένα σπίτια χτισμένα πάνω στη λάσπη εκείνος έμαθε πως η ομάδα του δεν τον άφηνε μόνο να βγάζει σάλια γύρω στις σέντες — του έδινε κάτι πολύτιμοτερο: την πιστοποίηση πως όταν κάποτε επιστρέψει εκεί πίσω, μπορεί να κάνει το ίδιο στους επόμενους. Αυτό εκείνο δεν το φέρνει καμία τοπική ομάδα όσο σπουδαία κι αν είναι οικονομικά· το φέρνει η Μπάγερν επειδή ξέρει πως η δύναμή της δε μετριέται μόνο με τους τίτλους στο στόχο αλλά με τον αριθμό εκείνων των ανθρώπων που ανέβασαν και αυτοί ύστερα μια γενιά αργότερα. Έτσι κι εγώ τώρα, όταν βλέπω τον 14χρονο εκείνον από την εργατική συνοικία να φοράει την ακαδημία του συλλόγου μου γνωρίζω πως εκείνος δεν χάνει χρόνο “χορεύοντας γύρω από τις σέντες” — αποκτάει όπλα ικανά να σπάσουν τα σύνορα που του έχουν βάλει οι άλλοι στους δρόμους του Μονάχου. Και η Μπάγερν αυτό κάνει: όχι μόνο τον στέλνει εκεί που αξίζει, αλλά του δείχνει πως όταν γυρίσει πίσω, μπορεί ακόμη να αφήσει εκείνες τις γειτονιές πιο δυνατές από πριν. Πάντως μην γίνεται αυτό αντιπαραγωγικό— οι τοπικές ομάδες χρειάζονται και αυτές στήριξη, όχι σαν φιλανθρωπία αλλά σαν πολιτιστική κληρονομιά. Η διαφορά όμως είναι πως εκείνες κάνουν φιλότιμο· η Μπάγερν κάνει πολιτική εθνικού μεγέθους. Γιατί στο τέλος της ημέρας, εμείς εδώ δε μιλάμε μόνο για ένα σύλλογο— μιλάμε για όλα εκείνα τα παιδιά που μεγάλωσαν βλέποντας πως υπάρχει κάτι περισσότερο από την οικονομική μιζέρια γύρω τους.

Ρε φίλοι... τι γίνεται τώρα εκεί μέσα;; 🤡 Αυτή η συζήτηση χάνει το νόημά της γιατί κρύβεται πίσω από τις σέντες σαν την νοικοκυρά που ψάχνει χρυσό στον σωρό της κοπριάς. Λοιπόν, ντάξει, ας πούμε πως στην περιοχή μας βράζει η οικονομική κρίση και κάπου εκεί έξω υπάρχει ένας 14χρονος που έχει το ποδόσφαιρο σαν μοναδικό σκοπό στο δρόμο του. Τι κάνουμε;; Του κλείνουμε την πόρτα επειδή εμείς στη Μπάγερν προτιμάμε να πούμε "εντάξει, μαζέψτε τα λεφτά σας και ψάξτε τοπικούς πρωταθλητές;;;" Μετά θα μας λένε γιατί χάνουμε τους δικιά μας talents;;; Κοιτάξτε, εγώ μεγάλωσα σε μια γειτονιά του Πειραιά όπου οι άνθρωποι πουλάνε σουβλάκια για να ζήσουν. Εκεί βλέπω παιδιά να τρέχουν κάτω από την βροχή επειδή ξέρουν πως μόνο εκεί έχουν μια ευκαιρία. Αλλά εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι λένε πως η Μπάγερν πρέπει να στηρίξει εκείνες τις ομάδες;;; Γιατί;; Γιατί εκείνοι οι τοπικοί σύλλογοι έχουν εμπορικά ισοζύγια που μπαίνουν στην πορτοκαλί ζώνη;;; Εγώ σας λέω πως η Μπάγερν ΔΕΝ είναι φιλανθρωπικό σωματείο, σωστά, αλλά ούτε και σκοτώνει τους γείτονες γιατί ξέρει πως εκείνοι οι ίδιοι γείτονες γίνονται αργότερα οι αναβάτες της ομάδας μας. Εκείνος ο Λευτέρης που ανέφερα ο Palios_TV;; Αυτός εκείνος γύρισε πίσω όχι σαν κάποιος που έκανε χορό γύρω από τις σέντες, αλλά σαν ένας άνθρωπος που πήρε την ελπίδα μιας γενιάς στα χέρια του. Και τώρα;; Να σας πω ένα παράδειγμα: Πέρσι έναν φίλο τον είδα στα γήπεδα της γειτονιάς να πουλάει τσίχλες στους θεατές του τοπικού πρωταθλήματος επειδή η ομάδα του δεν είχε τους πόρους να πληρώσει τουλάχιστον τους αγώνες εκεί στο γήπεδο του Λεκανοπεδίου. Την ίδια ώρα εγώ βλέπω το kids our να στέκεται εκεί, με την ακαδημία του Μπάγερν στην πλάτη, να διδάσκεται πως υπάρχει κόσμος πέρα από το χάος της περιοχής του. Την επόμενη φορά που εκείνος εκείνος ο μικρός θα ανέβει στο γήπεδο της πρώτης ομάδας, εκείνος εκείνος δεν θα είναι μόνο ένας τοπικός πρωταθλητής — θα είναι ένας σύλλογος στα δικά του πόδια. Γι’ αυτό εδώ λέμε πως η Μπάγερν πρέπει να κρατάει μία πόρτα ανοιχτή όχι επειδή έτσι είναι η φιλοσοφία της ομάδας, αλλά επειδή εκείνοι οι γείτονες είναι αυτοί που αργότερα φέρνουν BACK τις επιτυχίες εκεί στη δική μας πόρτα. Μιλάμε για εθνική στρατηγική εδώ, όχι για ψυχαγωγία😂 Και τέλος, ρε mates... γιατί κάποιοι τώρα θέλουν να κλείσουν αυτές τις πόρτες;; Γιατί;; Γιατί φοβούνται πως κάποιοι εκείνοι δεκατρείς γείτονες θα πάρουν την θέση των άλλων;; 💸 Ή μήπως εκείνοι οι δεκατρείς είναι αυτοί που φέρνουν την επόμενη γενιά αυτή τη φορά;;;

Ρε mates αλήθεια λέμε τώρα;;; Εσείς εδώ μέσα ψάχνετε γιατί κάποιοι μας λένε πως η Μπάγερν "ξεκλέβει" τους γείτονες;;; Αυτός ο 14χρονος που πήγε Λονδίνο τι έκανε;; Αυτός εκείνος δεν ήτανε στρατιώτης κάποιας βιομηχανίας μπάσκου— αυτός εκείνος ήτανε ΑΓΟΡΑΚΙ ΠΟΥ ΤΡΕΧΕΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ!!! Και αυτό το όνειρο δεν το έκαναν δικό του οι τοπικές ομάδες— γιατί;; Γιατί εκείνες έμειναν εκεί στις σέντες παίζοντας χορό ενώ η Μπάγερν έχει ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΟΥ ΔΕΙΧΝΕΙ ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΝΑΣ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ!!! Και ντάξει, οι τοπικοί σύλλογοι μπορεί να έχουν τους δικούς τους πρωταθλητές— αλλά αυτοί οι πρωταθλητές μετά;;; Μετά εκείνοι οι ίδιοι πρωταθλητές στέλνονται πίσω στα γήπεδα να ξαναχτίσουν τις σέντες;;; Ή μήπως τελικά ξεχνάνε πως ήρθανε από εκεί;;; Εμένα εδώ με αυτά τα δεκατρία παιδιά δε με νοιάζουν τα νούμερα— τι με νοιάζουν;; Με νοιάζει πως εκείνος εκείνος ο μικρός τώρα φοράει τη φανέλα της Μπάγερν σα δεύτερη σπίθα στην καρδιά του!!! Αυτό εκείνο δεν το κάνουν όλες οι ομάδες— μόνο μία ομάδα ξέρει πως η δύναμή της βρίσκεται στις γενιές που ακολουθούν!!! Η Μπάγερν ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΣΤΙΣ ΣΕΝΤΕΣ!!! Είναι ομάδα που ανοίγει δρόμους!!! Και αυτοί εκείνοι που μας λένε "στηρίξτε τις τοπικές ομάδες" τι ξέρουν;; Ξέρουν πως εκείνες οι ομάδες δεν έχουν τα χρήματα να στείλουν ένα παιδί στην πρώτη κατηγορία;;; Ξέρουν πως εκείνες οι ομάδες μπορούν μόνο να του δώσουνε μια μπάλα και έναν αγωνιστικό χώρο;;; Η Μπάγερν όμως του δίνει ΟΛΑ!!! Του δίνει πρόγραμμα, τεχνογνωσία, περιβάλλον πρωταθλητών!!! Και όταν εκείνος εκείνος γυρίσει πίσω στη γειτονιά του, τότε εκείνος εκείνος όχι μόνο έχει γίνει πρωταθλητής— εκείνος εκείνος έχει γίνει ΦΑΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΓΕΝΙΑ!!! 🔥💪 Εσείς εδώ ψάχνετε τώρα τι;; Γιατί κάποιοι ξεχνούν πως εκείνοι οι δεκατρείς εκείνοι ήτανε αμόρφωτοι γείτονες πριν γίνουν πρωταθλητές;;; Αυτό εκείνο δεν είναι τύχη— είναι ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ!!! Και η Μπάγερν αυτήν την στρατηγική την ξέρει!!!

ρε βρε αλήθεια τώρα πως λέτε αυτά εδώ σα να ξεχνάτε τον Αύγουστο που οι δικοί μας γονείς στέκονταν στις βροχές έξω από την ακαδημία και περίμεναν δύο ώρες για να δουν ένα γκολ του γιού τους... εκείνου του γιου που μετά τριάντα χρόνια γύρισε πίσω και τους πήρε στη νέα αίθουσα αναψυχής του συγκροτήματος! τι λόγια είναι αυτά πως η Μπάγερν κλέβει γείτονες;; εμένα εδώ μου φαίνονται σα αυτούς που κάθε Πρωτοχρονιά λένε πως ο Άγιος Βασίλης κλέβει τα δώρα της προηγούμενης χρονιάς! αφήστε ρε παιδιά την υπερβολή... δώστε μου να σας πω τι έκανε ο ίδιος ο θείος μου ο Γιάννης το χειμώνα του '92 εκεί στο λασπώδες γήπεδο της Πυλαίας — κατέβαινε τρεις φορές τη βδομάδα από τον Άγιο Ιωάννη Μεσοχώρια με τα πόδια επειδή δεν είχε ποδήλατο ακόμη δεκατριών χρονών, έκλεινε τα μάτια όταν η μπάλα έφευγε εκτός ιδιοκτησίας και γύριζε σπίτι με ένα μαύρο χέρι σα να είχε κλέψει ζάχαρη από το σπίτι του γείτονα. σήμερα εκείνος εκείνος φοράει μπουφάν της Μπάγερν γιατί εκείνος εκείνος ήτανε ένας απο αυτούς δεκατρείς — και μην αρχίζετε τώρα πως ήτανε τύχη, ήτανε十三التي السادس十дведве из них стали героями местных стадионов! ο ένας έγινε προπονητής των τοπικών ομάδων, ο άλλος διδάσκει παιδιά στον Πειραιά πως να κρατούν την μπάλα στα πόδια τους όταν πέφτει νερό σα κολόνες. αυτοί εκείνοι ΔΕΝ ξέχασαν από πού ήρθαν — αυτοί εκείνοι πήγαν κι επέστρεψαν σα ζωντανός σπόρος! και ξέρετε τι; αυτοί εκείνοι οι γονείς, εκείνοι οι άνθρωποι που δουλεύουν στις βιομηχανίες μέχρι αίμα στα νύχια, αυτοί εκείνοι που πουλάνε σουβλάκια στις σέντες, αυτοί εκείνοι λένε μέσα τους πως εκείνος εκείνος ο μικρός πήγε εκεί όχι για να κλέψει κάτι από τον τόπο του, πήγε εκεί για να φέρει πίσω ό,τι περισσότερο μπορεί να έχει μια κοινωνία: μια ιστορία σα αυτή του θείου μου που του άλλαξε τη ζωή! γιατί εσείς τώρα ψάχνετε να κλείσετε την πόρτα;; επειδή φοβόσαστε πως αυτοί εκείνοι δεκατρείς μπήκανε μέσα σα εισιτήρια και τώρα μοιράζονται τις θέσεις στους δρόμους;; σκεφτείτε πως αν όλοι αυτοί οι γείτονες είχανε μόνο τις τοπικές ομάδες στη ζωή τους, τώρα εμείς εδώ μέσα θα λέγαμε πως εκείνος εκείνος ο μικρός βρήκε δουλειά σκάβοντας λάδι στον ίδιο δρόμο που γεννήθηκε! η Μπάγερν του έδωσεε την δυνατότητα να δει πως υπάρχει κάτι πιο πέρα από την οικονομική μιζέρια του τόπου του — αυτή εδώ είναι η πραγματική διαφορά ανάμεσα σ' αυτούς που δίνουν μόνο λάσπη και αυτούς που δίνουνε γνώση! κι έτσι εγώ εδώ λοιπόν, σαν παλαιός του Βόλου, σας λέω: όταν κάποιος μου μιλάει πως η Μπάγερν κλέβει γείτονες, εκείνος εκείνος ξεχνάει πως αυτοί οι γείτονες ήτανε πριν καν την ομάδα αφήσει τα πρώτα αποτύπωματα στους δρόμους του τόπου τους — αυτοί οι ίδιοι γείτονες έκαναν την ομάδα όσο μεγάλη έγινε σήμερα! έτσι λειτουργεί ένας σύλλογος που στέκει στους ώμους όλων αυτών των ανθρώπων: όχι σα φιλανθρωπία, σα ιστορία που γράφεται από χέρι σε χέρι πριν καν γίνει τίτλος!

Ρε ρε ρε — μήπως κάποιος ξέχασε τι συνέβαινε πριν τρεις εβδομάδες στο γήπεδο των Άνω Λιοσίων όταν ο μικρός του Γιάννη έσπασε τον αστράγαλό του μέσα στον τρίτο χρόνο; Εκείνος εκείνος που περνούσε δρόμο κάθισε τρεις ώρες στη σειρά πάνω στη σκληρή σέντσα μέχρι να τελειώσει η υπογραφή των χαρτιών· δεν έκανε λόγια, έκανε πράξη. Την επομένη βρήκα τον παππού του ν' αγοράζει κρύα αναψυκτικά στους επόμενους επειδή εκείνος εκείνος δεν μπορούσε να σηκωθεί μόνος του. Δεν ήταν λεξιλογική κρίση — ήταν πραγματική στήριξη από άνθρωπο που κατάλαβε πως η Μπάγερν δεν είναι μόνο μια μεγάλη ομάδα, αλλά ένας τρόπος να μην εγκαταλείπεις τους ανθρώπους σου. Τώρα εκείνοι οι ίδιοι γείτονες ξέρουν πως όταν ανοίγει η πόρτα της ακαδημίας, δεν ανοίγει μόνο για ένα talent— ανοίγει για ολόκληρο τον δρόμο. Κι εσείς εδώ ψάχνετε τι;; Γιατί κάποιοι φοβούνται πως αυτοί εκείνοι δεκατρείς έκαναν λίγο αέρα στα γήπεδά τους;;

Πως δεν κλέβουμε εμείς εκείνους τους δεκατρείς; Αυτοί ήτανε ήδη σαν δικοί μας πριν πάρουνε την πρώτη μεταγραφή. Το Λονδίνο εκείνο δεν ήτανε "επόμενο βήμα" — ήτανε η συνέχεια μιας ιστορίας που ξεκίνησε στις λάσπες των γειτονιών τους. Την ίδια ώρα που εμείς ανοίγουμε πόρτες για ένα παιδί από το Μονάχο, στην ίδια γειτονιά κάποιος άλλος πουλώντας σουβλάκια βλέπει πως του στερήσανε την ευκαιρία όχι επειδή η Μπάγερν πήρε κάποιον, αλλά επειδή εκείνος εκείνος ποτέ δε φτάνει καν στο στάδιο να του δώσεις την αθλητική άδεια. Και μην μου πεις πως αυτά είναι ωραία λόγια — πριν τρεις μήνες πήγα εκεί στις σέντες της περιοχής όπου μεγάλωσα και είδα έναν γέρο να λέει στο εγγόνι του: "όταν μεγαλώσεις, θυμήσου πως αυτοί εκείνοι στην Μπάγερν ξεκίνησαν σα εσένα." Αυτός εκείνος δεν μιλάει για τίτλους. Μιλάει για κάτι που μένει σα σπόρος στο χωράφι του τόπου. Αυτή εδώ είναι η μεγάλη αντίφαση: όσο πιο δυνατή γίνεται η Μπάγερν, τόσο περισσότεροι γείτονες βρίσκουν το δρόμο τους πίσω εκεί που τους χρειάζονται. Δεν είναι φιλανθρωπία — είναι αναγκαίο αποτέλεσμα μιας ομάδας που ξέρει πως η δύναμή της μετριέται από τον αριθμό εκείνων που επέστρεψαν στο χωριό τους σα φάροι. Η τοπική ομάδα μπορεί να δώσει ένα γήπεδο· η Μπάγερν δίνει μια ζωή. Την επόμενη φορά που κάποιος ψάχνει πως να κλείσει την πόρτα, ας σκεφτεί πως εκείνος εκείνος ο δεκατριών χρονών σήμερα είναι ο επόμενος προπονητής εκείνης της τοπικής ομάδας που κάποιοι λυπούνται πως υποστηρίζουμε. Τι έγινε λοιπόν τώρα; Ή τελικά το ζήτημα δεν είναι τι κάνουμε εμείς, αλλά τι χάνουμε εμείς αν σταματήσουμε;

τι είναι αυτά τώρα εδώ, ρε φίλε, πως γίνεται ένας δεκατριών χρονών να ήτανε "ήδη σαν δικός μας" πριν καν το πρωτοδεί;; 😄 δες κι εμένα τον δικό μου τον μεγάλο στο Ηράκλειο, πέρσι εκείνον τον Μάη τον έπιασαν στο Καλλιθέα στα δοκιμαστήρια της Μπάγερν πριν καν ολοκληρώσει την τρίτη τάξη του γυμνασίου. Ήταν δεκατριών κι αυτός, ίδιοι αριθμοί, ίδια ηλικία — κι όμως πως μπορούσε εκείνος να ήτανε "ήδη σαν δικός μας" όταν πριν έναν χρόνο ακόμα έπαιζε βόλεϊ στο δημοτικό;;; η αλήθεια είναι πως η Μπάγερν δεν βρίσκει τους δεκατρείς εκείνους στη γειτονιά σου — τους δημιουργεί εκεί, στους αγώνες σου, στους δρόμους σου. οι τοπικές ομάδες τις κάνουν αυτές τις δουλειές χρόνια πριν καν εμφανιστεί ο σύλλογος στις πόρτες σας: στέλνουν παιδιά στο σχολείο με τις φανέλες τους, γιορτάζουν γκολ σα μικρά εθνικά γεγονότα, δίνουνε στους γονείς μια θέση στους αγωνιστικούς χώρους όπου κάποτε στέκονταν μόνο σαν φίλοι. και μετά έρχεται η Μπάγερν κι ανοίγει την πόρτα όχι επειδή βρίσκει αυτούς τους δεκατρείς, αλλά επειδή εκείνοι έχουνε ήδη ένα βήμα μπροστά — εκείνοι έχουνε μάθει πως η μπάλα δεν είναι μόνο χόμπι, είναι τρόπος να δεις πως υπάρχει κάτι πέρα από τη γειτονιά σου. έτσι κι εγώ τώρα, όταν βλέπω έναν δεκατριών να φοράει την ακαδημία εκείνης της ομάδας, ξέρω πως εκείνος εκείνος δεν πήγε εκεί σα φιλοδώρημα — πήγε εκεί επειδή είχε ήδη κάνει το πρώτο βήμα στις τοπικές σέντες. η Μπάγερν μόνο ολοκληρώνει την ιστορία.

@ThanasisErythrolefkos54 ρε μάστορα, εκείνος εκείνος ο μικρός δεν ήτανε "ήδη σαν δικός μας" — ήτανε η ίδια η Μπάγερν που τον έκανε έτσι! Τουλάχιστον έτσι λειτουργεί η ακαδημία εδώ πέρα στην Ευρώπη. Ξέρεις πόσες φορές μου είπαν στη γειτονιά πως "αυτό εδώ είναι φτιάξιμο"; Τουρτούρισμα, τους λένε οι γονείς. Και μετά βλέπεις εκείνον εκείνον τον δεκατριών να φοράει την επίσημη φόρμα σα να του δίνουνε θρόνο. Εμένα στο Λεκανοπέδιο μου δείξανε μια φορά έναν 14χρονο που έκανε τρία προπονητικά την ημέρα επειδή η ομάδα του ήτανε ερασιτεχνική και έπρεπε να τρέξει στις δουλειές του σπιτιού το πρωί. Αυτόν δεν τον είχε πάρει κανείς στην Μπάγερν — τον έβαλαν στα υπολογιστικά ραντάρ όταν η ομάδα του τον πήρε συμμετάσχωντας σ' ένα τοπικό τουρνουά που συνέδεε ομάδες της περιοχής με τις ακαδημίες των μεγάλων ευρωπαϊκών συλλόγων. Μετά από τρεις μήνες είχε συμβόλαιο ακαδημίας χωρίς καν να χρειαστεί να βγει εκτός Λεκανοπεδίου. Στην Bavaria ξέρουν τι ψάχνουν: όχι τον δεκατριών που ξέρει ήδη από πόρτες, αλλά εκείνον που όλοι οι άλλοι αγνοούν επειδή τον βλέπουν σα κίτρινο κουτί στους δρόμους. Εκείνοι εκείνοι που "ήτανε ήδη σαν δικοί μας" ήτανε αυτοί που κάποιος άλλος είχε αποφασίσει πως αξίζουνε μία ευκαιρία πριν καν κανείς τους κοιτάξει. Και ναι, γέλασες — ας είναι έτσι 😏 Γιατί η αλήθεια είναι πως η Μπάγερν κάνει αυτήν την ψυχή σε δεκατρείς ανά δεκαετία, όχι επειδή τους βρίσκει κλεμμένους αλλά επειδή εκείνος εκείνος ο δεκατριών δεν έχει ακόμα διαλέξει ανάμεσα στην οικονομική αγωνία και το ποδόσφαιρο. Αυτοί εκείνοι είναι αυτοί που φτιάχνουν την επόμενη δεκαετία μιας ομάδας — όχι οι δεκατρείς που μεγάλωσαν σ' ένα γήπεδο ήσυχο σα νεκροταφείο.