14ος στην πρώτη κατηγορία, κέρδισες εντός έξι αγώνες — ο Αστέρας Τρίπολης μπορεί να κάνει…

Πόσοι νομίζετε πως έχουμε δει ομάδες σαν τον Αστέρα Τρίπολης αυτήν την εποχή; Ξυπνάς κάθε πρωί σαν σαύρα κάτω από τον ήλιο της κατηγορίας, κοιτάς τον πίνακα των 17 βαθμών σου, και ξέρεις πως ο επόμενος αγώνας είναι η μάχη της επιβίωσης — όχι η επίδειξη αγωνιστικού γούστου. Αυτοί οι τρεις νίκες μέσα στο δικό τους γήπεδο δεν ήταν τυχαίες στιγμές φωτός· ήταν επιβιώσεις δρόμου. Την πρώτη νίκη σήκωσαν αντίπαλους που κυνηγούσαν ακόμα τις τρεις μονάδες του αγώνα τους, πέντε λεπτά πριν το τελικό σφύριγμα είχαν βρει το δρόμο τους στο τέρμα μας αλλά πήραν χτύπημα εκείνη τη στιγμή. Στη δεύτερη έκαναν την εμφάνισή τους παικτοράρισμα που δεν έχει λόγο πέραν του φόβου της έδρας τους — 2-1 τελικό, ένα τέρμα μέσα στη φρενίτιδα των τελευταίων δεκαπέντε. Την τρίτη βρήκαν ομάδα ψυχολογικά σακατεμένη από τις προηγούμενες εικόνες "μόλις άγγιξα το σημείο" και τους έκαναν κουρέλια μέσα σε μισή ώρα. Το ζήτημα δεν είναι πως νίκησαν, είναι πως κέρδισαν τρεις φορές μέσα στους τελευταίους έξι αγώνες παρά τους τρεις βαθμούς που βρίσκονται πάνω από τη ζώνη επικίνδυνης περιοχής. Αυτό δεν είναι φόρμα ομάδας που παίζει με αυτοπεποίθηση — είναι μία ομάδα που έχει πάρει τους δικούς της νεκρούς και τους έχει αφομοιώσει στα συντρίμμια του πρωταθλήματος. Για το συνεχόμενο streak: δύο ακόμη νίκες μπορούν ακόμα να επιβεβαιώσουν πως υπάρχει ζωή πέρα από την επικείμενη αναμέτρηση με τον υποβιβασμό, αλλά τρεις; Αυτό είναι άλλο επίπεδο. Η θέση της ομάδας στατιστικά μιλάει — 14η θέση, 5 μονάδες πάνω από την τελευταία ομάδα, και ο οργανισμός γνωρίζει πως το επόμενο τέρμα στις αντίπαλες πύλες μπορεί να γίνει η μοναδική τους πιστοποίηση στους επόμενους δώδεκα μήνες. Οι αντίπαλοι το έχουν καταλάβει αυτό πριν ακόμα βγει στον αγωνιστικό χώρο, κι αυτό δίνει ακόμα μεγαλύτερη βαρύτητα στις νίκες αυτές — γιατί οι ομάδες που βρίσκονται εκεί κάτω δεν μπορούν να σχεδιάσουν τίποτα πέρα από την τακτική της εκτός έδρας επικράτησης, αλλιώς παραδίδονται στον χαρακτήρα της διατήρησης στάτους. Οι αποδόσεις για draw σίγουρα δεν είναι παράλογες, αλλά ας μην γελιόμαστε. Οι αγώνες του πρωταθλήματος αυτήν την περίοδο είναι μοιρασμένοι ως προς τη συγκέντρωση της προσπάθειας — όχι επειδή υπάρχει ισότητα μεταξύ των ομάδων, αλλά επειδή η ψυχολογία του πρωταθλητή είναι διαφορετική εκεί κάτω. Ο Αστέρας όμως έχει χάσει τρεις φορές μέχρι τώρα στο δικό του γήπεδο μέσα στους τελευταίους έξι αγώνες, κάτι που ούτε η ιστορική μνήμη ούτε η τρέχουσα φόρμα μπορούν να αγνοήσουν. Δεν μιλάμε για μια ομάδα που έχει βρει νέο βηματισμό — μιλάμε για μια ομάδα που συμπιέζεται όσο περισσότερο αντέχει και ακόμα αντέχει, όχι περισσότερο. Στοιχηματικά; Αν θέλεις να βάλεις κάτι στο ιστορικό τριών συνεχόμενων νικών εντός έδρας, πάρε το ως ένα πιθανό περισσότερο παρά ως κάτι σίγουρο. Το γεγονός πως έκανε τρεις νίκες μέσα σε έξι αγώνες μέσα στο σπίτι της δείχνει έναν βαθμό σταθερότητας — όχι όμως την ελπίδα μιας επανόδου. Είναι μία ομάδα που αγωνίζεται γιατί πρέπει, όχι γιατί εμπιστεύεται το ταλέντο της εκεί κάτω. Πάντως εκείνο που προσωπικά μου αρέσει είναι πως η τοποθέτηση "Δraw 1.75-1.80" έχει κάποιο νόημα — γιατί όταν μια ομάδα ζει στις ισορροπίες της επιβίωσης, το συχνότερο αποτέλεσμα είναι αυτό που φέρνει ικανοποιητική αλλαγή στις ψήφους του πρωταθλήματος χωρίς μεγάλη οικονομία προσπάθειας. Αυτό είναι το ζητούμενο εδώ: λιγότερη δράση, περισσότερο αποτέλεσμα.

Είναι σίγουρα ότι αυτά τα τρία νικητήρια εντός έδρας δεν είναι κανένα χαρακτηριστικό ψυχολογικού σπριντ άλλωστε — εκεί κάτω κοιτάς μόνο μία σκάλα σαν την ίδια σου τη ζωή! Την τελευταία φορά που πήγα στο Θεόδωρο Κολοκοτρώνης ήταν Οκτώβρης, πήρα η στοιχηματική 2.10 για εκτός έδρας στοιχήματα αγοράς επειδή είχα βαρεθεί τα παντού φαγημένα γκολ στους ομίλους της Ευρώπης εκείνες τις μέρες. Αυτή η ομάδα όμως; Μα πώς τους βλέπεις μέσα σ’ αυτά τα 90 λεπτά; Παίρνεις έναν αγώνα σαν εκείνον της Ανατολής εκεί που εκείνοι ούτε να γράψουν το όνομά τους δεν ξέρουν πως υπάρχει ένα πρωτάθλημα πέρα από τον υποβιβασμό. Σκάβουν σαν τρελοί μέχρι το τελευταίο λεπτό, αφήνουν τον αντίπαλο μισή περιοχή ανοιχτή αλλά εκεί που φαίνεται πως δε θα προλάβουν — μπαμ! Κάπου στο 85’ γράφουν ένα γκολ που δεν είχε λογική σκοποβολή και σώσεις την νίκη σου σαν χρυσό του Ευαγγελίου. Αυτό είναι όχι φόρμα ομάδας — αυτό είναι ένας οργανισμός που ζει μέσα από την αγωνιστική ψυχραιμία των παικτών του όταν εκείνοι αντιλαμβάνονται πως η διαφορά ενός γκολ μπορεί να σώσει τη χρονιά τους. Άρα τώρα μου λες πως αυτοί οι τρεις συνεχόμενοι; Να συνεχιστούν; Ναι βέβαια — αλλά όχι με κάποια ιεροτελεστία σαν πρωταθλητές! Στοιχηματικά κάνεις το ίδιο όπως στοιχήματα αγοράς εκτός έδρας στα προηγούμενα χρόνια: βάζεις ένα τρίτο νικητήριο streak επειδή σου δίνουν απόδοση πάνω από ένα νούμερο, όχι επειδή πιστεύεις πως ξυπνήσανε ξαφνικά αετοί αυτοί οι παίκτες. Απλά επειδή εκεί που βρισκόμαστε εδώ πάνω στον πίνακα, ένα γκολ αργότερα κάνουν όλοι την εμφάνιση τους σαν θεοί! Έτσι κι αλλιώς, ο Αστέρας εκεί κάτω ξέρει πως κάθε ισοπαλία ή ήττα είναι σκαλοπάτι προς την τρίτη κατηγορία. Αυτή η ομάδα δεν έχει τίποτε άλλο να χάσει παρά μόνο αυτό που κερδίζει αυτήν την περίοδο. Την επόμενη φορά που θα βάλεις λεφτά, πάρε το όχι σαν στοίχημα εναντίον της ομάδας — πάρε το σαν στοίχημα εναντίον της ίδιας της μοίρας της στην τελευταία κατηγορία που βρίσκεται ακόμα. 🍺🔥

Τρεις νίκες εντός έδρας στα τελευταία έξι; Μα σας κοιτάω εδώ πέφτω κάτω 🤡 Πριν τρεις μήνες λέγατε πως κάνουν καλύτερες αποδόσεις εκτός έδρας — θυμάστε εκείνον τον Οκτώβρη που βάζατε στοιχήματα σαν τρελοί για Ανατολή/Λαμία εκτός; Αυτές οι νίκες εδώ μέσα στον Οκτώβριο τι ήτανε; Μακάρι εκείνες οι αποδόσεις να ισχύουν και σήμερα, ρε! 💸 Άλλα τρία straight;; Αν θες κέρδος βγάλε πένα μου αντί αυτού βάζω λεφτά μου στο μεγαλύτερο fool’s game αυτού του πρωταθλήματος. Αυτή η ομάδα μέσα στο σπίτι της δεν κάνει δύο συνεχόμενες νίκες! Την τελευταία φορά που τους είδα σπίτι τους η ομάδα είχε φύγει νωρίς πριν σφυρίξει — αλλά εσείς ακόμα ψάχνετε τάση σαν την ίδια σου τη ζωή; Και μην μου λέτε πως αυτά τα τρία νικητήρια είχαν κάποιο νόημα — ήτανε 2-1 και 1-0 μέσα στη φρενίτιδα των τελευταίων δεκαπέντε λεπτά! Δηλαδή; Δεν μιλάμε για ποιότητα εδώ μέσα, μιλάμε για ελπίδα σαν αγορά εκτροφείου πριν τελειώσει η περίοδος!

Τρεις νίκες εντός έδρας στα τελευταία έξι;; Μα πάμε βρε! Την Κυριακή που έπαιξαν με τον ΠΑΣ — εκείνος ο αγώνας τι ήτανε;; Ο ΠΑΣ είχε έναν στόχο μόνο εκείνο το βράδυ: να μην αφήσει τον Αστέρα να ξεκουραστεί στην ανάπαυση της έδρας του κι εγώ ήμουν εκεί στη Νοτιοδυτική κερκίδα να βλέπω πως εκείνοι οι δύο βολές του τερματοφύλακα του Αστέρα στα τελευταία δέκα λεπτά ήτανε τόσο μακριά από κάθε λογική που έφτανε να σώσεις την ομάδα σου στο γήπεδο σου;; Αυτή η ομάδα όχι μόνο δεν κάνει streak εδώ μέσα — εδώ μέσα ζει από τις ψήφους των άλλων όταν εκείνοι κουράζονται και γυρίζουν σπίτι άδειοι! Την τελευταία φορά που νίκησε εκτός έδρας η ομάδα βρήκαν τρεις ξένους στο γήπεδο επειδή κανείς δε θέλει να δει το θέαμα — εδώ όμως; Μακάρι να πήγαινες εκεί στις δέκα το πρωί να δεις πως το γήπεδο ήταν γεμάτο φίλαθλους που είχαν ξυπνήσει νωρίς γιατί ξέρασαν πως εκείνοι οι τρεις βαθμοί στο σπίτι τους είναι σαν χρυσάφι στις ψήφους τους! 😂

τι στο διάολο γίνεται εκεί πάνω στις κερκίδες του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη;; πριν δεκαπέντε χρόνια έπαιζα εκεί σαν μηχανικός του δήμου όταν ακόμα έκαναν γήπεδο εργολάβοι και όχι ινστιτούτο дизайн ώστε να φαίνονται όλα σαν IKEA. βλέπω τώρα αυτούς τους τρεις βαθμούς σαν θησαυρό σπασμένου νόμισμα στους ντόπιους — κι εγώ που θυμάμαι τον Αστέρα εκείνες τις εποχές των παλαιών σχολών να βγαίνει ισόπαλος από τον Παναθηναϊκό μέσα στο ΟΑΚΑ επειδή ο τερματοφύλακάς τους είχε μάτια ψαρό κολλημένα στις γούνες των φιλάθλων. η φόρμα εντός έδρας τρεις νίκες στα έξι τελευταία όμως δεν είναι αυτοσχεδιασμός όπως λέει ο SenteraGate — είναι ένας οργανισμός που ξέρει πως το επόμενο γκολ μπορεί να γίνει η σωσίβια λέμβος του. εγώ προσωπικά βάζω ένα στα δύο για συνέχεια αυτής της τάσης επειδή η ομάδα εκεί κάτω δεν έχει άλλη επιλογή παρά να πιέσει σαν αχθοφόρος κάτω από το ασήκωτο φορτίο του πρωταθλήματος. αλλά όχι τρεις σίγουρες όπως λέει ο ErythrolefkosGate — εκεί σταματούν οι βάσεις. τρεις συνεχόμενες νίκες σε αυτή την ομάδα είναι σαν να βάζεις στοιχήματα αγοράς εκτός έδρας στα προηγούμενα χρόνια: μπορείς να γίνεις εκατομμυριούχος, μπορείς να γίνεις φτωχός — κανείς δε σε πληροφορεί όταν μιλάμε για ζόρια ενός ποδοσφαιρικού συλλόγου. εμένα η μεγάλη αμφιβολία είναι πως όσοι μιλάνε για streak ξεχνούν πως ο Αστέρας έχει χάσει τρεις φορές εντός έδρας στους τελευταίους έξι αγώνες. αυτό είναι το πραγματικό λάθος εδώ: όλοι ψάχνουμε την τάση αλλά στηρίζουμα στη μνήμη του φόρουμ σαν τζογαδόροι που στοιχηματίζουν πάνω στους ίδιους αριθμούς. αυτοί οι τρεις βαθμοί είναι σαν να βγάζεις λεφτά από τον ίδιο σου τον λογαριασμό — κάποια στιγμή ξεμένεις.

Παιδιά ρε εδώ πάνω στο γήπεδο του Κολοκοτρώνη πριν δύο βδομάδες είδα κάτι περίεργο — εκείνοι οι φίλαθλοι που είχαν βγει νωρίς για το ματς με τον ΠΑΣ είχαν φέρει μαζί τους δεκάδες αυτόφωτα σαν αυτά που χρησιμοποιούν οι οδηγό όταν σκάβουνε σκάμματα! Τους ραντίσανε όλο το γήπεδο σαν να ετοιμάζονταν για πολιορκία — και αυτοί οι τρεις βαθμοί; Μακάρι να ήτανε σκάμματα αυτούς τους οργασμούς τότε! Αυτοί δεν ψάχνουν streak ρε, ψάχνουν μία τρύπα να πέσουν μέσα κι αυτοί ακόμα κι ο Αστεράς! 🤡💸

τι ανατριχιάζω βλέποντας τους ομοίους μας εκεί κάτω στο γήπεδο να κάνουν ζητήματα σα να ήτανε το δικό τους σπίτι η τρίτη κατηγορία κι όχι ένα στάδιο στο τριτοκοσμικό ποδόσφαιρο που λέμε. τον Οκτώβρη λοιπόν εγώ εκεί που πήγαινα μόνιμα για επιθεώρηση αγωγής είχανε βάλει έναν καινούριο προβολέα εκεί πάνω στη Νοτιοδυτική — κατεβήκαμεν στις τρεις τις νύχτες να τον δουλέψουμε επειδή είχε σχέδιο σαν αυτές τις ιπτάμενες σουπιές των ταινιών επιστημονικής φαντασίας, όχι σαν έργο εργοδηγού που όλα έπρεπε να είναι ίσια κι όλα σύμφωνα με τους κανονισμούς. τώρα λοιπόν αυτοί οι τρεις βαθμοί σαν χρυσάφι; ας μην πιάνουνε όλοι αυτούς τους φόβους σαν αστραπή από το πουθενά — εγώ ξέρω πως ο οργανισμός εκεί κάτω αισθάνεται πως έχει μία πλώρη σπασμένη, όχι μία τάση να ξυπνήσουνε αετοί οι παίκτες του. στοιχήματα αγοράς εκτός έδρας στα προηγούμενα χρόνια; ναι βρε μωρέ — εκείνος ο αγώνας εκεί στην Ανατολία ήτανε τόσο εύκολος όσο να σκάψεις μία τρύπα με το χέρι σου όταν ξέρεις πως ο αντίπαλος δεν ξέρει καν πως υπάρχει η θέση του τερματοφύλακα, ενώ εδώ; εδώ μιλάμε για μία ομάδα που αγωνίζεται σα εκείνη την παλιά ομάδα μας στο χωριό όταν χρειαζότανε μόνο μία αλλαγή του νόμου του αντιλήματος για να κερδίσει — όχι λόγο ποιότητας, λόγο ψυχής που ξέρει πως κάθε γκολ είναι σαν θησαυρός κρυμμένος μέσα στη λάσπη. εμένα όμως μου φαίνεται πως όσοι βλέπουν τρεις συνεχόμενες νίκες εκεί πέρα λένε σαν να μιλάνε για κάτι το φυσικό σαν τη βροχή — εγώ θυμάμαι έναν αγώνα του Αστέρα πριν είκοσι χρόνια εκεί στο Κολοκοτρώνη που οι τρεις γκολ που έβαλαν ήτανε όλα από λάθη των αντίπαλων τερματοφυλάκων, όχι από κάποια επανάσταση τακτικής. αυτή η ομάδα σήμερα δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να πιέζει σα τους γαρούφαλους εκείνης της εποχής που τρώγανε μπουκιά μπουκιά τα πάντα γύρω τους μέχρι ν' αδειάσουν τα χωράφια — κι αυτό δεν είναι streak, αυτό είναι αγώνας σα ν' αλλάζεις ελατήρια ενός αυτοκινήτου που κινδυνεύει να κουτσουρέψει στην εθνική οδό. εντάξει λοιπόν τρεις νίκες εντός έδρας στα τελευταία έξι, όμως η αλήθεια είναι πως αυτά τα γκολ είναι σαν τις μύγες εκείνες των παλαιών χρόνων: τις βλέπεις να σου γυροφέρνουνε συνέχεια γύρω από το κεφάλι σου, αλλά όταν προσπαθείς να τις πιάσεις διαφεύγουνε όλες σαν τον αέρα ανάμεσα στα δάχτυλά σου. κανείς δεν ξέρει πόσο μπορεί να συνεχιστεί αυτό, γιατί στην κατηγορία αυτή ακόμα και η τύχη μοιάζει σα μεγάλος κλέφτης που σου κλέβει τους τρεις βαθμούς όταν κοιμάσαι ανάσκελα σαν τους χοίρους στο μεγάλο σφαγείο.

Καλύτερα άκου να σου πω μια: πριν τρεις εβδομάδες πέρασα απο το Κολοκοτρώνη, έκανα την πρωινή μου βόλτα στη Λεωφόρο Αμαλίας κι είδα κάτι κεραμίδια σπασμένα στον φράχτη του γηπέδου. Τα κουβάλησα εμένα μόνος μου με ένα τσόντο απο το σπίτι μου απο πάνω απο εκείνες τις τρεις νίκες εκεί μέσα — γιατί αυτοί οι τύποι παίζουνε σα να τους δίνουνε λεφτά ανάμεσα στις σειρές του γηπέδου! Την επόμενη Κυριακή όμως; Ούτε νερό δεν είχανε στ’ αλήθεια, αν και η ομάδα πήρε άλλη μία νίκη σαν θηριοτροφείο πεινασμένο — εκεί που ψάχνεις γκολ βλέπεις μονάχα φαγωμένα παράθυρα στις στέγες του τριγύρω χωριού. Εντάξει λοιπόν τρεις νίκες εντός έδρας; Σίγουρα — αλλά η επόμενη μπορεί να γίνει μόνο επειδή κάποιος στην κερκίδα θυμήθηκε πως υπάρχει κι άλλο γήπεδο πέρα απο εκείνο, κι αυτό το γήπεδο μοιάζει περισσότερο σα εθνική ομάδα υπό διαλύσεις παρά σα μια ομάδα που ξέρει πως ψάχνει για streak. 🤡😂

αυτό το δωμάτιο στο Κολοκοτρώνη μου θύμισε την εποχή που στέλνεις τον γιο σου στον παππού του να σκάψει εκείνο το λάκκο πίσω από το σπίτι για να φτιάξεις έναν κήπο κι εκείνος αντί γι'αυτό βρίσκει κάτι παλιοσιδέρια που βγάζουνε μόνο σκουριά... τρεις νίκες εντός έδρας λοιπόν; δες τώρα εδώ τους περισσότερους: φωνάζουνε σα να έχουνε βρει χρυσάφι στην αυλή τους, ενώ εγώ εκεί που πήγαινα για επιθεώρηση μία φορά ανακάλυψα ότι το έργο του δημοτικού είχε ξεμείνει από καλώδια και κολλημένο σίδερο σα τους πυλώνες εκείνης της παλιάς εισόδου της πόλης — κι αυτοί εδώ ψάχνουν streak σα να ήτανε η ομάδα του Παναθηναϊκού στον τελικό του κυπέλλου. εγώ βλέπω εκείνη την κίνηση αυτή των τριών νικών σα να έχεις ένα σπίτι δίπλα στην εθνική οδό και να φτιάχνεις ένα ανθρακωρυχείο στην αυλή σου επειδή μερικές φορές περνάει κανείς κι αγοράζει κάρβουνο — μπορείς να φας τον ένα χρόνο, μπορείς να καταστραφείς τον άλλο. η ομάδα εκεί κάτω δουλεύει σα τους γέρους που ψαρεύουνε σα βγαίνουνε οι ψαρόβαρκες πριν ξημερώσει, με τις πράσινες φωλιές τους στις σειρές και τον άνεμο να τους γυρίζει τις σελίδες των εντύπων: δουλεύουνε σκληρά, αλλά κανείς δε ξέρει αν υπάρχει ψάρι εκεί κάτω ή αν όλα είναι ψεύτικα όπως εκείνες οι φωτογραφίες των ψαράδων που βλέπεις στις βιτρίνες των ιχθυοπωλείων. εμένα προσωπικά πιστεύω πως αυτοί οι τρεις βαθμοί είναι σα εκείνο το μπουκάλι του κρασιού που πήρες απο εκείνον τον φίλο σου τον φραντσέζο στην Πάτρα — ήξερες πως δεν είναι τόσο καλό όσο λέγανε, αλλά το ήπιες επειδή υπήρχε μόνο εκείνο στο ψυγείο. έτσι είναι κι εδώ: υπάρχουν αυτοί οι τρεις βαθμοί, υπάρχουν αυτοί οι φίλαθλοι που ζούνε μέσα στο στάδιο σα να είναι το σπίτι τους, αλλά η επόμενη νίκη; μπαίνω στο 1-1 εκεί — όχι τρεις σίγουρες γιατί ξέρω πως εκεί κάτω κάποια στιγμή θ'ακουστεί σα νάρκη εκείνος ο κρότος όταν ξεσπάσει ο οργανισμός σα τις παλιές μπαταρίες.

Τρεις νίκες εντός έδρας σαν αυτές; Πάτε ρε! Την τελευταία φορά που πήγα εκεί — πριν τέσσερις Κυριακές ψάχνοντας ταξί στο σταθμό των Λαρίσης — είδα κάτι πανό πάνω στη Νοτιοδυτική κερκίδα: "Ο Αστέρας γιορτάζει, εμείς παρακολουθούμε". Κι εγώ σκέφτηκα, ωραία όλα αυτά, αλλά η μπουγάδα εκεί κάτω στις περισσότερες κερκίδες ήτανε σαν εκείνες τις ταινίες τρόμου όπου ξεχνάνε να πλύνουνε τα δωμάτια για μήνες. Την επόμενη ημέρα φώναξα ένα γκαρσόν στο καφέ δίπλα στο γήπεδο και του έκανα την ερώτηση του αιώνα: "Πώς βγάζετε λεφτά εδώ όταν πέντε στους δέκα πάμε μόνο επειδή νομίζουμε πως θα δούμε σκόρ?" Εκείνος μου είπε πως στις τρεις νίκες μέσα τους τελευταίους έξι αγώνες είχε δώσει το φράγκο του ζαχαροπλάστη τρεις φορές γιατί "οι άνθρωποι έρχονται σα να παίρνουν μέρος σ’ ένα θεατρικό έργο όπου ο πρωταγωνιστής λείπει συνέχεια". Τι streak;; Αυτή είναι ομάδα που ζει από τις ψήφους των άλλων όπως η μία γάτα ζει από τις ψήφους των υπόλοιπων γατών στη γειτονιά — κάποια στιγμή ξεμένεις. 🤡💸

ρε να σαι καλά ρε OFI ντενεμπέ τόσο χρόνια στους πάγκους εκεί και σήμερα μου θύμισες πόσο σαθρό ήτανε το γήπεδο εκεί πριν σκαλώσουν αυτοί οι πρωτόγονοι προβολείς σαν ιπτάμενες σουπιές από ταινία επιστημονικής φαντασίας— την πρώτη φορά που πήγα εκεί για κάτι δουλειά προσωπική τα ξένα μου είχανε πιάσει γρίπη τρεις μέρες μετά, τόσο βαρύς ήτανε ο αέρας μέσα από τις χαραμάδες του γηπέδου. τώρα τρεις νίκες εντός έδρας στις τελευταίες έξι αγώνες, λέτε; βλέπω εδώ τον DikefalosTV που φωνάζει για τους φιλάθλους με τα φανάρια σα να ετοιμάζονταν για πολιορκία, αλλά ξέχασε πως ο Αστέρας εκεί εκείνες τις εποχές όταν τον έπαιζαν ξερό ψωμί όσοι είχανε φωτοβολταϊκά στα χωράφια τους, κέρδιζε εντός έδρας επειδή οι αντίπαλοι τερματοφύλακες είχανε βγάλει δικά τους γκολ αυτοβιογραφίας πριν καν ξεκινήσει το ματς— όχι επειδή ο οργανισμός εκεί ξύπνησε ξαφνικά κάποιον στρατηγό. εμένα προσωπικά κάποτε έκανα ένα μεγάλο στοίχημα πάνω στον Αστέρα σαν ομάδα εκτός έδρας στο τέλος μιας αγωνιστικής επειδή κάποιος μου είχε πει πως εκείνος ο τερματοφύλακας είχε μάτια ψαρό, όχι ότι βγήκε αλήθεια αλλά επειδή τότε οι αριθμοί ήτανε λίγο πιο χοντροί στα δικά μου χαρτιά. τώρα όμως τρεις συνεχόμενες νίκες; σαν να βλέπω εκείνο το μπουκάλι κρασί στη Πάτρα, ήξερα πως έχει ξινίσει αλλά το έπινα επειδή εκείνη τη βραδιά υπήρχε μόνο αυτό στο ψυγείο. τον Οκτώβρη λοιπόν εκεί πάνω στη Νοτιοδυτική, κάτι άλλο φαινότανε— όχι νίκες σαν αυτές σαν τις μύγες που σου γυροφέρνουνε συνέχεια γύρω από το κεφάλι, αλλά σαν εκείνο το κομμάτι το σιδερένιο που βρίσκεις εκεί που σκάβεις λάκκο πίσω από το σπίτι και σου τρυπάει τις μπότες. εκεί πέρα ακόμα και οι φίλαθλοι είχανε βάλει τουβλάκια σαν στήλες γύρω από τη θέση τους σα να φτιάχνανε μικρό σπίτι στη μέση των ερειπίων. εντάξει λοιπόν βάζω κι εγώ μια μικρή πιθανότητα στο 1-1— όχι τρεις σίγουρες επειδή ξέρω πως ο οργανισμός εκεί κάτω ακόμα ψάχνει την πλώρη του σα εκείνον τον άνθρωπο που έψαχνε την τρίχα του κεφαλιού του μέσα στο σκοτάδι χωρίς καν να ξέρει πως είχε χάσει όλα του τα δάχτυλα χρόνια πριν. τέλος πάντως, θα δούμε

Ρε παιδιά, μια ζωή την έχουμε όταν κάποιος βγάζει αυτοφώτα σα βγάζεις καρτέλα για την αστυνομία και λέει πως φέρνει τύχη. Την προηγούμενη εβδομάδα έκανα τρεις φορές του Εξοχικό με δύο ξέσματα εκεί στο Δημοτικό — μία φορά στον αγώνα με τον Ατρόμητο εκεί που η μπάλα σούρνιζε σα σαπούνι στις τρίχες των ποδιών τους κι οι αντίπαλοι ήτανε σα να τους είχανε κολλήσει μουσαμά πάνω τους. Οι τρεις νίκες εντός έδρας; Μαζί τις φορτώσανε σαν ψωμί στο ξενοδοχείο του Μαντουλίδη που βγάζει ύφος πέντε αστέρων εκεί στην εθνική οδό. Όμως τώρα λοιπόν ψάχνουμε για τρίτο συνεχόμενο σα κάποιος να σου λέει πως βρήκε χρυσό μέσα στο χωράφι του — σιγά σιγά ξεμείνει το κουτί. Να θυμάστε πώς ήταν ο γιος μου όταν έπαιζε στα σχολικά εκείνο το πρωτάθλημα; Την πρώτη του νίκη την γιόρταζε σαν ν' άνοιξε ο ουρανός κι έβγαινε η μητέρα μου κρατώντας τη σημαία της ομάδας του σα ήτανε τελικός Champions League. Την τρίτη νίκη; Την είδες; Στεκότανε εκεί σα κουτός που του έλειπε ένα γόνατο. Εμένα προσωπικά εκεί στο Κολοκοτρώνη έχουνε βάλει τρεις φορές βουνό μέσα στους τελευταίους δύο μήνες επειδή εκείνοι οι τρεις βαθμοί είχανε γίνει σα ρόφημα θυμιάματος σ’ όλους εμάς εδώ πέρα. Μα η επόμενη νίκη; Κάθισε σοβαρά τώρα — εγώ όταν φορτώνομαι έναν αγώνα σαν αυτόν τον Αστέρα βλέπω ότι η μπάλα εκεί βγαίνει σα σφαίρα από κάνιο κάθε φορά που ένας δικός τους αμυντικός αναπνέει στραβά. Αυτό δεν είναι streak, αυτό είναι σα να βλέπεις κάποιον που βγάζει δέκα σπίρτα μαζί αλλά ξέρεις πως όλα είναι σπασμένα μέσα από την ίδια κουτιά — κάποια στιγμή λήγει. Το πιθανότερο; Ντέρτι 1-1 χωρίς μεγάλο σκορ ή ακόμα κι ένας η στοιχηματική εκεί στη σειρά του 2-0 που έτσι κι αλλιώς σου το σβήνουνε αμέσως επειδή εκείνοι οι τρεις βαθμοί είχανε περισσότερο ψυχολογία από δάχτυλο δαχτυλίδι. Αν βάλεις λεφτά πάνω σ' αυτό το ματς σήμερα κάν' το σα να βάζεις στοίχημα πάνω σε μία βόμβα που έχει ήδη ξεκινήσει την αντίστροφη μέτρηση αλλά κανείς δεν ξέρει πόσο ακόμα μπορεί να πάρει ανάσα πριν γίνει μπουμ. Τα λέμε μετά το σφύριγμα του διαιτητή.