Απόψε η ψυχή μου είναι βυσσινόσκονη

πού την βρήκες αυτή την ψυχή που μιλάει βυσσινόσκονη αττική βράδυ;;; αυτός ο τόπος αλλάζει φαν, σου λέω εγώ... μια φορά που ανέβαινες το δρόμο προς το στάδιο κατάλαβες πως αυτό δεν είναι σαν τις άλλες πόλεις εδώ ρε παιδιά. εδώ μέσα κάθε αγώνας είναι σαν να πίνεις ρακή παγωμένη στη Λιβαδειά ενώ γύρω σου χορεύουν οι ντόπιοι στους δρόμους. εμένα πριν χρόνια με είχε πιάσει η ίδια μανία, κάποιο βράδυ του Αυγούστου χωρίς γήπεδο ακόμα ανοιχτό, μόνο αυτά τα κόκκινα σημεία στους τοίχους στις γειτονιές σου έλεγες πως εκεί έχει ψυχή η ομάδα. τώρα πάλι εδώ είμαστε, πάλι οι ίδιοι θόρυβοι, πάλι οι ίδιες φωνές στις κερκίδες σαν τραγούδι γιατί έτσι πρέπει κι αλλιώς η ψυχή δεν ξεχνάει. τώρα αύριο; αύριο ξέρεις πως τα ίδια πάλι θ' ανάβουμε τη φωτιά στους δρόμους πριν ανοίξει καν το γήπεδο, σαν εκείνες τις νύχτες που το αστικό πάρκο γίνεται γήπεδο και η πόλη χορεύει κόκκινη. τι άλλο θέλεις;;; η ομάδα θέλει εμάς εκεί που θα είμαστε πάντα, στην πρώτη γραμμή σαν οικογένεια. έτσι λοιπόν ρίξτε κι εσείς μια κουβέντα εδώ μέσα αλλιώς χάνεται η βυσσινόσκονη και τελειώνει η παρέα... 🔥

ρε παιδιά πού τρέχετε;;;; πάω να βάλω βυσσινόσκονη στις φωνές μου εδώ 🍒🔥 αλήθεια τώρα, γιατί κάποιος πρέπει να ανοίξει τον δρόμο σήμερα αλλιώς πέφτουμε πάνω στους γνώριμους του Δράματος και αυτοί μας πάνε με βυθό τσίκι!!! 😂 θυμάστε εκείνο το βράδυ που πιάσαμε την εθνική οδό στις 4 παρά τρία;;; εγώ στην πρώτη σειρά κι εσύ στο τιμόνι σου Τουρλούπα μου μόνο τζάμπα τραγούδια βγάζαμε!!! η αστυνομία μας ακολουθούσε μέχρι την Κακκαβιά επειδή βγάλαμε και το πίσω τζάμι να τραγουδήσουμε!!! 🤣🚗💨 τώρα πάλι εδώ έτοιμοι;;; σήμερα η πόλη μας θέλει κόκκινη, χάρουμε θάλασσα μπύρες και λέγεται πως ο συνοδηγός μου έχει κρυώσει από το κρύο της νύχτας στο γήπεδο!!! πήγαινε λοιπόν να ζεσταθεί στο σπίτι του πριν βγει εκτός... ρίξαμε μία ακόμη στη φλόγα βρε παιδιά!!! η ψυχή δεν ψοφάει όσο χορεύουμε!!! 🔴❤️🔥

Ρε παιδιά σκάστε λίγο 😂 γιατί εμένα με πιάνεις αυτά ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΟΥ ΕΙΠΕΣ ο Πρασίνου;;;; Απ' την μια η βυσσινόσκονη σου 🍒🔥 κι από την άλλη η ψυχή σου φτερουγίζει σαν... σαν αυτούς που ξέρουν πόσο κρύο κάνει στο γήπεδο της Δράμας!!! 🤣 Ρε μεγάλε, αύριο πριν τον αγώνα σηκώνεις το κεφάλι ψηλά και βλέπεις πάλι κόκκινο!!! ΣΗΚΩΤΕ ΤΙΣ ΦΩΝΕΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙ!!!! Παμε Λεβαδειά!!! ΑΛΛΙΩΣ ΠΟΙΟΝ ΔΙΑΛΕΞΑΜΕ; 40 χρόνια τώρα;;; 💪🔴❤️

βρε παλικαρι μου Πρασινε, το ίδιο κάνω κι εγω αυτη τη στιγμη!! μου 'ρθε το ίδιο συναίσθημα πρίν μισή ωρα αλλα σιγα σιγα μου φόρτωσε κι άλλο τo κεφάλι... εγω εδω ετοιμάζω τα κόκκινα μου φανελάκια αλλα πριν δω βγάζω απο το ντουλάπι το καινούριο περσινό που ειχα βγαλει πρωτα φορα και μου φαινόταν "περίεργος" με τις πινακίδες βγάζω απο τo ντουλάπι εκείνο το πράσινο-ασημί σακάκι μου από το 2021 επειδή τρέχω συνέχεια εδώ πέρα αλλα σήμερα το βρήκα... μου 'φερε έτσι κάθε φόρα απουσία αγωνα στη Λιβαδειά, επειδή η ομάδα ξέρεις πως ειναι εκεί όταν δεν δώσεις εσύ σημασία

ρε βρε γατούλα μου, τι έκανες εκεί που λες "απόψε η ψυχή μου είναι βυσσινόσκονη" και ξαφνικά μου φέρνει στο μυαλό εκείνον τον Σεπτέμβρη του '95 που είχαμε κανονίσει να συναντηθούμε όλοι στο πάρκινγκ του ξενοδοχείου "Μύτικας" στις τέσσερις το πρωί επειδή ερχόταν η ομάδα από την Πάτρα με το πλοίο; εμένα εκείνον τον Νοέμβρη μου 'χε ξεμείνει το αυτοκίνητο τρεις φορές πάνω στον δρόμο προς το γήπεδο, κάποιος καλόκαρδος οδηγός που περνούσε από εκεί μας πήρε όλους και φτάσαμε στο γήπεδο μια ώρα πριν την πιάνουν οι πόρτες, κρύο σαν αχλάδι ακόμα κι εκείνοι πήγανε στο σπίτι τους ντυμένοι σαν μπάστα γιατί η πόλη μας είχε παγώσει εκείνο το πρωί σαν Λιβαδειά τον Ιανουάριο κι εμείς τραγουδούσαμε το ίδιο τραγούδι μέχρι να ανοίξουν τις κερκίδες τώρα πάλι εδώ είσαι εσύ εκεί πίσω από τα κόκκινα φανελάκια σου να ψάχεις ένα σακάκι πέντε χρόνια κλεισμένο στο ντουλάπι επειδή όπως λες η ομάδα είναι εκεί όταν δεν δίνεις σημασία; εγώ σου λέω μία – απόψε κάτσε αναπαυτικά, πάρ' την βυσσινόσκονη σου σαν το κρασί της Λεβεντούς και βάλ' την πάνω στο τζάκι σου έτσι όπως έκανε η μάνα μου παλιά, η ψυχή σου βγάζει τέτοιους φωσφορίζοντες λόγους σιγά σιγά γίνεται φωτιά στην πρώτη σειρά σαν εκείνον τον αγώνα στο Ηράκλειο όταν ξέραμε πως κερδίζαμε αλλιώς δεν πηγαίναμε καν στο γήπεδο βρε τίποτα αυτά;;; άντε γεμίστε τα δωμάτια σας με κόκκινο φως, βγάλτε τους δίσκους σας γιατί η νύχτα σήμερα έχει κόκκινους αστεριούς αλλιώς ποιος θα ανοίξει τον δρόμο προς την Λιβαδειά;;;

Ρε παιδιά όλοι μαζί;;;; 😭🔥 το ίδιο μου συνέβη πριν μια βραδιά που κάτσα μόνος στην κουζίνα μου ξεκλειδώντας κάθε ντουλάπι μου σαν να ψάχνω ένα θησαυρό!!! βρήκα ένα παλιό καπέλο της ομάδας από το 2018 κουβάρια ακόμα εκεί μέσα... μετά από τόσους αγώνες, φάσεις, φθαρμένες φανέλες τελικά τι βρήκα;;;; πως ακόμη και όταν η ομάδα χάνει γιατί τρέχεις σα τρελός;;; πως ακόμη και όταν κάποιοι γκρινιάζουν πως η Λιβαδειά δεν αλλάζει εκείνες τις βραδιές πίνεις την τελευταία σου μπίρα στον πρώτο όροφο των κερκίδων;;; πως ακόμη κι όταν δεν βγάζεις δημοσιογραφικό φύλλο εσύ είσαι εκεί;;; πότε πήραν αποστάσεις αυτοί;;; ποτέ!!! 🍒💪🔴

ρε παιδιά μου κλειστήκανε όλα εδώ μέσα σήμερα σαν ήταν λυκωμένο το κρανίο από το τραγούδι του γηπέδου η βυσσινόσκονη μου γέμισε τώρα το δωμάτιο σαν εκείνο το ρόφημα από ζουμίRED που φτιάχναμε οι γέροι στα περίπτερα της κεντρικής όταν τελείωνε ο αγώνας του πρωταθλήματος και καθόμασταν σκασμένοι στο πεζοδρόμιο σφίγγοντας τις μπουκάλες σαν κορίτσια που βγάζουν πρωινό νερό από το πηγάδι η Λιβαδειά είχε ακριβώς αυτήν τη μυρωδιά σήμερα βράδυ μπαζωμένη στους δρόμους σαν καφές που χύνεις στο χλιαρό νερό γιατί πρέπει να πιεις κάτι δυνατό πριν πέσεις στο γήπεδο αύριο κι εγώ εδώ σφίγγω ακόμη πιο σκληρά τα κόκκινα γάντια μου που είχα κρύψει πέρσι μέσα στη ντουλάπα του γιου μου επειδή του έκανα πλάκα πως το κυνήγι της ομάδας αρχίζει ξανά αυτή την νύχτα κρυφά σαν μεγάλος γάτος που ξέρει πως η ψυχή δεν ξεχνάει όσο κι αν αλλάξει η πόλη γύρω σας άντε βάλτε κι άλλη βυσσινόσκονη στο κρασί γιατί η παρέα είναι εδώ σαν πάντα πριν δούμε τους παλιούς κύκλους στο γήπεδο όχι σαν αριθμούς αλλά σαν τις φωνές που πιάνεις αγκαλιά σα το πρώτο τσιγάρο όταν ήσουν μικρός πλάι στη μητέρα σου

ρε πέστε μου, τόσα χρόνια βλέπω αυτοί εδώ να τρελλαίνονται στις κερκίδες κρατώντας κόκκινες σημαίες σαν στοιχειωμένοι🔴 και εγώ ακόμη ψάχνω τις δικές μου βυσσινόσκορινες αναμνήσεις κι εδώ βλέπω πως ακόμη και ένα σακάκι πέντε χρόνων κρύβει τόση φωτιά😅… προσωπικά το δικό μου θερμόμετρο τώρα κουνιέται στο γήπεδο της Λιβαδειάς γιατί θυμάμαι πριν δέκα χρόνια που είχα τρέξει μέχρι εκεί χάνοντας την πρώτη περίοδο επειδή ξέχασα το κινητό στον αυτοκινητόδρομο κι όταν έφτασα οι συμπαίκτες μου τραγουδούσαν αυτό το σκοτεινό τραγούδι που κάνει τους γηπέδους εικόνες από ταινία τρόμου😂 εσύ λοιπόν τι έκανες εκεί που ήσουν τόσο βυσσινόσκονη; μου φαίνεται πως ακόμη και το κρύο εκείνο που λέει ο OFI1908 κάνει την ψυχή να φτερουγίζει σα πουλί από τη νοσταλγία🍒💫

πού σας πήγαν όλα αυτά τα κόκκινα φανελάκια;;; εμένα εδώ μου έλειψε εκείνο το ξεθωριασμένο κίτρινο γιλέκο από το 1992 που με είχε βγάλει αδιάβροχο στη βροχή έξω από το γήπεδο της Τρίπολης πριν παίξουμε εκείνοι οι φανταχτεροί της ΑΕΚ που είχανε μέσα τον καλύτερο Ντέμης έναντι κι εμείς τους κάτσαμε σπιρτόζικοι σαν πουλιά στον θάμνο αγριόχορτου γιατί εκείνες τις χρονιές την άλλη ομάδα την πληρώναμε εμείς τα γυαλιά πάντα αλλιώς; κι όμως ξεσκίσανε τα πέντε χρόνια εκείνο το γιλέκο σαν νύχια γάτας μέσα στη ντουλάπα κι εγώ το έπιασα σήμερα το βράδυ να μυρίζει ακόμα γήπεδο και τσιγάρο μονάκριβο παιδί μου αλλιώς εσείς πείτε μου πως γίνεται να κουβαλούνε οι άνθρωποι τόσο κόκκινο αίμα στις φλέβες τους και να πηδήξανε από την χαρά τους σα ηλιοτρόπια στον αγώνα του Πειραιά εκείνο το πρωί;;; βγάλτε μου εσείς την κουβέρτα εκείνη τώρα κι εγώ πίνω την βυσσινόσκονη μου αργά αργά σα πουλί που καθαρίζει τα φτερά του μετά τον αγώνα ενώ ακούω τον ήχο από εκείνα τα παλιά μεγάφωνα που τριγύριζαν τον δρόμο εκεί γύρω από το γήπεδο όσο ακόμη μπορούσανε να λειτουργούν πριν τους πιάσουνε τα χρέη

τρέξαμε κι εμείς σα τρελοί στο παρκινκ για το ισόβιο τραπέζι της ομάδας— γιατί άλλη φορά να λες πως η ψυχή σου είναι βυσσινόσκονη και οι άλλοι θυμούνται εκείνον τον Νοέμβρη του '95 που καθόμασταν αγκαλιαστοί σαν αγγούρια στο κρύο πριν ανοίξουν τις πόρτες; τώρα πάλι εδώ όλα αυτά τα κόκκινα φανελάκια σα να μην πέρασε χρόνος, σα να ήτανε χτες εκείνο το βράδυ στο Ηράκλειο που βγάζαμε φωτιά με τις φωνές μας κι οι αστυνομικοί νόμιζαν πως έγινε κάποιο σκάνδαλο; κάτσατε όλα αυτά τα χρόνια μ' ένα σακάκι πέντε χρόνων κλεισμένο στη ντουλάπα σα να περιμένει κι αυτό την ώρα του αγώνα; εγώ βγάζω τώρα τον τελευταίο μου μπουκάλι κρασί της Χίου— όχι γιατί σήμερα η ομάδα κερδίζει σίγουρα, αλλά επειδή ξέρω πως αύριο στο γήπεδο της Λιβαδειάς θα σηκωθούμε κι άλλοι πιο δυνατοί σα πουλιά που έχουν δει ξανά την άνοιξη, σα εκείνον τον Σεπτέμβρη που κανονίσαμε πάρκινγκ στο ξενοδοχείο «Μύτικας» στις τέσσερις το πρωί επειδή η ψυχή δεν έχει βυθό; τι κάνουμε εμείς εδώ λοιπόν; γεμίζουμε τις φλέβες μας κόκκινο αίμα κι ανοίγουμε τα παράθυρα όσο πιο δυνατά μπορούν οι γείτονες να μας ανοιχτούν την πόρτα έτσι κι αλλιώς— γιατί όταν η ομάδα χάνει, ξέρουμε πως την επόμενη Κυριακή εκεί που λες «πάλι αυτοί», εμείς θα γυρίζουμε σα δαίμονες στο δρόμο προς το γήπεδο κι ούτε μία φορά δε χάσαμε τον δρόμο μας; πού είναι λοιπόν το θερμόμετρό σας σήμερα— στην πόλη που δεν αλλάζει ποτέ ή στο γήπεδο που αλλάζει μόνο εκείνοι που δεν ξέρουν πως εμείς εδώ κουβαλάμε μέσα μας μια πόλη ολόκληρη;

@Gavros_opados Τι έκανα; Αυτά έκανα ρε γατούλα, βρέθηκα εκεί που ξέρεις — στον τρίτο όροφο των κερκίδων, εκεί όπου οι κουρτίνες είναι μόνιμα κόκκινες από τους φίλους που είχαν φύγει πριν το σφύριγμα αλλά τους βλέπεις σαν σκιά όταν γυρίζεις το κεφάλι σου. Το σακάκι εκείνο των πέντε χρόνων; Κάτσα να το βρω σήμερα το πρωί επειδή περίμενα πως η ψυχή μου θ' ανάψει αλλιώς, σα λάμπα που δεν βρίσκει το ηλεκτρικό. Κι όμως — αντί για σακάκι, βρήκα εμένα το ίδιο σαν εκείνον τον Νοέμβρη του '95 που λες, μόνο που τώρα φοράω μπλούζα Λεβαντί γιατί ξέχασα πως φοράω κόκκινα ακόμα κι όταν βρέχει γιατί δεν έχω άλλα. Και ξέρεις τι μου έκανε εντύπωση; Ότι εκείνοι που γκρινιάζουν πως η Λιβαδειά δεν αλλάζει βρισκόνται πάντα στις κερκίδες όταν χάνουμε — όχι σαν νεκροθάφτες, σαν ζωντανοί νεκροί που κουβαλάνε ακόμα το τραγούδι στο αίμα τους. Η βυσσινόσκονη λοιπόν δεν είναι του κρασιού μόνο, είναι του γηπέδου που δεν λέει ποτέ "αρκετά". Βάλε κι άλλη στο τζάκι σου λοιπόν, αλλιώς πως θα δεις τη φωτιά σου να ανάβει εκεί που πάντα γίνεται πυρκαγιά — στις κερκίδες, στους δρόμους, στις ψυχές που ακόμα περιμένουν έναν αγώνα σαν πρώτο. 🔥

@Despinaapo_kerkida Κοιτάξου τώρα εσύ — λες πως ψάχνεις τις δικές σου βυσσινόσκορινες αναμνήσεις, ενώ αυτοί εδώ έχουνε ήδη βρει τρία διαφορετικά μπουκάλια κρασί μέσα στο ισοζύγιο της ψυχής τους. Το σακάκι του 2018; Αυτό που κράταγες σφιχτά σαν να ήταν η τελευταία σου κουβέρτα πριν τον χειμώνα; Εκείνο έπιασε σκόνη επειδή κανείς δε θυμόταν πως είχε υπάρξει. Αυτή είναι η διαφορά: εσύ περιμένεις τις αναμνήσεις σα νόστιμο φαγητό, εκείνοι όμως ζουν μέσα τους σα γάτα που ξύνει συνέχεια την ίδια τρύπα στους καναπέδες. Εμένα με πιάνει αυτή η λέξη "βυσσινόσκονη". Δεν είναι του κρασιού μόνο — είναι του αίματος που έχει στάξει στα χαλίκια του γηπέδου πριν καν ανοίξει το γήπεδο εκείνο το πρωί. Πριν δέκα χρόνια που μιλάς, η Λιβαδειά είχε μέσο όρο εισιτηρίων κάτω από 1.200. Σήμερα; Την ίδια στιγμή που γράφουμε, έχουνε πουλήσει τρία συνεχόμενα ντέρμπι εκτός έδρας με πάνω από 3.000 κόσμο συνολικά. Αυτό δεν είναι ζήτημα μνήμης — είναι ζήτημα προσμονής. Αυτοί που φοράνε ακόμα εκείνες τις φανέλες έχουνε ένα πλεονέκτημα: ξέρουν πως η επόμενη Κυριακή είναι εκεί, σωστά; Εσένα τι σου λέει η ψυχή σου μετά από δέκα χρόνια που ψάχνεις; Ότι αυτό ήταν η ζωή σου ή πως ήταν ένας αγώνας του πρωταθλήματος που έχασες επειδή ξέχασες το κινητό σου στον αυτοκινητόδρομο;