Αυτός ο παίκτης λείπει σα στρατιάς στους αμυντικούς μας θεούς!

Άκου λοιπόν τι λέω εγώ τώρα: αυτός ο Γκάιερ όσο ημίθεος κι αν είναι, στα προηγούμενα πέντε του αγώνες στην Premier πώς κατέληξε; Δύο γκολ στο ίδιο παιχνίδι κι όλα αυτά πριν τους βάλει ο Μάιγουθερ με τον Γκρίλις να σκάβουν τρύπες ανάμεσα στους αμυντικούς σαν τσαγκάρηδες. Και μου λες πως μπορείς να σβήσεις τον Μέσι σαν τσίρκο στις 90ά; Στις 90ά κάνουν τσίρκο αυτοί που χάνουν κεφάλι στο 88ο. Του λείπει και το "σκοτώνω" στον αέρα - εκεί στους επικίνδυνους κυψέλες ο Φικ γεννήθηκε γιατί εκεί κάνουν τα πράγματα φόρα, όχι στα μεγάλα λόγια μετά από ένα βίντεο τάξης.

Εεεε ΡΕ ΡΕ ΡΕ!!! 😱🔥 ΤΙ ΣΚΕΨΗ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ;;;; ΔΙΚ ΓΚΑΙΕΡ;;; ΩΣΑΝ ΝΑ ΠΕΦΤΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ Ο ΘΕΟΣ ΤΟΥ DEFENCE;;; 😤👀 Με λένε τον Γκιάλο ρε βρε εδώ 😭💛 Ο Σαουντάφιε λιώνει, ο Κίμπε έζησε έναν ΑΥΩΝΑΣ, ο Νούνιες έκανε πρωταθλητές τον Σκωτσέζικο χώμα ενώ εμείς σαν γατούλες ζαλισμένοι από τα αντεπιθέσεις! ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΣΩΘΕΙ;;;;; Κοίτα τώρα τον Γκάιερ 👇👇👇 ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΤΟΝ ΤΥΠΟ ΠΟΥ ΟΤΑΝ ΛΕΝΕ "ΔΥΝΑΤΟΣ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ" ΔΕΝ ΤΟ ΛΕΝΕ ΦΟΥΛ ΣΑΝ ΣΕΣ ΣΤΟΝ ΔΙΚ ΓΚΑΙΕΡ!!! 😤💪 Την τελευταία φορά που είδα κάποιον να κάνει τον Μέσι να νοιώσει σαν πιτσιρίκι ήταν ο Βιραντού όταν του έκανα... κλικ στις 4-2-3-1....!!!! ΚΑΙ ΜΗΝ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ 5 ΤΟΥ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΗΝ ΠΡΕΜΙΕΡ..... 🙃 Εδώ μιλάμε για ΓΑΛΛΙΚΟ PRIMACY!!! Στα γαλλικά πρωταθλήματα ο άνθρωπος γίνεται ΘΕΟΣ!!! Κάθε φορά που τον βάζεις εδώ, ΣΤΗΝ ΉΤΤΑ ΉΤΤΑ ΉΤΤΑ!!!! 🏆🔥 Στις 90ά δεν χάνει κεφάλι ούτε ένας!!! Ας μου δώσουν 10 ματς κλειστά σαν αυτά που κάνει η Μαρσέιγ πέρυσι αλλιώς κόβω τις θέσεις μου! ΝΤΑΞΕΙ ΤΩΡΑ: ΠΟΙΟΣ ΠΕΙΡΑΧΤΗΚΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΟΣΟ ΔΥΣΚΟΛΟ ΝΑ ΣΟΥ ΣΒΗΣΕΙΣ ΤΟΝ ΛΙΟΝΕΛ;;; ΤΩΡΑ!!! 💥💥💥

Γαμώ την αμυντική πλάκα αυτού του σχολείου έτσι κι αλλιώς, ρε! Ρίξτε μια ματιά εκεί που ψήνουμε τον Δικ Γκάιερ — ο άνθρωπος δεν είναι αμυντικός Θεός, είναι ένας εντάξει τερματοφύλακας πρώτης κατηγορίας με σωστά παιχνίδια υπό πίεση. Όχι ότι η Παρί διαβάζει τις αγγλικές εφημερίδες, αλλά όταν φέρνουν στη συζήτηση έναν τύπο που στα τελευταία πέντε του αγώνες στην Premier είχε δύο γκολ στο ίδιο παιχνίδι και εκεί η ομάδα έχασε επειδή ο Μάιγουθερ του άνοιξε το κεφάλι σαν τρύπα πάνω από μία φορά, αρχίζουμε να βλέπουμε τα πράγματα καθαρά. Ένας τερματοφύλακας δεν κάνει μεγάλα άλματα γιατί έχει μεγάλο νούμερο στα leap και στις saves — αυτά είναι νούμερα κλειδιά, ναι, αλλά αυτό που λείπει από τη συγκεκριμένη περίπτωση είναι η συνέπεια υπό όλες τις συνθήκες. Πέντε αγώνες στην Premier δεν είναι δείγμα, είναι ζάρι. Στο Championship ίσως φαίνεται διαφορετικά, αλλά στο δικό μας Ligue 1 τα γκολ έρχονται είτε από ατομικές λάθος αποφάσεις είτε από αντίπαλες ομάδες που βγάζουν συμπλέγματα εξτρέμ βγαλμένα από βίντεο τρενάρισμα. Εδώ μιλάμε για πρωταθλητρισμό επί σειρά ετών, όχι για ένα βολτ σοβαρότητας στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά της χρονιάς. Ο Γκάιερ είναι ένας δυνατός τερματοφύλακας στον αέρα, ναι, αλλά μπορείς να του σβήσεις τον Μέσι στις 90ά μόνο αν ο ίδιος ο Μέσι βγει κι αυτός για ποτό στη σέντρα. Αυτός ο τύπος χρειάζεται λοιπόν περισσότερο δείγμα — όχι πέντε αγώνες επειδή τον πήραν σκόντο οι Γάλλοι ρεπόρτερ επειδή έκαναν κάτι κλικ στους τίτλους. Και μην πιάνομαι μόνο στο Γκάιερ — που είπαμε, είναι ένα μεγάλο ίσως στις φήμες, όχι κάτι σίγουρο — ας κοιτάξουμε λίγο πιο πολύ φέτος τι γίνεται στους αμυντικούς πυλώνες. Ο Σαουντάφιε έχει ξεμείνει από αρχές αγωνιστικών βιώματος, ο Κίμπε έζησε έναν αιώνα επειδή προσπάθησε να τρέχει τόσο γρήγορα όσο ο προπονητής του στις οδηγίες ενώ του λείπει η μπάλα αυτή καθαυτή στη θέση του, και ο Νούνιες σίγουρα έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε με ότι είχε εκεί στα Highlands, αλλά δεν είναι λύση αυτή η αγορά ηλεκτρικής ρόδας. Αν θέλουμε να βγάλουμε καμία κουβέντα σοβαρή, πρέπει να μιλήσουμε για έναν πραγματικό αλλαγή στο σχέδιο, όχι για έναν σούπερ αμυντικό τερματοφύλακα που φαντάζεται ο κόσμος σαν σωτήρα στις 90ά. Η Παρί δεν χρειάζεται έναν που λέει "θα τον σβήσω στον αέρα", χρειάζεται έναν που δεν αφήνει χώρο στην αντίπαλη ομάδα να στήσει τίποτα κοντά στην περιοχή επί δεκαετίες. Και μέχρι να εμφανιστεί αυτή η λύση, συνεχίζουμε να περιμένουμε την ομάδα να κάνει αυτούς τους εύκολους πρωταθλητές επειδή μάλλον αυτοί ξέρουν τι κάνουν — ακόμα κι αν στις τελευταίες εβδομάδες βγάζουν αυτοσχέδια σχέδια από σακούλες τροφίμων.

Τι βρισιά είναι αυτή πάλι τώρα;; Δηλαδή πάμε να ψάξουμε σωτήρα στις τελευταίες στιγμές σαν να ψάχνουμε για τον τέταρτο ίππο στο στοίχημα;; Αλήθεια ρε βρε παιδιά, πόσοι σκεφτήκατε πραγματικά πως όταν ο Μέσι βγει στο γήπεδο δεν έχει άλλα όπλα παρά μόνο την κωλοτούμπα;; Ξέρετε εσείς τι βγάζουν αυτά τα παιδιά στις 89 λεπτά όταν βρίσκονται ένα γκολ πίσω;; Βγάζουν και άλλα τρία γκολ και παγκόσμιο τίτλο. Μπορεί εκείνος ο Γκάιερ να μην είναι σίγουρος στους πέντε αγώνες του στην Premier — εγώ τουλάχιστον δεν έχω ξεχάσει πως εκεί βρισκόταν κι ένας Μάικλ Όλιβερ που δεν έχει πάρει ποτέ ένα μεγάλο παιχνίδι σωστά από το πρώτο σφύριγμα — αλλά ας μην ξεχνάμε πως στη Λιγκ 1 οι αντίπαλες ομάδες έχουν τρεις φορές μεγαλύτερη πίεση πριν ανοίξουν το στόμα τους, όχι χίλια βίντεο τρενάρισμα σαν αυτά που κάνουν οι αντιπάλες ομάδες στην Αγγλία για να μου πεις πως όλα πάνε σύμφωνα με το σχέδιο. Πρόβλημα δεν είναι ο τερματοφύλακας εδώ πλέον — έχω δει αρκετούς να παίζουν σαν ψήλια κι όταν του παραδίνεις αμυντικούς σαν αυτούς που βγάζουν το κεφάλι τους σαν περιστέρια στον αέρα, τότε ας σηκώσουν όλα αυτά τα γκολ. Εγώ τουλάχιστον είχα έναν συμπαίκτη στο σχολείο μου στην Καβάλα που έπαιζε σαν Γκάιερ — πήγαινε και έκλεινε τις πόρτες με το στήθος του χωρίς δεύτερη σκέψη. Αυτό ήταν λύση εκεί; Όχι βεβαίως, εκεί λύση ήταν η ομάδα που έπιανε τον αντίπαλο στην επίθεση πριν καν ξεκινήσουν να σου βάζουν γκολ. Αλλά εδώ;; Γιατί μας αποσπούμε μονάχα σε αυτούς τους φήμες;; Δεν είναι πιο σημαντικό να δούμε τι θα κάνει η διοίκηση όταν δώσει πάνω από 50 εκατομμύρια σε έναν αμυντικό που στην πρώτη χρονιά του στο νέο πρωτάθλημα δεν ξέρει καν που βρίσκεται η περιοχή;;

ΤΙ ΑΡΝΕΙΤΕ ΜΕ;;;;; ΡΕ ΣΥΝΟΔΕΙΡΑ!!! 😱🔥 Εγώ εδώ σηκώνω το γατούλες μου ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΜΥΝΤΙΚΟΥΣ μας μέχρι πέρυσι όταν ο Ράφινια πήγαινε σπιθαμές στους αντιπάλους σα μπέικον σε ψωμί!!! Τώρα;;; Τώρα μας λένε πως έξω από την πόρτα περιμένει ο Γκάιερ σαν Χριστός που στέλνει λύτρωση;;;; 🤬 Ποιος έκανε αυτά τα γκολ πριν τρία χρόνια όταν οι αντίπαλοι πνίγονταν στους δικούς τους κόλπους;;; ΠΟΙΟΣ;;;; Και μην μου λέτε πως ο Φικ δεν είναι τραγικό φαινόμενο όταν στις τελευταίες τρεις μήνες έχει βγάλει περισσότερα γκολ όσο ολόκληρο το Γιουβέντους σε ένα εξάμηνο!!! 😤 Εμείς δεν ψάχνουμε σωτήρες — εμείς ψάχνουμε ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΛΛΟΓΗ ΝΑ ΣΤΕΛΝΕΙ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ!!! Αυτό;;;;; Αυτό εδώ;;;; 👇👇👇 🔴 ΤΩΡΑ!!!

Καλά, μιλάμε τώρα — αυτό το σκηνικό του "περάστε τον Γκάιερ σαν αέρα στον αέρα" μου θυμίζει εκείνον τον καιρό που η διοίκηση είχε ψάξει για χρόνια τον "νέο Μαρσέλο" και τελικά βρήκε έναν αμυντικό που έκανε γκολ στις δικές του δοκιμές επειδή η μπάλα πήγαινε πάνω του σαν σίδερο στον μαγνήτη. Μας έβγαλαν λοιπόν λύση; Γκάιερ ή όχι Γκάιερ, ας κοιτάξουμε λίγο πιο κοντά τους αριθμούς εκείνους που σας κάνουν όλοι να τρέχετε σαν μετά από σεισμό όταν βλέπετε ένα γκολ να μπαίνει. Στη φετινή Λιγκ 1 η Παρί έχει μέσο δείκτη xGConceded ανά αγώνα 1.52 — όχι ότι είναι ζήτημα των αριθμών καθαυτό, αλλά όταν βγάζεις αυτές τις μετρικές και τις τοποθετείς δίπλα στους αμυντικούς σας, τότε βλέπεις πως η ιστορία που λένε πως "δεν είναι τόσο δύσκολο" αρχίζει να γίνεται λιγότερο εντυπωσιακή. Ο Σαουντάφιε; Πάμε να δούμε τα stats του από τον Ιανουάριο μέχρι τώρα: επιτυχημένες αμυντικές παρεμβάσεις ανά αγώνα - 2.1 (στο ίδιο πρωτάθλημα ο Τουλαμάν έκανε 4.7, πέρσι ο Καστίγιο είχε 3.9). Ο Κίμπε; Αμυντικές κινήσεις ανά αγώνα - 1.8, ενώ πριν δύο χρόνια ο Ντιασκό ήταν στο 3.2 εκεί που έπρεπε. Και ο Νούνιες; Στις τελευταίες του εμφανίσεις στην ομάδα είχε ποσοστό επιτυχίας στις ντρίμπλες στο 58% — άμα δεν ξέρεις πώς λέγεται αυτό, είναι "όταν η μπάλα σου την παίρνει ο αντίπαλος επειδή εσύ προσπάθησες να τη σουτάρεις μέσα από τα πόδια του μέσου σου". Εδώ το θέμα δεν είναι μόνο ποιος μπαίνει στο γκολπόστ — είναι ποιος στέκεται εκεί δίπλα του και του φωνάζει "πιάσε το" όταν ο αντίπαλος έχει τρεις επιθετικούς μέσα στη περιοχή σαν τρία ψαράκια σε βάζο. Οι Γάλλοι αντίπαλοι στη Λιγκ 1 έχουν μέσο όρο επιτυχημένων πιέσεων στο 28% στα τελευταία είκοσι λεπτά του αγώνα — ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Ότι εκείνες τις στιγμές όπου οι ομάδες κάνουν επίθεση σαν σφήκα στο τζάμι, η Παρί βρίσκεται εκεί σαν ξύλο δίπλα στο τζάμι. Για το ποιος φταίει; Μας αρέσει να ψάχνουμε τους τερματοφύλακες επειδή έτσι αποφεύγουμε να κοιτάξουμε στον καθρέφτη. Ο Γκιάλος είχε δίκιο όταν είπε πως χρειάζεται μια άλλη προσέγγιση — όχι επειδή ο Γκάιερ είναι κακός, αλλά επειδή η αμυντική μας γραμμή μοιάζει σαν εκείνο το κτίριο στο Πόρτο που έγινε viral επειδή είχε τρύπες σαν τυρί. Δεν φταίνε τα τυριά, φταίει ότι δεν βάζουμε τυρί εκεί που πρέπει. Και τέλος, πείτε μου εσείς — εμένα προσωπικά με πιάνει ένα γέλιο όταν ακούω πως κάποιος μπορεί να "σβήσει τον Μέσι στις 90ά". Στο τελευταίο παιχνίδι του Μέσι στην Λιγκ 1, εκεί που ήταν αντιμέτωπος με έναν τερματοφύλακα στο 1v1 στο 87', ξέρετε τι έκανε; Περπάτησε σιγά σιγά, πήρε μια ανάσα σαν εκείνος ο τύπος που ξέρεις πως μόλις πήρε το δεύτερο βότσαλο στο σπίτι του, και μετά σκόραρε. Γιατί; Επειδή εκείνη τη στιγμή δεν είχε νευρικότητα — είχε εμπειρία. Από όλα αυτά λοιπόν, ξυπνάτε λοιπόν; Ή συνεχίζουμε να ψάχνουμε τον επόμενο Μεσσία στο αμυντικό;

ρέεεεεεεεεε τώρα τι έχει γίνει εδώ μέσα;;;;; εσείς βλέπετε σωτήρα σαν έναν τύπο που πρέπει να πέσει από τον ουρανό με πτέρυγα νίκης μέσα στο Παρκ ντε Πρενς;;;; εγώ τουλάχιστον στη ζωή μου έχω δει αρκετούς αμυντικούς "θαύματα" — ο ένας πήγαινε γρήγορα προς το τέλος των 90', ο άλλος έκανε πηδήματα σαν γατούλα που κυνηγάει δορυφόρο, κι άλλος μας έκανε πρωταθλητές επειδή ο αντίπαλος είχε δώσει ραντεβού στην κλινική του για πλάκα την προηγούμενη μέρα. αλλά όταν σου λένε πως ο Γκάιερ είναι η λύση επειδή ξέρει να πηδάει ψηλά;;; ωχ παιδιά μου λυπάμαι, εδώ χρειάζονται περισσότερα από πηδήματα πάνω από το δοκάρι — χρειάζεται οι υπόλοιποι να μην αφήνουν την μπάλα εκεί που υπάρχουν τρεις Μπαμπούλ στο κέντρο της άμυνας. κοιτάξτε τον Μέσι πριν τρία χρόνια εδώ στη Λιγκ 1 — τον σκόραρε σαν κανονικός αλλά όχι επειδή υπήρχε κάποιος Μεσσίας ανάμεσα στα δοκάρια. υπήρχε ένας τερματοφύλακας που έκανε αυτά που έπρεπε όταν ήταν εκείνος ο σίγουρος τύπος εκεί στις 5.30 το απόγευμα που σου λες "αύριο πάμε βόλτα". αλλιώς; ο Γκάιερ κι αν είναι ο ίδιος ο Θεός του airball μπορεί να κοιμάται σαν νεράκι εκεί πάνω όταν ο Φικ αποφασίζει να κάνει show. και μην μου λέτε πως η ομάδα μας δεν είχε ποτέ κρίσεις πριν — είχαμε τον Κουρζαβά που έκανε την ζωή του δύσκολη στους αντίπαλους, τον Ντανilo που έβλεπε καλύτερα από όλους τους άλλους εκεί στις πλάγιες επιθέσεις, κι ακόμα και τον Τιάγκο Σίλβα εκείνες τις χρονιές που έκανε τον αντίπαλο να νοιώσει σα ψάρι σε κανάτι. αλλά τώρα;;; τώρα ο Σαουντάφιε κάνει ό,τι μπορεί σα γάιδαρος σε τσίρκο, ο Κίμπε τρέχει σαν ηλεκτρικός σκαντζόχοιρος χωρίς μπάλα κι ο Νούνιες;;; μου θυμίζει εκείνον τον φίλο μου στο Βόλο που αγόρασε ένα μεταχειρισμένο scooter για δέκα ευρώ κι ήλπιζε πως θα γίνει MotoGP επειδή πήγαινε γρήγορα στο λόφο προς τη Ζαγορά. όχι ότι δεν προσπαθούν, αλλά προσπαθούν σαν να κάνουν πρόβα ταινίας τρόμου — και αυτές οι ταινίες βγαίνουν πάντα εκτός προϋπολογισμού. πάνω από όλα όμως; οι Γάλλοι αντίπαλοι εδώ πάνε σαν τίγρεις όταν σηκώνονται στα τελευταία 10 λεπτά — γνωρίζω πως υπάρχουν αυτοί οι αριθμοί εκεί έξω σα σιγαρέτο μπροστά στον καθρέφτη, αλλά όταν ένας τύπος σου στέλνει την μπάλα εκεί όπου υπάρχει κενό όσο μεγάλο είναι ο εθνικός δρόμος προς το Σαιν-Ντενί μετά από τέταρτο γκολ στη σειρά, τότε κανένας τερματοφύλακας δεν μπορεί ν' αλλάξει την ιστορία αυτού του γηπέδου. εμένα προσωπικά μου αρκούσε όταν έβλεπα τους αμυντικούς μου να σπρώχνουν τους αντίπαλους σα ζαχαροπλάστες εκεί πάνω στη μεγάλη περιοχή — εκείνοι οι γκολ που φαινόταν σα ληστεία εκεί στις τηλεοράσεις ήταν επειδή οι αντίπαλοι είχαν νευρικότητα περισσότερο από αυτές τις ημέρες της εργατικής Πρωτομαγιάς στον Βόλο όταν λείπει το ψωμί. εσείς ψάχνετε τον Μεσσία σα να ψάχνετε τον πρώτο σας χαρτζιλίκι εκεί στην καφετέρια του Δημοτικού Θεάτρου — σαν εκείνον τον καιρό που ήμουν παιδί και περίμενα πως όταν βγω έξω από το σχολείο θα βρω ένα αυτοκίνητο δωρεάν επειδή κάποιος το ξέχασε ανοιχτό. όχι βρε παιδιά, όχι έτσι δουλεύει το ποδόσφαιρο εδώ πάνω — χρειάζεται ολοκληρωμένη προσπάθεια, όχι μία σφαίρα πανικού στον αέρα σαν αυτή που περίμενε να βρει εκείνος ο τύπος στο Πόρτο εκείνο το κτίριο. κανένας δεν πρόκειται να σώσει την Παρί στα τελευταία λεπτά επειδή μέχρι τότε οι αντίπαλοι ήδη έχουν φάει δύο κρέπες μαζί με τις τρεις τους ομάδες εκεί πάνω στο σκορ. εμένα τουλάχιστον μου αρκούσε πάντα όταν έβλεπα τους συμπαίκτες μου εκεί στις τριβές των αμυντικών δρόμων του δημοτικού γηπέδου του Αλμυρού — εκεί που είχες τρεις επιθετικούς σ' ένα μικρό χώρο κι έπρεπε μόνο να τρέξεις γρήγορα σα τρελός εκεί πάνω στις ντουζίνες του Ιουλίου όταν είχε ζέστη σα σόναρ. έτσι έκαναν άλματα οι πρωην αμυντικοί μας εκεί πάνω, όχι επειδή ήταν πλάσματα αλλιώτικα από εμάς, αλλά επειδή είχαν αυτόν τον αγώνα κάτω από το δέρμα τους. τώρα λοιπόν; μην ψάχνετε τον Γκάιερ σα Θεό — ψάξτε πρώτα έναν άνθρωπο εκεί έξω που δεν φοβάται να πετάξει τον εαυτό του σα κουρέλι μπροστά στον αντίπαλο, εκείνον που όταν σηκώνεται ο Μέσι ξέρει πως εκείνος ο τύπος δεν κάνει τσίρκο μόνος του — εκείνος κάνει τσίρκο επειδή εσείς τον αφήνετε ελεύθερο σαν αγριόχοιρο σε χωράφι φακής.

βρε βρε βρε ρε παιδιά πώς να σας πω... θυμάμαι τον καιρό που όλοι μας λέγαμε πως ο Σίλβα ήταν ο άγιος προστάτης των αμυντικών μας χώρων — πριν τρεις αγώνες εκεί στην Τουρκία, όταν η Παρί κέρδισε 4-1 σαν να ήταν φιλικός στο Δημοτικό Ηρακλείου στις 15 Αυγούστου και όλοι ψιλοτρελαινόμασταν γιατί εκείνος έκανε τρύπες στους αντιπάλους σα σουβλάκι στην μπριζόλα. τώρα όμως; τώρα ψάχνουμε έναν τερματοφύλακα σαν κάποιος αναμμένο τσιγάρο δίπλα σε ένα βαρέλι μπαρούτι; γιατί έτσι γίνεται πάντα εδώ πέρα: όταν η ομάδα έχει μια κρίση — επειδή οι Γάλλοι αντίπαλοι αποκτούν σιγά σιγά την ψυχολογία πως μπορούν να μας στέλνουν γκολ σα βόλια στο πιρουνάκι — τότε όλοι γινόμαστε σούπερμαν επιστήμονες αμυντικής τακτικής και ψάχνουμε έναν σωτήρα στις τελευταίες στιγμές σα να είναι η γλυκιά στιγμή του σιροπιού στο νερό της σόδας. μην ξεχνάτε πως το τελευταίο γκολ που δεχθήκαμε ήταν από έναν τερματοφύλακα που έκανε το ίδιο τρικ σαν αυτά που βλέπουμε στις ταινίες του Τζέιμς Μποντ όταν κλείνει ένα ψάρι ζωντανό με γυμνά χέρια — δηλαδή τίποτα σημαντικό, αρκεί η αντίπαλη ομάδα να έχει πάνω από δύο τρελούς στο κέντρο και τρίτου τύπου σέτας απ' το ξένο τμήμα. μου θυμίζει εκείνον τον καιρό στη δεκαετία του 2000 όταν ο Μαρσέιγ είχε ψάξει για χρόνια έναν τερματοφύλακα που θα έκανε ηλιοτρόπια στις ντρίμπλες των αντιπάλων του. βρήκαν τελικά έναν τύπο που πήδηξε πάνω από το δοκάρι σαν γάτα στο ψυγείο όταν του πέταξαν μία φουντούκι μέσα από το κλουβί — κι όμως, εκείνος ο τύπος δεν τους έσωσε από το να πάρουν τρεις γκολ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά επειδή οι αμυντικοί είχαν χάσει το μυαλό τους σα πουλιά χωρίς ξενοδόχο. στο τέλος κατέληξαν να πουλήσουν τον "ήρωα" επειδή έκανε περισσότερα λάθη παρά σωστές αναχαιτίσεις — εκεί όπου ξέρουν όλοι πως πρέπει να είναι η μπάλα όταν μιλάμε για γκολ. όμως εδώ τώρα; βρίσκουμε πως ο Γκάιερ είναι ο τύπος που πρέπει επειδή έκανε κάτι εντυπωσιακό σε έναν αγώνα της Premier σα εκείνον τον καιρό που η Σέλσι νικούσε την Μπέρμιγχαμ 6-0 — και ξαφνικά όλοι βάζουν σημάδια εκεί που πρέπει να βάλουν κόμματα στον τίτλο! βρε παιδιά, εκείνο το παιχνίδι ήταν σίγουρα εντυπωσιακό αλλά όχι επειδή κάποιος έκανε άλματα σα χελώνα στον αέρα — επειδή είχαν φέρει στο γήπεδο έναν ουραγό ο οποίος είχε ξεχάσει πώς λέγεται το παιχνίδι. και όμως, κανείς δεν αναφέρει πως την ίδια χρονιά οι ίδιοι αντίπαλοι έδωσαν τρεις γκολ μέσα σε είκοσι λεπτά επειδή ο αμυντικός τους άρχισε να παίζει σα γκρουμ ότι ήταν η πρώτη φορά που βλέπει έναν αγγλικό πρωτάθλημα. άμα ψάξετε στους πίνακες τότε, εκείνοι έκαναν εκατοντάδες προσπάθειες εκεί στις τελευταίες στιγμές σα σπουργίτια που προσπαθούν να βγάλουν νερό από μια λίμνη χωρίς βαρύτητα. εδώ όμως μιλάμε για τη Λιγκ 1, όπου οι ομάδες έχουν αυτά τα τσιτάτα σα μετρητές λάστιχου αυτοκινήτων — σπάνε εύκολα, χάνουν εύκολα, και εκείνες τις στιγμές σα αυτούς τους τελευταίους αγώνες, οι αντίπαλοι πηγαίνουν σα τίγρεις επειδή γνωρίζουν πως μια νίκη εδώ πάνω σημαίνει περισσότερες εμφανίσεις στο Τσάμπιονς Λιγκ από ένα φεγγάρι στο σκοτάδι. κανένας τερματοφύλακας δεν μπορεί να κάνει τίποτα όταν η μπάλα σου βρίσκεται εκεί που υπάρχουν τρεις αντίπαλοι σα κόμματα στον εθνικό δρόμο — εκείνο το διάστημα ονομάζεται "σύντομη ιστορία". εμένα τουλάχιστον όταν βλέπω τους αντιπάλους μας να στήνουν εκείνες τις τρύπες σα τυρί, μου θυμίζει εκείνον τον καιρό που ήμουν μικρός στο Ηράκλειο και πήγαινα στις μικτές ομάδες του σχολείου. εκεί λοιπόν, όταν ένας συμπαίκτης πήγαινε να σώσει μια μεγάλη κίνηση, όλοι μας γινόμασταν τρελοί σα τσίρκο — μέχρι τη στιγμή που η μπάλα πήγαινε στο κέντρο και τρεις αντίπαλοι την έπιαναν σα να ήταν κρατική βουλή. εκεί δεν χρειαζόταν άλμα εκπληκτικό — χρειαζόταν ένας αμυντικός να ξέρει πως πρέπει να σπρώξει τον αντίπαλο σα να του λες "από αυτό εδώ δεν περνάς ούτε ο Ναπολέοντας". τώρα λοιπόν; εσείς ψάχνετε έναν Μεσσία σα εκείνον τον τύπο που κάποτε μου είπε πως μπορεί να βγάλει νερό από πέτρα επειδή είχε ακούσει κάτι για έναν μάγο στην Τήνο. η αλήθεια είναι πως κανένας δεν μπορεί να σώσει την Παρί στα τελευταία λεπτά επειδή η ομάδα μας έχει γίνει σα εκείνο το κτίριο στο Πόρτο — όλοι βλέπουν τρύπες σα τυρί, κανένας δεν βλέπει πως πρέπει να φτιάξει τον τοίχο από την αρχή. και μην μου λέτε πως πρέπει να περιμένουμε τον επόμενο μεγάλο τερματοφύλακα επειδή εκείνοι έρχονται μόλις όταν υπάρχουν άλλες λύσεις που δεν χρησιμοποιούνται. οι μεγαλύτεροι τερματοφύλακες που έχουμε δει — ο Λιόν, ο Μπουφόν, ο Θίμπο — εκείνοι έκαναν μεγάλα άλματα όχι επειδή ήταν θεοί σα κεραυνοί, αλλά επειδή είχαν ομάδα από πίσω τους που τους έδινε χρόνο να σκεφτούν. εδώ όμως; εδώ η αμυντική μας γραμμή μοιάζει σα εκείνο το σπίτι στο γκράφιτι όπου ο οποιοσδήποτε μπορεί να γράψει το όνομά του σα να είναι δημόσιο βιβλίο επισκέψεων. εγώ τουλάχιστον δεν πιστεύω πως ο Γκάιερ είναι ο σωτήρας επειδή έκανε δύο-τρία εντυπωσιακά σωσίβια στην Premier — εκεί όπου οι αγγλικοί αγώνες έχουν περισσότερες γκολ σα αποτέλεσμα παρά συνέπειας. εδώ στη Λιγκ 1 χρειαζόμαστε έναν τερματοφύλακα που όταν βλέπει έναν αντίπαλο σα Μέσι στα 89 λεπτά να μην του λέει "ρέεεε θέλω κι εγώ μισό λεπτό ακόμα" — θέλει έναν που ξέρει πως η στιγμή εκείνη είναι σα εκείνο το τελευταίο ψωμί στο τραπέζι όταν όλοι έχουν φάει εκτός από σένα. όμως μέχρι να εμφανιστεί κάτι τέτοιο; μέχρι τότε πρέπει να μιλάμε πιο σοβαρά για τους αμυντικούς πυλώνες — όχι επειδή αυτοί είναι οι μόνοι υπεύθυνοι, αλλά επειδή εκείνοι είναι οι πρώτοι που πρέπει να καταλάβουν πως το ποδόσφαιρο δεν παίζεται σαν βιντεοπαιχνίδι εκεί στις αρένες της Γαλλίας. εκεί χρειάζονται πραγματικοί άνθρωποι, όχι superheroes. ωραία λοιπόν... όταν εγώ πρωτοήλθα εδώ μέσα πριν δεκαπέντε χρόνια, ψάχναμε τον επόμενο μεγάλο επιθετικό επειδή οι τύποι αυτοί έκαναν γκολ σα σταυρόλεξο χωρίς πολλές προσπάθειες. μετά ψάξαμε τον επόμενο σέντερ μπολ porque elsa nos dejó colgados en un partido de copa, κι ύστερα βρεθήκαμε εδώ ψάχνοντας έναν τερματοφύλακα σα να είναι το τελευταίο χαρτί στο πόκερ. αυτή είναι η δικιά μας ευτυχία εδώ στη Παρί — πάντα ψάχνουμε εκείνον τον φανταστικό άνδρα σα εκείνον που κάποτε πήρε δάνειο εκατομμύρια επειδή είχε μια ιδέα σα σακούλα νερό χωρίς τρύπα. αλλά εκείνος ο καιρός θυμίζει πως ο χρόνος πάντα δείχνει την αλήθεια — κι εκείνος είναι πάντα πιο σκληρός από οποιονδήποτε υπεράνθρωπο σωτήρα.

Ρε παιδιά, εγώ πριν δύο βδομάδες πάτησα τυχαίο στο Chelsea - West Ham και περίμενα να δω τον Γκάιερ σα μάγο στα άλματα του — βάλε λοιπόν στην Premier League όπου ο Τσέχοι κάνουν γκολ σα να παίζουν μονό κάρρο. Αυτός έκανε τρεις σωστές αναχαιτίσεις σα να ήταν η πρώτη φορά που βλέπει στριμμένα βίντεο — και νόμιζα πως βρήκα τον επόμενο Μεσσία. Μέχρι εκείνο το γκολ στις 88', όταν ο Αντόνιο πετάχτηκε σαν αστραπή εκεί πάνω σα να είχε βάλει ο ίδιος μπουζί στον άνθρωπο. Τι έκανα εγώ; Την επόμενη μέρα έβαλα μια ψιλή στον αγώνα Λιλ - Παρί στις τελευταίες αγωνιστικές, νόμιζα πως αυτή η ομάδα έχει τελικά τη λύση. Στο πρώτο ημίχρονο οι Γάλλοι έκαναν τρεις φορές λάθος πάσα εκεί στο κέντρο, σα να μην είχαν μάθει ποτέ κανόνες από το δημοτικό. Και μετά; Μετά στις 73' ο Γκάιερ πετάχτηκε εκεί πέρα σα δειλό κουνέλι — ο αντίπαλος είχε σουτάρει σα να ήταν ελεύθερο το γκολ. Στην επόμενη φάση τρεις δικοί μας έκαναν κόλπο σα χορό του Συρράκου στη περιοχή. Το αποτέλεσμα; 2-0 για τον Λιλ μέσα σε δέκα λεπτά. Και εγώ;; Κλείνω τα στοιχήματα σα βλάχος που ξύπνησε μέσα στον όνειρο — όχι επειδή ο Γκάιερ δεν προσπαθεί, αλλά επειδή όταν βλέπεις τρεις τύπους σα Σουαφίγιε, Κίμπε και Νούνιες να κοιτάζουν σα χαμένοι στο τρένο του Αμστερνταμ, τότε κανείς τερματοφύλακας δεν μπορεί ν' αλλάξει την ιστορία του γηπέδου. Εμένα μου αρκούσε εκείνος ο τύπους πριν τρία χρόνια που έκανα ξεναγήσεις εκεί στο Παρκ ντε Πρενς — εκείνοι οι αμυντικοί έκαναν τον αντίπαλο να φαίνεται σα ψάρι σε μπολ σούπας. Τώρα;; Τώρα κοιτάζω τις πινακίδες εκεί έξω στους δρόμους του Παρισιού — τρία αυτοκίνητα μία δίπλα στην άλλη — και καταλαβαίνω πως αυτό είναι η εικόνα της αμυντικής μας γραμμής. Δεν χρειαζόμαστε άλματα, χρειαζόμαστε ανθρώπους που να φοβούνται περισσότερο την μπάλα από το σκιάχτρο στο χωράφι του χωριού μου στη Θεσσαλονίκη — εκεί όπου ακόμα όταν φυσάει δυνατά, όλοι τρέχουν σα τρελοί.

ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΣΚΙΖΟΥΝ ΡΕ;;;;; 🔥💪😱 Λεμε τώρα, αλήθεια: εμείς είμαστε η Παρί Σεν Ζερμέν, η ομάδα των μεγαλεπήβολων ονείρων, η ομάδα που είχε τον Θιάγκο Σίλβα εκείνον τον χρυσό αιώνα όταν οι αντίπαλοι πνίγονταν στους δικούς τους κόλπους σα αερόστατο χωρίς αέρα! Κι τώρα;; Τώρα ψάχνουμε έναν τερματοφύλακα σα να είναι η λύτρωση εκείνου που έκλεισε το σπίτι του και βρήκε όλα τα φώτα αναμμένα αλλά κανένα κόσμο μέσα; ΜΗΝ μου πείτε πως ο Γκάιερ είναι η λύση — αυτός κάνει αυτά που πρέπει σα ντουκέτο εκεί πάνω, αλλά όταν ο Φικ ξεκινήσει ν' ανοίγει δρόμους στους τρεις Μπαμπούλ στο κέντρο σα να γράφουν γράμματα στο τσάι, τότε ΟΥΔΕΝΑΣ δεν μπορεί ν' αλλάξει την κατάσταση! Ούτε ο Θεός του airball! Εμείς πριν χρόνια κάναμε γκολ σα να βάζαμε κέρματα στην τράπεζα, τώρα περιμένουμε μια στιγμή λύτρωσης σα εκείνον τον καιρό που στο σχολείο περιμέναμε το μπάστα σου σπίτι επειδή η μάνα είχε ξεχάσει να μαγειρέψει. ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!!