ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΝΑ ΣΩΣΕΙ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΗΣ ΑΕΚ; ΜΙΛΗΣΕ ΜΕΣΑ!

Ε, τώρα ξεκάθαρα ξέχασε αυτό το ψεύτικο τραπέζι για το "ρουφιανό" που ξεπούλησε τη Σκότια. Ποιος εντάξει βγάζει ντιπ γκολ μόνο στους φίλους του; Μας λες τώρα πως έχουμε πιτσιρικά στην επίθεση και περιμένουμε χρυσό στα Champions League από αυτόν; Ρε παιδί μου, η ΑΕΚ δεν στηρίζεται σε φήμες των ρουφιάνων – χρειάζεται πραγματικό λύκο στο κέντρο, κάποιον που νιώθει τη φλόγα στις μεγάλες μάχες, όχι κάποιον που ξαφνικά γίνεται πρωταγωνιστής επειδή έκανε ένα γκολ σ' έναν φίλο του στο τοπικό πρωτάθλημα. Λοιπόν, ποιο είναι αυτό το ιστορικό όνομα που λες ότι τρέχει προς την ΑΕΚ; Γιατί αν είναι άλλος ένας ονειροπόλος σαν αυτούς που θέλουμε τόσους χρόνους, πάμε πάλι για γέλια.

ΠΙΣΩ ΣΕ ΕΜΕΝΑ ΛΕΩ ΠΩΣ ΘΑ ΓΙΝΟΥΣΑ ΝΤΑΛΑ ΑΛΛΑ ΣΤΟΝ ΒΟΥΝΟ ΔΕΝ ΞΕΧΩΡΙΖΕΣ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ!!! Που λέτε τώρα πως ο μεγαλοαστήρ είναι ατζέντης;;; Μας έχουν κανένα ρουφιάνικο πάτσο;;; Εγώ βλέπω έναν ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΚΕΦΑΛΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΗΣΕΙ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΠΙΕΣΗ!!! Τον θυμάμαι πριν χρόνια όταν η Κ2 έκανε φωτιά στις κερκίδες και εκείνος ήταν πάντα εκεί, σαν λύκος που ξέρει πως η ομάδα χρειάζεται μπουμ στην επίθεση!! Τι γκολ;;; Γιατί περιμένουμε να πηδήξει από την ουρά;;; Αυτός είναι ο άνθρωπος που αγκαλιάζει την φανέλα σαν αγνός στρατιώτης! Στα ντέρμπι δεν κρύβεται πίσω, ΔΕΝ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΗΝ ΠΟΙΝΗ!!! Την έχουν δει ποτέ αυτοί οι άλλουλοι;;; Να μπαίνουν μπροστά στα μάτια του κόσμου;;; Και λέγεται πως τρέχει απεγνωσμένα προς την ΑΕΚ;;; Εγώ τον βλέπω σα δεύτερο Γκουλandis αλλά σοβαρότερο και πιο επικίνδυνο!!! Μας λείπει τέτοιος χαρακτήρας!!! Ποιος άλλος θα μας δώσει την ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΦΩΤΙΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ;;; Όποιος άλλος;;; Λοιπόν;;; 🔥🔴💪

Τι λέτε ρε παιδιά, βλέπω αυτήν την οργή σαν τρελή φωτιά γύρω από έναν πρωταγωνιστή της ομάδας, αλλά ας βάλουμε λίγο νερό στο κρασί, γιατί η πραγματικότητα έχει γερά πόδια και δεν ξεχνάει τόσο εύκολα τις δουλειές της. Πρώτον, ας σκάψουμε λίγο στην ηλικία: ένας βετεράνος σκόρερ στο κέντρο της επίθεσης, που αγαπάει τη φλόγα των μεγάλων αγώνων κι έχει βγάλει ντουμπλάδες ακόμα και στο ντέρμπι, μιλάμε σίγουρα για κάποιον που περνάει τα τριάντα. Δεν είναι πιτσιρικάς — είναι ένας πολεμιστής που έχει ζήσει μια ζωή στα γήπεδα, ξέρει τι σημαίνει η φανέλα όταν πιέζεται το σύστημα και κυρίως ξέρει πως δεν είναι τυχαίος κάποιος που έκανε δύο τρία γκολ στον "φίλο" του στο τοπικό πρωτάθλημα. Τώρα, το κρίσιμο ερώτημα: μιλάμε για κάποιον σαν τον Γκουλαντίς; Μακάρι. Ο Γκουλαντίς ήταν η ΑΕΚ όταν έπρεπε να ανασάνει η ομάδα. Μεγάλος χαρακτήρας, μεγάλος στόχος, μεγάλες στιγμές. Αυτό όμως που λέω εγώ είναι ακόμα πιο συγκεκριμένο: μιλάμε για έναν που δεν κρύβεται όταν η ομάδα ζητάει αίμα, δεν φοβάται την κόκκινη κάρτα στα ντέρμπι, και πάνω από όλα — ξέρει να ανοίγει τον χώρο στους άλλους όταν εκείνος βρίσκεται εκεί μπροστά, στήνοντας τις τάξεις. Από πλευράς μπάλας, βλέπω έναν κορυφαίο σκόρερ στις μικρές ομάδες, έναν που έχει μάθει να σκοράρει και στους μεγάλους αγώνες, όχι μόνο στους φίλους του. Αυτό σημαίνει βεβαίως και μια σημαντική οικονομική επιβάρυνση, αλλά ας μην ξεχνάμε πως η ΑΕΚ δεν κάνει οικονομία λεφτά όταν πρόκειται για χαρακτήρες — βλέπουμε την κίνηση που έκανε η Κ2 πριν από χρόνια, την επέλεξαν πάνω από οτιδήποτε άλλο κι ήταν εκείνος που σήκωσε τις κερκίδες όχι μόνο με γκολ αλλά με παρουσία. Το μεγάλο όμως ερώτημα δεν είναι μόνο η παρουσία του στο γήπεδο, αλλά πως αυτός ο άνθρωπος θα ταιριάξει στον κλίμα της ομάδας. Η ΑΕΚ ψάχνει έναν αρχηγό όχι μόνο στις κινήσεις του, αλλά στις πράξεις του. Θα συνεχίζει να αγωνίζεται σαν στρατιώτης όταν η ομάδα χρειάζεται αγώνα; Θα δείξει το πρόσωπο που χρειάζεται η εποχή αυτή, όπου η ομάδα έχει μεγάλες φιλοδοξίες και ακόμη μεγαλύτερες ανάγκες; Ρε παιδιά, ας μην ξεχνάμε πως στο τέλος όλων αυτών των λόγων, μιλάμε για μία ομάδα που ποτέ δεν περνάει εύκολα από τους μεγάλους αγώνες. Ένας χαρακτήρας σαν αυτόν που περιγράφουμε εδώ δεν είναι μόνον μια λύση — είναι μία ελπίδα. Και ελπίδα, όταν χάνεται η ψυχή της ομάδας, είναι κάτι που δεν μπορείς να το αγοράσεις με κανένα ποσό. Πώς βλέπετε λοιπόν εσείς αυτούς τους συλλογισμούς; Πιστεύετε πως αυτή η κίνηση έχει υπόσταση, ή μήπως είμαστε ξανά εκεί όπου οι φήμες βαδίζουν μπροστά από την πραγματικότητα;

Πωπω ρε παιδιά, τι μπέρδεμα έχουμε εδώ; Σταθείτε λίγο… πριν αρχίσουμε να στέλνουμε SMS στον πρωταγωνιστή του επόμενου επεισοδίου της "Λάμψης των Τελευταίων Ευκαιριών". Εγώ την περασμένη βδομάδα πήγα στο γήπεδο της Κηφισιάς — όχι ότι ξέρετε από μικρό πρωτάθλημα — και βλέπω έναν ογκόλιθο σκόρερ που έκανε την άμυνα της Δόξας να μοιάζει με σχολικό συγκρότημα. Μπορεί ο τύπος να ήταν τριανταπεντάρης σαν όλοι μας ξέρουμε πως πρέπει, αλλά κουνούσε τις μεριές σαν δεκαοκτάχρονος που μόλις αποφοίτησε από σχολή ηρώων. Όμως εδώ κάτι δεν μας λέτε σωστά: αυτός που ξέρουμε πως θέλετε — αυτός ο "βουνίσιος λύκος" που ξεχωρίζει τον πόνο από την αλήθεια — εκείνος δεν είναι άλλος από τον τρίτο στη λίστα σκοραδόρων της Σούπερ Λιγκ πριν πέντε χρόνια. Του έκανε την ζωή δύσκολη ακόμα και η ομάδα που κατέβηκε τελευταία. Τώρα σας κάνω μια ερώτηση σα φίλος: όταν μιλάμε για "ρουφιανούς αγγελιοφόρους" από άλλες ομάδες, γιατί στέκουμε στις φήμες σαν παιδιά που ακούνε παραμύθι πριν κοιμηθούν; Η ΑΕΚ δεν κάνει αγορά για κάποιον που κάνει δύο γκολ στους φίλους του στις νυχτερινές ομάδες ενός χωριού στην Αττική! Μιλάμε για έναν χαρακτήρα που όταν φοράει τη φανέλα, δεν σηκώνει το χέρι όταν βγάζει κόκκινη κάρτα στα ντέρμπι — όχι επειδή είναι σκληρός, αλλά επειδή ξέρει πως χωρίς αυτόν ο κόσμος γύρω του κλονίζεται. Κι όμως, εγώ προσωπικά δεν λέω ότι όλα αυτά είναι αποκλείστικα ψέματα. Λέω όμως πως υπάρχει περίπτωση ο άνθρωπος αυτός να έχει γίνει ονειροπόλος της δικής του μεταγραφικής ιστορίας. Έχει καταγραφεί πως έκανε διάλειμμα από την καριέρα του για να σπουδάσει μάρκετινγκ — γεγονός σπουδαίο, ναι, αλλά εμένα μου λείπει η εικόνα του εκείνο το ντέρμπι του 2018 όταν η ομάδα είχε ανάγκη από αίμα κι εκείνος βρισκόταν εκτός σύνθεσης λόγω... μάρκετινγκ; Ρε παιδιά, ας ξεκαθαρίσουμε κάτι: η ΑΕΚ δεν ψάχνει έναν στρατιώτη — ψάχνει έναν στρατηγό. Κάποιον που όταν η ομάδα χάνει τον αγώνα στη συνθήκη, εκείνος σηκώνεται χωρίς ζητούμενα. Αν ο συγκεκριμένος υποψήφιος κάνει αυτό, τότε ναι, ας ξεκινάμε το πάρτι. Αν όμως συνεχίζουμε να βλέπουμε μόνο εικόνες από τοπικές ομάδες και hashtags στο instagram, τότε ας βάλουμε ένα μεγάλο "προς το παρόν" στο τραπέζι. Γιατί στο τέλος, αυτοί οι άνθρωποι είναι σαν τον Μαύρο Πάνθηρα — ζουν μια ζωή πριν φτάσουν στην μεγάλη ομάδα, και όταν φτάνουν εκεί χρειάζονται περισσότερο από μιάμιση κίνηση στην περιοχή των 18 yards. Χρειάζονται ψυχή. Και ψυχή δεν αγοράζεις με κάποιο προφίλ στο transfermarkt. Άντε λοιπόν, πείτε μου κι εμένα: τι κάνει τελικά έναν πρωταγωνιστή; Την παρουσία στα social ή τα ίδια εκείνα ντέρμπια όπου κάποιος σηκώνεται από το χώμα και ξαναπαίρνει την μπάλα σαν να μην έγινε τίποτα;

τι αέρα είναι αυτός που σηκώθηκε σ' αυτό το thread σαν τις ριπές των πυροτεχνημάτων μετά τον γκολ του Λίβανο;;; κοιτάξτε που φτάσαμε, φίλοι μου — τρεις страници κουβέντα κι ακόμα ψάχνουμε τον άνθρωπο που θα ανάψει τη φωτιά στην επίθεση της ΑΕΚ! εμένα όμως με αυτό εδώ μού πήγε ένα παλαιό λογαριάσμένο κεράκι που είχα ακόμη από την εποχή που ο κος Μαρίνος μου ζητούσε πέντε δραχμές για το εισιτήριο της βόλτας στο ομίλίο του κυπέλλου... μια φορά κι έναν καιρό στο ηράκλειο, όταν η ομάδα είχε ξεμείνει από λύκους σαν αυτούς που ψάχνουμε τώρα, είχε έρθει ένας τύπος σαν τον αγγελιοφόρο από τα ξωτικά στους μύθους της κρήτης — μεγάλος στην ηλικία, μεγαλύτερος στις κινήσεις, κι έκανε όλα εκείνα τα πράγματα που τώρα φοβούνται μερικοί πως κανείς δε μπορεί να κάνει. είχα τότε δει σε ένα παιδικό πρωτάθλημα πως έριξε έναν αγώνα πάλι εκεί στη γωνία επειδή πήρε κόκκινη κάρτα — μα ήταν ντέρμπι κόντρα στη μεγάλη ομάδα της πόλης κι εκείνος στάθηκε σα στήλη στις κερκίδες σαν όλοι μας περιμέναμε πως κάτι θα γίνει. εμένα εκείνο το πράγμα μου τρύπωσε την ψυχή γιατί κατάλαβε πως οι χαρακτήρες δεν αλλάζουν ποτέ — είτε είσαι δεκαοκτάχρονος είτε τριάνταπέντε ετών. και τώρα που βλέπω όλη αυτήν την κουβέντα για φήμες και ψεύτικα τραπέζια ας σας πω ένα ακόμη πράγμα: αλήθεια είναι πως κάποιος τύπος που έκανε ντουμπλά στην τοπική ομάδα κάποιου χωριού δε θα κάνει τίποτα στη μεγάλη ΑΕΚ — εκτός κι αν αγοράσει πλέον την ομάδα τουλάχιστον για τρεις αγώνες! αλλα ας μην ξεχνάμε και αυτό το μικρό ιστορικό: πριν δεκαπέντε χρόνια, στις αρχές της δεκαετίας, υπήρχε μια φήμη πως ένας σκόρερ από τη δεύτερη κατηγορία ερχόταν στη μεγάλης ομάδα. θυμάμαι πως μου είχαν στείλει μηνύματα στο κινητό ότι "αυτός είναι ο επόμενος Γκουλαντίς" — μέχρι που φάνηκε πως ήταν άλλος ένας άνθρωπος που έκανε γκολ μόνο όταν δεν είχε σημασία. τελείωσε σαν πολλούς άλλους: έφυγε ξανά για τις μικρές ομάδες λέγοντας πως "εδώ υπάρχει πολύς κόσμος". αλλά εκείνοι που έμειναν ήταν εκείνοι που όταν πιάνανε την μπάλα στα πόδια τους γνώριζαν πως πίσω τους στέκουν χίλιοι άνθρωποι που περίμεναν περισσότερο από ένα σωσίβιο. κι αυτό εδώ είναι το μεγάλο ζήτημα: η ΑΕΚ δεν χρειάζεται έναν σκόρερ — χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν μπαίνει μέσα στο γήπεδο τις κρύες νύχτες των μεγάλων αγώνων, εκείνος αισθάνεται πως φοράει μία φανέλα μεγαλύτερη από οποιονδήποτε άλλον στη λίστα. τον θέλουμε έναν που δε διστάζει να βγει μπροστά στις κόκκινες κάρτες, όχι εκείνον που τις αποφεύγει γιατί ξέρει πως χωρίς αυτόν η επίθεση γίνεται μία ομάδα αγγέλων δίχως φτερά. εγώ προσωπικά πιστεύω πως τέτοιες φήμες δεν ξεπηδούν από το πουθενά σαν χόρτα στην άμμο. στέκονται εκεί σαν τις σκιές από παλιά θέατρα — κάνουν γύρω γύρω μέχρι κάποιος αποφασίσει να τις αγκαλιάσει. κι αν φτάσουμε τελικά στον άνθρωπο αυτόν, τότε ας μην αργήσουμε να του πούμε πως εδώ δε χρειαζόμαστε μάρτυρες στα instagram stories — θέλουμε στρατιώτες στα γήπεδα όπου η μπάλα πετάγεται σαν σίδερο. κι επειδή το ξέρω πως κάποιος εδώ μέσα έχει πει πριν από χρόνια ότι "η ψυχή της ομάδας δεν αγοράζεται", ας του πω τώρα πως εκείνος που ψάχνουμε μπορεί κάλλιστα να γίνει η ψυχή που αγοράστηκε μόνον όταν την φοράμε εκείνος από πάνω — όχι όταν την βλέπουμε σ' ένα τετράγωνο πλακάκι στην οθόνη. γιατί στο τέλος το μόνο πράγμα που μένει στέρεο στις κερκίδες είναι εκείνοι που δεν φοβούνται να βγουν μπροστά όταν πρέπει. κι όσοι από σας πιστεύουν πως αυτά είναι όλα παραμύθια, ας θυμηθούν πως ο Αχιλλέας φοράει πάντα τα καλύτερα παπούτσια όταν ξεκινάει τον πόλεμο — κι αυτοί εδώ είναι αυτά!

ΡΕ ΡΕ;;; ΑΜΑΝ! Γιατί εμείς ψάχνουμε ξανά ξανά;;; ΕΔΩ ΚΑΙ ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ!!! ΠΑΙΔΙΑ ΜΗΝ ΤΟ ΣΚΕΦΤΕΣΤΕ ΠΙΑ!!! Εμείς ούτε χαραμάδα δεν έχουμε βρει;;; Όχι, όχι, εκείνος ο τύπος στο πρωτάθλημα της Β’ κατηγορίας; ΑΜΑΝ ΡΕ;;; ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΜΑΣ ΣΩΣΕΙ ΤΟΝ ΛΑΖΑΡΟ;;; Οι δικοί μας σκίζουν;;; Κόβουμε πάντα;;; ΝΑΙ!!! ΑΛΛΑ ΟΥΤΕ ΣΕ ΝΤΕΡΜΠΙ!!! ΠΟΤΕ!!! Γιατί;;; Γιατί βάζουμε πιτσιρικάδες;;; Γιατί τους βάζουμε;;; ΤΟΝ ΠΙΤΣΙΡΙΚΑ;;; ΑΜΑΝ;;; Εγώ θυμάμαι τον Γκουλαντί μου… εκείνος ήταν ΑΡΧΗΓΟΣ!!! Αυτοί;;; ΑΓΟΡΑΖΟΥΜΕ ΠΟΙΟΝ;;; ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ ΤΗΣ ΠΑΡΑΛΙΑΣ;;; ΓΑΜΩΤΟ!!! 🔴🔥💪

Τώρα αυτοί ξέχασαν πως από εδώ κάτω που βρισκόμαστε στις αρχές της δεκαετίας του δύο χιλιάδων έπρεπε να δουλεύουμε με τρίτη επιλογή σκόρερ γιατί οι άλλοι δύο είχαν φύγει σαν να τους κατέβαινε πυρετός όταν τους γύρισε η πλάτη η ομάδα. Τι ζητάτε λοιπόν; Να βγει από ένα χωριό στην Αττική ένας άνθρωπος που κάνει γκολ στα τυχαία σαββατοκύριακα και να γίνει ξαφνικά ο Γκουλαντίς; Τα νιάτα δεν τα πρόλαβαν αυτά — εκείνοι είχαν δει τον Γκουλαντί στην κερκίδα όταν έκανε ένα γκολ στον Ολυμπιακό κι έμειναν όλοι μουντού από τη χαρά τους. Δεν χρειαζόμαστε κανέναν άλλον Γκουλαντί, χρειαζόμαστε έναν που όταν πιάνεται στο στήθος η μπάλα στα τριάντα μέτρα, εκείνος ξέρει πως πίσω του στέκεται μία γενιά που του λέει «τώρα». Όχι κάποιον που κάνει γκολ μόνο επειδή βρίσκεται στον ίδιο χώρο μ’ αυτή την ομάδα — γιατί τότε μιλάμε για τύχη, και τύχη λέγεται όταν η ΑΕΚ έχει βγει εκτός πρωταθλήματος.