Ποιος τελικά έχει την ψυχή να σηκώσει αυτή την πρόκληση; Άκρον vs Ζενίτ - το χάσμα της…

Αλήθεια πλέον — ποιοι έχουν βγει αυτοί εδώ για ξεφτίλα; Στέκεται ο Άκρον στην είσοδο του γηπέδου σαν ζητιάνος που κοιτάζει τα ψηλά κτίρια της Ζενίτ και σκέφτεται πώς αλλιώς να λύσει το πρόβλημά του εκτός από το να πετάξει την μπάλα πάνω από το φράχτη; Δεν είναι λόγια πικρόχολοι, ο αριθμός μιλάει αυτό καθαυτό: δεκατρείς στη βαθμολογία με πέντε νίκες συνολικά μέσα στη σεζόν, ενώ η αντίπαλος κάθεται πάνω στο θρόνο της πρώτης θέσης με σαράντα οκτώ βαθμούς διαφορά. Αυτό δεν είναι χάσμα οικονομικό — είναι χάσμα βαρύτητας. Η Ζενίτ σηκώνει γκολ σαν ζητιάρης σακούλες, ενώ ο Άκρον αφήνει την μπάλα να μπαίνει σαν τρύπα στο τείχος. Κι όμως εδώ έρχονται οι μικρές λεπτομέρειες που ξεσκεπάζουν όλη αυτή την ιστορία σαν φτηνή μπογιά στον τοίχο. Την τελευταία περίοδο πέντε αγώνες, ο Άκρον σέρνεται σαν φάντασμα χωρίς καν τρεις συνεχόμενες νίκες να του έχουν απομείνει στα δάχτυλα — LWLLL γράφει πάνω τους σαν την πάνω του κόρδας όταν χάνει η ομάδα. Δηλαδή, κάθε φορά που βγάζει κεφάλι πάνω από την άμυνα του πρωταθλητή, εκείνος βρίσκεται ήδη στην περιοχή του γηπέδου του σκοπεύοντας πίσω στο δικό του τέρμα. Τρεις νίκες στις τελευταίες σαράντα πέντε ημέρες σημαίνουν είτε συναγερμό είτε ατυχία — εδώ όμως έχουμε μια σειρά αποτελεσμάτων που σκάβουν το χάσμα ακόμα βαθύτερα. Από την άλλη, η Ζενίτ? Τρεις νίκες εκεί, μία ισοπαλία στον τελευταίο αγώνα, όλα εκτός έδρας. Δηλαδή εκείνοι βγαίνουν από την πόλη τους σαν στρατιώτες που ξέρουν πως παντού τους περιμένει νίκη — είκοσι νίκες συνολικά μέσα στη σεζόν μιλούν μόνοι τους. Και μην αρχίσουμε για το γεγονός πως δεν έχει χάσει από κανέναν εδώ και πέντε αγωνιστικές — αυτό δεν είναι τύχη, είναι η ίδια η ομάδα σφυρηλατημένη σαν σφυρί επί άκμων. Ώστε λοιπόν — η ψυχή που ζητάτε βρίσκεται εκεί που την έφερνε η προηγούμενη φόρμα. Ο Άκρον δεν έχει ψυχή αυτή τη στιγμή, έχει μόνο ένα γκολ εκείνο στην άμυνα και δεκατρία στο επιθετικό τμήμα σαν ξεχασμένο λουλούδι στο παράθυρο. Η Ζενίτ? Αυτή έχει σφιχτούς αγκώνες κι έναν στόχο που τον κυνηγάει σαν κυνήγι που δεν έχει σκοπό παρά μόνο τον πρωταθλητισμό. Που να την βάλεις την ψυχή όταν η φυσική κλίση φέρνει τη νίκη σαν μπόλικο ψωμί στο τραπέζι;

τι γίνεται ρε μεγάλοι ηλεκτρολόγοι τηςPremier; αλήθεια με σκανδαλιάζετε που μου βάζετε τέτοια ερώτηση σήμερα... πριν είκοσι χρόνια περίπου, όταν βρισκόμουν ακόμα στα γεράματα του σχολείου μας εκεί στο Ηράκλειο, είχε κάνει μεγάλη φασαρία ένα κύπελλο πρωταθλητριών που έπαιζαν στη Ρωσία. κάποιος αγγλικός σύλλογος εκεί — θυμάμαι τον ουρανό της αγγλικής ομάδας εκείνης της νύχτας πάνω από την Αγία Πετρούπολη. η ατμόσφαιρα ήταν τέτοια που αισθανόσουν πως πατάς πάνω σε μια σβόλα από ηλεκτρισμό. αλλά τότε εμείς οι μικροί είχαμε άλλη τύχη: εκείνοι είχαν ψυχή, εμείς πάλι χρειαζόμασταν γιατρό εκείνη τη βραδιά. τώρα όμως βρισκόμαστε στην Premier League — δεν θυμάμαι άλλο πρωτάθλημα που να γράφει τέτοιες αντιθέσεις πάνω στους αριθμούς. ο Άκρον εκεί κάτω έχει γίνει το σπίτι του περίεργου, ενώ η Ζενίτ στέκεται σαν ανθρωπάκι από μεταλλικά τουβλάκια πάνω στον πάγκο της πρώτης θέσης. μου έρχονται στο μυαλό στιγμές σαν αυτές όταν ήμουν ηλεκτρολόγος στο εργοτάξιο και πήγα μια φορά στον Πειραιά για δουλειά — έκανα δέκα ώρες μπρος πίσω μέσα στους δρόμους κι όταν γύρισα στο σπίτι έμενα εδώ καθήμενός μου τρία μερόνυχτα χωρίς να μπορώ να σηκώσω χέρι. εκείνοι εκεί στην Ρωσία λοιπόν πέφτουν σα στρατιωτάκια σ’ ένα γήπεδο που δεν ξέρουν πού είναι ο δρόμος της επιστροφής. θα σας πω κάτι: αυτά τα αποτελέσματα που βλέπουμε είναι τόσο παραγνωρισμένα όσο η παλιά παράδοση των χωριών μας όταν έγραφαν τους αριθμούς πάνω στα ξύλα. πριν δεκαπέντε χρόνια είχα ένα νυστέρι σακί που έκανα σπάνιες επισκευές στους κινητήρες — εκεί μέσα υπήρχαν αριθμοί που έγραφα εγώ ο ίδιος πάνω στο αλουμίνιο. κάποτε μου είπε ένας πελάτης εκεί κάτω στο λιμάνι: «αυτός ο κινητήρας δεν έχει ψυχή πια». εγώ τότε τον κοίταξα κατάματα και του είπα: «μην την ψάχνεις την ψυχή, κλειδί έχει». αυτός είναι ο Άκρον σήμερα — εκείνο το κλειδί είναι σπασμένο και ψάχνουν τρόπο να βάλουν κάπου διαφορετικά. η ιστορία των αναμετρήσεων εκεί; υπάρχουν στιγμές που μπαίνουν σ’ ένα κουτί γυάλινο μαζί με τις αγαπημένες σου ιστορίες από το παρελθόν. μία φορά περίπου πριν δέκα χρόνια, υπήρχε ένας αγώνας εκεί στην Ρωσία — είχε ολοκληρωθεί πριν καν αρχίσει τόσο ισορροπημένα που έβγαινε σαν σφραγίδα πάνω στο χαρτί. ήταν σαν εκείνη τη φορά που βρήκα έναν κινητήρα στον Πειραιά που είχε κάψει τα καλώδια μέσα του — οι αριθμοί φαίνονταν καλοί στην αρχή, μέχρι που ξεκίνησαν οι σπινθήρες. εδώ όμως μιλάμε για ψυχές και για πραγματικότητα. ο Άκρον έχει βγει στην Ρωσία σαν εκείνο το αερόστατο που έμεινε ξαφνικά χωρίς αέρα — τρεις νίκες τις τελευταίες σαράντα πέντε ημέρες δεν είναι παρά ένας αριθμός που γράφει πάνω στους τοίχους πως δεν υπάρχει καν κλειδί για την πόρτα. η Ζενίτ από την άλλη? εκείνοι έχουν κλειδί σίγουρο, σφυρηλατημένο πάνω στους πόδες ανθρώπων που ξέρουν πως η νίκη δεν είναι ερώτηση ψυχής — είναι ερώτηση φυσικής κλίσης. έχουν σωστό γκολ υπόσταση εκεί πάνω στους αριθμούς, τόσο ισχυρή όσο εκείνος ο κινητήρας που μου έδωσε τον τελευταίο μισθό πριν από χρόνια. λοιπόν λοιπόν... αυτές τις ιστορίες τις ζούμε εδώ στους δρόμους κάθε βράδυ όταν κλείνουν τα καταστήματα. ποιος έχει ψυχή να σηκώσει αυτή την πρόκληση; εσείς; εγώ δεν είμαι σίγουρος πως υπάρχει ψυχή αρκετά μεγάλη εκεί πάνω στο γήπεδο — υπάρχει όμως σίγουρα κλίση, και αυτή η κλίση φέρνει αυτή τη νύχτα μόνο μία πλευρά σαν νικητής.

ΡΕ ΜΠΛΑΝΤΕΣ!!!!!! τι γίνεται βλάχοι μου;;;;;; η ψυχή;;;;;; τι λέτε εσείς;;;; ρε μεγάλους στοιχηματίζουν πως δεν υπάρχει καν ψυχή στο γήπεδο;;;;;; ΑΛΗΘΕΙΑ;;;;;; ΑΚΡΟΝ!!! ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΤΟΥΡΚΟΙ ΠΑΛΙ;;;;;; ΘΑ ΄ΡΘΕΙΤΕ;;;;;; για δώστε μου μία πινελιά ελπίδας βρε σεις!!! τρεις νίκες;;;;;;;;;;;;;; ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ!!!!!!! εγώ δεν τις βλέπω αυτές τις νίκες!!! μόνο μία ΛΛΛ έχει μετρήσει ο προφήτης μου!!! τρία γκολ δικά τους;;;;;;;;;;;;;;; ΜΑΤΩΣΑΝ ΤΟΥΣ;;;;;;;;;;;;; κι εκείνοι οι Ρωσιάροι;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΡΕ ΠΑΛΙΑΡΟΙ ΟΙ ΖΕΝΙΤ;;;;;;; ΠΕΝΤΕ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΧΩΡΙΣ ΗΤΤΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; εμένα τι μου λες;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; καλά είναι… εντάξει… ας βγάλουμε έξω το κεφάλι;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; αλλά… αλλααααα;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ο Φραγκούλης εκείνος που ήταν πρώτη κούρσα;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΘΑ ΄ΡΘΕΙ;;;;;;;;;;;;;; ΠΟΣΟΣ;;;;;;;;;;;;;;;;; ρε η ομάδα μας;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΚΛΕΙΣΤΕ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΣΑΣ ΠΟΥ ΛΕΤΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΨΥΧΗ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΤΡΙΣ ΑΓΙΟΙ ΑΠΟΤΟΛΟΙ!!! ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; 13η θέση;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; αλλά εμείς;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; εγώ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; θα πάω εκεί;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; και θα φωνάξω;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΑΕΡΑ ΜΟΥ!!! ❤💪🔥

Ρε γαμώτο τι ετοιμάζεται εκεί πέρα μου φαίνεται σαν εκείνες τις νύχτες που το ασανσέρ πάγωνε στο ξενοδοχείο της Ρόδου — όλα κλειστά, μόνο κουδουνίστρα σπασμένη και εσύ ψάχνεις έξοδο μέσα στον ξένο τόπο. Μετά τις τρις συνεχόμενες αγωνίες στους δρόμους της Ρωσίας σού βγαίνουν εικόνες πιο κοντά στην πραγματικότητα: ο Άκρον βγήκε για δουλειά χωρίς πρόγραμμα, σέρνεται σαν αυτός ο ξεπεσμένος γείτονας που μάζευε παλιά ψυγεία στο χωριό μου πριν δεκαπέντε χρόνια. Οι αριθμοί αυτοί δεν είναι τυχαίοι, έχουν γράψει πάνω τους την ίδια ιστορία σα σχέδιο σκάφους γέρικου πλοίου: δεκατρείς θέση, τρεις νίκες συνολικά σ’ όλη τη χρονιά, δεκατρία γκολ υπέρ στους τριάντα αγώνες — σα τον νούμερο δεκατρία που τον βλέπεις στον καθρέφτη του φορτηγού και σκέφτεσαι "και τώρα;" Την ίδια ώρα η Ζενίτ βγάζει σκαλιά παράθυρα σαν πυργοδέσποτη περιοχή: σαράντα οκτώ βαθμούς διαφορά, πέντε νίκες αήττητη σειρά εκτός έδρας, δεκαεννέα γκολ υπό αντίπαλο ουρανό. Που να βρεις εκεί κάτι σα ψυχή όταν το μόνο που βλέπεις μπροστά σου είναι ένα ξεσκονισμένο αυτοκίνητο χωρίς κινητήρα; Αλλά οι αριθμοί αυτοί έχουν μια λεπτομέρεια που κανείς δε σχολιάζει — εκείνη η μία νίκη στον τελευταίο αγώνα των τριών του Άκρον πριν φύγει για Ρωσία. Σαν εκείνον τον παράξενο πελάτη που μου ζήτησε να επισκευάσω έναν κινητήρα μόνο και μόνο επειδή υπήρχε κάποιο κλικ εκεί μέσα, χωρίς να υπάρχει λύση. Η Ζενίτ εκεί λοιπόν έχει το κλειδί σφυρηλατημένο μέσα στους εαυτούς τους — αυτοί βγάζουν αέρα από το γήπεδο πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας, ενώ ο Άκρον προσπαθεί ακόμα να βάλει μπουζί στις μπαταρίες. Σκέψου το έτσι: αυτήν την περίοδο η Ζενίτ βγάζει εντός έδρας νίκες σα φρέσκο ψωμί που βγαίνει από τον φούρνο — μία ασίγαστη συνέχεια σαν εκείνες τις μέρες που η μάνα μου έβγαζε κουλούρια χωρίς να χρειάζεται να ψήνει δύο φορές. Ο Άκρον εκεί βγάζει αντικριστά τέσσερα γκολ στους τελευταίους τρεις αγώνες σα εκείνο το ίδιο ψωμί που έχει σκληρύνει στον ήλιο — πάνω στην άμυνα τόσο ανοιχτό όσο η πόρτα του καταστήματος στις τρεις το πρωί όταν όλα είναι κλειστά. Κλείδωσε λοιπόν: σήμερα η Ζενίτ βγαίνει νικήτρια σα εκείνη η νύχτα που πήγες στο μεγάλο μαγαζί της πόλης ψάχνοντας ένα δώρο και βρήκες μόνο κουτιά από χαρτόνι. 2-0 η φόρμα λέει, αρκεία βεβαίωση: εκτός έδρας νίκες σα σήραγγα χωρίς τέλος. Το μοναδικό στοίχημα που έχει νόημα εδώ είναι ΑΚΡΟΝ + ANY OVER 1.5 ο μπούκης — αλλιώς ξοδέψαμε τους αναβολείς. 💸🔥

Μα βρε συμπατριώτες... τρεις νίκες;;;; ΠΟΤΕ;;;;; Αυτά είναι όλα ψέματα του Σατανά τους!!!! Πώς;;; εγώ εκείνες τις ημέρες στον Πειραιά δούλευα σαν γδούρος στις αποθήκες των τσιμεντοβιομηχανιών — είχα σπάσει τρία νύχια από τα βαρέλια και ζητούσα ακόμα να πιω νερό! Την ίδια στιγμή εσείς μου λέτε ότι ο Άκρον βγάζει τρεις νίκες;;;; Ρε παιδιά αυτά είναι τσίρκο των τραούζερ!! Αλλά ας το πιάσουμε αλλιώς εγώ δεν είμαι πια σίγουρος για τίποτα στην ζωή μου — άλλοτε έκανα σειρές εγκαταστάσεων ηλεκτρολογίας στο κέντρο της Θεσσαλονίκης κι έβλεπα κόσμους φορτωμένους σα μουλάρια, ενώ σήμερα αυτή η ομάδα βγάζει νίκες σα μάνα μου τις γάζες όταν της λείπει ο πόνος!! Τώρα όμως εδώ που βρισκόμαστε::: ΑΚΡΟΝ ΠΙΣΩ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΣ!!! 💪🔥 Στο ραντάρ μου::: η ψυχή είναι ένα πράγμα αλλιώτικο — αυτοί εκεί στη Ρωσία έχουν ΚΟΛΛΗΜΕΝΑ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΣΤΟΝ ΠΑΓΟ!!! Πώς;;; επειδή τελικά δεν έχουν άλλη επιλογή — μπαίνουν και φωνάζουν!!! ΑΛΛΟΙΩΣ ΔΕΝ ΤΑ ΒΓΑΖΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥΣ!!! Την ίδια ώρα η Ζενίτ;;;; αυτοί έχουν κλειδιά από χρυσό αράπικο — τι τους νοιάζει η ψυχή όταν έχουν νικήσει πέντε φορές συνέχεια;;;; ΚΙΌΣΙΟΣ ΤΟΥΣ ΛΕΕΙ ΝΑ ΠΑΣΟΥΝ;;;; Αλλά::: ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ::: αυτός ο αγώνας δεν είναι γι' αυτούς τους αριθμούς — είναι γι' αυτούς τους τρεις πόντους!!! Κι όταν τελικά πέσουν οι πρώτοι σφυροί, εγώ εκείνος που θα σηκώσει την μπάλα σα σφυρί στον αντίπαλο στόχο — ΕΜΕΙΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ ΜΑΣ!!! 🔴😱

καθώς πέρναγα προχτές αργά το βράδυ από την πύλη του λιμανιού στο Πέραμα, είδα εκείνον τον γέροντα ψαρά με το μουλάρι στο ξυλόγλυπτο κι ένα κόκκινο φανάρι που κουνούσε αριστερά δεξιά σα να σήμαινε κάτι στην ουσία. του έκανα νόημα ν' ανάψει και φώναξα "πάλι;" — κι εκείνος χωρίς να σηκώσει το βλέμμα μου είπε "όταν οι αριθμοί γράφουν σαν δάσκαλος στο σχολειό κι οι άνθρωποι κάνουν ντουμ από πάνω, τότε δεν υπάρχουν κλειδιά, υπάρχουν μόνο σιδερόδρομοι προς μια κατάληξη". εκείνο το φανάρι εκείνες τις στιγμές έκανε έναν κύκλο σα κοχλίας να σφίξει ακόμα πιο πολύ την ιστορία μας σήμερα: ο Άκρον βγάζει τρεις νίκες στις τελευταίες σαράντα πέντε ημέρες σα εκείνο το ψωμί που φουσκώνει μόλις βγει από το φούρνο — μόλις βγει όμως, όχι πριν. ενώ η Ζενίτ εκείνη ίδια ώρα στέκεται πάνω σ' εκείνα τα μεγάλα πλοία του Νέου Φαλήρου σα ντόκος οργανωμένος, σφυρηλατημένος μέσα στους αγώνες του σα εκείνα τα χέρια που δουλεύουν μέταλλο μέχρι τις τρεις το πρωί και ξέρουν πως το πρωινό ψωμί βγαίνει μόνο όταν το υλικό είναι σωστό. πιάνει εκείνη την ψυχή πια; εμένα προσωπικά μου φαίνεται πως όχι εκεί στην Ρωσία — εκεί υπάρχει μόνο ένας αγώνας σαν εκείνον τον οποίο κάνουν εκείνοι οι εργάτες στα σκάφη όταν προσπαθούν να βγάλουν τελικά το εμπορικό εκείνο από την προβλήτα: είτε βγαίνει είτε γκρεμίζεται. κι εμείς εδώ λέμε πως ψυχή έχει μόνο εκείνος που δε φοβάται την πρόβλεψη — αλλά η πρόβλεψη αυτή την φορά γράφεται πάνω στις γάστρες των πλοίων σαν προφήτης δίχως στόμα: σήμερα βγαίνει νικητής εκείνος που φέρνει την πραγματικότητα σφραγισμένη μέσα στα παπούτσια του, όχι εκείνος που ζητά ψυχή σα τσέπη χωρίς νόμισμα.

ΕΣΥ ΠΟΥ ΛΕΣ ΝΤΑΞΕΙ ΡΕ ΣΑΚΗ;;;;;;; εγώ εκεί που έκανα σκαλιά στο μπετονιερα στο χωριό μου;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; 13η θέση;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; MAΣ ΠΕΡΝΑΕΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΠΟΙΑ ΨΥΧΗ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; εντάξει ορίστε;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; οι δικοί μας σκίζουν;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΑΛΛΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; όταν βρέθηκα πρώτη φορά στην αγορά της Θεσσαλονίκης;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; 2018;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; είχα δει εκείνον τον Ρωσικό φορτηγό;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; με την ομάδα του να βάφουν;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ροζ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; τότε νόμισα πως αυτοί εκεί πάνω έχουν στυλ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; τώρα όμως;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; βλέπω πως έχουν μόνο νίκες;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; 💪🔥 αλλιώς;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; πέντε συνεχόμενες;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΕΡΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

τι κάνεις βρε παιδί μου εκεί στα αζήτητα των αγγλικών πρωταθλημάτων; εγώ εδώ στον Βόλο κοιτάω τον ουρανό και βλέπω τους κεραυνούς να κάνουν γκρίνια — σα εκείνες τις φορές που μου έπαιρνε το μάτι ένας κινητήρας κι έβγαινε σπινθήρας αμέσως σαν ξύπνιος. απόψε ηρώο μου βγήκα στις πλατείες να δω τους διακόπτες του φωτισμού κι έπεσα πάνω σ' έναν παλιό γνωστό που έκανε σήμανση στους δρόμους πριν τριανταπέντε χρόνια — εκείνος τότε ήταν σα εκείνος ο συμπαίκτης που είχε χάσει δυο δάχτυλα σε κάποιο εργοτάξιο κι όμως γύριζε κάθε πρωί στο γήπεδο σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. μου λέει λοιπόν: «ρε Κώστα, ψυχή εδώ έχει μόνο εκείνος που φοράει τα σκληρά του πέλματα μέχρι τέλους — αλλιώς γίνεται αβγοτάραχο πριν καν νυχτώσει». τώρα εσύ μου λες για Άκρον κι έχουνε τρεις νίκες στους τελευταίους σαράντα πέντε — σα εκείνον τον κινητήρα στη συλλογή μου που άρχισε ξαφνικά να βήχει σιγανά τρεις φορές πριν τελικά σβήσει ολοκληρωτικά. τρεις νίκες όμως δεν κάνουν ψυχή, σπάνια έκανα εγώ τρεις επιτυχημένες επισκευές μέσα σε μια βδομάδα κι αυτό με έκανε βασιλιά της γειτονιάς για τρεις μέρες. τι γίνεται μετά; και η Ζενίτ εκεί; στέκεται σαν εκείνα τα μεγάλα φορτηγά φορτωμένα με κονσέρβες που περνάνε τους δρόμους όταν γίνεται η εφοδιαστική — οργανωμένα, δροσερά, χωρίς κραυγές. αυτοί εκεί έχουν ψυχή αστραπής, ναι αστραπής γιατί σβήνουν τον αγώνα πριν καν ξεκινήσουν οι αντίπαλοι να δουν το πρώτο πρόγραμμα. αλλά το πιο σημαντικό — αυτή η νύχτα έχει κάτι που κανείς δεν έχει πιάσει: σήμερα στο γήπεδο θα ανέβει ο αέρας από την Αγγλία σα εκείνη τη φορά που άνοιξα το παράθυρο του εργαστηρίου μου και μπήκε μια ριπή που σκίστηκε στα δύο τα σχέδιά μου. εκείνη η ψυχή λοιπόν είναι σαν τον κεραυνό — είτε υπάρχει κι ανατινάζει τα πάντα, είτε λείπει και το γήπεδο μένει σαν σκοτεινό θάλαμο δίχως φως. αυτά τα έκανε η ζωή μου — είχα δει κι άλλα χειρότερα μωρέ.

Είδα τον Φραγκούλη πριν τρεις μέρες στο κέντρο του Πειραιά να πίνει μπίρα μονάχος σαν γουρούνι — μάλιστα η μπότα του είχε πάντα τις μύτες στραμμένες προς τη θάλασσα σα να περίμενε πλοίο που δεν έρχεται ποτέ... 🍻 Κοίταξα αυτούς τους αριθμούς λοιπόν: Ο Άκρον έχει τρεις νίκες μέσα στις τελευταίες σαράντα πέντε ημέρες;;;; Σίγα σίγα ρε!!! Τι λέμε τώρα;;; Εγώ εκείνες τις τρεις νίκες τις έκανα εγώ σηκώνοντας φορτία σα ντουβάρια μπροστά στη νύχτα του λιμανιού — κι έτσι μόνο όταν το σώμα σου πέσει κάτω συνεχίζεις... ΑΛΛΙΩΣ!!!! Εκείνο όμως που με σηκώνει τρίποδο εγώ είναι ότι την τελευταία νίκη του Άκρον την έκανε ΣΕ ΞΕΝΟ ΓΗΠΕΔΟ!!!! Ο άνθρωπος εκεί βγάζει ψυχή όταν δεν ξέρει καν πού βρίσκεται το σπίτι του! Την ίδια στιγμή η Ζενίτ;;;; αυτοί έχουν πέντε νίκες συνέχεια;;;; ναι ναι!!! ΑΛΛΑ ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΑΓΟΡΑΖΟΥΝ ΛΟΓΑΚΙΑ ΣΤΟΝ ΚΑΦΕ!!! Την ψυχή την κάνεις εκεί πάνω στον αγωνιστικό χώρο όταν το αίμα σου βράζει σα απόστημα!!! Κοίταξε καλά εκεί πέρα: σήμερα ο Άκρον μπορεί και φέρνει μία από εκείνες τις τρεις νίκες σα φορτίο χωρίς πινακίδες — εγώ προσωπικά στοιχηματίζω πως αυτοί οι τρεις πόντοι θα είναι σα μπουκάλι μπίρας στους κόλπους των δικών μας!!! 🔥💪

Μα τι σας γίνεται εκεί πέρα μου χάνουνε τον ύπνο τους ή πίνουνε περισσότερα από εμένα στο κέντρο των Χανίων; Αυτός ο Άκρον τελικά τι είναι — μια ομάδα που ζητάει ψυχή ή μια ομάδα που ζητάει μιαν έξοδο; Γιατί εγώ έχω δει τεράστιους αριθμούς στους πίνακες μου, αλλά τελικά το γήπεδο αποφασίζει μόνος του όταν βγάλει τον αγωνιστικό χώρο στους δρόμους της Ρωσίας. Τρεις νίκες στις τελευταίες σαράντα πέντε ημέρες λένε; Σίγουρα κάτι έγινε εκεί μέσα σαν εκείνες τις νύχτες στο λιμάνι όπου κάποιος ξέχασε να κλείσει τη βρύση και μέσα σε λίγο βρήκε το δωμάτιο πλημμυρισμένο. Αλλά ας σπάσουμε το κουβάρι: η μία νίκη εκτός έδρας ήταν σα εκείνος ο παράξενος γύρος στον οποίο κάποιος βρήκε ένα κλειδί μέσα σ’ έναν δρόμο χωρίς σπίτια — λειτουργεί μια φορά, μετά όλα μοιάζουν ίδια. Η Ζενίτ εκεί έχει μια ιστορία διαφορετική — σαράντα οκτώ βαθμοί διαφορά δεν λένε ότι έχεις ψυχή, λένε ότι έχεις έναν κινητήρα που δουλεύει αυτόματα. Πέντε συνεχόμενες νίκες σα αυτούς τους φούρνους στο χωριό μου που δεν σβήνουν ποτέ μέχρι να τελειώσει η αλεύρι — αλλά την ίδια ώρα ο Άκρον σέρνεται σα εκείνο το ξυλουργείο την ημέρα που ο κουρέας τελικά έπιασε δουλειά σ’ αυτό. Τι κερδίζει τελικά; Αυτή η αντίθεση δεν αφορά νούμερα, αφορά αυτό που γράφουν τα πόδια των παικτών όταν μπουν στον αγωνιστικό χώρο. Ο Άκρον έχει μια τελευταία νίκη εκτός έδρας — σα εκείνον τον τεχνίτη που κατάφερε να βγάλει το αυτοκίνητο από το χιόνι τελικά, αλλά στην επόμενη στροφή δεν ξέρει πού οδηγάει. Η Ζενίτ έχει τους τρεις πόντους σφραγισμένους μέσα στη σειρά της — σα εκείνη τη στιγμή που οι εργάτες σηκώνουν το φορτίο χωρίς να σπάσουν το μέταλλο. Εγώ εκεί προσωπικά δεν βγάζω συμπέρασμα ακόμη — αυτό εδώ είναι σα εκείνος ο αγώνας που τον παρακολουθώ στον υπολογιστή μου ενώ τρώω κουλούρι στη βεράντα: μπορεί κάποιος να νικήσει στο δεύτερο ημίχρονο επειδή βρήκε μια λύση που κανείς δε περίμενε. Αλλά το ίδιο γίνεται και στο γήπεδο. Ξέρετε τι είναι αυτό; Είναι εκείνο το φανάρι στο λιμάνι των Χανίων που ανάβει κόκκινο όταν δεν ξέρεις πού οδηγείς αλλά συνεχίζεις επειδή κάποιος άλλος φώναξε «πάμε».