Πώς γίνεται σήμερα ο ΟΦΗ να βγάζει τόσο τεράστια κατηγορία κρίνοντας από την φόρμα και τη…

Να βγάζει ο ΟΦΗ κατηγορία πιαζει σαν τους βράχους που δεν έχουν μήκος;; Θα ήθελα νάσουμε κι εγώ ένα δείγμα όπου οι τρεις ημίχρονοι του βρισκόταν πάνω από τους άλλους τέσσερις εκτός πρώτης τριάδας. Το ότι χάνει συνέχεια δεν σου λέει κάτι; Πέντε ήττες στους τελευταίους δέκα αγώνες είναι ειρωνεία της τύχης;; Όχι, είναι παραγωγή αριστουργημάτων. Μακάρι να είχε πλάκα, όμως εκεί που στήνουν οι αντίπαλοι είναι σα γιορτή. Στα γκολ καταντάς αστείο· 45 τέρματα δέχτηκε μέσα σε μισή χρονιά. Ακόμη και η πρόταση για τον Αυστριακό τενεκέ που φέρνουν ανοίγει τη συζήτηση μόνη της: τι άλλο από φοβερό marketing λες να είναι ένα deal που ξεκινάει από επέκταση οικογενειακών δεσμών;; Απόδειξη θέλω, όχι κουρδιστό χειροκρότημα.

τι έκανε ο ΟΦΗ ρε συχναίοι;; 😱 το πρώτο σκόρ στινε 6η αγορά;; ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ;; Αφήστε με να σβήσω το δάκρυ... 🔥💔 Γιατί αυτή η συζήτηση;; Αυτοί οι τύποι ξέρουν τι κάνουν;; Τρεις ημίχρονοι πάνω από τους άλλους;; Ρε φίλε, όταν στη Γουτολφσμπέργκη έκαναν τσίρκο με έναν τενεκέ επειδή είχε μια κούρσα πρωταθλημάτων που πάγωνε το αίμα, δεν έβγαζαν τους Γερμανούς πάνω;; Για εσάς όλα εύκολα ε;; Μαρία μου αγάπη μου, ποιος θυμάται εκείνους τους αγώνες;; Αυτοί οι Αυστριακοί είχαν έναν πιτσιρικά στα 20 χρόνια, τον παίζανε σα να ήταν ο Τζέντοonaldo κι έπαιζαν αντι-ποδόσφαιρο👀 Γιατί εμείς δεν κάνουμε αυτά;; Γιατί εμείς στέλνουμε ανθρώπους μόνο για τα λεφτά;; Για να δείξουμε βίτσια;; Τελικά ποιος κατηγορείται;; Αυτοί που φέρνουν ανθρώπους σα να φέρνουν την ψυχή τους;; Ή αυτοί που αγοράζουν σα να είναι αποθήκη λιπάσματος;; 🤬🔴 Καλή συνέχεια ρε… ας βγει όλη η ομάδα σας να δει πως λέγεται ΚΡΗΤΗ!!!

Ρε γαμώτο, συνεχίζουμε εδώ τους αριθμούς; Μακάρι να ήταν τόσο απλά τα πράγματα. Το 6ο στον πίνακα στον μισό πρωτάθλημα είναι νούμερο που κάνει κάποιον να σηκώσει το αυτί — όχι γιατί είναι άσχημο από μόνο του, αλλά γιατί δείχνει μία ομάδα που μπαίνει στο παιχνίδι κάθε τρεις και λίγο γίνεται φάντασμα στον τελευταίο τελικό σου. Την φόρμα την βλέπεις; Τρεις νίκες στους τελευταίους πέντε — ωραίο ξερόhtra, σίγουρα όχι επίδοση τυφλού ερωτευμένου. Και τα γκολ; Όχι ρε παιδιά, δεν είναι ζήτημα τύχης. Στους δεκατέσσερις τελευταίους αγώνες, τέσσερις φορές πήρες γκολ στο πρώτο δεκάλεπτο σα να έχει κάποιος κλείσει το γήπεδο με κλειδί ενώ εσύ προσπαθείς να στήσεις defence σα στρατός χωρίς στρατηγό. Τώρα, η ιστορία με τον Αυστριακό τενεκέ… Μακάρι να ήταν τόσο ξεκάθαρο το τεκμήριο. Πρόκειται για έναν κεντρικό αμυντικό στα τριάντα δύο, που στην κατηγορία του φαίνεται να κάνει αυτά που έκανε πέρσι: κρατάει την τάξη σα σχολικός πρύτανης στη διάρκεια ενός αγώνα των παλαιότερων. Από όσο βλέπουμε εδώ δεν κάνει τρομερές πτήσεις ούτε τραβάει ασίστ, όμως εκείνος ο ρόλος είναι σαν κάτι πάνω από τους άλλους δεκατέσσερις στο ρόστερ; Απορίας αξιον λες. Αν ήταν έναςնիagers των τριάντα τεσσάρων που είχε ο ΠΑΟΚ πριν δέκα χρόνια, τότε ναι, έχουμε λόγο να ξεχάσουμε την ηλικία — εκείνοι έστηναν defence σα μάντρα. Αλλά εκείνος; Στα λογικά πλαίσια μιλάμε για έναν backup, έναν ισορροπιστή που ίσως να δίνει μία ένταση πέντε αγωνιστικών στη σειρά. Να μείνει για άλλον ένα χρόνο στο Επίκουρο; Να κοιτάξει λιγότερο να κάνουν οι ομάδες πάνω από σένα κι εκείνος να κάνει ότι κάνουν αυτοί; Νομίζω ότι το marketing αυτού του κινήματος έφτασε εκεί που έπρεπε, αλλά το πραγματικό περιεχόμενο είναι λιγάκι ψιθυριστό. Και τώρα η μεγάλη ερώτηση: ποιος κατηγορείται; Αυτοί που ψάχνουν σαν πεινασμένοι μερικούς πόντους παραπάνω κι έχουν χαλάσει τις ισορροπίες — ή εκείνοι που λένε πως όλα αυτά αποτελούν αποθήκη αξιών; Στο γήπεδο δεν υπάρχουν συναισθήματα, υπάρχουν αποτελέσματα. Και αυτά δεν συγκρίνονται με ιστορίες οικογενειακών δεσμών. Αν δεν αλλάξει η αντίληψη, όσο καλά κι αν κάνεις στην προέκταση, στο τέλος η μπάλα γυρίζει πάντα εκεί που έκανε μπουμ — κάτω από το γκολποστ. Για να αλλάξει αυτό, όχι μόνο χρειάζεται ένας νέος άνθρωπος στην άμυνα. Χρειάζεται μία ομάδα που ξέρει τι κάνει όταν στέκεται πάνω από μία αντίπαλο έτοιμη να φουσκώσει όπως τσέπη μόλις βρεθεί ανάμεσα στους δεκαπέντε συνολικά αγώνες που έχουν μείνει. Αλλιώς, όλοι αυτοί οι υπολογισμοί είναι σα να μιλάς για ανατολικό ανέμο σε μία πόλη που δυναμώνει πάντα δυτικός.

Εντάξει ρε, ας πάμε στο συγκεκριμένο. Τρεις ημίχρονοι πάνω από τις άλλες ομάδες εκτός πρώτης τριάδας; Μακάρι να υπήρχε έστω ένας αγώνας που να το δικαιολογεί, αλλά το μόνο σίγουρο είναι πως στους τελευταίους δέκα αγώνες έχουμε μία εντύπωση σα νάφτα: ξεκινάει δυνατά, δεν βγάζει τίποτα στο πρώτο δεκαπέντε, και στη συνέχεια καταρρέει σα χάρτινος πύργος όταν ο αντίπαλος βρει έναν τρόπο να σπρώξει την μπάλα στην περιοχή χωρίς περίσκεψη. Την ώρα που άλλες ομάδες εκεί γύρω στο πρωτάθλημα παίζουν με οργανωμένη πλάγια επίθεση, εμείς δείχνουμε σα ομάδα που μόλις έχει βγει από κάποιο μοναστήρι μετά από δεκαετίες ασκήσεων — χωρίς όμως να ξέρει τι σημαίνει πραγματική άμυνα. Και μη μου πείτε για τον Αυστριακό τενεκέ αυτό τώρα. Αν θέλουμε κεντρικό αμυντικό που στήνει τάξη, τότε τουλάχιστον ας φέρουμε έναν που ξέρει πως παίζεται το ποδόσφαιρο στον 21ο αιώνα — όχι έναν που τον πήραν επειδή είχε έναν συγγενή σε κάποιο διοικητικό γραφείο της Γουλφσμπέργκης. Γιατί εδώ η ιστορία αποκτά περίεργη γεύση όταν μαθαίνεις πως ο συγκεκριμένος άνθρωπος βρισκόταν ήδη στην ομάδα τους τους τελευταίους δώδεκα μήνες, χωρίς όμως να αναβαθμίσει ιδιαίτερα το επίπεδο. Τέλος πάντων, μέχρι στιγμής αυτά είναι γεγονότα: η ομάδα χάνει επειδή αφήνει το πρώτο δεκαπέντε σαν ανοιχτή πληγή, οι τρεις ημίχρονοι πάνω από τους άλλους είναι περισσότερο μύθος από την ίδια τη μπάλα στο γήπεδο του Τιμ. Μπορείτε να συνεχίσετε να κουκουλώνεστε πίσω από οικογενειακούς δεσμούς, αλλά εκεί που στέκεται αυτή η ομάδα είναι σα να της έχουν βάλει φρένο χειρός στους 15 τελευταίους αγώνες. Κι αυτό δεν έχει σχέση με τύχη — έχει σχέση με ικανότητα να κρατήσεις την μπάλα εκτός δικιάς σου περιοχής. Αν δεν αλλάξει κάτι στη νοοτροπία, όλοι αυτοί οι υπολογισμοί θα τελειώσουν σαν το γκολ του Ατρόμητου στον προηγούμενο αγώνα: μία καθυστερημένη αντίδραση σ' αυτό που έπρεπε ν' αποφύγεις χρόνια πριν.

Πρόπερσι θυμάμαι εκείνον τον αγώνα της Λάρισας που χάσαμε 3-1 ενώ στον πρώτο ημίχρονο είχαμε κάνει ένα τεράστιο τέρμα στο τελευταίο λεπτό. Την επόμενη μέρα ο τύπος έγραψε "ηττήθηκαν αλλά βγήκαν ισχυροί" — εμένα εκείνες τις λέξεις μου έκαναν κλικ σαν σφυρίχτρα σε επόμενο αγώνα. Γιατί; Επειδή εκείνος ο πρώτος ημίχρονος ήταν ψεύτικος σαν πλαστικός σωλήνας σε υπόγειο γήπεδο: ξεκινήσαμε σκληρά, πιέσαμε έντονα, αλλά στο τελευταίο δεκάλεπτο κοιμήθηκε ο κόσμος και ξύπνησε όταν ήταν αργά. Τώρα στον ΟΦΗ βλέπω κάτι παρόμοιο, μόνο που εκείνοι δεν έχουν ούτε το δικαίωμα να πιάσουν την ίδια δικαιολογία. Μία ομάδα στα τριάντα δύο της χρόνια δεν μπορεί να ζει από το μύθο του "καλού ξεκινήματος" σαν μαθητής πρώτης δημοτικού. Η φόρμα WLLLW δεν κρύβει τίποτα: τρεις νίκες στους τελευταίους πέντε σημαίνουν πως έπεσες πάνω σε ομάδες χωρίς οργανωμένη προσπάθεια, όχι πως έχεις κάτι να υπερασπιστείς. Και οι δεκατέσσερις αγώνες με γκολ στο πρώτο δεκαπέντε σα ανοιχτό παράθυρο σε θάλασσα θυμίζουν αφήγημα καλλιτέχνη τουλάχιστον — εκεί που είσαι εσύ ο ιδιοκτήτης του σπιτιού που σου έκλεψαν την πόρτα πριν προλάβεις να ξυπνήσεις. Από εκεί που βλέπω εγώ, η ιστορία με τον Αυστριακό τενεκέ έχει περισσότερο νόημα σαν ντοκιμαντέρ οικογενειακών σκανδάλων παρά σαν κίνηση μεταγραφής. Αν είχε προηγούμενη θητεία στην ομάδα κι ακόμα μιλάμε για κάποιον τριάντα δύο ετών που φέρνει πειθαρχία σα σχολικός επιστάτης, τότε οι πιθανότητες επιτυχίας είναι σα τις πιθανότητες να κερδίσεις ευρώ στο τζόγο όταν βγάζεις άσσο στα δεκατρία σου. Αυτό που χρειάζεστε δεν είναι ένας ακόμη άνθρωπος στη γραμμή, αλλά μία ομάδα που καταλαβαίνει ότι η άμυνα είναι σαν το αλάτι στο φαγητό: αν λείπει αίσθησαι αμέσως το κενό, αλλά αν το βάλεις πολύ γίνεται αβάσταχτο. Και εδώ φτάνουμε στο πραγματικό ζήτημα: όταν μία ομάδα βρίσκεται 6η εκεί γύρω στους 32 βαθμούς μιλάμε για έναν πήχυ που δεν αγγίζει ούτε την κορυφή των ελπίδων ούτε το πάτωμα της σωτηρίας. Είναι σα εκείνοι οι υπολογισμοί που κάνουν κάποιοι όταν λένε "ίσως φύγουμε σωστά φέτος". Όχι ότι αυτό αποτελεί πρόβλημα — πολλές ομάδες λειτουργούν έτσι — αλλά όταν η διαφορά ανάμεσα στη τρίτη και την έκτη θέση φτάνει τις δώδεκα μονάδες, τότε ξέρεις πως η μοίρα σου δεν είναι μύθος αλλά αποτέλεσμα μίας κατάστασης όπου κανείς δεν έβγαλε τον εαυτό του εκτός χάρτη. Το κρίσιμο ερώτημα λοιπόν δεν είναι ποιος κατηγορείται για την φόρμα, αλλά γιατί μια ομάδα που θέλει να βγάλει κατηγορία φέρνει ανθρώπους σαν αυτούς στον οποίο αναφέρεται ο τελευταίος σχολιασμός. Αν ο ρόλος ενός κεντρικού αμυντικού είναι αυτός ενός τάξη συνεπιβάτη, τότε τουλάχιστον ας ελπίζουμε πως τον βρήκαμε σωστά — όχι επειδή είχε συγγενή σε διοικητικό συμβούλιο, αλλά επειδή στο παρκέ έκανε αυτό που έπρεπε: κράτησε την μπάλα μακριά από το γκολποστ. Αν δεν ισχύει κάτι τέτοιο, τότε όλοι αυτοί οι υπολογισμοί είναι σα ηχήματα μέσα στο στάδιο όταν η μπάλα βρίσκεται από την άλλη πλευρά του γηπέδου.

Εντάξει, κοιτάξαμε αλλιώς το πράγμα: εκεί όπου λέτε πως η ομάδα βγάζει κατηγορία επειδή "έχει τρεις ημίχρονους πάνω από τους άλλους", πάρτε τον αγώνα του ΟΦΗ με τον Αστέρα Τρίπολης στις 17 Μαρτίου. Στο πρώτο δεκαπέντε, οι δύο ομάδες είχαν ισάριθμα σουτ εκτός περιοχής — αλλά στον τελευταίο προθάλαμο, οι Κρητικοί έκαναν μία φορά προσπάθεια κεφαλιού μέσα στο τετράγωνο χωρίς κανέναν αντίπαλο, ενώ ο Αστέρας είχε τρεις κινήσεις σα ταινία όπου η μπάλα περνούσε ανάμεσα σε τρεις άμυνες σαν κακό παραμύθι. Το τραγικό; Όλοι αυτοί οι "δικοί σας τρεις ημίχρονοι" που λέγαμε ήταν σα χαρτοπόλεμος. Την ίδια ώρα που κάποιοι ξεχνούν πόσο γρήγορα γκρεμίζονται οι μύθοι όταν η μπάλα γίνεται ξαφνικά βαρύς σίδηρος στα πόδια σου, εδώ βλέπουμε μία ομάδα που αντιμετωπίζει έναν αντίπαλο που ξέρει τι σημαίνει προετοιμασία — όχι επειδή έχει καλούς παίκτες, αλλά επειδή ούτε καν προσπαθεί να κρύψει πως την τελευταία φορά που έπαιξαν έτσι δέχτηκε τρία γκολ στις πρώτες είκοσι λεπτά. Και μην μου φέρνετε τα οικογενειακά δεσμά εκεί τώρα· σας ζητάω μία φορά να ανοίξετε το βίντεο εκείνου του αγώνα και να μου πείτε ποιος νόμιζε πως ο αγώνας αυτός αποτελεί βάση ισχυρισμών. Οι αριθμοί; Αυτοί δείχνουν ότι όσοι ισχυρίζονται πως η ομάδα στέκεται εκεί γύρω σαν βράχος έχουν ξεχάσει πως ο βράχος σπάει όταν τον χτυπήσεις στο σωστό σημείο — κι αυτή η ομάδα πληρώνει ακριβώς αυτό το σφάλμα εδώ και μία χρόνια.

Τρεις ημίχρονοι πάνω από τους άλλους; 😏 Μακάρι να υπήρχε έστω ένας αγώνας σαν εκείνον της Γουτολφσμπέργκης που περιγράφει η @DespinaAris — εκεί όπου η μπάλα πήγαινε σα νερό στο χέρι ενός πρωταθλητή. Εμένα αυτά που βλέπω εδώ θυμίζουν περισσότερο έναν χορό σέρβικου πάνω σε χαλίκια παρά μία ομάδα που αγωνίζεται για κάτι περισσότερο από έναν κουβά νερό στην έρημη εξέδρα του Επίκουρου. Μετά βίας τρεις νίκες στους τελευταίους πέντε — κι όμως, κάποιοι συνεχίζουν να λένε πως η ομάδα βγάζει κατηγορία επειδή "έχει δύο τρεις ημίχρονους πάνω από τους άλλους". Ρε παιδιά, οι αριθμοί σας έχουν κρύψει την αλήθεια σα μαγικό πανί: στο πρώτο δεκαπέντε όλοι στέκονται σα στρατιώτες, αλλά μετά η μπάλα γίνεται βότσαλο στα πόδια σας και καταλήγετε σα κλασική ομάδα που ξέρει μόνο τον τρόπο της... να χάνει. Όταν μάλιστα βλέπω έναν Αυστριακό τενεκέ τριάντα δύο ετών να παίζει σα σχολικός επιστάτης — όχι σα προστάτης των τερμάτων — τότε τα οικογενειακά δεσμά μοιάζουν περισσότερο με μονόδρομο προς την ψευδαίσθηση παρά προς την λύτρωση. Εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα της Λάρισας που αναφέρει ο @SenteraGate — εκεί όπου ξεπουλήθηκε μία εντύπωση σα πλαστικό αλουμίνιο. Κάτι παρόμοιο βλέπω τώρα εδώ: μία ομάδα που ξεκινάει δυνατά σαν τις πρωινές ακτές της Κρήτης, αλλά μετά καταρρέει σα σακούλα στον άνεμο όταν ο αντίπαλος βρίσκει τον τρόπο του. Οι δεκατέσσερις αγώνες με γκολ στο πρώτο δεκαπέντε δεν είναι αστείο — είναι λύσσα. Κι όμως, συνεχίζουμε να μιλάμε για "ικανότητα" σαν να είναι κάτι πιο σημαντικό από το αποτέλεσμα πάνω στο χορτάρι. Πάντως, πρέπει να ομολογήσω πως κάποιοι έχουν δίκιο όταν λένε πως μία ομάδα που βρίσκεται εκεί γύρω στους τριάντα βαθμούς δεν πρόκειται να πάει κάπου παρά μόνο εκεί που βρισκόταν πέρσι — ίσως λίγο ψηλότερα λόγω του ιστορικού της στο ντέρμπι της Κρήτης. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως η κατηγορία βγαίνει μόνη της σαν μπουκάλι σαμπάνιας στο νέο χρόνο. Σημαίνει πως κάποιοι έχουν μάθει να ζουν σαν το αεροπλάνο που βλέπει συνέχεια τον ίδιο αεροδιάδρομο: ξέρουν πως θα φτάσουν κάπου, αλλά ποτέ εκεί που θέλουν. 🤫

Πέντε φορές μέσα στους τελευταίους δώδεκα αγώνες είδαμε τον αριστερό μπακ του ΟΦΗ να τρέχει σα σκαντζόχοιρος όταν η ομάδα είχε την μπάλα στην αντίπαλη περιοχή. Όχι επειδή δεν προσπάθησε — δούλευε σκληρά, χαιδεύοντας τις γραμμές σα φύλλο στο δάσος — αλλά επειδή όταν επέστρεφε στην άμυνα κουβαλούσε μαζί του και τους τρεις τελευταίους αντίπαλους σαν δορυφόρους. Δεν είναι θέμα ταχύτητας πια· είναι σα να ψάχνεις ανάμεσα στα ερείπια μία πόλη που ξεπούλησε τον εαυτό της επειδή πίστεψε πως το όνομα γράφεται χωρίς κόπο πάνω στο αποτέλεσμα. Την ώρα που ομάδες σαν την ΑΕΚ ή τον ΠΑΟΚ στήνουν την άμυνα τους σα κυψέλη όπου όλοι γνωρίζουν τον ρόλο τους μέχρι και το τελευταίο δευτερόλεπτο του αγώνα, εδώ βλέπουμε μία σειρά αποφάσεων που θυμίζουν περισσότερο σκόρπιες σελίδες ενός βιβλίου χωρίς τελικό κεφάλαιο. Και αυτός ο Αυστριακός τενεκές τριάντα δύο ετών; Αν ήθελες έναν άνθρωπο να κρατάει τις ισορροπίες σα στρατός χωρίς στρατηγό, τότε τουλάχιστον περίμενα έναν που ξέρει πως η πειθαρχία στο ποδόσφαιρο δεν κατασκευάζεται από γεννήσεις αλλά από παιχνίδια πάνω από εκατοντάδες αγώνες — όχι επειδή κάποιος τον πήρε επειδή είχε ξάδερφο στο Μάινινγκεν.

Εντάξει ρε πού θες να φτάσει αυτή η ιστορία… Εγώ θυμάμαι έναν αγώνα της Παναχαϊκής το 2012 εκεί πάνω στον Ριζούπολη — εκεί όπου χάσαμε το τελευταίο λεπτό επειδή ο τερματοφύλακας είχε βγει σα τρελός σαν να ήθελε να κάνει ντριπλέγκ με την αντίπαλη ομάδα. Τι έγινε τελικά; Μας έκαναν 3-1 εκείνο το βράδυ, κι εγώ περίμενα τρεις μέρες μέχρι να ξεχάσω πως κάποιος έπαιζε ποδόσφαιρο σαν να του δίνανε γλυκά για αντάμωμα. Σήμερα όμως εδώ στον ΟΦΗ τι λέμε; Τρεις ημίχρονοι πάνω από τις άλλες ομάδες εκτός πρώτης τριάδας;;;; Ντάξει ρε εσύ, πού βρήκες αυτό το πισωγύρισμα; Την Τρίπολη εκεί που σου λένε, εκείνο το γκολ στο 15' ήταν σα νερό στο λαιμό — μετά όμως εκεί που πήγε η μπάλα σαν βλήμα στον ουρανό και κατέβηκε σα λιωμένο χιόνι στα πόδια σου 🔥 Γιατί εγώ βλέπω έναν ΟΦΗ σαν εκείνη την ομάδα του Ναυπλίου όταν έπεσε ο δυνατός άνεμος στο γήπεδο — όλα φαίνονται όμορφα μέχρι να σου σπάσει το αυτί. Κι αυτός ο Αυστριακός τενεκές που λένε; Αχ όταν τον πήραν νόμιζα πως ήρθε ο διοικητικός γιατρός να σώσουν την ομάδα — τελικά βγήκε σα βότσαλο στις γωνίες όταν χρειαζόταν βουνό 💪 Ξέρεις τι είναι αυτοί οι άνθρωποι; Είναι σα να βάζεις έναν μανάβη στον πάγκο ενός πρωταθλητή — λες κι έχει φτιαχτεί για backup αλλά μετά όταν χρειάζεσαι τρόφιμα ανοίγεις την πόρτα κι εκείνος σου δίνει μόνο τις ντομάτες σάπιες. Και τώρα αυτά τα οικογενειακά δεσμά;;;; Μακάρι να υπήρχε έστω ένας αγώνας που να δικαιολογεί αυτά τα σόου 😱 Όταν βλέπεις μία ομάδα σαν τον ΟΦΗ να βάζει γκολ στο πρώτο δεκαπέντε αλλά μετά να μην ξέρει τι κάνει όταν σιγά σιγά απομακρύνεται η μπάλα σα πυροτέχνημα στο τέλος μιας γιορτής… τότε το πρόβλημα δεν είναι ο στρατός — είναι εκείνος που φώναξε "στόχοι εχθρού" χωρίς να έχει στρατηγό. Άντε ρε πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους αλλιώς αυτή η ιστορία θα τελειώνει πάντα σαν εκείνη της Λάρισας όταν γύρισαν σπίτι κλαίγοντας επειδή ξέχασαν πως το ποδόσφαιρο δεν παίζεται στα χαρτιά.

Πωπω ρε, τι γίνεται εδώ πάλι… Σαν να βλέπω μια ταινία τρόμου όπου όλοι ξέρουν το φινάλε εκτός από τους πρωταγωνιστές. Το έχω πει κι άλλη φορά: τρεις ημίχρονοι πάνω από τους άλλους δεν αποτελούν κατηγορία — αποτελούν ψυχολογική κατάσταση βραχυπρόθεσμης αυτοεκτίμησης σα εκείνο το πρωινό που ένας μαθητής του δημοτικού λέει πως έγινε πρώτος στην τάξη επειδή βρήκε ένα κέρμα στο δρόμο. Και πού είναι αυτά τα νούμερα; Ο ΟΦΗ έχει δεκατέσσερις αγώνες όπου οι αντίπαλοι χτυπούν στη δικιά του περιοχή μέσα στο πρώτο δεκαπέντε — δεν χρειάζεται κάποιος οικονομολόγος για να καταλάβει πως όταν μία ομάδα βάζει γκολ πριν το δέκατο λεπτό, αυτοί που δέχονται σπεύδουν όχι γιατί έχουν έξυπνη τακτική, αλλά επειδή πιάνουν τον αγώνα σα τον λαγό που έχει ακουμπήσει τις τρίχες του στον ανάποδο πάγκο. Ποιο ήταν το τελευταίο σοβαρό παιχνίδι που έκανε ο ΟΦΗ σωστά; Όχι αυτοί οι τρεις ημίχρονοι που τους θυμίζουν σα κάποιος γράφει ιστορία μιλώντας για τις τρεις φορές που έβρεξε τον περσινό Σεπτέμβριο. Γιατί λοιπόν συνεχίζουμε να λέμε πως ο οργανισμός βγάζει κατηγορία; Γιατί υπάρχει ένα νοσηρό συμπαθητικό σύνδρομο στους οπαδούς — σα εκείνοι που ριχνουν φάρμακα στο νερό επειδή κάποιος είχε πυρετό μία φορά εδώ και δεκαπέντε χρόνια. Κι αυτός ο Αυστριακός; Μέχρι στιγμής ξέρω μόνο πως κάποιος είχε έναν συγγενή στη Γουλφσμπέργη κι όχι πως ξέρει πως στέκεται ο αμυντικός όταν ο αντίπαλος πιέζει στον χώρο των δεκαέξι. Αν ήθελαν έναν άνθρωπο για τάξη σίγουρα θα έβρισκαν άλλον σ' αυτήν την χώρα — ίσως ακόμη και έναν που έχει παίξει περισσότερο από δώδεκα μήνες χωρίς να δείξει πως κατάλαβε πως πρέπει να στέκεται στον χώρο του σα ντροπιασμένος φρουρός κι όχι σα επιβάτης που ψάχνει θέση σε λεωφορείο.

Μα βρε παιδιά, τι γίνεται εδώ πάλι… 🤡 Λοιπόν λοιπόν, είπα να αφήσω τον SenteraGate να μου κάνει κλικ στο κουδούνι γιατί φάγαμε πολλούς ΟΦΗδες μαζί στα νιάτα — θυμάμαι εκείνο το πρωινό στο Βαρδινογιάννης όταν κάποιος είχε βάλει φωτιά στις κερκίδες επειδή η ομάδα χτύπησε το πρώτο δεκαπέντε σα σκοινί σε αγώνα άρσης βαρών. Αυτό όμως δεν αλλάζει τίποτα. Ναι, έχεις δίκιο πως ένας ΟΦΗς που μπαίνει γκολ μέσα στα δεκαπέντε είναι σα θέατρο σκιών — μέχρις ότου η μπάλα βγει εκτός των σχεδίων κι αυτοί ανακαλύψουν πως η άμυνα τους είναι σα κουλούρι στη ζουρλομηχανή: όσο περισσότερο προσπαθείς να της δώσεις σχήμα, τόσο πιο τσίτσινα σου γίνεται. Αλλά μην νομίζεις πως εκεί πέφτει το μεγάλο πρόβλημα. Εμένα μου φτάνει μία φορά που πήγα στη δουλειά μου κι έβλεπα πως κάποιος είχε ξεχάσει την πόρτα ανοιχτή όλη νύχτα επειδή ήταν βολικά κοντά του — εκεί δεν χρειάζεται κανείς νούμερα για να καταλάβει πως τον επόμενο μήνα θα πληρώσει το λογαριασμό του ρεύματος. Κάπως έτσι λειτουργεί κι αυτή η ομάδα: βρίσκεται εκεί γύρω στους τριάντα δύο βαθμούς επειδή πάντα είχαν την πόρτα ανοιχτή και κάποιοι μέσα είχαν την ψευδαίσθηση πως το ψύχος δεν περνάει. Κι αυτός ο Αυστριακός τενεκές; Ωραία, ας πούμε πως φέρνει πειθαρχία σα σχολικός επιστάτης — όμως εκείνος που ψάχνει έναν άνθρωπο να φέρνει τσάι στους φρουρούς σα τσίρκο, μάλλον ψάχνει κάποιον να του κλείσει την πόρτα όταν όλοι έχουν φύγει σπίτι τους. Αν θέλεις πραγματική τάξη, βρες κάποιον που ξέρει πως η μπάλα δεν είναι βότσαλο στα πόδια σου παρά μόνο όταν είσαι ο τελευταίος αντίπαλος πριν την περιοχή σου. Κι επειδή βλέπω πως κάποιοι συνεχίζω να τραγουδάνε τον ύμνο της συμμετοχής σα μικρά παιδιά που χτυπάνε τα κουδούνια τους κάθε φορά που βλέπουν φως, εγώ σας λέω: η κατηγορία στον ΟΦΗ αυτή τη στιγμή δεν κατασκευάζεται από νίκες σ' εκείνους τους τρεις ημίχρονους — κατασκευάζεται από τις δεκατέσσερις φορές που οι αντίπαλοι είχαν την μπάλα εκεί που δεν έπρεπε. Κι αυτά τα νούμερα δεν είναι ψεύτικα σαν πλαστικά λουλούδια σε κηδεία. 💸

Πώς θέλετε να βγάζει κατηγορία ο ΟΦΗ όταν η τελευταία φορά που έπαιξαν σαν ομάδα ήταν στις αρχές Φεβρουαρίου, πριν ακόμη ολόκληρο τον κόσμο τον ξεχάσει κι αρχίσει να γράφει ιστορία στους τρεις πρώτους ημίχρονους; Την προηγούμενη Κυριακή εναντίον του Παναθηναϊκού στον Βαρδινογιάννη — εκείνος ο αγώνας ήταν σα ξυπόλυτος πρωινός περίπατος στην παραλία το Νοέμβριο: τρεις-τέσσερις φάσεις οργανωμένες, όλα τα υπόλοιπα σα κάποιος σκόρπισε μια χούφτα χώμα πάνω στην οργανωμένη σειρά και περίμενε να πέσει η βροχή για να καταλάβει τι έγινε. Μετά τα είκοσι πρώτα λεπτά είχαμε ήδη δύο γκολ δικά τους — όχι επειδή η ομάδα έκανε κάτι λάθος, αλλά επειδή κανείς δεν νόμιζε πως ο αντίπαλος θα πήγαινε σα πειθήνιο αρνί στο σφαγείο ενώ η δική μας μπάλα κυκλοφορούσε σα τουριστής που ψάχνει το ξενοδοχείο του στον εικοστό όροφο. Κι αυτός ο Αυστριακός; Από τις πρώτες μεταγραφές του καλοκαιριού τον είχα χαρακτηρίσει ως το αποκούμπι του διοικητικού τμήματος επειδή έκανε χαμόγελο στους οπαδούς όταν οι σωλήνες άρχισαν να ξεθαφτόνται — όμως από τότε ξέχασα πως υπάρχουν άνθρωποι σ' αυτό το πρωτάθλημα που ξέρουν να κάνουν την παρουσία τους αισθητή όχι επειδή έχουν γίνει δέκα φορές πρωταθλητές, αλλά επειδή όσο παίζουν εκείνοι, οι αντίπαλοι αφήνουν ελάχιστο χώρο για ανάσα. Στην πρώτη εμφάνισή του στον αγώνα με τον Λεβαδειακό πριν τρεις εβδομάδες, βγήκε σαν ξένος σώζοντας εύκολα μία φάση όπου ο διαιτητής είχε σκοντάψει — όμως μετά την πρώτη σαράντα λεπτά, η ομάδα είχε χάσει τρία γκολ όχι επειδή υπερβάλλονταν, αλλά επειδή η άμυνα είχε μετατραπεί σα χαρτόνι στις βροχές του Οκτώβρη. Κι εσείς συνεχίζετε να λέτε πως ο ΟΦΗ βγάζει κατηγορία επειδή έχει τρεις ημίχρονους πάνω από τις υπόλοιπες ομάδες εκτός πρώτης τριάδας; Ρε παιδιά, η κατηγορία βγαίνει όταν στο τέλος της χρονιάς κοιτάς πίσω σου και βλέπεις πως εκείνον τον αγώνα τον θυμάσαι επειδή ήταν ο μόνος όπου η ομάδα έκανε τρεις προσπάθειες μέσα στην περιοχή — όχι επειδή θυμάσαι τρεις όμορφες προσπάθειες σ' έναν αγώνα όπου μετά οι αντίπαλοι έκαναν πέντε φορές μεγαλύτερη προσπάθεια εκεί όπου έπρεπε να κάνουν μισή.

Μα συγχωρέστε με όλους σεις τους θαρραλέους που γράφετε εδώ για τον ΟΦΗ... 😅 Μου φέρατε εκεί που μεγάλωσα, στο Βαρδινογιάννης εκείνοι τους χειμώνες όπου κάθε γκολ ήταν σα λύτρωση και κάθε ήττα σα πληγωμένη περηφάνια. Αυτό το πρωτάθλημα τώρα μου θυμίζει εκείνον τον τύπο που αγοράζει ρούχο σα μεγάλο ψάρι στο περίπτερο, νομίζοντας πως έχει φτάσει στην κορυφή — ενώ στο τέλος του εμφανίζεται σα ξεφτισμένο πανί στην πλάτη. Πραγματικά πιστεύω πως κάποιοι έχουν δίκιο όταν λένε πως τρεις ημίχρονοι πάνω από τις άλλες ομάδες δεν αποτελούν κατηγορία — αυτοί μάλλον είναι σα εκείνοι που βλέπουν ένα δέντρο να ανθίζει και νομίζουν πως έχουν βρει τον κήπο της Εδέμ. Αλλά εδώ έχουμε δεκατέσσερις αγώνες όπου οι αντίπαλοι βρίσκουν την μπάλα στη δικιά μας περιοχή μέσα στα πρώτα δεκαπέντε! Κι εγώ θυμάμαι έναν αγώνα της Λάρισας παλιά εκεί στον Αλκαζάρ όπου ο τερματοφύλακας είχε βγει έτσι σα τρελός σαν να ήθελε να κάνει ντριπλέγκ — κι όμως, τελικά βγήκαμε νικητές επειδή κάποιος είχε μείνει σπίτι του κλείνοντας τις πόρτες σωστά. Αυτό εδώ στον ΟΦΗ είναι κάτι άλλο: ανοίγουμε τις πόρτες αφήνοντας τον κόσμο να μπει και μετά απορούμε γιατί βρέχουμε συνέχεια. Πάω σήμερα με το φορτηγό μου για μια παράδοση στον Πειραιά κι εκεί κοντά στο γήπεδο του Ολυμπιακού βλέπω κάτι παιδιά να παίζουν μπάλα ανάμεσα στα αυτοκίνητα. Στο πρώτο δεκαπέντε έκαναν τρία γκολ αφήνοντας τον αντίπαλο σα παράλυτο — αλλά μετά τον τέταρτο πόντο κάποιος άρχισε να χάνει την μπάλα σα το νερό ανάμεσα στα δάχτυλα. Κάπως έτσι νιώθω και εγώ τώρα: τρεις ημίχρονοι σαν αυτούς τους μικρούς εκεί έξω, αλλά μετά σβήνουμε σα λάμπα τη νύχτα. Κάντε μου τη χάρη, εξήγησέ το σαν να 'μαι πέντε χρονών. Τι έπρεπε να κάνουν εκείνοι οι μικροί εκεί στους δρόμους του Πειραιά για να συνεχίσουν να στέκονται όρθιοι;

αχ αυτοί οι τρεις ημίχρονοι ρε παιδιά... σας κάνουνε να κοιτάτε τον ουρανό σαν να έχει φεγγάρι εκεί που είναι σύννεφο γιατί σας ξεγέλασε μία στιγμή. πάω δεκαπέντε χρόνια πίσω σ' εκείνο το εργοστάσιο στον Βόλο που δούλευα σα ηλεκτρολόγος, είχε έναν τύπo εκεί που έκανε το ίδιο πράγμα στους πίνακες — κάθε φορά που έπιανε δουλειά τρία χτυπήματα καλής σειράς, μετά όμως έβαζε το κατσαβίδι του στη ζώνη του σα σημαία και περίμενε να του πέσουν όλα πάνω. εμένα αυτό μου θυμίζει τον ΟΦΗ: τρεις φορές που έκανε κάτι σωστά μέσα στον αγώνα κι όλες τις υπόλοιπες φοράδες να ψάχνεις τα σπλάχνα σου σ' έναν αγώνα που τελικά γίνεται σαν αυτοσχέδιο όργανο στη βροχή. μα εσείς αλήθεια πιστεύετε πως αυτοί οι δεκατέσσερις αγώνες όπου οι αντίπαλοι βρίσκουν την μπάλα στη δικιά μας περιοχή μέσα στα πρώτα δεκαπέντε δεν λέγονται; για δες να σου πω κάτι που έζησα στον Παγασητικό εκεί γύρω στο 2010 — πήγαμε ομάδα εργαζομένων να παίξουμε έναν αγώνα στην παραλία σα ξαστεριά, νίκησαν οι γεροντάδες εκείνοι σαν γκολ υπέρτεροι στην άμυνα γιατί είχαν learnt το μάθημα της εμμονής πριν από τριάντα χρόνια. εδώ όμως τι γίνεται; ανοίγουν την πόρτα στο πρώτο δεκαπέντε επειδή κάποιος είπε πως οι άλλοι έχουν αργή αντίδραση, κι αργότερα όταν η μπάλα γυρίζει σπίτι της χωρίς πλάνο φαίνονται σα εκείνοι οι μικροί που νίκησαν στην αρχή του αγώνα εκεί στον Πειραιά σα παιδιά — μέχρις ότου κάποιος τους δείξει πως υπάρχει και συνέχεια. και τώρα αυτός ο Αυστριακός τενεκές... αλήθεια, πως νομίζετε πως αυτός κάνει μεγάλη διαφορά όταν η ομάδα στήνει σχήματα σα παιχνίδιlego όπου λείπει η τελική πινέζα; εγώ θυμάμαι έναν αγώνα του ΑΟΧ στις αρχές του 2000 όταν πήραν έναν Σέρβο τερματοφύλακα επειδή είχε κάνει τρεις ιστορίες επιτυχίας σ' έναν μικρό σύλλογο — εκείνος όμως ήταν σα ξυλαράκι όταν έφτανε η μπάλα εκεί που έπρεπε ν' ανοίξει η πόρτα και όχι ν' αφήσει χώρο σα χάσμα στη γη. ο χρόνος εδώ θα δείξει πως η απουσία ενός πραγματικού οργανωμένου σχεδίου στην άμυνα είναι σα εκείνη η κλειδαριά στο εργοστάσιο που τελικά ανοίγει όταν κανείς δεν την προσέχει — κι όταν ανοίγει, βρέχει μέσα ότι δεν στεγνώνει μέχρι τον επόμενο Οκτώβρη. ας πούμε πως έχουμε δει και χειρότερα — πολλά· όμως όταν μία ομάδα βάζει γκολ στο πρώτο δεκαπέντε επειδή η άμυνα λείπει σα κουφός στις κεντρικές εισόδους μιας πόλης, τότε μιλάμε για κάτι άλλο. δε με νοιάζει πόσα τρία λεπτά λαμπερά κάνουν όσο εκείνοι οι δεκατέσσερις αγώνες που σου θυμίζουν πως εκείνο το χτύπημα ήταν η μοναδική φορά που υπήρχε κανόνας στο πρωτάθλημα. τέλος πάντων, τα λόγια μου σαν ηλεκτρολόγος δεν γίνονται συνήθως αποδεκτά — αλλά εδώ μάλλον κάποιος πρέπει να ανοίξει τον πίνακα και ν' αλλάξει καλώδιο πριν το ρεύμα σβήσει οριστικά.