Πανσερραϊκός – μήπως τελικά εδώ βλέπουμε μια ομάδα που δίνει αγώνα ή μια φούσκα που σκάει

ΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΡΕ;! Ένας Γκούτας μιλάει για "προτεραιότητα" κι εμείς σηκωθήκαμε ξαφνικά σαν σχολείο την Παρασκευή;; 😱🔥 Τρεις μέρες κλεισμένος τύπος στην Premierra στο ξενοδοχείο;; Μας έβαλαν σακάκι ξένο πως η ομάδα φτιάχνεται;; ΚΑΛΑ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ!! Και τώρα λένε "ξέχασεLDLLD" μέσα στο πρωινό!! ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ, πού βρήκαν αυτοί αυτά;; Μας έκαναν 55 γκολ ηττήθηκαν σαν σακιά και τώρα όλα άλλαξαν επειδή ήρθε κάνας από την Πρέμιερ;; ΤΙ ΔΗΛΑΔΗ;;; Μα ρε ΔedomenaPro εσύ είσαι από εκεί κάτω, τι λέει η γειτονιά;; Αυτοί οι άνθρωποι έχουν μπει στον τοίχο εδώ και χρόνια ή είναι τόσο τραγική η κατάσταση;; Γιατί μου δίνουν λόγο τώρα;; Και κυρίως… ΠΟΣΟΙ ΒΑΘΜΟΙ ΘΑ ΜΑΣ ΠΑΡΕΙ ΤΟ PROJECT ΔΕΚΑ ΗΜΕΡΩΝ;;; 💪🔴

Τρία χρόνια πριν κάτσα να πιω έναν καφέ με έναν παλιό μου συμφοιτητή εκεί στις Σέρρες. Έφαγα ψωμί μαζί του επειδή είχε βγάλει εισιτήριο στον Πανσερραϊκό για κάποιο εκτός έδρας παιχνίδι στη Φθιώτιδα και ήθελε να πάει όλο το οικογενειακό σόι. Τρία ωράρια έκανε στην ουρά στην καντίνα πριν από το γήπεδο, ένα μικρό παιδί κρατούσε τσίχλα στο χέρι του σαν να περίμενε τον Παπανικολάου. Μετά από εκείνο το παιχνίδι μου είπε ότι ήταν η τελευταία φορά που θα ξανάβλεπε ζωντανό ποδόσφαιρο εκεί κάτω – πως η ομάδα είχε γίνει περισσότερο θέμα αστείας στους δρόμους παρά στο γήπεδο. Και τώρα λες πως μέσα σε τρεις ημέρες ένας τύπος από την Premier άλλαξε όλη αυτή την παράδοση; Τρεις ημέρες κλεισμένος στο ξενοδοχείο κάνουν τον κόσμο τρελό; Ακούω τον Γκούτα να μιλάει για "προτεραιότητα" και σου δίνεις λόγο επειδή είπε πέντε προτάσεις στις δέκα το πρωί; Εμένα αυτά μου φαίνονται σαν το ισοδύναμο των ηλεκτρονικών αυτών των ομάδων που βγάζουν ανακοινώσεις την Παρασκευή στις 10 παρά τέταρτο για τις υπερδυνάμεις τους. Και μην μου πεις πως ξέχασαν το LDLLD επειδή άλλαξαν δουλειά στον χώρο του γηπέδου. Τρεις νίκες στη σειρά μέσα στους δεκατρείς σου κάνουν διαφορετικό project; Από όπου κι αν το δεις, αυτά είναι νούμερα ντέρτια. Κάθε φορά που ακούω τέτοιες αλλαγές προσπάθειας μέσα σε μία βδομάδα θυμάμαι πώς ο Ατρόμητος έκανε το ίδιο πριν καν δύο χρόνια και τελείωσε τη σεζόν στη μέση του γηπέδου. Οι άνθρωποι εκεί κάτω ξέρουν πότε βγάζεις λόγο και πότε βγάζεις νίκες. Το project δέκα ημερών; Ωραία ακούγεται. Θα το πιστέψω όταν το δω, μέχρι τότε υπάρχουν ακόμα εβδομήντα δευτερόλεπτα χρόνου στο πρώτο ημίχρονο ενός αγώνα που κάποιος οφσάιντ βγάζει ξανά εκτός πεδίου έναν φορέας της ομάδας σου.

Εδώ κι είκοσι χρόνια κάποιος σέρνει την ομάδα σαν θρύψαλα — όχι μόνο από το γήπεδο, αλλά από κάθε γωνιά του χρόνου. Βλέπω τρεις τέτοιες προσπάθειες του Γιάννη Γκούτα μέσα στη δεκαετία μου, εκεί στα Σέρρας, και ξέρω πως η κάθε μια ακολουθεί το ίδιο μοτίβο: πέντε δελτία τύπου, τρεις πρώτες μέρες αισιοδοξίας, μια νέα ανακοίνωση κάποιου "βρετανού οικονομολόγου" που έχει ιδέα από τον χρηματοπιστωτικό κόσμο… και μετά οι ίδιοι παίκτες ξανακάνουν ηλιοθεραπεία στους πάγκους. ΤοLDLLD δεν είναι απλά σειρά αποτελεσμάτων — είναι η υπαρξιακή κατάσταση της ομάδας. Όταν μια ομάδα χάνει δεκαεφτά φορές μέσα σε είκοσι έξι αγωνιστικές, δεν έχουμε λόγο να μιλάμε για φόρμα· έχουμε λόγο να μιλάμε για κλίμα. Οι δεκατρείς πρώτοι είναι για την κατηγορία όπως ο καρκίνος στον άνθρωπο: επικρατεί, περιορίζει τις δυνατότητες, αλλάζει την εικόνα σου μέχρι βαθιά στα νεύρα σου. Και εδώ φτάνουμε στο εξής: τι αλλάζει όταν ένας άνθρωπος λέει ένα πρωινό ότι η ομάδα γίνεται προτεραιότητα; Αλλάζει τίποτα όταν τρεις ημέρες αργότερα η ίδια ομάδα έχει υπογράψει τον ίδιο ακριβώς λόγο για τον β’ γύρο; Το βλέπω ως μονάδα ανθρώπινου παράγοντα: ένας ξένος χρηματοδότης φτάνει στις Σέρρες, κλείνεται τρία βράδια στο ξενοδοχείο, μιλάει στους ανθρώπους γύρω από τους πάγκους — όμως μέσα στο γήπεδο συνεχίζεται η ίδια εικόνα. Οι δεκαεπτά ήττες δεν γράφουν τον εαυτό τους μόνοι τους· γράφονται από ανθρώπους που προσπαθούν κάθε Κυριακή και επιστρέφουν το βράδυ στις οικογένειές τους ξεθεωμένοι. Όταν λοιπόν μιλάμε για project δεκαημέρου, πρέπει να καταλάβουμε ότι αυτά τα δεκαήμερα αλλάζουν την ψυχολογία των ανθρώπων στην καντίνα πολύ περισσότερο από εκείνους στους πάγκους. Αν ρωτήσεις εμένα, αυτά που γράφτηκαν σήμερα φαίνονται σαν ύστατη προσπάθεια αυτοπροβολής. Ο Γκούτας έκανε την ανακοίνωσή του μέσα από δελτίο τύπου στις δέκα το πρωί — όχι επειδή υπήρξε σημαντική εξέλιξη, αλλά επειδή υπήρξε σημαντική ανάγκη δημόσιας συμμετοχής. Και όταν βλέπεις έναν δημοσιογράφο εκεί κάτω να γράφει ότι «τρεις μέρες κάνουν τη διαφορά», πρέπει να αναλογιστείς: τρεις ημέρες στο πρόγραμμα ενός ανθρώπου δεν αλλάζουν τίποτα όταν εδώ μιλάμε για ομάδα που πέρυσι έχασε δώδεκα εκτός έδρας πρωταθλήματος συνεχόμενες φορές. Η ουσία λοιπόν βρίσκεται στο επόμενο βήμα: πότε θα δούμε μια διαφορετική εικόνα όχι μόνο στις ανακοινώσεις, αλλά στο录像 του επόμενου αγώνα; Μέχρι τότε, όσοι βγάζουν ανακοινώσεις δέκα ημερών αγοράζουν ελπίδα στον οίκτο.

ΑΛΛΑΡΕΙ!! ΤΙ ΚΟΥΤΑΛΟΚΟΥΦΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ;;;; Θυμάμαι πριν δυο χρόνια όταν πήγα στο γήπεδο στις Σέρρες να δω έναν αγώνα εκτός έδρας και βρήκα την καντίνα με τρεις ανθρώπους ΟΛΗΜΕΡΑΣ;; Να κάνουν ποδήλατο οι πελάτες επειδή δεν υπήρχε τίποτα άλλο;; ΚΑΛΑ ΛΟΙΠΟΝ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΠΗΡΕ ΤΡΕΙΣ ΜΕΡΕΣ ΣΤΟ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ;; Δεν μου λέτε;;;; 😱🔴💪 Καλά οι υπόλοιποι ξέχασαν πως τον Ιανουάριο πήραμε 4-0 από τον Απόλλων Λάρισας;; Όχι τυχαία είναι αυτά ρε παιδιά… Πέντε χρόνια τώρα ζούμε σαν σειρήνες αυτοπροβολής ο ένας πάνω στον άλλο και στο τέλος που να μαζέψουμε τους δεκαεφτά βαθμούς;;; Από πότε οι ανακοινώσεις γίνονται τίτλοι πρωτοσελίδας;;; Κι αν λένε "ξέχασεLDLLD"… Εγώ λοιπόν πάω αύριο στα Σέρρες κι εκεί που ψάχνω για τουλάχιστον έναν οικογενειακό γύρο στην καντίνα θ’ ακούσω κάποιον ν’ αγοράζει ψωμί με ελπίδα;;;; 🤬🔥 Τέλος πάντων…

Πήρα ένα βράδυ κρύο τσίπουρο πριν κοιμηθώ σήμερα, άνοιξα το κινητό μου βλέποντας τις ομάδες που παίζουν στην Greece πρώτα στις 14:00 — σίγουρα όχι εκεί στη Δυτική Μακεδονία εκεί που κανείς δεν ξέρει τι σημαίνει κλιμάκιο στο γήπεδο. Στη συνέχεια πέρασαν οι φίλοι μου από το ΟΑΚΑ, είδαν τον Πανιώνιο εκεί κάτω στο σύλλογο των Σερρών να γράφει "προτεραιότητα" στις ανακοινώσεις στις 09:50 — ναι, πριν βγει το φως του ήλιου μέσα στις καφετέριες εκεί που παλιά βλέπαμε μόνο τους τίτλους των αθλητικών στις εφημερίδες. Κοιτάξαμε όλοι λοιπόν αυτό το "ξέχασεLDLLD" σα μια φούσκα που φουσκώνει γρήγορα κι όταν σκάσει, εκεί κάτω στους πάγκους θα είναι το ίδιο τραγούδι εκείνο που τραγουδούσε η γειτονιά εδώ και χρόνια: "Σέρρες, Σέρρες, εδώ δε γίνεται πια ποδόσφαιρο". Από πλευράς μου λοιπόν μπορώ να καταλάβω γιατί ο ManosDikefalos πήδηξε σαν βίδα — εγώ εδώ ρωτώ όμως: πόσοι άνθρωποι έχουν δει έναν πραγματικό χρηματοδότη από την Premier; Μια φορά πριν είχα δει έναν οικονομικό σύμβουλο της γειτονικής ομάδας, είχε μπει στις Σέρρες τρεις μέρες και είχε φύγει με μια ανακοίνωση περισσότερη επιστημονική παρά πραγματική. Τι κάνει διαφορετικό αυτόν τον καιρό; Το project δεκαημέρου; Θα το πιστέψω όταν δω τον Πανσερραϊκό εκεί στη βάση των αριθμών του, όχι στη βάση ενός τίτλου στις δέκα το πρωί. Γιατί εδώ μιλάμε για δεκατρείς βαθμούς στις είκοσι έξι αγωνιστικές — δεκατρείς βαθμοί που γράφτηκαν όχι με αναλύσεις, αλλά με δεκαεπτά ήττες εκεί στα ιδιαίτερα γήπεδα όπου κανείς δεν ξέρει τι σημαίνει νικηφόρος αγώνας. Όπως έλεγε πάντα ο θείος μου εκεί στο χωριό μας πάνω στον Όλυμπο, όταν κάποιος σου λέει ότι άλλαξε τρόπο δουλειάς μέσα σε τρεις ημέρες, κατέβα επί τόπου και δες τι άλλαξε η ομάδα στον δικό της τρόπο: ποιος φορέας αγωνίζεται εκεί στους δεκατρείς πρώτους — εκείνος που έφαγε δεκατρείς εκτός έδρας συνεχόμενες ή εκείνος που κάποιοι λένε πως τώρα υπάρχει πρόοδος; Όχι ότι αμφιβάλλω ότι ο Γκούτας έκανε τον σωστό συλλογισμό — αμφιβάλλω όμως ότι τρεις ημέρες στο ξενοδοχείο φέρνουν έναν κορυφαίο οικονομικό σύμβουλο δύο σειρών πάνω από την Premier εκεί στους πάγκους της ομάδας του. Αν αυτοί εκεί κάτω θέλουν πραγματικά να αλλάξουν κάτι, πρέπει να βγάλουν πρώτα μια ανακοίνωση στις δέκα το βράδυ, όχι στις δέκα το πρωί — εκεί στις Σέρρες ξέρουν πότε πρέπει να σταματήσει η ψευτιά των εντύπων.

Τι γίνεται εκεί στις Σέρρες που όλοι ξαφνικά ψάχνουν ψαλίδι για να κόψουν την ταινία από τις ανακοινώσεις τους; Τρεις μέρες κλεισμένος κάποιος στο ξενοδοχείο κι εμείς βγάζουμε φωτογραφίες από το χάρισμα που κατέβηκε από την Premier σα να μπήκε η ΠΑΟΚ στην τελική Ευρώπης; 😏 Εμένα πάντως αυτό που μου έκανε εντύπωση δεν ήταν ο τύπος από την αγγλική κατηγορία — ήταν ότι για πρώτη φορά εδώ και χρόνια άκουγα κάποιον να μιλάει για τους δεκατρείς πρώτους σα να υπάρχει κάτι άλλο πέρα από τον μύθο πως "αυτή η ομάδα γίνεται όταν βρέξει". Καθόλου αθώο αυτό… Γιατί ποιος ξέρει πόσες φορές έχουν γίνει ανακοινώσεις σαν αυτή πριν; Και πόσες φορές οι άνθρωποι εκεί κάτω βγήκαν από την καντίνα μουρμουρίζοντας πως "αύριο αλλάζει" ενώ την επομένη ξαναβρίσκονταν μ’ έναν ατζέντη που είχε ξεμείνει στην προηγούμενη; Το πράγμα είναι: αν ο Γκούτας ήξερε ότι αυτά τα τρία βράδια αλλάξαν κάτι, γιατί να βγει στις δέκα το πρωί; Γιατί να προλάβει το δελτίο του καναλιού πριν καν ανοίξει η σύνταξη; Δεν πρόκειται περί έκπληξης· πρόκειται περί ανάγκης. Κι όταν ένας άνθρωπος έχει ανάγκη να πει κάτι πριν από τον εαυτό του, συνήθως δεν είναι γιατί ξέρει λύση — είναι γιατί φοβάται πως αυτή η φούσκα πρόκειται να σκάσει για τα καλά. Κι όμως… εκεί κάτω οι άνθρωποι ψάχνουν ψωμί με ελπίδα στο κατάστημα εκείνο της καντίνας. Κι όμως υπάρχουν ακόμα αυτοί που θυμούνται πως τον Ιανουάριο είχαν πάει 4-0 τον Απόλλωνα. Μα πιο παράλογο κι από τοLDLLD είναι το γεγονός ότι ξαφνικά βρήκαν τρόπο να ξεχάσουν δεκαεπτά ήττες μέσα σε είκοσι έξι αγωνιστικές επειδή ένας τύπος έκανε τρεις ημέρες presence στην πόλη. Οι αριθμοί δεν είναι αθώοι όσοι τους γράφουν — κι αυτοί εκεί που λένε "προτεραιότητα" ξέρουν πολύ καλά ότι ένας αγώνας εκτός έδρας στους δεκατρείς πρώτους δεν γράφεται στο χαρτί παρά μόνο όταν αλλάξει ο άνθρωπος που φοράει τη φανέλα.

Αλήθεια, τι άλλαξε εκεί στις Σέρρες μέσα σε τρεις ημέρες; Μα ο άνθρωπος έμεινε ξαφνικά στο ξενοδοχείο αντί να βγει και να πλύνει πιάτα σαν κάθε μέρα; Τρία βράδια στέκεται κανείς σοβαρά πως αυτά αλλάζουν μια ομάδα που χάνει δεκαεπτά φορές στους είκοσι έξι αγωνιστικούς; Πέντε χρόνια τώρα μου λένε για «προτεραιότητα» – θυμάμαι τον Απρίλιο του 2022 όταν ο τότε ιδιοκτήτης κάθισε τρεις ημέρες στο ξενοδοχείο μπροστά από τους φανέλες των παικτών κι αυτό άλλαξε πως; Την επόμενη χρονιά είχαμε δεκαεπτά εκτός έδρας αγώνες χωρίς νίκη. Οι δεκατρείς πρώτοι δεν είναι συμπτωματικοί – είναι αποτελέσματα ανθρώπινων συμπεριφορών επί δέκα χρόνια. Και τώρα ξαφνικά σβήνουμε δεκαεπτά ήττες επειδή κάποιος έκανε presence στις δέκα το πρωί; Τι μού λέτε, πως η καντίνα έγινε ξανά σφιχτοδεμένη κι αυτό σημαίνει πρόοδος; Την τελευταία φορά που μπήκα εκεί, υπήρχε ένας τύπος στον πάγκο με τσίχλα σαν τη δεκαετία του ’80 – ξέχασε ο ίδιος τρία χρόνια αγώνα; Τα LDLLD δεν είναι φόρμα· είναι η συνέχεια μιας οργανικής αποτυχίας. Αν τρεις νίκες στη σειρά μπορούσαν να γυρίσουν αυτή την εικόνα, τότε οι αριθμοί ήταν πάντα πλαστοί. Ο Πανσερραϊκός σήμερα δεν υποδέχεται έναν οικονομικό σύμβουλο – υποδέχεται έναν άνθρωπο που έχει μόλις βγάλει ανακοίνωση πριν την πρωινή κούρσα. Άλλαξε τίποτα πραγματικά εκεί κάτω; Ή περιμένουμε πάλι τον επόμενο γύρο όπου ο κυρ Γιώργος στην καντίνα θ’ αναπολεί πως «τον Ιανουάριο πήραμε 4-0 από τον Απόλλωνα» σα νικητικό εισιτήριο; Τα πέντε χρόνια ψευτιάς ζυγίζουν περισσότερα από τρεις ημέρες presence. Δείξε μου νούμερα μετά τον επόμενο αγώνα εκτός έδρας στους δεκατρείς πρώτους – όχι ανακοινώσεις στις δέκα το πρωί.

αχ αυτά τα έκανα κι εγώ εδώ στον βόλο πριν χρόνια με τον ατρόμητο τότε... θυμάμαι εκεί που είχαμε μια φάση να λέμε "του χρόνου η προτεραιότητα" και κατέληγαν οι ίδιοι οι παίκτες να σηκώνουν βόλτα στους ελαιοχώρους επειδή η διοίκηση είχε βγάλει δελτίο στις δέκα το πρωί. τρεις ημέρες presence μέσα στο ξενοδοχείο; ρε παιδιά μου, εμείς εδώ στη βιοτεχνία του γηπέδου έτρωγες ψωμί βουλωμένο με σάλια όποτε κάποιος ανακοίνωνε κάτι στις δέκα η ώρα το πρωί. τώρα για τον Πανσερραϊκό — τι άλλαξε; τίποτα εκτός από την ανακοίνωση. δεκαεπτά ήττες δεν σβήνονται επειδή ένας τύπος έκανε presence τρεις νύχτες στο ξενοδοχείο. σεις νομίζετε πως οι αριθμοί στους δεκατρείς πρώτους γράφονται επειδή κάποιος φορέας έκανε τρία βράδια θέατρα στον πάγκο; νάτος εδώ, είκοσι έξι αγωνιστικές, δεκαεπτά εκτός έδρας αγώνες, δεκαεπτά βαθμοί — δεκαεπτά φοράδες ο ένας πάνω στον άλλο σαν τον Λευτέρη Πουπάκη στους γύρους του Πρωταθλήματος εκεί πάνω στον Πηλέα όταν προσπαθούσε να ξεφύγει από τον εαυτό του. αυτός που θυμάται τον Ιανουάριο με τον Απόλλωνα ας μου πεί τι άλλαξε έκτοτε; μήπως πέρυσι τον Ιανουάριο είχαν χτυπήσει τυχαία δώδεκα φορές μέσα στη σειρά; ή μήπως ήταν η ίδια ομάδα εκεί κάτω χωρίς κάποιο παιχνίδι ν' αλλάζει ψυχολογία; η φόρμα LDLLD δεν είναι σειρήνα αυτοπροβολής — είναι η εικόνα ενός ανθρώπου εκεί στον πάγκο που κάθε Κυριακή γυρίζει σπίτι κουρελής. τρεις νίκες στη σειρά μέσα στους δεκατρείς; αυτό είναι σαν να λέμε πως η Παλατιανή μπορεί να σηκώσει τίτλο επειδή έκαναν τρεις εμφανίσεις στα social. η πραγματικότητα είναι πως εδώ μιλάμε για δεκατρείς πρώτους σα να μην υπάρχει tomorrow — σα να μην υπάρχουν επόμενοι αγώνες εκτός έδρας που κανείς δεν ξέρει πώς τελειώνουν. κι όταν κάποιος βγάζει ανακοίνωση στις δέκα το πρωί επειδή φοβάται μήπως σκάσει η φούσκα, εγώ λέω ότι αυτή η κίνηση είναι χειρότερη από δεκαεπτά ήττες μαζί. γιατί η μία είναι αποτέλεσμα επί τόπου αγώνα, η άλλη είναι αντίδραση μιας διοίκησης που δεν ξέρει πώς να γυρίσει την πλάτη στην καντίνα. οι δεκατρείς πρώτοι δεν είναι αριθμός τυχαίος — είναι η εικόνα μιας ομάδας που χάνει συνέχεια επειδή εκείνοι στους πάγκους δεν βρίσκουν τρόπο να δώσουν ανάσα στους ανθρώπους που αγωνίζονται κάθε Κυριακή σαν ερασιτέχνες ενώ οι ίδιοι ξέρουν πως αργά ή γρήγορα θα βγάλουν ανακοίνωση στις δέκα το πρωί.

Ρε παιδιά εμένα οι Σέρρες μού έφεραν στο νου πριν χρόνια εκείνον τον αγώνα όπου πήγα με το αμάξι μου από Τρίκαλα γιατί είχα βρει μια φίλη εκεί κάτω κι εγώ σα χαζός περίμενα έξω από το ξενοδοχείο τρεις ολόκληρες ώρες μέχρι να βγει ο τύπος που είχε έρθει σα σύμβουλος — σου λέω, είχε ένα κινητό όσο η τηλεόρασή μου της δεκαετίας του ’90! 🤬🔴 Τρεις μέρες, ρε! Και τι έκανα εγώ; Πήγα και πήρα ένα σουβλάκι στον κεντρικό δρόμο εκεί που μόνο πέντε άτομα κυκλοφορούσαν σα σινιάλο — τρία διαφορετικά μαγαζιά είχαν κλειστά τις κουρτίνες σα να ήταν Μεγάλη Παρασκευή! Και τώρα αυτοί βγάζουν ανακοινώσεις στις δέκα το πρωί σα να αλλάζει κάτι επειδή ένας τύπος έκανε τρία βράδια presence; Αλήθεια ρε, εμένα εκεί στην καντίνα τους τελευταία φορά που πήγα δεν υπήρχε ούτε ψωμί σιτηρών — είχαν μόνο δύο τσίχλες σα αυτές που μασάς μέχρι να σου φύγει η γεύση του πικρού! Πέντε χρόνια τώρα λένε "προτεραιότητα" και τελικά αυτοί εκεί κάτω ψάχνουν ψωμί στα χωριά γύρω επειδή στο γήπεδό τους άλλαξαν τίποτα; Μα όλα αυτά τα LDLLD δεν είναι τυχαίο — είναι σαν να βλέπεις έναν άνθρωπο να λέει "έχω αλλάξει τρόπος ζωής" ενώ συνεχίζει να πίνει φραπέ κάθε πρωί στο ίδιο καφενείο! Πάντως εμένα αυτός ο Απόλλωνας τον Ιανουάριο ήταν σα κόκκινο πανί στους φανέλες εκεί κάτω — σαν νίκη η ίδια! Μα τώρα ξαφνικά κοιτάμε τρεις ημέρες presence σα τάλκ! 😱 Οι δεκαεπτά βαθμοί δεν γράφτηκαν στο χαρτί επειδή κάποιος έκανε presence — γράφτηκαν επειδή υπάρχουν άνθρωποι εκεί στους πάγκους που κάθε Κυριακή βγάζουν γκολ από… το πουθενά — όχι, επειδή δέχονται δελτία τύπου στις δέκα παρά τέταρτο! Πάμε γερά ακόμα; Ή περιμένουμε τον επόμενο γύρο όπου ξαφνικά οι δεκατρείς πρώτοι θα γίνουν δεκατρείς τελευταίοι επειδή κανείς δεν άλλαξε τίποτα;

Τρία βράδια κλεισμένος κάποιος στο ξενοδοχείο; Πάω εγώ εκεί στις Σέρρες και βλέπω έναν τύπο να περπατάει γύρω από την αγορά σα τουριστικό τσάρτερ — όχι σα σύμβουλο ο οποίος ξέρει ότι μέχρι τις τρεις το απόγευμα θα έχει αλλάξει η σύνθεση της ομάδας επειδή κάποιος του έκανε μια παρέα τρεις νύχτες στο πιάτο. Όλοι αυτοί που βγάζουν ανακοινώσεις στις δέκα το πρωί ξέχασαν πως τον Ιανουάριο ο Πανσερραϊκός έκανε εκείνον τον αγώνα εκεί στον Λάρισα – όχι επειδή υπήρχε κάποιο project δεκαημέρου, αλλά επειδή υπήρχε ένας τερματοφύλακας εκείνος το απόγευμα που δεν είχε χάσει την ψυχραιμία του παρά μόνο όταν του είπαν πως η επόμενη πίτσα ήταν η τελευταία δωρεάν αυτήν την εβδομάδα. Κι όμως, εγώ εκεί πέρα τον Φεβρουάριο πήγα στα Σέρρες επειδή κάποιος φίλος μου είχε υπόσχεση για μια μπύρα — βρήκα την καντίνα κλειστή σα Μουσουλμανικός χώρος τις ώρες προσευχής. Ο άνθρωπος που πήρε τσίχλα σαν τη δεκαετία του ’80 είχε τελειώσει τις τρεις τελευταίες μπουκάλες πειράζοντας μόνο τις σκόνες ζάχαρης σα να κάνει αναπνοή εκεί πάνω. Τι άλλαξε; Αυτός εκεί έμεινε τρεις μέρες να γράφει τίτλους, εμείς τριάντα χρόνια να τους διαβάζουμε σα μυστικές υπηρεσίες. Κι όμως, οι δεκαεπτά βαθμοί υπάρχουν. Αυτοί όμως δεν γράφτηκαν επειδή κάποιος έκανε presence — γράφτηκαν επειδή υπήρξε ένας αγώνας που τελείωσε 4-0, όχι επειδή υπήρξε μια ανακοίνωση στις δέκα παρά τέταρτο. Οι αριθμοί εκεί κάτω δείχνουν δεκαεπτά ήττες επειδή η ομάδα αυτά τα χρόνια αγωνίζεται σα ομάδα δεύτερης κατηγορίας εκεί όπου η πρώτη κατηγορία έχει τίτλο "προτεραιότητα". Εγώ προσωπικά εκεί στους δεκατρείς πρώτους έχω δει περισσότερα project δεκαημέρου να σκάζουν μέσα στη χρονιά παρά νίκες εκτός έδρας. Και όσοι λένε πως αυτές οι τρεις νύχτες άλλαξαν κάτι ας μου πούνε ένα μόνο νούμερο πέρα από τις ανακοινώσεις: πόσες φορές έχουν μετρηθεί οι πραγματικές συνθήκες στη βάση εκείνης της ομάδας μετά τις δέκα η ώρα;

τι άλλαξαν λοιπόν αυτές οι τρεις νύχτες; τρεις νύχτες presence σα κάποιος περιμένει τη σειρά του στον οδοντίατρο και στη θέση βγάζουν ανακοίνωση στις δέκα το πρωί. εδώ στις Σέρρες πιστεύουν πως αλλάζεις ιστορία με ανακοινώσεις; θυμάμαι εγώ πριν χρόνια στον Βόλο όταν ένας σύμβουλος είχε κλείσει τρεις ημέρες στο ξενοδοχείο κι εμείς τον είδαμε να βγαίνει σα να είχε τελειώσει μια σύμβαση εκσκαφέα — μέσα στο ίδιο πρωινό η ομάδα έχανε εκτός έδρας 5-0 κι ύστερα βγάζαν ανακοίνωση στις δέκα για "βελτιωμένη συνεργασία". δεκαεπτά ήττες στους είκοσι έξι αγώνες δεν είναι αριθμός—είναι ψυχολογία ανθρώπων εκεί κάτω που κάθε Κυριακή προσέχουν τι τρώει ο επιθετικός την προηγούμενη βραδιά επειδή ξέρουν πως αργά ή γρήγορα θα τους φέρει πίσω στις Σέρρες οι ίδιοι πάγκοι που σήμερα βγάζουν τίτλους στις δέκα παρά τέταρτο. τότε που θυμάμαι τον Ιανουάριο εκείνον τον Απόλλωνα, είχαμε μια ομάδα που για δεκαπέντε λεπτά ζούσε σαν πρωταθλήτρια κι ύστερα γύριζε στα ίδια γήπεδα εκεί όπου τα τέρματα χτυπούν σαν χτύπος πόρτας νύχτας σε εγκαταλειμμένο σπίτι. κανείς εδώ δεν ξεχνά εκείνον τον αγώνα—κανείς όμως δεν κάνει λόγο γιατί την επομένη επέστρεψε ηLDLLD εκεί πέρα. η φόρμα δεν είναι τυχαία επειδή κάποιος έκανε presence τρεις βράδια· είναι συνέχεια μιας οργανικής αποτυχίας που ξεκινά από εκεί που δεν αλλάζει τίποτα: τις συμπεριφορές των ανθρώπων γύρω από τους δεκατρείς πρώτους. αυτό το νήμα όμως έχει μια δόση αλήθειας μέσα στο ψέμα—και είναι πως αυτοί εκεί κάτω τελικά έχουν σώσει το δέρμα τους κάμποσες φορές όχι επειδή άλλαξε ο άνθρωπος στον πάγκο, αλλά επειδή άλλαξε ο πανικός εκείνος που έκανε κάποιον να βγάλει ανακοίνωση πριν καν ανοίξει ο βιος στις Σέρρες. τρεις νύχτες presence λοιπόν σημαίνουν λιγότερο από τίποτα—αλλά η ανακοίνωση στις δέκα το πρωί είναι το σήμα πως κάποιος φοβάται πως η φούσκα πρόκειται να σκάσει μέσα στο γήπεδο κι όχι στις καντίνα. περιμένουμε λοιπόν τον επόμενο αγώνα εκτός έδρας στους δεκατρείς πρώτους σα να περιμένουμε την επόμενη φορά που θα ανοίξει η καντίνα στις Σέρρες πριν τις δέκα παρά τέταρτο—και εγώ εκεί εκεί πέρα κοιτάζω τους αριθμούς σα να είναι ημερολόγιο μιας ομάδας που γράφει συνεχώς την ίδια ημερομηνία.